Кіріспе
Кеміргіштер тұқымдасы. Ескі әлемнің шошқалары, немесе Hystricidae – ірі құрлықта тіршілік ететін кеміргіштер, оларды тікенді жабындарымен таниды, осы жабындар оларға аттарын берген. Олар Еуропаның оңтүстігінде, Левант аймағында, Африканың көп бөлігінде, Үндістанда және Оңтүстік-Шығыс Азияда, Флорес айманына дейін таралған. Ескі және Жаңа әлемнің шошқа тұқымдастары Rodentia құрамындағы Hystricognathi инфаотрядына жатса да, олар өте ерекше және тығыз байланысты емес.
The Old World porcupines, or Hystricidae, are large terrestrial rodents, distinguished by the spiny covering from which they take their name. They range over the south of Europe and the Levant, most of Africa, India, and Southeast Asia as far east as Flores. Although both the Old World and New World porcupine families belong to the infraorder Hystricognathi of the vast order Rodentia, they are quite different and are not particularly closely related.
Сипаттамалары
Ескі әлемнің шошқалары – денесі мықты, ауыр салмақты жануарлар, дөңгелек бас, етті, жылжымалы мұрынға және олардың денесін жабатын қалың, цилиндрлі немесе жалпақ тікендерге ие. Бұл тікендер олардың денесін толық жабады және қарапайым түктермен араласпайды. Көптеген түрлерінің мінез-құлқы толығымен құрлықта тіршілік етуге бейімделген. Олардың мөлшері салыстырмалы түрде кішкентай, дене ұзындығы 0,7 метр, салмағы 0,7 килограммнан бастап, құйрығын есептемегенде 0,8 метрге дейін жететін, салмағы ауыррақ келетін түрлерге дейін өзгереді. Әртүрлі түрлер көбінесе шөпқоректі, жеміс, тамыр және түйірлермен қоректенеді. Кейбір түрлері кальцийдің көзі ретінде құрғақ сүйектерді де шайнайды. Басқа кеміргіштер сияқты, олардың күшті шайнау тістері және иесіз тістері жоқ. Олардың тіс формуласы келесідей: . Шайнау кезінде еріндің ішке тартылуын қамтамасыз ететін кең аралық кеңістік (диастема) бар. Басқа гистрикоморфтар сияқты, олардың шайнау бұлшықтары да ерекше. Массетер бұлшықтарының инфраорбитальды тесіктен өтетін бір тармағы арқылы шайнау қозғалыстары өте тиімді. Түрлеріне байланысты, жүктілік кезеңі 90 мен 112 күн аралығында болатын кезде бір немесе екі (немесе сирек жағдайда үш) жас туады. Әйелдер әдетте жылына бір рет шөппен төселген жер астындағы камерада туады. Жаңа туған шошқалар толыққанды дамыған күйде дүниеге келеді және бастапқыда жұмсақ болатын тікендері туғаннан кейін бірнеше сағаттың ішінде қатаяды. Олар екі аптадан кейін қатты тағам жей бастаса да, толық сүттен айырылуына 13-19 апта уақыт қажет. Жастар жыныстық жасқа жеткенге дейін колонияда қалады, яғни шамамен екі жасқа дейін, және ата-аналарымен және басқа ұядан туған туыстарымен бірге ұяда тұрады. Еркектер, әсіресе, колонияны басып кірушілерден қорғауға көмектеседі, бірақ екі жыныстың да туыс еместерге қарсы агрессивті мінез танытады. Еуропаның оңтүстігінде, Солтүстік және Батыс Африкада кездесетін қыртысты шошқа (Hystrix cristata) – Ескі әлемнің шошқаларының әдеттегі өкілі. Ол Оңтүстік және Орталық Африкада Кейп шошқасы (H. africaeaustralis), ал Үндістанда Малайя шошқасы (H. brachyura) және Үнді (қыртысты) шошқасы (H. indica)мен алмастырылады. Соңғысы Таяу Шығыста да таралған. Бұл ірі қыртысты түрлерден басқа, Солтүстік-Шығыс Үндістанда және Непалдан Борнеоға дейінгі Малай аймағында қыртысы жоқ бірнеше кішкентай түрлер кездеседі. Атерус туысына бұталы құйрықты шошқалар кіреді, олар ұзын құйрықтарының ұштары жалпақ тікендерден тұратын шоғырлармен аяқталған, әлдеқайда кішкентай жануарлар. Олардың бір түрі Малай аймағында, екіншісі Орталық және Батыс Африкада кездеседі. Соңғысы – Африканың бұталы құйрықты шошқасы, оның еті жиі аңға түседі. Трихис, соңғы туысқа Борнеодағы ұзын құйрықты шошқа (T. fasciculata) жатады. Бұл түр сыртқы түрімен Атерусқа өте ұқсас, бірақ оның бас сүйегінің көптеген ерекшеліктерімен ерекшеленеді. Қалдық түрлері Африка мен Еуразияда белгілі, ең көнелерінің бірі – қазіргі Пәкістанның миоцен кезеңінен табылған Сивакантион. Алайда, ол қазіргі шошқалардың тікелей атасы болмаған.
The various species are typically herbivorous, eating fruit, roots, and bulbs. Some species also gnaw on dry bones, perhaps as a source of calcium. Like other rodents, they have powerful gnawing incisors, and no canine teeth. Their dental formula is The prominent diastema allows the lips to be drawn inwards while gnawing. Similar to other hystricomorphs, their chewing muscles are unique. Through an arm of the masseter muscles, passing through the infraorbital foramen, chewing movements are very efficient. One or two (or, rarely, three) young are born after a gestation period between 90 and 112 days, depending on the species. Females typically give birth only once a year, in a grass lined underground chamber within a burrow system. The young are born more or less fully developed, and the spines, which are initially soft, harden within a few hours of birth. Although they begin to take solid food within two weeks, they are not fully weaned until 13 to 19 weeks after birth. The young remain with the colony until they reach sexual maturity at around two years of age, and share the burrow system with their parents and siblings from other litters. Males, in particular, help defend the colony from intruders, although both sexes are aggressive towards unrelated porcupines. The crested porcupine (Hystrix cristata), a typical representative of the Old World porcupines, occurs throughout the south of Europe and North and West Africa. It is replaced in southern and central Africa by the Cape porcupine, H. africaeaustralis, and in India by the Malayan porcupine (H. brachyura) and Indian (crested) porcupine (H. indica). The latter also lives throughout the Middle East. Besides these large crested species, several smaller species without crests occur in northeast India, and the Malay region from Nepal to Borneo. The genus Atherurus includes the brush tailed porcupines which are much smaller animals, with long tails tipped with bundles of flattened spines. One species is found in the Malay region and one in Central and West Africa. The latter species, the African brush tailed porcupine, is often hunted for its meat. Trichys, the last genus, contains one species, the long tailed porcupine (T. fasciculata) of Borneo. This species is externally very similar to Atherurus, but differs from the members of that genus in many cranial characteristics. Fossil species are also known from Africa and Eurasia, with one of the oldest being Sivacanthion from the Miocene of present day Pakistan. However, it was probably not a direct ancestor of modern porcupines.