Пекин адамы: ежелгі гомо эректустың қазба қалдықтары және маңызы

Кіріспе

Homo (fossil) туысының кіші түрі, Жаңа Зеландиялық поп-тобы

Пекин адамы (Homo erectus pekinensis) – Чибань дәуірінде қазіргі Қытайдың солтүстігіндегі Чжоукудиан үңгірінде мекендеген H. erectus-тың кіші түрі. Алғашқы қазба – тіс 1921 жылы табылды, содан бері Чжоукудиан үңгірі әлемдегі ең көп H. erectus табылатын жеріне айналды. Пекин адамы қытай антропологиясының негізін қалауда маңызды рөл атқарды және ондаған жылдар бойы Батыс және Шығыс ғылымы арасындағы маңызды диалогты дамытты. Бұл қазбалар антропологиялық талқылаудың орталығына айналып, тікелей адамның бабасы деп жіктеліп, адамдар Азияда дамыған деген «Азиядан шығу» гипотезасын қолдады. Пекин адамы Қытай Коммунистік революциясынан кейін қытай ұлттық санасын қайта құруда да маңызды рөл атқарды және жұмысшылар мен шаруаларға марксизм мен ғылымды таныстыру үшін кеңінен насиятталды. Пекин адамының ерте модельдері коммунистік немесе ұлтшылдық идеалдарға бейімделген, бұл бастапқы коммунизм және полигенезизм туралы пікірталастарға әкелді. Бұл Батыс және Шығыс түсініктері арасында қақтығыс тудырды, әсіресе Батыс 1967 жылдың соңында «Африкадан шығу» гипотезасын қабылдағаннан кейін Пекин адамының адам эволюциясындағы рөлі адам эволюциясының бір тармағы ретінде азайды. «Африкадан шығу» гипотезасы қазіргі талқылаудың басым бөлігі болғамен, Пекин адамының адамның бабаларымен араласуы, әсіресе қытайлық ғылыми ортада жиі талқыланады. Пекин адамының ерекшелігі – ұзын және мықты бас сүйегі, басының үстінен өтетін қалың сүйектен тұратын иір, маңдай жотасынан, құлақтарынан өтіп, бас сүйегінің артқы бөлігінде жалғасатын және орта сызықтан өтетін сагиттальды кіл бар. Бас сүйектері мен ұзын сүйектерінің қалыңдығы жоғары. Беті алға қарай шығыңқы (орталық бет прогнатизм), көз ұялары кең, жақтары мықты, иесіз және тістері үлкен. Ми көлемі 850-ден 1225 см³-ге дейін, орташа есеппен 1000 см³-ден астам (қазіргі заманғы еркектер үшін орташа есеппен 1270 см³, ал қазіргі заманғы әйелдер үшін 1130 см³). Дене мүшелері анатомиялық жағынан қазіргі адамдарға ұқсас. H. erectus солтүстік ендікте мекендегенде, орташа бойы тропикалық популяцияларға қарағанда шамамен биік болуы мүмкін. Пекин адамы салқын, көбінесе далалық, ішінара орманды ортада, бұғы, қарақұйрық, піл, бизон, бұқа, аю, қасқыр, ірі мысықтар және басқа да жануарлармен бірге өмір сүрді. Пекин адамы Чжоукудиан үңгірінде ара-тұра мекендеген, бірақ нақты мерзімі белгісіз, шамамен 780 000 жыл бұрыннан 230 000 жыл бұрынға дейін болған деген болжам бар. Бұл бірнеше суық мұздық және жылы мұз аралық кезеңдерді қамтиды. Пекин адамының мәдени күрделілігі қызу талқылауда. Егер олар аң аулауға (қоқыс жинаудың орнына), киім жасауға және отты бақылауға қабілетті болса, олар суық мұздық кезеңдерде тірі қалуға жақсы дайындалған болар еді. Әйтпесе, олар оңтүстікке қарай шегініп, кейін қайтып оралуға мәжбүр болған болар еді. Пекин адамының қазбалары үңгірде қалай жиналғаны – олар сол жерде өмір сүрген және өлгендіктен, әлде алып гиеналар (Pachycrocuta) өлтіріп, тастағандықтан, немесе басқа да табиғи процестер нәтижесінде болды ма деген мәселе де даулы. 100 000-нан астам тас құралдары табылды, көбінесе ұсақ және дұрыс пішінделмеген сынықтар, ұзындығынан аспайтын, бірақ кейде сырғанақтар, шұңқырлар және, кейінірек, кәсіптің соңына қарай, нүктелер, буриндер мен шұңқырларға айналдырылды.

Peking Man (Homo erectus pekinensis) is a subspecies of H. erectus which inhabited the Zhoukoudian cave site in modern northern China during the Chibanian. The first fossil, a tooth, was discovered in 1921, and the Zhoukoudian Cave has since then become the most productive H. erectus site in the world. Peking Man was instrumental in the foundation of Chinese anthropology, and fostered an important dialogue between Western and Eastern science for decades to come. The fossils became the centre of anthropological discussion, and were classified as a direct human ancestor, propping up the Out of Asia hypothesis that humans evolved in Asia. Peking Man also played a vital role in the restructuring of the Chinese identity following the Chinese Communist Revolution, and was intensively communicated to working class and peasant communities to introduce them to Marxism and science. Early models of Peking Man society strongly leaned towards communist or nationalist ideals, leading to discussions on primitive communism and polygenism. This produced a strong schism between Western and Eastern interpretations, especially as the West adopted the Out of Africa hypothesis by late 1967, and Peking Man's role in human evolution diminished as merely an offshoot of the human line. Though Out of Africa is now the consensus, Peking Man interbreeding with human ancestors is frequently discussed especially in Chinese circles. Peking Man is characterised by a long and heavily fortified skull, featuring an inflated bar of bone circumscribing the crown, crossing along the brow ridge, over the ears, and connecting at the back of the skull, as well as a sagittal keel running across the midline. The bone of the skull and long bones is exorbitantly thickened. The face was protrusive (midfacial prognathism), eye sockets wide, jaws robust and chinless, and teeth large. Brain volume ranged from 850 to 1,225 cc, for an average of just over 1,000 cc (compared to an average of 1,270 cc for present day modern males and 1,130 for present day modern females). The limbs are broadly anatomically comparable to those of modern humans. H. erectus in such northerly latitudes may have averaged roughly in height, compared to for more tropical populations. Peking Man lived in a cool, predominantly steppe, partially forested environment, alongside deer, rhinos, elephants, bison, buffalo, bears, wolves, big cats, and a menagerie of other creatures. Peking Man intermittently inhabited the Zhoukoudian Cave, but the exact chronology is unclear, with estimates as far back as 780,000 years ago and as recent as 230,000 years ago. This spans several cold glacial and warm interglacial periods. The cultural complexity of Peking Man is fiercely debated. If the inhabitants were capable of hunting (as opposed to predominantly scavenging), making clothes, and controlling fire, they would have been well equipped to survive frigid glacial periods. If not, they would have had to retreat southward and return later. It is further disputed how the Peking Man fossils were predominantly deposited in the cave, either because they lived and died there, or they were killed by giant hyaenas (Pachycrocuta) and dumped there, in addition to other natural processes. Over 100,000 pieces of stone tools were recovered, mainly small and inconsistently shaped flakes no more than long, but they were sometimes refined into scrapers, choppers, and, towards the later end of occupation, points, burins, and awls.

Ашылу

1921 жылы Пекиннің оңтүстік-батысында орналасқан Фаншань ауданында (сол кезде Батыста Пекин деп аталған) швед археологы Йохан Гуннар Андерссон австриялық палеонтолог Отто Здански мен американдық археолог Уолтер Гренджерді Жоукоудянь табиғат паркінде оқытты. Чи Ку Шан («Тауық сүйегі төбесі») орнында жергілікті тас қазып шығарушылар оларға жақын жердегі Лонггушан («Аждаһа сүйегі төбесі») орнында қазу жұмыстарын жүргізуді кеңес берді. Сол жылы Здански сол жерде алғашқы адам тісін тапты, PMU M3550 нөмірімен тіркелді, бірақ ол туралы 1926 жылға дейін хабарламады. 1927 жылдың 16 қазанында швед археологиялық студенті Андерс Биргер Болин тағы бір тіс, K11337: 3 нөмірімен тіркелді, тапты, одан Дэвидсон Блэк жаңа таксонның – Sinanthropus pekinensis – холотипін жасады. Сол жылы қытай геологы Вэнь Вэньхао Жоукоудяньдегі барлық ғалымдармен келісімге келді, бұл Жоукоудянь қалдықтары Қытайда қалатынын қамтамасыз етті. 1928 жылы Қытай үкіметі қытай артефактілері мен басқа археологиялық маңызы бар материалдарды зерттеу үшін Батысқа экспорттауды шектеді, себебі бұл империалистік шабуыл ретінде қарастырылды. Шетелдік ғалымдар оның орнына осы материалдарды Қытайда зерттеуге шақырылды. 1929 жылы канадалық палеоантрополог Дэвидсон Блэк Пекин Медициналық Колледжін (өзінің жұмыс берушісі), Қытай Геологиялық Қызметін (Вэнь басқарған) және Рокфеллер қорынан Кенозойлық зерттеу зертханасын құрып, қаржыландыруға және қазба жұмыстарын жалғастыруға көндірді. Бұл жағдай жапондық немесе американдық топтарға қаратылған тонау туралы айыптауларға әкелді, әсіресе 1950 және 1951 жылдары Корея соғысы кезінде антиамерикандық сезімді күшейту мақсатындағы «Америкаға қарсы тұру, Кореяға көмектесу» науқаны барысында. Әскери қызметкер Ричард Боуэн бірде түнде Циньхуандаодағы тас казармалардың жанында ор қазып жатқанда сүйектерге толы қорап тапқанын еске алады. Бұл 1947 жылы болды, сол кезде қала ҚХР Сегізінші армиясының қоршауында болды, және ұлтшыл канонерлік кемелерден атқыланды (Қытай Азамат соғысының қақтығысы). Порт тарихы туралы Қытай үкіметіне баяндама жазған Ван Цинпу мырзаның сөзіне сүйенсек, егер Боуэннің айтқаны рас болса, сүйектердің ең ықтимал орны – жолдың астында, қоймада немесе тұрақ орнында болуы мүмкін. Алғашқы қазба кезеңінен қалған төрт тіс әлі де Швециядағы Уппсала университетінің Палеонтологиялық мұражайында сақтаулы.

In 1921, Fangshan County, southwest of Beijing (then referred to in the West as Peking), Swedish archaeologist Johan Gunnar Andersson was teaching Austrian palaeontologist Otto Zdansky and American archaeologist Walter Granger on the Zhoukoudian site. At the Chi Ku Shan ("Chicken Bone Hill") locality, they were advised by local quarrymen to dig at the nearby Longgushan ("Dragon Bone Hill") locality. Zdansky found the first human tooth in the site that year, specimen PMU M3550, but only reported it in 1926. On 16 October 1927, Swedish archaeological student Anders Birger Bohlin extracted another tooth, specimen K11337: 3, which Davidson Black made the holotype of a new taxon, Sinanthropus pekinensis. That year, Chinese geologist Wēng Wénhào drafted an agreement with all the Zhoukoudian scientists at the time that the Zhoukoudian remains remain in China. In 1928, the Chinese government similarly clamped down on the exportation of Chinese artefacts and other archaeologically relevant materials to the West for study, as this was viewed as an imperialistic attack; foreign scientists were instead encouraged to research these materials within China. In 1929, Canadian palaeoanthropologist Davidson Black persuaded the Peking Union Medical College (his employer), the Geological Survey of China (headed by Wēng), and the Rockefeller Foundation to found and fund the Cenozoic Research Laboratory and continue excavation. The affair also provoked allegations of robbery against Japanese or American groups, especially during the Resist America, Aid Korea Campaign in 1950 and 1951 to promote anti American sentiment during the Korean War. Marine Richard Bowen recalled finding a box filled with bones while digging a foxhole one night next to some stone barracks in Qinhuangdao. This happened in 1947 while the city was under siege by the CCP Eighth Route Army, who were under fire from Nationalist gunboats (a conflict of the Chinese Civil War). According to Mr. Wang Qingpu who had written a report for the Chinese government on the history of the port, if Bowen's story is accurate, the most probable location of the bones is underneath roads, a warehouse, or a parking lot. Four of the teeth from the original excavation period are still in the possession of the Paleontological Museum of Uppsala University in Sweden.

Қосымша қазба

Жокудиан Пекин адамы алаңындағы қазба жұмыстары 1941 жылдан бастап 1949 жылы Қытай Азамат соғысы аяқталғанға дейін тоқтатылды. Қазба топтарының мұқияттығын ескере отырып, ұзындығы бір шаңыштан кем емес, анықталмайтын сынықтарды да іріктеп алғандықтан, Жокудиан қазбасының толыққанды аяқталғаны қабылданған. Бірақ, Қытайдың орталық бөлігіндегі Лантиан қаласындағы Шаньчжэнь жерінде табылған тас құралдар аймақтың кемінде 2,12 миллион жыл бұрын мекенделгенін көрсетеді. Пекин адамының қалдықтары (ерлер, әйелдер және балалар), құралдары мен отты пайдалану белгілері көптеген қабаттарда табылғандықтан, олардың үңгірде жүздеген мың жылдар бойы өмір сүргені жиі болжанады. 1937 жылы француз палеоантропологы Марселин Буль Пекин адамының миы осындай мінез-құлыққа жеткіліксіз дамыған деп санды, оның кішкентай көлеміне сүйене отырып, бас сүйектерінің примитивті түрге, ал аяқтарының – дамыған түрге тиесілі екенін айтты. Соңғысы тас құралдар жасап, алғашқысын жеген болуы мүмкін. Вайденрайх мидың көлемі мәдени күрделіліктің сенімді өлшемі бола алмайды деп ойлады, бірақ 1939 жылы Пекин адамының қазбаларының патологиясын егжей-тегжейлі қарастырып, канибализм немесе бас аулау болғанына келді. Көптеген қалдықтарда соққыдан немесе тас құралдардан жасалған шабуылдардың іздері бар; барлық бас сүйектері миды алу үшін сындырылған, ал жамбас сүйектері сүйек миын алу үшін бойлық сызықтармен бөлінген. Вайденрайхтың пікірлері кеңінен танымал болды. Бірақ, 1929 жылы Пей ұсынғандай, адамдарды гиеналар әкелген болуы мүмкін деген де болжам бар. 1939 жылы тафономияны (жаңбырлануды зерттеу) зерттеу саласындағы алғашқы зерттеуші, неміс палеонтологы Жуакудиан қазбалары мен Вена зообағында зерттеген гиеналар тістеген сиыр сүйектері арасындағы параллельдіктерді атап көрсетті. Вайденрайх 1941 жылы ұзын сүйектердің эпифизінің бұзылуы гиеналардың әрекетінен болуы мүмкін екенін мойындады, бірақ гиеналар бас сүйегінің негізін сындыра алмайтынына немесе жамбас сүйектеріндегі ұзын сызықтарды жасай алмайтынына сенді, оларды тас құралдарды қолданатын канибальдарға жатқызды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Пекин адамы үңгірде өмір сүрген деген гипотеза қайтадан басымдыққа ие болды, оның үлгісі 1975 жылы Джианың «Пекин адамының үңгір үйі» кітабы болды. Бұл идеялар көбінесе маоистік идеологиямен үйлесімді болды, бірақ ғалымдар үшін, әсіресе жаңа жаңалықтарды түсіндіру кезінде шектеу тудырды. Ең танымал мысал – қытай антропологы Лю Сянь, ол 1950 жылғы «Апийден адамға дейінгі даму тарихы» кітабында «еңбек адамзатты жаратты» дегенді Лондонда Артур Китпен бірге оқыған кезде үйреткен нәрсемен келісе алмады. Оның орнына, адамның ата-бабалары еңбекке үйренудің орнына, батылдығымен ағаштан түскенін айтты (яғни, еріктілік пен материализм), бұл әріптестерінің сыныптарына ұшырады. Қытай ғалымдарының мұндай пікірлерге наразылығы 1956-1957 жылдардағы «Жүз гүл» науқаны кезінде байқалды, бұл науқан адамдарды коммунизм мен үкімет туралы өз пікірлерін ашық білдіруге шақырды. Батыста ақыл-ой еңбекке қарағанда маңыздырақ деп есептелді, әсіресе 1960 жылы ағылшын приматологы Джейн Гудолл шимпанзелердің құралдар жасай алатынын ашқаннан кейін (құрал жасау еңбегі адамдарға ғана тән емес). Дегенмен, батыс және шығыс халықтарының ежелгі адамдар туралы түсініктері осы уақытта жақындасты. Қытайда «еңбек адамзатты жаратты» идеясының және Энгельс риторикасының ықпалы Денг билікке келгеннен кейін, батыс зерттеулері мен маоистік идеологияға қайшы теориялардың Қытайда таралуымен, әсіресе 1985 жылдан кейін азайды. Бірақ еңбек әлі де маңызды бейімделу ретінде қарастырылды. Осы уақытқа дейін еңбек ұғымы таза қолмен жасалатын жұмыстан ақыл-ой жұмысына дейін кеңейді, ал эстетикалық сезім адамның ерекше қасиеті ретінде жарияланды. Басқа да ертедегі адамдар популяцияларымен салыстырғанда Пекин адамының өмір сүру ұзақтығы шамалы болды. 38 адамның ішінде 15-і 14 жасқа дейін (39,5%), 3-і 30 жас шамасында (7%), 3-і 40-50 жас аралығында (7%), ал 1-і 50-60 жас аралығында (2,6%) қайтыс болды. Қалған 16 адамның (43%) жасы анықталмады. Жокудианның 1-ші аймағынан 100 000-нан астам литик бұйымдары табылды. 1979 жылы технологиялық эволюцияны көрсету үшін Пей мен Чжан Жокудиан өнеркәсібін үш кезеңге бөлді: қарапайым балға мен намысты техникамен (ортаны тасқа соғу) сипатталатын ерте кезең, яғни 11-ші қабаттан алынған, салмағы 1 кг дейін жететін және өлшемдері 20х15 см болатын ірі сынықтарды жасады; орта кезең – екі полюсті техникамен (тас балғамен ядроны бірнеше сыныққа ұру, олардың кемінде біреуі дұрыс пішінге ие болуы керек) сипатталды, нәтижесінде салмағы 0,5 кг дейін және ұзындығы 10 см дейін жететін кіші сынықтар жасалды; және 5-ші қабаттан жоғары орналасқан кеш кезең – одан да кішкентай сынықтар жасады, олар кварц пен кремнийден және басқа да кесек тастардан жасалған. Олар қарапайым сынықтардан басқа, қабысқаштар, кескіштер және кейінгі кезеңде ұштар, ойыстар мен тігіштер жасады. Пекин адамының құралдар жасаған алғашқы адам түрі болғаны туралы пікірталас 1960 жылдардың басында, Ұлы секіріс және Мәдени революция арасындағы салыстырмалы тұрақтылық кезеңінде күшейді. Талқылау Жокудиан құралдары ең примитивті және осылайша ең ерте құралдар екендігі (яғни, Пекин адамы ең көне адам) Пей тарапынан қолдау тапты, немесе одан да примитивті және әлі ашылмаған құралдар бар екендігі (яғни, Пекин адамы ең көне адам емес) Джиа тарапынан қолдау тапты. Батыс елдерінде Луис Лики 1931 жылы Танзаниядағы Олдувай шатқалындағы қарапайым тас құралдарды тапқан, ол Ашельдік мәдениетінен бұрынғы мәдениеттің алғашқы (бірақ даулы) дәлелі болды. 1960 жылдардағы радиометрлік жас анықтау Олдован мәдениетінің 1,8 миллион жыл бұрынғы ең ежелгі мәдениет екенін көрсетті.

Excavation of the Zhoukoudian Peking Man Site had halted from 1941 until the conclusion of the Chinese Civil War in 1949. Given the meticulousness of the dig teams, going so far as to sieve out unidentifiable fragments as small as long, excavation of the Zhoukoudian is generally considered to be more or less complete. though stone tools from the Shangchen site in Lantian, central China, extend the occupation of the region to as far back as 2.12 million years ago. Because human remains (encompassing males, females, and children), tools, and evidence of fire were found in so many layers, it has often been assumed Peking Man lived in the cave for hundreds of thousands of years. In 1937, French palaeoanthropologist Marcellin Boule believed the Peking Man brain was insufficiently developed for such behaviour, based on its small size, and suggested the skulls belonged to a primitive species and the limbs to a more evolved one, the latter manufacturing stone tools and cannibalising the former. Weidenreich did not believe brain size could be a dependable measure of cultural complexity, but, in 1939, he detailed the pathology of the Peking Man fossils and came to the conclusion of cannibalism or headhunting. The majority of the remains bear evidence of scars or injuries which he ascribed to attacks from clubs or stone tools; all the skulls have broken in bases which he believed was done to extract the brain; and the femora (thigh bones) have lengthwise splits, which he supposed was done to harvest the bone marrow. Weidenreich's sentiments became widely popular. Another school of thought, proposed by Péi in 1929, held that individuals were dragged in by hyenas. In 1939, pioneering the field of taphonomy (the study of fossilisation), German palaeontologist de highlighted parallels between the Zhoukoudian fossils and cow bones gnawed by hyaenas he studied at Vienna Zoo. Weidenreich subsequently conceded in 1941 that the breaking off of the epiphyses of long bones is most likely due to hyena activity, but he was unconvinced that hyenas broke open the skull base or were capable of creating the long splits in the robust femora, still ascribing those to stone tool wielding cannibals. After World War II, the hypothesis that Peking Man inhabited the cave once again became the mainstay, modeled around Jiǎ's 1975 book The Cave Home of Peking Man. These concepts were mostly compatible with Maoist ideology, but restrictive for scientists especially when interpreting new discoveries. Most notable was Chinese anthropologist Liú Xián who, in his 1950 book The History of Development from Ape to Human, was unable to reconcile "labour created humanity" with what he was taught while studying under Arthur Keith in London, instead arguing human ancestors came down from the trees by sheer bravery rather than learning to labour (essentially voluntarism vs materialism), which was met with much derision from peers. The frustrations of Chinese scientists with such alternate views came out during the Hundred Flowers Campaign from 1956 to 1957, which encouraged people to speak honestly of their opinions of communism and the government. To the West, emphasis was usually placed on intelligence rather than labour, especially after English primatologist Jane Goodall discovered chimpanzees could make tools in 1960 (i. e., the labour of tool manufacturing is not unique to humans). Nonetheless, popular Western and Eastern interpretations of ancient humans at this time converged greatly. In China, the influence of "labour created humanity" as well as Engel's rhetoric waned after the rise of Deng with the dissemination throughout China of Western research and theories contradictory to Maoist ideology, particularly after 1985, though labour was still regarded as an important adaption. By this time, the concept of labour had expanded from purely manual to also intellectual work; a sense of aesthetics was instead heralded as a uniquely human trait. Consistent with other prehistoric human populations, Peking Man had a rather short average lifespan. Out of a sample of 38 individuals, 15 died under the age of 14 years (39.5%), 3 died around 30 years (7%), 3 died from 40 to 50 years (7%), and 1 at 50 to 60 years (2.6%). The ages of the remaining 16 individuals (43%) could not be determined. The Zhoukoudian Locality 1 has produced more than 100,000 lithic pieces. In 1979, to highlight technological evolution, Péi and Zhang partitioned the Zhoukoudian industry into three stages: the early stage typified by the simple hammer and anvil technique (slamming the core against a rock) which produced large flakes namely from soft minerals such as sandstone, weighing up to and measuring from Layer 11; the middle stage typified by the bipolar technique (smashing the core into several flakes with a hammerstone, out of which at least a few should be the correct size and shape) which made smaller flakes up to in weight and in length; and the late stage above Layer 5 typified by even smaller flakes made with harder and higher quality quartz and flint among other cobble. In addition to simple flakes, they also manufactured scrapers, choppers, and, towards the later end of occupation, points, burins, and awls. The debate as to whether Peking Man was the first human species to manufacture tools fleshed out in the early 1960s in the period of relative stability between the Great Leap Forward and the Cultural Revolution. The argument centered around whether the Zhoukoudian tools were the most primitive and therefore the earliest tools (i. e., Peking Man is the most ancient human) championed by Péi, or if there were even more primitive and as of yet undiscovered tools (i. e., Peking Man is not the most ancient human) championed by Jiǎ. In Western circles, Louis Leakey had already reported an apparent pebble industry in Olduvai Gorge, Tanzania, in 1931, the first hard (albeit, controversial) evidence of a culture more primitive than the Acheulean. Radiometric dating in the 1960s established the Oldowan as the oldest known culture at 1.8 million years old.

Өрт

1929 жылы Пей Жокудианның 2-кварцты горизонтының қазба жұмыстарын бақылады және Пекин адамының отты алғаш рет қолданғанын көрсететін күйдірілген сүйектер мен тастар, күл және қызыл көмір туралы хабарлады. Бұл дәлелдер кеңінен қабылданды. 1935 жылы 1-ші қабаттың 4-5-ші қабаттарын қазу кезінде тағы да күйген тастар, күл және жаңғақ тұқымдары табылды. Бірақ, келесі жылы Бинфорд күйген жылқы тістерін жылқы басын пісірудің белгісі ретінде түсіндірді. 1998 жылы Вайнер, Голдберг және олардың әріптестері 1-ші немесе 10-шы қабаттарда оттықтардың немесе кремнийлі агрегаттардың (жану кезінде түзілетін кремний бөлшектері) кез келген белгісін таппады; сондықтан, күйген материалдар үңгірде өртелудің орнына, үңгірге сумен келген деген қорытындыға келді. IVPP дереу жауап берді, ал 1999 жылы қытай палеоантропологы У Синьчжи Вайнердің деректері мұндай қорытындыларға жету үшін жеткіліксіз екенін айтты. Дегенмен, 2004 жылы Шен және оның әріптестері 10-шы қабаттағы үлкен өрттің болғанын хабарлады – шамамен 770 000 жыл бұрын, мұз дәуірінде болған. Олар Пекин адамының осы суық жағдайларда тірі қалу үшін осы уақытта отты бақылауы керек болғанын мәлімдеді. 2014 жылы қытай антропологы Маохуа Чжун және оның әріптестері 4-ші және 6-шы қабаттарда кремнийлі агрегаттармен байланысты элементтерді анықтады, сондай-ақ Вайнердің 10-шы қабатты талдауының дұрыстығына күмән келтірді. Жокудиандағы отты қолдану мәселесі әлі де ашық дебатталып жатыр. Әлем бойынша археологиялық жазбаларда 400-300 мың жылға дейін отты қолдану туралы дәлелдер аз, бұл әдетте от осы уақытқа дейін өмірдің маңызды бөлігі болмағанын көрсетеді, себебі оны жасауға немесе ұзақ сақтауға мүмкіндік болмады.