Британның авторлық құқық заңнамасы: Анне заңының тарихы

Кіріспе

1710 жылы Ұлыбританияда авторлық құқықты реттейтін заңнама

Аннаның заңы, сондай-ақ 1709 жылғы Авторлық құқық туралы заң немесе 1710 жылғы Авторлық құқық туралы заң (8 Ann. c. 21 немесе 8 Ann. c. 19 ретінде сілтеме жасалады), оған сәйкес, туындының авторлық құқығы аяқталады және материал қоғамдық доменге өтеді. «Кітап сатушылардың шайқасы» деп белгілі бір тұрақсыздық кезеңіне қарамастан, заң бойынша авторлық құқықтың бастапқы мерзімі аяқталып бастағанда, Аннаның заңы 1842 жылғы Авторлық құқық туралы заңмен алмастырылғанға дейін күшінде болды. Бұл заң «Англо-американдық авторлық құқық тарихындағы маңызды кезең болып саналады, баспагерлердің жеке құқығы авторлық құқыққа айналып, қоғамдық құқыққа берілді». Заң бойынша авторлық құқық алғаш рет баспагерлерге емес, авторларға берілді; сонымен қатар, заңдық сақтау схемасы сияқты қоғамдық мүдделерді қамтитын ережелер де енгізілді. Бұл заң авторлық құқық заңнамасына көптеген басқа елдерде, соның ішінде АҚШ-та да әсер етті, тіпті 21-ғасырда да «қазіргі судьялар мен ғалымдар авторлық құқықтың пайдалы негіздерін бейнелейтін заң ретінде жиі сілтеме жасайды».

Өмірбаян

1476 жылы Уильям Кэкстон Англияға баспа станогын әкелгеннен кейін, басылған еңбектер көбірек таралды және экономикалық тұрғыдан маңыздырақ болды. 1483 жылы Ричард III әдеби еңбектердің құндылығын мойындап, оларды үкіметтің протекционистік заңнамасынан ерекше босатып, құрмет көрсетті. Келесі елу жылдың ішінде үкімет экономикалық реттеулерді күшейтті, 1534 жылғы Принтерлер мен кітап байлаушылар туралы заңмен (Англия Парламенті актілерінің тізімін қараңыз, 1509-1535) бұл ереже жойылды. Бұл заң шетелдік еңбектерді импорттауға тыйым салып, лорд-канцлерге ағылшын кітаптарына баға белгілеу құқығын берді. Одан кейін цензура күшейді. 1538 жылғы тағы бір жарлық, лютерандық ілімнің таралуын тоқтатуға бағытталған болатын, онда Генрих VIII «бірқатар даулы және жаман пікірлер, бұрыс оқыту және нашар кітаптар арқылы Англия патшалығында өсіп, дамыды» деп атап өтті және барлық авторлар мен баспагерлер баспаға жібермес бұрын кітаптарын Ұлы Кеңеске немесе олардың өкілдеріне қарауға және цензуралауға рұқсат беруі керек екенін жариялады.

Қағазханашылар компаниясы

Бұл цензура 1557 жылғы 4 мамырда Мэри I ресми түрде Stationers' Company компаниясын құру туралы патшалық жарлық шығарған кезде өршіп, шегіне жетті. Цензураның бұрынғы әдісі Екінші күшін жою заңымен шектелген еді, ал Мэридің танымалдылығы төмендеген сайын, қолданыстағы жүйе сынға ұшыраған туындылардың көбеюіне шыдамады. Оның орнына, патшалық жарлық осы билікті Компанияға жүктеді. Бұл Компанияның баспагерлері ғана кітап басып, таратуға құқылы екендігін жарлықпен бекітілді. Олардың күзетшілеріне кез келген баспаханаға кіруге, заңсыз туындыларды жоюға және оларды жасағандарды түрмеге қамауға өкілеттік берілді. Осылайша, үкімет «баспагерлердің жеке мүдделерін патшалық ынталандырудың омырауына бағындырып», Компанияға берілген экономикалық монополия арқасында мүшелері ережелерді орындайтынына кепілдік берді. Ұзақ Парламент Жұлдыз палатасы мен Жоғары комиссия сотын таратып, осы жарлықтың құқықтық негізін жойды, бірақ Ұзақ Парламент оны 1662 жылғы Лицензиялау заңымен алмастыруды жөн көрді. Бұл Компанияның бастапқы өкілеттіктерін сақтап қалумен қатар, баспаға қосымша шектеулер енгізді; Патша хабаршыларына заңсыз баспаханаларды іздеу үшін кез келген үйге немесе кәсіпорынға кіруге рұқсат берілді. Заңнама екі жылда бір рет жаңаруды талап етті және үнемі қайта бекітіліп тұрды. Бұл қазіргі түсініктегідей «авторлық құқық» емес еді; көшіруге монополиялық құқық болғанымен, ол авторларға емес, баспагерлерге қолжетімді болды және автоматты түрде берілмеді; ол тек Компания қабылдап, жариялаған кітаптарға қатысты болды. Компания мүшесі кітапты тіркейтін болса, одан кейін оның баспаға, көшіруге және жариялауға мәңгілік авторлық құқығына ие болады, оны жалға беруге, басқаларға беруге немесе мүшесі қайтыс болған жағдайда мұрагерлеріне қалдыруға болады. Бұл ережеден бір ғана ерекшелік болды: егер біреу авторлық құқыққа ие материалды көшірмелеуге тырысып, авторлық құқықтың иесін (яғни баспагерді) ескертіп, иесі оны алты ай ішінде қайта басып шығармаса, онда ол адам баспаға жалғастыра алады (материал авторы қарсы болмаған жағдайда), ол пайданың «үлесін» авторлық құқықтың иесіне береді. Бұл авторлық құқықтың жоғалуын білдірмейді, бірақ басқа баспаларға қолжетімсіз кітаптарды қайта басып шығаруға рұқсат беруді білдіреді. Авторлардың өздері 18-ғасырға дейін ерекше құрметке ие болған жоқ және Компанияның мүшелері болуға рұқсат етілмеді, Компанияның не жарияланатынын шешуге егемендік билігіне қарамастан, оның лицензияларын әзірлеуде немесе пайдалануда ешқандай рөл атқармады. Кейбір авторлардың өздерінің туындыларын көшіру және өзгерту құқығы бар екендігін Компанияның өзі мойындағандығы туралы дәлелдер бар; бұл авторлар біркелкі түрде олардың жариялануын қамтамасыз ететін экономикалық тұрғыдан тиімсіз кітаптардың авторлары болды. Компанияның монополиясы, цензурасы және авторларды қорғауға қабілетсіздігі жүйені өте танымал емес етті; Джон Милтон Компаниямен болған тәжірибесінің нәтижесінде «Areopagitica» атты туындысын жазды, Парламентті «кейбір ескі патент иелері мен кітап сату саудасындағы монополистердің алаяқтығына» алданғанын айыптады. Ол жүйені сынға алған алғашқы жазушы емес еді, Джон Локк 1693 жылы Лицензиялау заңы жаңартылып жатқан кезде депутат Эдвард Кларкқа ресми хат жолдап, қолданыстағы жүйенің идеялар мен білім алмасуын шектегенін және Компания мүшелеріне әділетсіз монополия бергенін айтты. Академик Марк Роуз Милтонның «бұржуазиялық қоғамдық кеңістікті» насихаттаудағы күш-жігерін, Даңқты революцияның саяси жүйеге енгізген өзгерістерін және қоғамдық кофеханалардың өркендеуін жүйеге наразылықтың күшеюіне себеп болған факторлар ретінде қарастырады. Сонымен қатар, бұл кезеңде нақты беделді саяси партиялар қалыптасып, тұрақты сайлаулар уәдесімен қоғамның саяси процеске маңыздылығы арта түсті. Нәтижесінде «дамып келе жатқан қоғамдық кеңістік [бұрынғы баспасөзді бақылаудың құлауына мүмкіндік берді».

This censorship peaked on 4 May 1557, when Mary I issued a royal warrant formally incorporating the Stationers' Company. The old method of censorship had been limited by the Second Statute of Repeal, and with Mary's increasing unpopularity the existing system was unable to cope with the number of critical works being printed. Instead, the royal warrant devolved this power to the Company. This was done by decreeing that only the Company's publishers could print and distribute books. Their Wardens were given the power to enter any printing premises, destroy illegal works and imprison anyone found manufacturing them. In this way the government "harnessed the self interest of the publishers to the yoke of royal incentive", guaranteeing that the Company would follow the rules due to the economic monopoly it gave their members. With the abolition of the Star Chamber and Court of High Commission by the Long Parliament, the legal basis for this warrant was removed, but the Long Parliament chose to replace it with the Licensing Act 1662. This provided that the Company would retain their original powers, and imposed additional restrictions on printing; King's Messengers were permitted to enter any home or business in search of illegal presses. The legislation required renewal every two years, and was regularly reapproved. This was not "copyright" as is normally understood; although there was a monopoly on the right to copy, this was available to publishers, not authors, and did not exist by default; it only applied to books which had been accepted and published by the Company. A member of the Company would register the book, and would then have a perpetual copyright over its printing, copying and publication, which could be leased, transferred to others or given to heirs upon the member's death. The only exception to this was that, if a person tried to make a copy of a copyrighted material and warned the owner of the copyright (i. e. the printer), and the owner did not reprint it within six months, then this person could continue with the printing (provided that the author of the material did not object), giving a "ratable" part of the profits to the owner of the copyright. This did not mean, though, a loss of copyright ownership, but a provision to allow other presses the right to reprint books that were unavailable. Authors themselves were not particularly respected until the 18th century, and were not permitted to be members of the Company, playing no role in the development or use of its licences despite the Company's sovereign authority to decide what was published. There is evidence that some authors were recognised by the Company itself to have the right to copy and the right to alter their works; these authors were uniformly the writers of uneconomical books who were underwriting their publication. The Company's monopoly, censorship and failure to protect authors made the system highly unpopular; John Milton wrote Areopagitica as a result of his experiences with the Company, accusing Parliament of being deceived by "the fraud of some old patentees and monopolisers in the trade of bookselling". He was not the first writer to criticise the system, with John Locke writing a formal memorandum to the MP Edward Clarke in 1693 while the Licensing Act was being renewed, complaining that the existing system restricted the free exchange of ideas and education while providing an unfair monopoly for Company members. Academic Mark Rose attributes the efforts of Milton to promote the "bourgeois public sphere", along with the Glorious Revolution's alterations to the political system and the rise of public coffee houses, as the source of growing public unhappiness with the system. At the same time, this was a period in which clearly defined political parties were taking shape, and with the promise of regular elections, an environment where the public were of increasing importance to the political process. The result was a "developing public sphere [which] provided the context that enabled the collapse of traditional press controls".

Лицензиялау туралы заңның қолданылуының мерзімі

Бұл жағдайдың нәтижесінде 1662 жылғы Лицензиялау туралы заңның күші жойылды. 1694 жылдың қарашасында палата мүшелері қандай заңдардың "жақында тоқтаған, аяқталып бара жатқан және қайта жаңартуға және жалғастыруға лайықты" екенін анықтау үшін комитет тағайындады. Комитет 1695 жылдың қаңтарында есеп берді және Лицензиялау актісін жаңартуды ұсынды; бұл "Кезеңдеу туралы заңға" енгізілді, бірақ 11 ақпанда Халық палатасы қабылдамады. Лордтар палатасына жеткенде, Лордтар лицензиялық актіні қайта енгізді және заң жобасын Халық палатасына қайтарып берді. Осыған жауап ретінде екінші комитет тағайындалды – оған Эдвард Кларк төрағалық етті және Халық палатасы лицензиялық актінің енгізілуіне неге келіспейтінін көрсететін баяндама жасады. Бұл комитет көп ұзамай Халық палатасына есеп берді, ал Кларкқа Лордтарға акт бойынша конференция өткізуді сұрайтын хабарламаны жеткізуге бұйрық берілді. 1695 жылдың 18 сәуірінде Кларк Лордтар палатасының өкілдерімен кездесті және олар Лицензиялау туралы заңды жаңартусыз Кезеңдеу туралы заң жобасын қабылдауға келісті. Осылайша "Лордтардың шешімі мемлекет пен Стационарлар компаниясы арасындағы он алтыншы және он жетінші ғасырларда қалыптасқан қарым-қатынастың аяқталғанын жариялады", жаңадан пайда болған баспагерлердің авторлық құқықтарына және қолданыстағы цензура жүйесіне нүке айтты. Джон Локк пен Кларк арасындағы тығыз қарым-қатынас, оның беделі, ғалымдар бұл шешімге әкелген деп санайды. Локк 1690-шы жылдардың басында заңға қарсы науқан жүргізді, өлі авторлардың шығармалары авторлық құқықта мәңгілік сақталатынын "күлкілі" деп санады. Кларкқа жазған хатында ол қазіргі жүйенің ақымақтығына толы екендігін, оның авторларға деген әділетсіздікке наразылығын білдірді және "Локтің түсіндірмесі мен Лордтарға 1662 жылғы актіні жаңартудан бас тарту үшін Халық палатасы ұсынған себептер арасындағы ұқсастықтар көзге түседі". Оған Заңның монополиялық аспектілеріне қарсы шыққан бірқатар тәуелсіз баспашылар мен кітап сатушылар көмектесті және 1693 жылдың ақпан айында Заң олардың өз ісін жүргізуге кедергі келтірді деп өтінішхат ұсынды. "Қоғамдық сфераның дамуы" және қазіргі жүйе екі ірі саяси партияға келтірген зиян да фактор ретінде қарастырылады. Лицензиялау туралы заңның жаңартылмауы шатастырды және оң және теріс нәтижелерге әкелді; үкімет енді басылымдарды цензуралауда рөл атқармады, ал компанияның баспаға монополиясы бұзылды, бірақ авторлық құқық заңды ұғым болып табыла ма, жоқ па деген күмән болды. Экономикалық дағдарыс та туды; компания енді монополияны жүзеге асыра алмай қалғандықтан, провинциялық қалалар баспаханалар құрып, Лондон кітап сатушыларына қарағанда арзан кітаптар шығара бастады. Цензура ережелерінің болмауы Ұлыбританияны халықаралық баспа кітаптарына нарық ретінде ашты, олар британдық баспаханалар шығаратын кітаптарға қарағанда арзан болды.

The result of this environment was the lapse of the Licensing Act 1662. In November 1694, a committee was appointed by the Commons to see what laws were "lately expired and expiring [and] fit to be revived and continued". The Committee reported in January 1695, and suggested the renewal of the Licensing Act; this was included in the "Continuation Bill", but rejected by the House of Commons on 11 February. When it reached the House of Lords, the Lords re included the Licensing Act, and returned the bill to the Commons. In response, a second committee was appointed – this one to produce a report indicating why the Commons disagreed with the inclusion of the Licensing Act, and chaired by Edward Clarke. This committee soon reported to the Commons, and Clarke was ordered to carry a message to the Lords requesting a conference over the Act. On 18 April 1695, Clarke met with representatives of the Lords, and they agreed to allow the Continuation Bill to pass without the renewal of the Licensing Act. With this, "the Lords' decision heralded an end to a relationship that had developed throughout the sixteenth and seventeenth centuries between the State and the Company of Stationers", ending both nascent publishers' copyright and the existing system of censorship. John Locke's close relationship with Clarke, along with the respect he commanded, is seen by academics as what led to this decision. Locke had spent the early 1690s campaigning against the statute, considering it "ridiculous" that the works of dead authors were held perpetually in copyright. In letters to Clarke he wrote of the absurdity of the existing system, complaining primarily about the unfairness of it to authors, and "[t]he parallels between Locke's commentary and those reasons presented by the Commons to the Lords for refusing to renew the 1662 Act are striking". He was assisted by a number of independent printers and booksellers, who opposed the monopolistic aspects of the Act, and introduced a petition in February 1693 that the Act prevented them from conducting their business. The "developing public sphere", along with the harm the existing system had caused to both major political parties, is also seen as a factor. The failure to renew the Licensing Act led to confusion and both positive and negative outcomes; while the government no longer played a part in censoring publications, and the monopoly of the Company over printing was broken, there was uncertainty as to whether or not copyright was a binding legal concept without the legislation. Economic chaos also resulted; with the Company now unable to enforce any monopoly, provincial towns began establishing printing presses, producing cheaper books than the London booksellers. The absence of the censorship provisions also opened Britain up as a market for internationally printed books, which were similarly cheaper than those British printers could produce.

Орнын ауыстыруға тырысу

Қолданыстағы жүйеге наразылық білдіру жалпы қолдауға ие болған жоқ, және оны алмастыруға бағытталған он екі әрекет сәтсіз аяқталды. Алғашқысы 1695 жылғы 11 ақпанда Халықтар палатасына ұсынылды. Кларк басқаратын комиссия «Баспа және баспа машиналарын жақсарту туралы заң жобасын» әзірлеуге міндетті болды. Бұл заң жобасы, негізінен, Лицензиялау туралы заңның көшірмесі болды, бірақ оның құзыреті шектеулі болды: дін, тарих, мемлекеттік істер немесе заң туралы кітаптарға ғана ресми рұқсат қажет болады. Ол ұсынылғаннан кейін төрт күн өткен соң, Stationers өтініш беру үшін Халықтар палатасына бірлесіп жүгінуге келісіп, шұғыл отырыс өткізді, себебі заң жобасында кітаптар мүлік ретінде қарастырылмағандықтан, олардың көшіру монополиясы жойылды. Кларк та ережелерге қатысты мәселелер көтерді, және талқылау Парламент сессиясының соңына дейін жалғасты, бірақ заң жобасы қабылданбады. Парламент сессиясының аяқталуымен 1694 жылғы Үшжылдық заң бойынша алғашқы жалпы сайлау өтті, ол монархты парламентті әр 3 жыл сайын таратуға және жалпы сайлау өткізуге міндеттеді. Бұл ағылшын сайлаушыларының «алтын ғасырына» әкелді және екі ірі саяси партияның – Уигтер мен Торилердің құрылуына жағдай жасады. Сонымен қатар, Лицензиялау туралы заңды жаңартпау саяси баспасөздің дамуына ықпал етті. Заң күшіне енген кезде бір ғана ресми газет болды: үкімет шығарған «Лондон газеті». Оның тоқтатылуынан кейін «Flying Post», «Evening Post» және «Daily Courant» сияқты бірқатар газеттер пайда болды. Газеттер белгілі бір партияларды жақтады, «Courant» және «Flying Post» Уигтерді, ал «Evening Post» Торилерді қолдады, нәтижесінде екі партияның саясаткерлері сайлаушыларға әсер ету үшін тиімді үгіт-насихат машинасының маңыздылығын түсінді. Бұл Парламенттің жаңа сессияда Лицензиялау туралы заңның екі жаңа жаңартуын қабылдамау шешіміне жаңа көзқарас қосты. Авторлар, сондай-ақ Stationers жаңа лицензиялау жүйесін қажет етуді талап етті. Джонатан Свифт лицензиялауды ынталандырды, ал Дэниел Дефо 1705 жылғы 8 қарашада лицензияның болмауы туралы былай деп жазды: «Бір адам жеті жыл бойы оқып, дайын туынды әлемге ұсынады, ал пират баспагер оның көшірмесін дереу қайта басып шығарып, бағасының төрттен біріне сатады. Мұндай жағдайлар Парламент актісін талап етеді». Мұны көріп, Компания өз тәсілдерін және аргументтерін өзгертуге мүмкіндік алды. Олар заңнаманың жоқтығы олардың саудасына тигізген әсері үшін лоббилеудің орнына авторлардың атынан лоббилеуге кірісті, бірақ сондай-ақ бірдей мақсаттарды көздеді. Бұл тәсілдегі өзгерістің алғашқы белгісі 1706 жылғы Джон Хаудың «Оқуды ынталандыру және баспа өнерін жақсарту туралы заң жобасын ұсынудың қарапайым себептері» атты памфлетінен көрінді. Бұл баспагерлерге емес, лицензиялауға қайта оралуды талап етті, өйткені авторларды қорғамай және оларға табыс кепілдігін бермейінше «білімді адамдар білім мен әдебиеттің ең пайдалы бөліктерін таратудан толығымен бас тартады». Осы жаңа тактиканы және авторлардың қолдауын пайдаланып, Компания 1907 және 1909 жылдары Парламентке авторлық құқық туралы заң жобасын енгізу үшін қайтадан өтініш жасады.

The rejection of the existing system was not done with universal approval, and there were ultimately twelve unsuccessful attempts to replace it. The first was introduced to the House of Commons on 11 February 1695. A committee, again led by Clarke, was to write a "Bill for the Better Regulating of Printing and the Printing Presses". This bill was essentially a copy of the Licensing Act, but with a narrower jurisdiction; only books covering religion, history, the affairs of the state or the law would require official authorisation. Four days after its introduction, the Stationers' held an emergency meeting to agree to petition the Commons – this was because the bill did not contain any reference to books as property, eliminating their monopoly on copying. Clarke also had issues with the provisions, and the debate went on until the end of the Parliamentary session, with the bill failing to pass. With the end of the Parliamentary session came the first general election under the Triennial Act 1694, which required the Monarch to dissolve Parliament every 3 years, causing a general election. This led to the "golden age" of the English electorate, and allowed for the forming of two major political parties – the Whigs and Tories. At the same time, with the failure to renew the Licensing Act, a political press developed. While the Act had been in force only one official newspaper existed; the London Gazette, published by the government. After its demise, a string of newspapers sprang into being, including the Flying Post, the Evening Post and the Daily Courant. Newspapers had a strong bias towards particular parties, with the Courant and the Flying Post supporting the Whigs and the Evening Post in favour of the Tories, leading to politicians from both parties realising the importance of an efficient propaganda machine in influencing the electorate. This added a new dimension to the Commons' decision to reject two new renewals of the Licensing Act in the new Parliamentary session. Authors, as well as Stationers, then joined the demand for a new system of licensing. Jonathan Swift was a strong advocate for licensing, and Daniel Defoe wrote on 8 November 1705 that with the absence of licensing, "One Man Studies Seven Year, to bring a finish'd Peice into the World, and a Pyrate Printer, Reprints his Copy immediately, and Sells it for a quarter of the Price these things call for an Act of Parliament". Seeing this, the Company took the opportunity to experiment with a change to their approach and argument. Instead of lobbying because of the effect the absence of legislation was having on their trade, they lobbied on behalf of the authors, but seeking the same things. The first indication of this change in approach comes from the 1706 pamphlet by John How, a stationer, titled Reasons humbly Offer'd for a Bill for the Encouragement of Learning and the Improvement of Printing. This argued for a return to licensing, not with reference to the printers, but because without something to protect authors and guarantee them an income, "Learned men will be wholly discouraged from Propagating the most useful Parts of Knowledge and Literature". Using these new tactics and the support of authors, the Company petitioned Parliament again in both 1707 and 1709 to introduce a bill providing for copyright.

Өту

Екі заң жобасы да сәтсіз аяқталғанымен, олар Дефо мен Хоудың күшейткен БАҚ қысымын тудырды. 1709 жылдың 3 желтоқсанында жарияланған Дефоның «Білімділікті, өнерді және өнеркәсіпті қолдау үшін қазіргі парламентте кітаптардың авторларына немесе редакторларына меншік құқығын қамтамасыз ету туралы заң» деген талабына жауап ретінде, Хоудың «Баспа және кітап сатудың қазіргі жағдайы туралы ойлар» атты еңбегі Парламенттің «кітаптарға меншік құқығын заңмен қорғауға лайық деп тануына» үміттенді. 6 желтоқсанда Дефо тағы бір мақала жариялады, онда тіпті заң жобасының нұсқасын ұсынды. 12 желтоқсанда Stationers мәселе бойынша заң қабылдауды сұрап, тағы бір петиция ұсынды, ал Өкілдер палатасы үш депутатқа – Спенсер Комптон, Крейвен Пейтон және Эдвард Вортлиге – жобалау комитетін құруға рұқсат берді. 1710 жылдың 11 қаңтарында Вортли бұл заң жобасын ұсынды, оны «Білімділікті қолдау және кітаптардың көшірмелеріне заңды иелеріне меншік құқығын қамтамасыз ету туралы заң жобасы» деп атады. Заң жобасы лицензияланбаған немесе шетелдік кітаптарды импорттаған немесе сауда жасаған кез келген адамға айыппұл салды, авторлық құқықпен қорғалатын әрбір кітапты Stationers тізіліміне енгізуді талап етті, корольдік кітапхана, Оксфорд және Кембридж университеттеріне негізделген заңды депозиттік жүйені қарастырды, бірақ авторлық құқықтың мерзімін шектеу туралы ештеңе айтпады. Сондай-ақ, кітаптар меншік екені нақтыланды, авторлардың еңбегі үшін авторлық құқыққа лайық екеніне баса назар аударылды. Stationers ынталанды, Парламентке заң жобасын қабылдауға шақырды, ол 9 ақпанда екінші оқылымда қабылданды. 21 ақпанда толық комитет жиналып, оны түзетті, ал 25 ақпанда ол Өкілдер палатасына қайта жіберілді. Осы кезеңде жасалған түзетулерге кішігірім өзгерістер кірді, мысалы, заңды депозиттік жүйені Сион колледжі мен Адвокаттар факультетіне дейін кеңейту, сондай-ақ авторлық құқық берілетін мерзімге шектеу қою сияқты маңызды өзгерістер енгізілді. Тілдік түзетулер де жасалды; преамбулада авторлардың кітаптарға басқа да мүлік сияқты ие екенін атап көрсеткен жол алынып тасталды, ал заң жобасы «кітаптардың көшірмелеріне меншік құқығын заңды иелеріне қамтамасыз ету» үшін «білімділікті қолдау, баспа кітаптарының көшірмелерін авторларға немесе осындай көшірмелерді сатып алушыларға беру арқылы» заң жобасына айналды. Тағы бір түзету кез келген адамға кітаптардың көшірмелерін иеленуге және сауда жасауға мүмкіндік берді, бұл Stationers-тің ықпалын азайтты. Заң жобасы Лордтар палатасына жіберілгенде тағы өзгерістер енгізілді және ақыры 5 сәуірде ол Өкілдер палатасына қайтарылды. Нәтижесінде қабылданған заңның мақсаты туралы пікірталас бар; Ронан Дизли бұл заңның мақсаты автордың, баспагердің және қоғамның құқықтарын теңгеріп, еңбектердің ең көп таралуын қамтамасыз ету болғанын болжайды, ал басқа ғалымдар заң жобасы компанияның монополиясын қорғауға немесе керісінше, оны әлсіретуге бағытталғанын айтады. Беркли технологиялық құқық журналында жарияланған Орен Брачаның пікірінше, осы нұсқалардың қайсысы дұрыс екенін қарастырғанда «барлығы да дұрыс болуы мүмкін». Себебі қандай болса да, заң жобасы 1710 жылдың 5 сәуірінде қабылданды және королева Аннаның тұсында қабылданғандықтан, әдетте Аннаның заңы деп аталады.

Although both bills failed, they led to media pressure that was exacerbated by both Defoe and How. Defoe's A Review, published on 3 December 1709 and demanding "a Law in the present Parliament for the Encouragement of Learning, Arts, and Industry, by securing the Property of Books to the Authors or Editors of them", was followed by How's Some Thoughts on the Present State of Printing and Bookselling, which hoped that Parliament "might think fit to secure Property in Books by a Law". This was followed by another review by Defoe on 6 December, in which he even went so far as to provide a draft text for the bill. On 12 December, the Stationers submitted yet another petition asking for legislation on the issue, and the House of Commons gave three MPs – Spencer Compton, Craven Peyton and Edward Wortley – permission to form a drafting committee. On 11 January 1710, Wortley introduced this bill, titling it A Bill for the Encouragement of Learning and for Securing the Property of Copies of Books to the rightful Owners thereof. The bill imposed fines on anyone who imported or traded in unlicensed or foreign books, required every book for which copyright protection was sought to be entered into the Stationers' Register, provided a legal deposit system centred around the King's Library, the University of Oxford and the University of Cambridge, but said nothing about limiting the term of copyright. It also specified that books were property; an emphasis on the idea that authors deserved copyright simply due to their efforts. The Stationers were enthusiastic, urging Parliament to pass the bill, and it received its second reading on 9 February. A Committee of the Whole met to amend it on 21 February, with further alterations made when it was passed back to the House of Commons on 25 February. Alterations during this period included minor changes, such as extending the legal deposit system to cover Sion College and the Faculty of Advocates, but also major ones, including the introduction of a limit on the length of time for which copyright would be granted. Linguistic amendments were also included; the line in the preamble emphasising that authors possessed books as they would any other piece of property was dropped, and the bill moved from something designed "for Securing the Property of Copies of Books to the rightful Owners thereof" to a bill "for the Encouragement of Learning, by Vesting the Copies of Printed Books in the Authors or Purchasers of such Copies". Another amendment allowed anyone to own and trade in copies of books, undermining the Stationers. Other changes were made when the bill went to the House of Lords, and it was finally returned to the Commons on 5 April. The aims of the resulting statute are debated; Ronan Deazley suggests that the intent was to balance the rights of the author, publisher and public in such a way as to ensure the maximum dissemination of works, while other academics argue that the bill was intended to protect the Company's monopoly or, conversely, to weaken it. Oren Bracha, writing in the Berkeley Technology Law Journal, says that when considering which of these options are correct, "the most probable answer [is] all of them". Whatever the motivations, the bill was passed on 5 April 1710, and is commonly known simply as the Statute of Anne due its passage during the reign of Queen Anne.

Мәтін

11 бөлімнен тұратын Аннаның жарлығы ресми түрде «Онда белгіленген мерзім ішінде басылған кітаптардың авторларына немесе көшірмелерін сатып алушыларға тиесілігі арқылы білімді дамыту туралы акт» деп аталады. Жарлықтың кіріспесі заңның мақсатын – кітап саудасына тәртіп келтіруді – көрсетеді:
Жарлық авторлық құқықтың мәнін түсіндіре берді. Берілген құқық – көшіру құқығы; кітаптарды басып шығару және қайта басып шығаруды толық бақылауда ұстау, сатудан кейін осы құқықтың иесіне ешқандай пайда әкелмейтін ереже болмады. Бұл құқық, бұрын Stationers' Company мүшелеріне тиесілі болған, кітап жарияланғаннан кейін авторға автоматты түрде беріледі, бірақ олар осы құқықтарды басқа біреуге лицензиялауға құқылы болды. Авторлық құқықты алудың екі қадамы болды; біріншісі, кітаптың басылымын Компанияда тіркеу, кездейсоқ құқық бұзушылықтың алдын алу үшін, екіншісі, кітаптың көшірмелерін Stationers' Company, патшалық кітапхана және түрлі университеттерге тапсыру. Авторлық құқықты шектеудің бірі – кітаптарға шамадан тыс жоғары баға қоюға тыйым салған «қиын жүйе», ол авторлардың көшірмелерге қанша ақы алуын шектеді. Латын және грек классикасынан басқа, шетелдік туындыларды импорттауға тыйым салынды. Тіркеу аяқталғаннан және салымдар енгізілгеннен кейін авторға кітапты көшіруді бақылауға эксклюзивті құқық берілді. Бұл құқықты бұзу үшін жазалар қатаң болды, барлық бұзушы көшірмелер жойылды және авторлық құқық иесіне де, үкіметке де ірі айыппұл салынды; алайда, іс қозғауға үш айлық мерзім ғана берілді. Бұл эксклюзивті құқықтың ұзақтығы кітаптың қашан жарияланғанына байланысты болды. Егер кітап 1710 жылдың 10 сәуірінен кейін жарық көрсе, авторлық құқықтың мерзімі 14 жыл, ал осы күнге дейін жарық көрсе, 21 жылды құрады. Авторлық құқық мерзімі аяқталғанға дейін тірі қалған авторға қосымша 14 жыл берілді, ал ол мерзім аяқталғаннан кейін туындылар жалпыға қолжетімді болады. Бұл жарлық бойынша авторлық құқық Шотландия мен Англияға, сондай-ақ 1800 жылы одаққа қосылған Ирландияға қолданылды.

Consisting of 11 sections, the Statute of Anne is formally titled "An Act for the Encouragement of Learning, by Vesting the Copies of Printed Books in the Authors or Purchasers of Copies, during the Times therein mentioned". The preamble for the statute indicates the purpose of the legislation – to bring order to the book trade – saying:
The statute then continued by stating the nature of copyright. The right granted was the right to copy; to have sole control over the printing and reprinting of books, with no provision to benefit the owner of this right after the sale. This right, previously held by the Stationers' Company's members, would automatically be given to the author as soon as it was published, although they had the ability to license these rights to another person. The copyright could be gained through two stages; first, the registration of the book's publication with the Company, to prevent unintentional infringement, and second, the deposit of copies of the book at the Stationers' Company, the royal library and various universities. One restriction on copyright was a "cumbersome system" designed to prohibit unreasonably high prices for books, which limited how much authors could charge for copies. There was also a prohibition on importing foreign works, with exceptions made for Latin and Greek classics. Once registration had been completed and the deposits were made, the author was granted an exclusive right to control the copying of the book. Penalties for infringing this right were severe, with all infringing copies to be destroyed and large fines to be paid to both the copyright holder and the government; there was only a three month statute of limitations on bringing a case, however. This exclusive right's length was dependent on when the book had been published. If it was published after 10 April 1710, the length of copyright was 14 years; if published before that date, 21 years. An author who survived until the copyright expired would be granted an additional 14 year term, and when that ran out, the works would enter the public domain. Copyright under the statute applied to Scotland and England, as well as Ireland when that country joined the union in 1800.

Әсері

Аталған заң бастапқыда "көпшілік білім мен білімге қолжетімділікті арттыру мақсатында автор, баспагер және көпшілік арасындағы "прагматикалық келісім" жасауды көздеп, "қауіпсіз кітап саудасына тұрақтылық" әкелді. Алайда, кітаптарды сақтау талабы туралы ереже сәтті деп танылмады. Кітаптар сақталмаса, 5 фунт стерлинг айыппұлмен қатар қатаң жазалар қарастырылды. Бірақ, қажетті сақтау саны оны елеулі жүк етті; бір басылымның көлемі 250 дана ғана болуы мүмкін, ал оларды басып шығару өте қымбат болса, заңды елемеу арзанға түсуі мүмкін еді. Кейбір кітап сатушылар сақтау талабы тек тіркелген кітаптарға ғана қатысты деп, жауапкершілікті азайту үшін тіркеуден қасақана бас тартты. Бұл, Бекфорд пен Худтың арасындағы сот шешімімен одан әрі күшін жойды, онда Корольдік сот тіркеусіз де авторлық құқықты бұзушыларға қарсы қолдануға болатынын растады. Брахтың көрсетуінше, тағы бір кемшілік заңның не қамтығанында емес, қамтымағанында жатыр. Заң авторларды анықтаудың ешқандай құралын ұсынбады, авторлық туындыларды анықтамады және "мүлікті" жалпы тұрғысынан қарастырған кезде де тек "кітаптарды" қамтыды. Сонымен қатар, берілген құқық тек "нақты көшірмелер жасау және сату" құқығы болды. Көбінесе, жаңа тәртіп ескі станциялық жеңілдіктерге ұқсас болды, бірақ ол жалпыға бірдей, уақыт бойынша шектелген және ресми түрде баспагерлерге емес, авторларға берілді. Заңның авторларға тигізген әсері де аз болды. Бұрын баспагерлер жазушылардан түпнұсқа қолжазбаны біржолғы төлеммен сатып алатын; заң қабылданғаннан кейін олар дәл солай істеді, бірақ енді қолжазбаның авторлық құқығымен бірге. Компанияның қалған экономикалық күші оларға кітап сатушылар мен дистрибьюторларға бұрынғы келісімдерін жалғастыруға қысым жасауға мүмкіндік берді, яғни теориялық түрде "қоғамдық доменде" болған туындылар да іс жүзінде авторлық құқықпен қорғалған болып саналды.

The statute was initially welcomed, ushering in "stability to an insecure book trade" while providing for a "pragmatic bargain" between the rights of the author, publisher and public intended to boost public learning and the availability of knowledge. The clause requiring book deposits, however, was not seen as a success. If the books were not deposited, the penalties would be severe, with a fine of £5. The number of deposits required, however, meant that it was a substantial burden; a print run might only be of 250 copies, and if they were particularly expensive to print, it could be cheaper to ignore the law. Some booksellers argued that the deposit provision only applied to registered books, and so deliberately avoided registration just to be able to minimise their liability. This was further undermined by the ruling in Beckford v Hood, where the Court of King's Bench confirmed that, even without registration, copyright could be enforced against infringers. Another failure, identified by Bracha, is not found in what the statute covered, but in what it did not. The statute did not provide any means for identifying authors, did not identify what constituted authored works, and covered only "books", even while discussing "property" as a whole. Moreover, the right provided was merely that of "making and selling exact reprints. To a large extent, the new regime was the old stationer's privilege, except it was universalised, capped in time, and formally conferred upon authors rather than publishers". The effect of the statute on authors was also minimal. Previously, publishers would have bought the original manuscript from writers for a lump sum; with the passage of the statute, they simply did the same thing, but with the manuscript's copyright as well. The remaining economic power of the Company also allowed them to pressure booksellers and distributors into continuing their past arrangements, meaning that even theoretically "public domain" works were, in practise, still treated as copyrighted.

Кітап сатушылар шайқасы

1731 жылы заң күшіне енгенге дейін жарық көрген туындыларға берілген авторлық құқықтың мерзімі аяқталай бастағанда, Stationers' Company және олардың баспагерлері статус-квоны сақтау үшін қайтадан күреске кірісті. Олардың бірінші қадамы Парламент болды, онда авторлық құқықтың мерзімін ұзарту үшін жаңа заң қабылдауға тырысты. Бұл әрекет сәтсіз аяқталған соң, олар сотқа жүгінді. Олардың басты аргументі авторлық құқық Анн заңымен құрылмағаны, ол бұрыннан, жалпы құқықта бар болғаны және мәңгілік екендігі болды. Осылайша, заңда белгілі бір мерзім қарастырылса да, заңда белгіленген авторлық құқықтың мерзімі аяқталғаннан кейін де, барлық туындылар жалпы құқық бойынша авторлық құқықта сақталады. 1743 жылдан бастап "Кітап сатушылардың шайқасы" деп аталатын отыз жылдық науқан басталды. Олар алдымен Канцелярия сотына жүгініп, басқа баспагерлерге өздерінің туындыларын басып шығаруға тыйым салатын бұйрық беруді сұрады, және бұл бастапқыда сәтті болды. Алайда, келесі бірнеше жылдағы сот процестері заңды түсініксіз күйде қалдырды. Жағдайды түсіндіру үшін жасалған алғашқы маңызды қадам Миллерге қарсы Тейлор ісі болды. 1729 жылы британдық баспагер Эндрю Миллер Джеймс Томсонның "Төрт маусым" туындысының авторлық құқығын сатып алды. Авторлық құқықтың мерзімі аяқталғаннан кейін, Роберт Тейлор атты қарсылас баспагер оның туындысының көшірмелерін шығара бастады. Миллер сотқа жүгінді және Корольдік соттан бұйрық алып, жалпы құқық бойынша мәңгілік авторлық құқықты қорғауға тырысты. Төрешілер алқасы Миллер ұсынған фактілердің дұрыстығын растады және судьялардан жалпы құқық бойынша авторлық құқықтың бар-жоғын анықтауды сұрады. Алғашқы аргументтер 1767 жылғы 30 маусымда айтылды, Джон Даннинг Миллерді, ал Эдвард Турлоу Тейлорды өкілдік етті. 7 маусымда Уильям Блэкстоун Миллер үшін екінші аргументтерді ұсынды, ал 1769 жылғы 20 сәуірде үкім шығарылды. Лорд Мэнсфилд жазған және Астон мен Уиллс судьялары бекіткен соңғы шешімде Анн заңына "бұрынғы және тәуелсіз" принциптерге сүйенген жалпы құқық бойынша авторлық құқық бар екендігі расталды, себебі "автор өзінің ой-қиялы мен еңбегінен ақшалай пайда табуға құқылы" болды. Басқаша айтқанда, заңға қарамастан, жалпы құқық бойынша мәңгілік авторлық құқық бар еді. Яйтс судьясы авторға баса назар аудару "адамзаттың қалған бөлігіне" тигізер әсерді жасырады деген негізде қарсылық білдірді, бұл қоғамға зиян келтіретін және "білімді таратуға ынталандыру" деп қарастырылмауы керек монополия құрады. Бұл шешім Stationers' Company үшін жеңіс болғанымен, ол ұзаққа соқпады. Миллерден кейін "Төрт маусым" журналын басып шығару құқығы Томас Беккетті қоса алған баспагерлер коалициясына сатылды. Шотландиялық Александр мен Джон Дональдсон есімді екі баспагер лицензиясыз басылым шығара бастады, ал Беккет оларды тоқтату үшін бұйрық алды. Бұл шешімге Дональдсонға қарсы Беккет ісінде шағым жасалды және ақырында Лордтар палатасына жіберілді. Корольдік сот, жалпы сот және Exchequer соттарының судьяларымен кеңескеннен кейін, Лордтар авторлық құқық мәңгілік емес екенін және Анн заңында рұқсат етілген мерзім баспагерлер мен авторлар үшін заңдық қорғаудың ең ұзақ мерзімі екенін мәлімдеді.

When the copyrights granted to works published before the statute began to expire in 1731, the Stationers' Company and their publishers again began to fight to preserve the status quo. Their first port of call was Parliament, where they lobbied for new legislation to extend the length of copyright, and when this failed, they turned to the courts. Their principal argument was that copyright had not been created by the Statute of Anne; it existed beforehand, in the common law, and was perpetual. As such, even though the statute provided for a limited term, all works remained in copyright under the common law regardless of when statutory copyright expired. Starting in 1743, this began a thirty year campaign known as the "Battle of the Booksellers". They first tried going to the Court of Chancery and applying for injunctions prohibiting other publishers from printing their works, and this was initially successful. A series of legal setbacks over the next few years, however, left the law ambiguous. The first major action taken to clarify the situation was Millar v Taylor. Andrew Millar, a British publisher, purchased the rights to James Thomson's The Seasons in 1729, and when the copyright term expired, a competing publisher named Robert Taylor began issuing his own reprints of the work. Millar sued, and went to the Court of King's Bench to obtain an injunction and advocate perpetual copyright at common law. The jury found that the facts submitted by Millar were accurate, and asked the judges to clarify whether common law copyright existed. The first arguments were delivered on 30 June 1767, with John Dunning representing Millar and Edward Thurlow representing Taylor. A second set of arguments were submitted for Millar by William Blackstone on 7 June, and judgment was given on 20 April 1769. The final decision, written by Lord Mansfield and endorsed by Aston and Willes JJ, confirmed that there existed copyright at common law that turned "upon Principles before and independent" of the Statute of Anne, something justified because it was right "that an Author should reap the pecuniary Profits of his own Ingenuity and Labour". In other words, regardless of the statute, there existed a perpetual copyright under the common law. Yates J dissented, on the grounds that the focus on the author obscured the effect this decision would have on "the rest of mankind", which he felt would be to create a virtual monopoly, something that would harm the public and should certainly not be considered "an encouragement of the propagation of learning". Although this decision was a boon to the Stationers, it was short lived. Following Millar, the right to print The Seasons was sold to a coalition of publishers including Thomas Becket. Two Scottish printers, Alexander and John Donaldson, began publishing an unlicensed edition, and Becket successfully obtained an injunction to stop them. This decision was appealed in Donaldson v Beckett, and eventually went to the House of Lords. After consulting with the judges of the King's Bench, Common Pleas and Exchequer of Pleas, the Lords concluded that copyright was not perpetual, and that the term permitted by the Statute of Anne was the maximum length of legal protection for publishers and authors alike.

Кеңейту және жою

Ол жойылғанға дейін авторлық құқық заңына қатысты көптеген кеңейтулер Анн статутындағы ережелерге негізделген. 1730 жылдары лоббилеудің нәтижесінде қабылданған, 1739 жылдың 29 қыркүйегінде күшіне енген бір табысты заң жобасы, шетелдік кітаптарды импорттауға тыйым салған ережелерді кеңейтіп, бастапқыда Ұлыбританияда басылған, шетелдік елдерде қайта басылып, Англия мен Уэльске жіберілген кітаптарды импорттауға да тыйым салды. Бұл Ирландиядан арзан кітаптардың көптеп келуін тоқтатуды көздеді, сонымен қатар Анн статутындағы баға шектеулерін жойды. Тағы бір өзгеріс – заңның заңды депозиттік ережелеріне қатысты, оны көптеген кітап сатушылар әділетсіз деп тапты. Алғашқы уақытта орындалғанмен, кейбір кітапханаларға кітаптардың түсірілімдерін беру қағидасы, ішінара жарғылық ережелердің қиындығына, ішінара баспагерлердің ынтымақтастығының болмауына байланысты жойылды. 1775 жылы Оксфорд университетінің канцлері Лорд Норт заңдық депозиттік ережелерді қайта бекітіп, университеттерге өздерінің еңбектеріне мәңгілік авторлық құқық берген заң жобасын қабылдады. Авторлық құқыққа ие болуға болатын тағы бір сала болды. Заң тек кітаптарды атады, ал Парламент актісі болғандықтан, зияткерлік меншіктің басқа түрлерін қамту үшін қосымша заңнама қабылдау қажет болды. 1734 жылғы Авторлық құқық туралы заң авторлық құқықты гравюраларға, 1789 және 1792 жылдардағы заңдар маталарға, 1814 жылы мүсіндерге авторлық құқық берді, ал 1833 және 1842 жылдары пьесалар мен музыканың орындалуына авторлық құқық берілді. Авторлық құқықтың мерзімі де өзгертілді; 1814 жылғы Авторлық құқық туралы заң авторлық құқықтың мерзімін 28 жылға немесе автордың ғұмырына белгіледі, егер ол мерзім ұзақ болса. Осы кеңейтулерге қарамастан, кейбіреулер авторлық құқық жеткілікті күшті емес деп санай берді. 1837 жылы Томас Ноун Талфорд авторлық құқықтың аясын кеңейту туралы заң жобасын Парламентке енгізді. Көптеген әдебиетшілердің досы болған Талфорд авторлар мен суретшілерге лайықты сыйақы беруді мақсат етті. Ол авторлық құқықтың автордың өмірі бойы, одан кейін тағы 60 жылға дейін сақталуын қалады. Ол сондай-ақ қолданыстағы заңдарды заң жобасына сәйкес жүйелеуді ұсынды, осылайша Анн статуты төңірегінде туындаған сот практикасы нақтылана түсті. Талфордтың ұсыныстары қарсылық тудырды, ол жыл сайын олардың өңделген нұсқаларын қайтадан енгізді. Баспаханалар, баспагерлер және кітап сатушылар түпнұсқа туындыларға және авторлық құқығы тоқтап қалған туындыларды қайта басып шығаруға байланысты шығындар туралы алаңдады. Парламенттегі көптеген адамдар заң жобасы қоғамдық мүдделерді ескермейтінін айтты, соның ішінде 1841 жылы Талфордтың заң жобасын жеңген лорд Маколей де осы пікірде болды. 1842 жылғы Авторлық құқық туралы заң қабылданды, бірақ "Талфордтың авторлық құқықтың бірыңғай, дәйекті, жүйеленген заңы туралы арманынан қалыс қалды". Ол авторлық құқықтың мерзімін өмір бойы және жеті жылға дейін ұзартты және жүйелеу шараларының бөлігі ретінде Анн статутын жойды.

Until its repeal, most extensions to copyright law were based around provisions found in the Statute of Anne. The one successful bill from the lobbying in the 1730s, which came into force on 29 September 1739, extended the provision prohibiting the import of foreign books to also prohibit the import of books that, while originally published in Britain, were being reprinted in foreign nations and then shipped to England and Wales. This was intended to stop the influx of cheap books from Ireland, and also repealed the price restrictions in the Statute of Anne. Another alteration was over the legal deposit provisions of the statute, which many booksellers found unfair. Despite an initial period of compliance, the principle of donating copies of books to certain libraries lapsed, partly due to the unwieldiness of the statute's provisions and partly because of a lack of cooperation by the publishers. In 1775 Lord North, who was Chancellor of the University of Oxford, succeeded in passing a bill that reiterated the legal deposit provisions and granted the universities perpetual copyright on their works. Another range of extensions came in relation to what could be copyrighted. The statute only referred to books, and being an Act of Parliament, it was necessary to pass further legislation to include various other types of intellectual property. The Engraving Copyright Act 1734 extended copyright to cover engravings, statutes in 1789 and 1792 involved cloth, sculptures were copyrighted in 1814 and the performance of plays and music were covered by copyright in 1833 and 1842 respectively. The length of copyright was also altered; the Copyright Act 1814 set a copyright term of either 28 years, or the natural life of the author if this was longer. Despite these expansions, some still felt copyright was not a strong enough regime. In 1837, Thomas Noon Talfourd introduced a bill into Parliament to expand the scope of copyright. A friend of many men of letters, Talfourd aimed to provide adequate rewards for authors and artists. He campaigned for copyright to exist for the life of the author, with an additional 60 years after that. He also proposed that existing statutes be codified under the bill, so that the case law that had arisen around the Statute of Anne was clarified. Talfourd's proposals led to opposition, and he reintroduced modified versions of them year on year. Printers, publishers and booksellers were concerned about the cost implications for original works, and for reprinting works that had fallen out of copyright. Many within Parliament argued that the bill failed to take into account the public interest, including Lord Macaulay, who succeeded in defeating one of Talfourd's bills in 1841. The Copyright Act 1842 passed, but "fell far short of Talfourd's dream of a uniform, consistent, codified law of copyright". It extended copyright to life plus seven years, and, as part of the codification clauses, repealed the Statute of Anne.

Маңыздылығы

Анн статуты дәстүрлі түрде «авторлық құқықтың дамуындағы тарихи сәт» және әлемде авторлық құқық туралы алғашқы заң ретінде қарастырылады. Крейг Джойс пен Лайман Рей Паттерсон «Эмори» құқық журналында жазған мақаласында, мұны «заңның бастауын елемейтін тым қарапайым түсінік» деп атап, ол Лицензиялау туралы заңның туындысы ғана екенін айтады. Дегенмен, тіпті осыны ескерсек те, Анн статуты «Англо-американдық авторлық құқық тарихындағы шешуші оқиға болды, бұл баспагерлердің жеке құқығын қоғамдық құқыққа айналдырды». Паттерсон жеке жазбасында Лицензиялау туралы заң мен Анн статуты арасындағы айырмашылықтарды атап өтеді; 1710 жылға қарай цензура мәселесі күн тәртібінен түсіп қалған, және осы тұрғыдан заң цензураны көздемейді. Бұл сондай-ақ авторлық құқық алғаш рет баспагерге емес, авторға берілгенін, және баспагерлердің авторларға жасаған зиянды әрекеттері алғаш рет мойналғандығын білдірді. Авторлар қандай келісімге қол қойса да, авторлық құқықтың екінші 14 жылдық мерзімі оларға автоматты түрде қайтарылады. ХХІ ғасырда да Анн статуты «қазіргі заманғы судьялар мен ғалымдар авторлық құқық заңдарының пайдалы негізін көрсетеді деп жиі сілтеме жасайды». Мысалы, *IceTV v Nine Network* ісінде Австралияның Жоғарғы соты заңның атауы «біраз 17-шы ғасыр философтарының білімге және оның адамзат прогресіне ықпалына берген маңыздылығын нақты көрсетеді» деп атап өтті. «Жалпы мойындалған кемшіліктеріне» қарамастан, Заң Ұлыбританияда да, халықаралық деңгейде де авторлық құқық туралы үлгі заңға айналды. Кристоф Гейгер Анн статуты мен ерте француз авторлық құқығы арасындағы байланысты талдауды «қиын, тіпті мүмкін емес» деп санайды, себебі тікелей байланыс табу қиын, және олар туралы үздіксіз пікірталас әр елдің заңдарын түбегейлі түрлендіре түсіндіруге әкелді. Сол сияқты, Бельгия заңға немесе ағылшын авторлық құқығының теориясына тікелей ықпал етпеді, бірақ Гент университетінің Жорис Дине «екі деңгейде» жанама ықпалды анықтады: авторлық құқықпен қорғалатын материалды анықтау критерийлері, ол Локк пен Эдвард Янг сияқты ағылшын теоретиктерінің еңбектерінен шыққан, және авторлық құқық заңдарының негіздемесі. Бельгияда бұл негіздеме авторлық құқық қоғамдық мүддеге қызмет етеді, сонымен қатар авторлық құқық жеке авторлардың мүддесіне қызмет ететін «жеке құқық» болып табылады. Екі теория да *Donaldson v Beckett* ісінде, сондай-ақ Анн статутын әзірлеу кезінде ескерілді, және Дине олардың кейіннен Бельгияның алғашқы авторлық құқық заңдары туралы пікірталастарына әсер еткенін болжайды. АҚШ-та АҚШ Конституциясының Авторлық құқық ережесі және алғашқы Федералды авторлық құқық заңы, 1790 жылғы Авторлық құқық туралы заң, екеуі де Анн статутына сүйенеді. 1790 жылғы заңда авторлық құқықтың 14 жылдық мерзімі және 1790 жылға дейін өнімдерін жариялаған авторларға арналған бөлімдер бар, бұл екеуі де 80 жыл бұрынғы заңмен ұсынылған қорғанысты көрсетеді.

The Statute of Anne is traditionally seen as "a historic moment in the development of copyright", and the first statute in the world to provide for copyright. Craig Joyce and Lyman Ray Patterson, writing in the Emory Law Journal, call this a "too simple understanding [that] ignores the statute's source", arguing that it is at best a derivative of the Licensing Act. Even considering this, however, the Statute of Anne was "the watershed event in Anglo American copyright history transforming what had been the publishers' private law copyright into a public law grant". Patterson, writing separately, does note the differences between the Licensing Act and the Statute of Anne; the question of censorship was, by 1710, out of the question, and in that regard the statute is distinct, not providing for censorship. It also marked the first time that copyright had been vested primarily in the author, rather than the publisher, and also the first time that the injurious treatment of authors by publishers was recognised; regardless of what authors signed away, the second 14 year term of copyright would automatically return to them. Even in the 21st century, the Statute of Anne is "frequently invoked by modern judges and academics as embodying the utilitarian underpinnings of copyright law". In IceTV v Nine Network, for example, the High Court of Australia noted that the title of the statute "echoed explicitly the emphasis on the practical or utilitarian importance that certain seventeenth century philosophers attached to knowledge and its encouragement in the scheme of human progress". Despite "widely recognised flaws", the Act became a model copyright statute, both within the United Kingdom and internationally. Christophe Geiger notes that it is "a difficult, almost impossible task" to analyse the relationship between the Statute of Anne and early French copyright law, both because it is difficult to make a direct connection, and because the ongoing debate over both has led to radically different interpretations of each nation's law. Similarly, Belgium took no direct influence from the statute or English copyright theory, but Joris Deene of the University of Ghent identifies an indirect influence "at two levels"; the criteria for what constitutes copyrightable material, which comes from the work of English theorists such as Locke and Edward Young, and the underlying justification of copyright law. In Belgium, this justification is both that copyright serves the public interest, and that copyright is a "private right" that serves the interests of individual authors. Both theories were taken into account in Donaldson v Beckett, as well as in the drafting of the Statute of Anne, and Deene infers that they subsequently affected the Belgian debates over their first copyright statute. In the United States, the Copyright Clause of the United States Constitution and the first Federal copyright statute, the Copyright Act of 1790, both draw on the Statute of Anne. The 1790 Act contains provisions for a 14 year term of copyright and sections that provide for authors who published their works before 1790, both of which mirror the protection offered by the statute 80 years previously.