Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чарльз Синге Кристофер Боуэн, Барон Боуэн, (1 қаңтар 1835 - 10 сәуір 1894) – ағылшын судьясы болған.
English judge
Charles Synge Christopher Bowen, Baron Bowen, (1 January 1835 – 10 April 1894) was an English judge.
Ерте өмір
Боуэн Глостерширдегі Вуластон қаласында дүниеге келді – оның әкесі, пастор Кристофер Боуэн, бастапқыда Майо округінің Холлимоунт қаласынан шыққан, сол кездегі приходтың дін қызметкері болған, ал анасы Кэтрин Стил (1807/8–1902); оның кіші інісі Эдвард Эрнест Боуэн, Харроу мектебінде ұзақ жылдар қызмет еткен мұғалім. Ол Францияның Лилль, Блэкхит және Регби мектептерінде білім алды, 1853 жылы Оксфордтың Баллиол колледжіне стипендия жеңіп түсті. Ол бұрынғы академиялық үмітін толық ақтады, сол заманғы ең маңызды классикалық стипендиялар мен сыйлықтарды жеңіп алды. 1857 жылы ол Баллиолдың мүшесі болып сайланды, ал 1857 жылы Оксфорд одағының президенті болды. Оксфорд одағының сайланған президенті ретінде 1857 жылғы жазғы демалыс кезінде Данте Габриэль Россетти мен Уильям Морристің жаңа пікірталас залының жоғарғы қабырғаларын король Артур туралы аңыздардан сахналармен суреттеу жоспарына ынтамен жауап берген – ол Боуэн еді. Боуэннің қолдауы осы жобаның іске асуы үшін шешуші болды. "Боуэн", - деді Эдвард Берн-Джонс, – "баршаға жақын, сүйікті адам еді", – "Россетти оны бірден жақсы көрді, өте әдепті және тартымды серік болды."
Bowen was born at Woolaston in Gloucestershire – his father, the Rev. Christopher Bowen, originally of Hollymount, County Mayo, being then curate of the parish and his mother, Catherine Steele (1807/8–1902); his younger brother was Edward Ernest Bowen, a long serving Harrow schoolmaster. He was educated at Lille in France, Blackheath and Rugby schools, leaving the latter in 1853 having won a scholarship to Balliol College, Oxford. There he made good his earlier academic promise, winning the principal classical scholarships and prizes of his time. He was elected a fellow of Balliol in 1857 while an undergraduate and became President of the Oxford Union in 1857. It was Bowen who, as President Elect of the Oxford Union during the summer vacation of 1857, responded with enthusiasm to the plan of Dante Gabriel Rossetti and William Morris to paint the upper walls of the new debating chamber with scenes from the legends of King Arthur. Bowen's support was crucial to ensuring the scheme happened. 'Bowen,' said Edward Burne Jones, ‘was beloved by all’, ‘A courteous and delightful fellow whom Rossetti loved at once.’
Мансап
Оксфордтан Боуэн Лондонға кетті, ол 1861 жылы Линкольн мейрамханасында адвокаттыққа қабылданды. Заң оқу кезінде ол «Saturday Review» журналына, содан кейін «The Spectator» журналына тұрақты түрде жазды. 1861 жылы ол Хэмпшир командасынан Мэрилебон крикет клубына қарсы бірінші сыныптық матчта ойнады: Хэмпширдің бірінші иннингінде Калеб Робинсон оны қақпадан шығарды, ал екінші иннингінде ол 30* ұпай жинады. Оның ағасы Эдвард Эрнест Боуэн де Хэмпшир графтығының крикет клубы үшін бірінші сыныптық крикет ойнады. Бір кезде ол адвокаттықта көп табысқа жете алмады және колледж оқытушысы болу мансабына ауысуға жақын болды, бірақ достары оны табанды болуға көндірді. Ол жұмысын бастағаннан кейін көп ұзамай, танымал Тичборн ісі бойынша талапкерге қарсы брифинг алды. Боуэннің басшысы сэр Джон Колриджге көрсеткен қызметі, сэр Джон қайтыс болған кезде, оған қазынашылықтың кіші кеңесшісі лауазымына тағайындалуға көмектесті, өйткені ол сот процесі кезінде солиситордың бас прокурорынан бас прокурордың кеңсесіне дейін көтерілді; және осы уақыттан бастап оның практикасы өте кеңейді. Алайда Тичборн істерінің қысымы зор болды, және оның денсаулығы жұмысқа деген құлшынысы салдарынан туындаған міндеттерге шыдамады. 1879 жылы Джон Меллордың зейнетке шығуына байланысты Корольдік соттың тамырлық бөлімінде Жоғары сот судьясы лауазымына тағайындалуы оған салыстырмалы демалысқа мүмкіндік берді. 1879 жылдың маусымында ол рыцарь атағын алды. Чарльз Боуэннің зиялы қабілеттері сот судьясының кейбір міндеттеріне сай келмеді, бірақ 1882 жылы Лорд-Сот Холькерден кейін ол апелляциялық сотқа көтерілді. Апелляциялық сот судьясы ретінде ол білімділігімен, еңбекқорлығымен және оның алдынан өткендерге көрсеткен мейірімділігімен көзге түсті. Денсаулығы нашарлағанға қарамастан, ол 1893 жылдың тамызына дейін үнемі отырыстарға қатысты. Алайда, оның денсаулығы ақыры сынып қалды; ол ешқашан апелляцияларды тыңдау үшін заң лорды ретінде отырмады және пэр ретінде бір ғана дауыс берді, ал оның соңғы қоғамдық қызметі 1893 жылдың қазан айында Федерстон бүліктерін тексеру үшін отырған комиссия төрағасы болып табылды. Лорд Боуэн кәсіби және жеке өмірінде оны білгендердің бәрі оған зор құрметпен қарады. Ол шеңберлі және әдемі әзілге ие болды, оның көптеген мысалдары келтірілуі мүмкін, бірақ мұндай әңгімелер басылымда күшін жоғалтады. Мысалы, Виктория патшайымына судьяларының ұсынған сыйлығындағы «біздің кемшіліктерімізді білгеніміз» деген сөз тым қарапайымдық танытады деп ұсынылғанда, ол «біздің бір-біріміздің кемшіліктерімізді білгеніміз» деген түзетуді ұсынды; және басқа бір жағдайда ол заңгерді «өз елінен басқа барлық елдердің заңдарын білетін адам» деп анықтады. Лорд Боуэннің соттағы беделі оның апелляциялық сотта берген бірқатар шешімдеріне негізделген, олар заң қағидаларын өмірлік жағдайлар мен іс-әрекеттерге қатысты айқын түсіндіруімен ерекшеленеді.
From Oxford, Bowen went to London, where he was called to the bar at Lincoln's Inn in 1861, and while studying law he wrote regularly for the Saturday Review, and also later for The Spectator. In 1861, he also played a single first class match for Hampshire against the Marylebone Cricket Club: in Hampshire's first innings he was dismissed for a duck by Caleb Robinson and in their second innings he scored 30*. His brother, Edward Ernest Bowen also played first class cricket for Hampshire County Cricket Club. For a time he had little success at the bar, and came near to exchanging it for the career of a college tutor, but he was persuaded by his friends to persevere. Soon after he had begun to make his mark he was briefed against the claimant in the famous Tichborne Case. Bowen's services to his leader, Sir John Coleridge, helped to procure for him the appointment of junior counsel to the Treasury when Sir John had died, as he did while the trial proceeded, from the office of Solicitor General to that of Attorney General; and from this time his practice became a very large one. The strain, however, of the Tichborne trials was great, and his physical health became unequal to the tasks which his zeal for work imposed upon it. In 1879 his acceptance of a position as a High Court judge in the Queen's Bench division, on the retirement of Mr Justice John Mellor, gave him the opportunity of comparative rest. He was knighted in June 1879. The character of Charles Bowen's intellect hardly qualified him for some of the duties of a puisne judge; but it was otherwise when, in 1882, in succession to Lord Justice Holker, he was raised to the Court of Appeal. As a Lord Justice of Appeal, he was conspicuous for his learning, his industry and his courtesy to all who appeared before him; and in spite of his failing health, he sat regularly until August 1893, when, on the retirement of Lord Hannen, he was made a Lord of Appeal in Ordinary, and a life peer with the title Baron Bowen, of Colwood in the County of Sussex. By this time, however, his health had finally broken down; he never sat as a law lord to hear appeals, and he gave but one vote as a peer, while his last public service consisted in presiding over the commission which sat in October 1893 to inquire into the Featherstone riots. Lord Bowen was regarded with great affection by all who knew him professionally or privately. He had a polished and graceful wit, of which many instances might be given, although such anecdotes lose force in print. For example, when it was suggested on the occasion of an address to Queen Victoria, to be presented by her judges, that a passage in it, "conscious as we are of our shortcomings," suggested too great humility, he proposed the emendation "conscious as we are of one another's shortcomings"; and on another occasion he defined a jurist as "a person who knows a little about the laws of every country except his own". Lord Bowen's judicial reputation will rest upon the series of judgments delivered by him in the court of appeal, which are remarkable for their lucid interpretation of legal principles as applied to the facts and business of life.
Жеке өмір
1862 жылы ол инженер Джеймс Медоуз Ренделдің үлкен қызы Эмили Фрэнсиске үйленді, одан екі ұлы мен бір қызы дүниеге келді. Оның қызы Этель Кейт Боуэн қыш жасау династиясының өкілі Жосия Ведгуд IV-ке (кейін 1-ші барон Ведгуд) үйленді.
In 1862, he married Emily Frances, eldest daughter of the engineer James Meadows Rendel, by whom he had two sons and a daughter. His daughter, Ethel Kate Bowen, married Josiah Wedgwood IV (later 1st Baron Wedgwood) of the pottery dynasty.