Кіріспе

Мемлекеттік бақылаудағы емес экономикалық сектор.

Жеке сектор – экономиканың, кейде азаматтық сектор деп аталатын, жеке топтарға тиесілі бөлігі. Ол көбінесе пайда табу немесе коммерциялық емес мақсатта құрылады, мемлекетке тиесілі емес.

Жұмыспен қамту

Кейбір елдерде жеке сектор жұмыс күшінің көп бөлігін жұмыспен қамтиды. Жеке сектордағы қызметтер ақша табу ниетімен басқарылады, яғни капиталистік үлгіде жұмыс істейді. 2013 жылы Халықаралық қаржы корпорациясының (Дүниежүзілік банк тобының құрамындағы ұйым) жүргізген зерттеуі дамушы елдердегі жұмыс орындарының 90 пайызы жеке секторда екенін көрсетті.

Түрлендіру

АҚШ сияқты еркін кәсіпкерлік елдерінде жеке сектор кеңейтілген, ал мемлекет компанияларға аз шектеулер қояды. Қытай сияқты үкіметтік билігі күшті елдерде экономиканың көп бөлігін мемлекеттік сектор құрайды.

Реттеу

Мемлекеттер жеке секторды заңды түрде реттейді. Бір елде жұмыс істейтін кәсіпорындар сол елдің заңдарын сақтауға міндетті. Кейбір жағдайларда, әсіресе, реттеу ортасын бағалап, өз жеткізушілерін және орналасқан жерін таңдай алатын көпұлттық корпорацияларға қатысты, жергілікті мемлекеттік ережелер бір компания ішінде әртүрлі тәжірибелерге алып келген. Мысалы, бір елдегі жұмысшылар күшті кәсіподақтардың арқасында тиісті пайда көруі мүмкін, ал екінші елдегі жұмысшылардың, тіпті бір орталыққа жұмыс істесе де, кәсіподақтарды қолдайтын заңдары өте нашар болуы мүмкін. Кейде өндірістер мен жеке кәсіпорындар өз жұмыскерлеріне, клиенттеріне немесе қоршаған ортаға қатысты заңмен белгіленген ең төменгі талаптардан асып түсетін жоғары стандарттарды қолдану арқылы өздігінен реттеуді таңдайды. Жеке сектордың салдары жағымсыз болуы мүмкін. 1980 жылдардың басында Американың Түзету корпорациясы түрмелерді пайда табу мақсатында басқару идеясын алға тартты. Бүгінде корпоративтік басқарудағы түрмелерде Американың тұтқындарының 8 пайызы отыр. Олар жеке сектордың өкілі болғандықтан, олардың басты мақсаты – түзету емес, пайда табу. Бұл АҚШ-та көптеген адам құқықтарының бұзылуына соқтырды.