Генри «Скуп» Джексон: Американ саяхатшысы және саяси қайраткері

Кіріспе

Американдық саясаткер (1912–1983)

Генри Мартин "Скуп" Джексон (31 мамыр 1912 – 1 қыркүйек 1983) – американдық заңгер және саясаткер, 1941–1953 жылдары АҚШ өкілдер палатасының мүшесі, ал 1953–1983 жылдары Вашингтон штатынан АҚШ сенаторы болған. Суық соғыс либералы және коммунизмге қарсы демократтық партия мүшесі Джексон жоғары әскери шығындарды және Кеңес Одағына қатысты қатал саясатты қолдады, сонымен қатар әлеуметтік көмек бағдарламаларын, азаматтық құқықтарды және кәсіби одақтарды жақтады. Джексонның саяси философиясы мен ұстанымдары неоконсервативтік идеологиямен байланысты болған Пол Вулфовиц және Ричард Перл сияқты бірқатар маңызды тұлғаларға әсер еткен деп есептеледі, олардың екеуі де бұрын Джексонның көмекшілері болған. Оның бұрынғы әріптестері мен қызметкерлері, сондай-ақ жесірі мен отбасы мүшелері 1983 жылы Сиэтлде Генри М. Джексон қорын құрды, оның мақсаты – оның жұмысын жалғастыру. 1987 жылы Қорғаныс министрлігі сенатордың құрметіне Джексон қорына 10 миллион доллар көлемінде бір реттік қаржылай көмек бөлді. Бүгінгі күнге дейін Қор білім беру және коммерциялық емес ұйымдарға 26 миллион доллардан астам гранттар берді. Джексон сонымен қатар әскери медицинаны дамытуға бағытталған қор құруға қатысты заңдарды ұсынды, ол оның қайтыс болғаннан кейін оның құрметіне Генри М. Джексон әскери медицинаны дамыту қоры деп атауға ие болды.

Ерте өмір

Джексон 1912 жылдың 31 мамырында Вашингтон штатының Эверетт қаласында ата-анасы Марин (құрметті әкесі Андерсон) және Питер Джексонның үйінде дүниеге келді. Оның анасы мен әкесі екеуі де Норвегиядан көшіп келген. Питер Джексон Питер Грессет есіммен туған, бірақ елге көшіп келгенде есімін өзгерткен. Ол Маринемен Эверетт қаласындағы лютеран шіркеуінде танысып, 1897 жылы үйленді. Генри Джексон отбасының бесінші және ең кіші баласы болды; бала кезінде оны әпкесі "Скуп" деп лақап ат қойған, себебі ол комикстегі кейіпкерге ұқсайтын болған. Ол 28 жастағы сенат қабылдау бөлмесінің қызметкері Хелен Хардинге үйленді, бірақ Джексон балалық шағындағы үйінен көшпеді, бірнеше жыл бойы үйленбеген әпкелерімен бірге тұрды. Джексонның екі баласы болды: Анна Мари Лоуренс және Питер Джексон. Питер губернатор Кристин Грегуардың сөз жазушысы болып жұмыс істеді және Вашингтон университетінде Адам құқықтары орталығын құруға жетекшілік етті, қазір оның атымен стипендия тағайындалған.

Конгрессте

Джексон 1940 жылы демократ ретінде АҚШ Конгресіне сәтті сайланды және 1941 жылғы 3 қаңтарда 77-ші Конгресспен бірге Өкілдер палатасында орын алды. Одан кейін Джексон ешқандай конгресс сайлауында жеңіліске ұшырамады. АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқан кезде Джексон армияға қосылды, бірақ Франклин Д. Рузвельт барлық өкілдерге үйлеріне оралуға немесе мандаттарынан бас тартуға бұйрық берген соң, ол кетіп қалды. 1945 жылы Бухенвальд концлагері босатылғаннан кейін бірнеше күн өткен соң ол онда болып қайтты. Ол 1945 жылы Данияның Копенгаген қаласында өткен Халықаралық теңіз конференциясына АҚШ делегациясымен бірге қатысты және 1946 жылы Сиэтлде өткен сол конференцияның президенті болып сайланды. 1945 жылдан 1947 жылға дейін Джексон Үндістер ісі жөніндегі палата комитетінің төрағасы болды. 1952 жылғы АҚШ Өкілдер палатасы сайлауында Джексон Вашингтон штатының Сенат мандатына үміткер болу үшін Өкілдер палатасындағы орнын босатып берді. Джексон республикашыл сенатор Гарри П. Кейнді жеңіске ұшыратып, одан кейін отыз жылдан астам уақыт бойы сенатор болып қалды. Ол Вашингтон штатында туған алғашқы АҚШ сенаторы болды. Джексон 1982 жылы бесінші рет қайта сайланғаннан кейін 1983 жылы қайтыс болды. Джексон Джо Маккартидің оған қарсы науқан жүргізу үшін Вашингтон штатына келгеніне қарамастан, оның экстремизмдеріне қарсы болды, бірақ Дуайт Эйзенхауэрді ұлттық қорғанысқа жеткілікті қаражат жұмсамағаны үшін сынады. Джексон ұлттық арсеналдағы континентаралық баллистикалық зымырандарды көбейтуге шақырды және оның ядролық қаруды қолдауы 1958 жылы солшылдар тарапынан қарсылық тудырды. Ол Сиэтлдің бейбітшілік белсендісі Элис Франклин Брайантты жеңіп, сайлауда 67 пайыз дауыс жинады, ал одан кейін бес рет қайта сайланған сайлауларда осы көрсеткіштің үстінен шықты. 1960 жылғы Демократиялық партияның президенттік праймеризінде Джексон сенатор Джон Ф. Кеннедидің серігіне бірінші таңдауы болды, бірақ Кеннеди оңтүстік өкілі билетті теңестіретініне көз жеткізді. Ол 1957 және 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңдарды қолдады. 1965 жылғы 22 шілдеде Джонсон Джексонды «Американың болашағына өте құнды және көреген үлес қосқан» Конгресс мүшесі ретінде атап, Су ресурстарын жоспарлау туралы заңға қол қойды. 1968 жылғы сәуірде Мартин Лютер Кингтің қазасына жауап ретінде Джексон теңсіздіктің мұрасы мен әділетсіздік туралы сөз сөйледі. 1963 жылы Джексон Ішкі және аралдық істер комитетінің төрағасы болды, ол 1977 жылы Энергетика және табиғи ресурстар комитетіне айналды, ол 1981 жылға дейін осы лауазымда қалды. 1970 жылдары Джексон әріптестері сенатор Эрнест Холлингс және Эдвард Кеннедимен бірге Джеральд Фордтың 1973 жылғы мұнай дағдарысы кезінде мұнай компанияларын бензин сатудан бас тартуға итермелеген Ричард Никсонның отандық мұнай бағасын бақылауын тоқтату туралы Конгреске жасаған өтінішіне қарсылық білдіру үшін баспасөз конференциясын өткізді. Кауфман 1968 жылдан кейін Джексонның «АҚШ сыртқы саясатының идеалдарды жеке мүдделермен үйлестіру үшін мәңгілік күрестегі интеллектуалды және саяси көшбасшы ретінде көзге шыққанын» жазды. Джексон тарихтағы ең ықпалды экологиялық заңдардың бірі деп саналатын Ұлттық экологиялық саясат туралы заңды жасады. Бұл басқа штаттарда және әлемнің көптеген елдерінде ұқсас заңдарды және қоршаған ортаға әсерді ашық талдау қағидасын қабылдауға ықпал етті. Джексон Аляска мен Гавайидің штат мәртебесіне қол жеткізу үшін күрестің жетекшісі болды. 1974 жылы Джексон Сенатта Джексон-Вэник түзетуін демеушілік етті (Чарльз Ваник оны Палатада демеушілік етті), ол эмиграция еркіндігін шектеген нарықтық емес экономикасы бар елдерге қалыпты сауда қатынастарын тоқтатуға бағытталған. Бұл түзету босқындарға, әсіресе азшылықтарға, соның ішінде еврейлерге Кеңес блогынан көшіп кетуіне көмектесуді мақсат еткен. Джексон және оның көмекшісі Ричард Перл, сондай-ақ, осы заңның салдарына ұшыраған Анатолий (қазіргі Натан) Шаранский сияқты адамдар үшін жеке лобби жасады. 1975 жылғы наурыз айында Джексон Фрэнклин Перофф ісінің «бір реттік оқиға екені немесе одан да үлкен проблеманың белгісі екені» анықталуы керек деген пікірін білдірді. 1975 жылғы маусым айында Джексон егер бұрынғы есірткіге қарсы агенттік директоры Джон Р. Бартелс-младшийдің іс-әрекеттері туралы есептер дұрыс болса, онда оның әрекеттері әділетке кедергі келтіруге тең болады және «соңғы екі күнде» жарияланған дәлелдер Д. А. «жоғарғы деңгейдегі бұзушылықтардың саналы, алдын ала жоспарланған жоспары болғанын» көрсететінін мәлімдеді. 1977 жылғы шілдеде Сенат Джексон мен Айдахо штатының сенаторы Франк Черч ұсынған тәжірибелік ядролық реактор жобасын қаржыландыруды мақұлдады. Джимми Картер бастапқыда 150 миллион доллардан 33 миллион долларға дейін қаржыландыруды азайтуды ұсынған болатын, бірақ Джексон мен Черч ұсынған шара қаржыландыруды 75 миллион долларға дейін кемітті. 1979 жылғы қазан айында Сенат Картердің энергияны жұмылдыру жоспарына қолдау көрсетті, Джексон бұл жоспарды Картердің бағдарламасының «орталық бөлігі» деп атады, ол қалған заңнаманың тиімділігіне кепілдік беру үшін маңызды болды және жоспарға түзетулерді қабылдамауға әріптестерін көндірудегі табысымен ерекшеленді. Сол айдың соңында Сенат Энергетика және табиғи ресурстар комитеті Алясканың жерлері туралы заңнаманы мақұлдағаннан кейін Картер Джексон мен басқа мүшелерге заңнаманы қолдағандары үшін алғыс айтты. Джексон Демократиялық партия ішіндегі SALT II келісіміне қарсы оппозицияны жетекшілік етті және Израилына көбірек сыртқы көмек көрсетуді қолдаған басты жақтаушылардың бірі болды. Он жылдар бойы АҚШ-тың халықаралық аренадағы күшті қатысуын қолдайтын демократтар «Скуп Джексон демократтары» деп аталды, және бұл термин қазіргі демократтарды сипаттау үшін де қолданылады, мысалы, Джо Либерман және Р. Джеймс Вульси кіші.

Jackson successfully ran for the U. S. Congress as a Democrat in 1940 and took his seat in the House of Representatives with the 77th Congress on January 3, 1941. From then on, Jackson did not lose any congressional elections. Jackson joined the Army when the United States entered World War II but left when Franklin D. Roosevelt ordered all representatives to return home or resign their seats. He visited the Buchenwald concentration camp a few days after its liberation in 1945. He attended the International Maritime Conference in Copenhagen, Denmark, in 1945 with the American delegation, and he was elected president of the same conference in 1946, when it was held in Seattle. From 1945 to 1947, Jackson was also the chairman of the House Indian Affairs Committee. In the 1952 U. S. House election, Jackson relinquished his seat in the House for a run for one of Washington's Senate seats. Jackson soundly defeated Republican senator Harry P. Cain and remained a senator for over thirty years. He was Washington's first U. S. senator to be born in the state. Jackson died in office in 1983 after winning re election for the fifth time in 1982. Although Jackson opposed the excesses of Joe McCarthy, who had traveled to Washington state to campaign against him, he criticized Dwight Eisenhower for not spending enough on national defense. Jackson called for more inter continental ballistic missiles in the national arsenal, and his support for nuclear weapons resulted in a primary challenge from the left in 1958, when he handily defeated Seattle peace activist Alice Franklin Bryant before winning re election with 67 percent of the vote, which he topped the next four times he ran for re election. During the 1960 Democratic Party presidential primaries, Jackson was the first choice of fellow senator John F. Kennedy for a running mate; Kennedy became convinced that a Southerner would better balance the ticket. He supported the 1957 and the 1964 Civil Rights Acts. On July 22, 1965, Johnson signed the Water Resources Planning Act into law, citing Jackson as one of the Congress members to "have made a very invaluable and very farsighted contribution to America's future." In April 1968, responding to the assassination of Martin Luther King Jr., Jackson gave a speech about the legacy and injustice of inequality. In 1963, Jackson was made chairman of the Committee on Interior and Insular Affairs, which became the Committee on Energy and Natural Resources in 1977, a position he held until 1981. In the 1970s, Jackson joined with fellow senators Ernest Hollings and Edward Kennedy in a press conference to oppose Gerald Ford's request for Congress to end Richard Nixon's price controls on domestic oil, which had provoked oil companies into withholding gasoline during the 1973 oil crisis. Kaufman writes that, after 1968, Jackson "emerged as an intellectual and political leader in the perennial struggle of U. S. foreign policy to reconcile ideals with self interest." Jackson authored the National Environmental Policy Act, which has been called one of the most influential environmental laws in history. It helped to stimulate similar laws and the principle of publicly analyzed environmental impact in other states and in much of the world. Jackson was also a leader of the fight for statehood for Alaska and Hawaii. In 1974, Jackson sponsored the Jackson–Vanik amendment in the Senate (with Charles Vanik sponsoring it in the House), which denied normal trade relations to certain countries with non market economies that restricted the freedom of emigration. The amendment was intended to help refugees, particularly minorities, specifically Jews, to emigrate from the Soviet Bloc. Jackson and his assistant, Richard Perle, also lobbied personally for some people who were affected by this law such as Anatoly (now Natan) Sharansky. In March 1975, Jackson released a statement in which he expressed the view that it was paramount the Franklin Peroff case be found out to be either "an aberration or was symptomatic of much greater problem" within the Drug Enforcement Administration. In June 1975, Jackson stated that if accounts about the conduct of former director of the Drug Enforcement Agency John R. Bartels Jr. were correct then his actions amounted to obstruction of justice and that evidence disclosed "in the last two days would indicate that there was a conscious, premeditated plan involving misconduct at the highest levels of the D. E. A." In July 1977, the Senate approved a funding for the experimental nuclear reactor compromise proposal by Jackson and Idaho senator Frank Church. While the initial version by Jimmy Carter sought a decrease in funding from 150 million to 33 million, the Jackson and Church measure halved the funding to 75 million. In October 1979, the Senate voted in favor of Carter's energy mobilization board plan, Jackson labeling the plan the "centerpiece" of Carter's program that was essential to guaranteeing the effectiveness of the rest of the legislation and was noted for successfully persuading colleagues to reject amendments to the plan. Later that month, after the Senate Energy and Natural Resources Committee voted in favor of the Alaska public lands legislation, Carter issued a statement thanking Jackson and other members for supporting the legislation. Jackson led the opposition within the Democratic Party against the SALT II treaty and was one of the leading proponents of increased foreign aid to Israel. For decades, Democrats who support a strong international presence for the United States have been called "Scoop Jackson Democrats," and the term is still used to describe contemporary Democrats such as Joe Lieberman and R. James Woolsey Jr.

Джексон Сенаттағы мансабының соңғы үш жылынан басқа барлық уақытында демократ әріптесі және досы Уоррен Г. Магнусонмен бірге қызмет етті. Нәтижесінде ол штаттың кіші сенаторы ретінде 28 жыл өтті, тіпті ол әріптестерінің көпшілігінен де көп өкілеттікке ие болды. «Скуп» және «Мэгги», олар бір-бірін мейіріммен атаған, Вашингтонты ұлттық саясатта оның халқының санына қарағанда әлдеқайда ықпалды ете білді. Олар Сенат тарихында «түбіртектерді үйге әкелу» тұрғысынан ең тиімді делегациялардың бірі болды. Вашингтон мемлекеттік жұмыстарға бөлінген қаражаттың шамамен алтыдан бір бөлігін алды, бірақ халқының саны бойынша 23-орында болды.

Сын

Джексон қатал демократ ретінде танымал болды. Ол Вьетнам соғысын қолдағаны және өз штатының қорғаныс өнеркәсібімен тығыз байланыста болғаны үшін жиі сынға ұшырады. Оның Форт-Лоутонды баллистикалық ракетаға қарсы жүйе орналастыруға арналған орын ретінде ұсынған ұсынысына жергілікті тұрғындар қарсылық білдірді, және Джексон орынның таңдалуына қатысты ұстанымын бірнеше рет өзгертуге мәжбүр болды, бірақ АБМ-ді дамытуды қолдауын жалғастырды. Форт-Лоутонды жергілікті тайпаларға қайтарудың орнына Сиэтл қаласына беруді жоспарлаған Джексонға қарсы шыққан американдық үндістердің құқықтарын қорғайтын белсенділер наразылық акциясын ұйымдастырды. Соңғы келісім бойынша Форт-Лоутонның көп бөлігі Дискавери паркіне айналды, ал қалған бөлігі 1977 жылы «Дейбрайк Стар» мәдени орталығын ашқан «Барлық тайпалардың біріккен үндістеріне» жалға берілді. Оның қару-жарақ жүйелеріне қосымша әскери шығындарды үнемі қолдауы және компаниядан заңсыз қаржы алуы туралы айыптауларға байланысты қарсыластары оны «Боинг сенаторы» деп, тіпті «Боингтің жезөкшесі» деп атады; 1965 жылы Боингтің келісім-шарттарының 80% әскери мақсатта болды. Оның қайтысынан кейін сыншылар Джексонның Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі жапон-американдықтарды ұстау лагерьдерін қолдағанын Вашингтон университетінде оның бюстінің орналасуына наразылық білдірудің себебі ретінде көрсетті. Джексон эвакуацияны ынталы түрде қорғады және соғыстан кейін жапон-американдықтардың Тынық мұхитының жағалауына оралуына жол бермеу науқанының жақтаушысы болды.

Президент сайлау науқаны

Джексон Вашингтон штатында ғана емес, сонымен қатар ұлттық деңгейде де табысқа жетті. 1960 жылы ол Демократиялық Ұлттық Комитеттің төрағасы болып тағайындалды, бұрын вице-президенттікке кандидат ретінде қарастырылған, бірақ ақырында сенатор Линдон Б. Джонсонға берілген орынға ие болды. Джексон екі рет президенттікке кандидат болды, және екі науқан да Демократиялық партияның солшыл қанатынан ұшқынсыз қарсылыққа ұшырады. Джексонның Вашингтон штатында өте тиімді болған жекелей науқандау дағдылары ұлттық деңгейде тиімді болмады. Оның тіпті қолдаушылары да оның харизманың жетіспейтінін мойындады.

1972 жылғы президенттік науқан

1972 жылы алғаш рет сайлауға түскенде Джексон елге аса таныс емес еді. Ақырында номинацияны жеңіп алған Джордж Макговерн, тіпті Джексонды азаматтық құқықтар жөніндегі ұзақ жылғы еңбегіне қарамастан, автобусқа қарсы шыққаны үшін расизмде айыптады. Джексонның науқандағы ең үлкен жетістігі Флорида штатындағы алғашқы сайлауда үшінші орынға ие болуы болды, бірақ ол танымал қарсыластарынан ерекшеленбеді. Науқанның соңына жақын, Джексон "Макговернді тоқтату" коалициясының құрамына кірді, олар Макговернге қатысты "Қышқыл, кешірім және аборт" деген мәселелерді көтерді. Джексон наурыз айында Огайо штатындағы сайлауда нашар нәтиже көрсеткеннен кейін активті науқанын тоқтатты және алғашқы сайлауларда Макговерн, Эд Маски, Джордж Уоллес және Хьюберт Хамфриден қалып қойды. Жарыстан екінші орынды алған Хамфри шыққаннан кейін Джексон шілдедегі Демократиялық конвентте қайтадан көзге түсті. Джексонның кандидатурасын Джорджия штатының губернаторы Джимми Картер ұсынды, ол делегаттардың тізімінде екінші орынға шықты, бірақ номинант Макговерннен қалып қойды. Нью-Йорк қаласында сайлау науқаны кезінде Джексон еврей американдықтарының қолдауын алу үшін "Еврей қорғаныс лигасының" жетекшісі Мейр Каханды сахнаға шақырды.

1976 жылғы президенттік науқан

Джексон кеңестік-американдық қарым-қатынастар мен Таяу Шығыс саясаты туралы үнемі айқындап, ұлттық беделін арттырды және 1975 жылдың ақпанында сайлау кампаниясын бастағанын жариялағанда, кандидаттардың алдыңғы қатарында тұрды. Джексон Израильге жақын тұрғаны үшін құрметтейтін еврей-американдықтардан айтарлықтай қаржылық қолдау алды, бірақ Вьетнам соғысын қолдауы Демократиялық партияның солшыл қанатының наразылығына ұшырады. Джексон әлеуметтік мәселелерге баса назар аударып, заң мен тәртіпті сақтау және автобуспен тасымалдауға қарсылығын жеткізді. Ол жұмысшылардың қолдауын күтті, бірақ Хьюберт Хамфридің жарысқа түсу мүмкіндігі кәсіподақтардың салқын қабылдауына себеп болды. Джексон Айова штатындағы алғашқы іріктеу сайлауы мен Нью-Гэмпшир штатындағы алғашқы праймеризге қатыспау туралы шешім қабылдады, нәтижесінде либералдар төрт кандидат арасында дауыстарын бөліскеннен кейін Картер жеңіске жетті. Джексон Массачусетс және Нью-Йорк штатындағы праймерилерде жеңіске жеткенімен, 1 мамырда Картерге Пенсильвания штатындағы маңызды праймериде 12% айырмамен жеңіліп, қаржысы таусылғаннан кейін сайлаудан бас тартты. Джексонның қазасы күйреуге ұшыратты. Нью-Йорк штатының сенаторы Дэниел Патрик Мойнихен: «Генри Джексон – яһуди дәстүріндегі ежелгі сенімнің дәлелі, тарихтың кез келген сәтінде әлемдегі жақсылық 36 адал адамның істерімен сақталады, олардың бұл Иеміздің оларға берген міндеті екенін білмейді. Генри Джексон – солардың бірі болды», – деді. Джексон Эвереттегі Эвергрин зиратына жерленген.

Мұра

1984 жылы Джексонға Президенттік бостандық медалі бұйырды. Рональд Рейган оны «біздің ғасырдың ең ұлы заң шығарушыларының бірі» деп атап, былай деді: «Скуп Джексон шетелдік және қорғаныс саясатында партиялықтарлыққа орын жоқ деп сенді. Ол жиі айтар еді: «Ұлттық қауіпсіздік мәселелерінде ең жақсы саясат – саясаттан бас тарту». Оның екі партиялық көзқарасы тек табиғи ғана емес, сонымен қатар батыл болды. Ол Президент болуды қалаған, бірақ менің ойымша, 1972 және 1976 жылдары ұлттық қауіпсіздік жөніндегі ашық пікірлері оның партиясынан кандидат болу мүмкіндігінен айыратынын сезген шығар. Дегенмен, ол бағынышты стильге сай болу үшін өз нанымын өзгертуге бармады. Мен оның демократтарының менің әкімшілігімде қызмет еткеніне және олардың кейбіреулері осында өз үйлерін тапқандарына одан да мақтан тұтамын. 1983 жылы Джексон «Жылдың Delta Chi» сыйлығымен марапатталды. Джексонның сенатор ретіндегі соңғы істерінің бірі – Генри М. Джексон әскери медицинаны дамыту қоры құруға қатысты заң жобасын демеулеу болды, ол оның қайтысынан кейін оның атымен аталады. Джексонның кең аудандағы қызметкерлері, әріптестері және отбасы мүшелері Генри М. Джексон қорын құрды. Бұл қор мемлекеттік қаражат пен жеке сыйлықтар есебінен коммерциялық емес және білім беру ұйымдарына гранттар беруге арналған. Оның кеңесіне Ричард Перл, Том Фоули және Джин Киркпатрик кірді. АҚШ Әскери-теңіз күштерінің баллистикалық зымыранға арналған суасты кемесі Генри М. Джексон деп аталды, бұл оның елдің қарулы күштеріне ұзақ жылдар бойы көрсеткен қолдауының құрметіне берілген. Бұл Ohio класындағы АҚШ штатының атымен аталмаған жалғыз суасты кемесі. 1981 жылдың 28 наурызында Джексон USS Bremerton (SSN 698) кемесінің салтанатты түсірілу рәсімінде негізгі сөз сөйледі. «Bremerton» – бұл осы атпен аталған екінші кеме, алдыңғысы USS Bremerton (CA 130) болды. Оны 1978 жылдың 22 шілдесінде Генри М. Джексонның жұбайы салтанатты түрде түсірді. USS Bremerton (SSN 698) Том Клэнсидің «Қызыл қазанға аңшылық» атты классикалық романында еске алынған. Вашингтон университеті оның құрметіне Халықаралық қатынастар мектебін Джексон атымен атады. Алайда, 1980-ші жылдардың ортасында Джексонның суық соғысқа қатысты қатаң көзқарастарына наразылық білдірген студенттер университет сенатордың бюстін тастап кеткен дәліздің соңына көшірді. 2006 жылы ол Джексон мектебінің алдындағы көрнекті орынға қайта орнатылды.

Jackson was posthumously awarded the Presidential Medal of Freedom in 1984. Ronald Reagan called him "one of the greatest lawmakers of our century", and stated:
"Scoop Jackson was convinced that there's no place for partisanship in foreign and defense policy. He used to say, 'In matters of national security, the best politics is no politics.' His sense of bipartisanship was not only natural and complete; it was courageous. He wanted to be President, but I think he must have known that his outspoken ideas on the security of the Nation would deprive him of the chance to be his party's nominee in 1972 and '76. Still, he would not cut his convictions to fit the prevailing style. I'm deeply proud, as he would have been, to have Jackson Democrats serve in my administration. I'm proud that some of them have found a home here." In 1983, Jackson was awarded Delta Chi of the Year. One of Jackson's last acts as Senator was to sponsor legislation creating what became the Henry M. Jackson Foundation for the Advancement of Military Medicine, which was named after him after his death. Jackson's extended community of staff, colleagues and family members created the Henry M. Jackson Foundation from public monies and private donations to give grants to nonprofits and educational institutions. Its board members have included Richard Perle, Tom Foley, and Jeane Kirkpatrick. The U. S. Navy ballistic missile submarine Henry M. Jackson was named after him, in recognition of his longtime support of the nation's military. It is the only Ohio class submarine not named after a U. S. state. On March 28, 1981, Jackson gave the principal address at the christening of the USS Bremerton (SSN 698). The Bremerton was the second ship to have the name, preceded by the USS Bremerton (CA 130). It was christened by Mrs. Henry M. Jackson on July 22, 1978. The USS Bremerton (SSN 698) was mentioned in the classic Tom Clancy novel, The Hunt for Red October. The University of Washington has named the Jackson School of International Studies in his honor. However, students objecting to Jackson's hawkish views on the Cold War in the mid 1980s caused the university to move a bust of the senator to the end of an abandoned corridor until it was restored to a more prominent place outside the Jackson School in 2006.

Неоконсервативке әсер етуі

Джексон зұлымдыққа күшпен қарсы тұру керек деп сенді, демократиялық одақтастарымен бірге, сондай-ақ Америка Құрама Штаттары әлемде жақсылық күші бола алады деген мызғымас сенімі оның адал көмекшілерінің легионын қалыптастырды. Олар Джексонның философиясын неоконсервативтің бір бөлігі ретінде таратуға атсалысты. Ричард Перлден өзге, неоконсерваторлар Пол Вольфовиц, Билл Кристол, Чарльз Хорнер және Дуглас Фейт – бұрын Джексонның демократтық көмекшілері болған, Картер әкімшілігіне көңілі толмағандықтан Рональд Рейганды қолдап, 1981 жылы оның әкімшілігіне қосылған және кейін 21-ғасырдағы Буш әкімшілігіндегі маңызды сыртқы саясат шешімдерін қабылдаушыларға айналды. Неоконсерватор Бен Уоттенберг Джексонның 1972 және 1976 жылғы президенттік науқандарындағы көрнекті саяси көмекшісі болды. Вольфовиц өзін бірнеше рет "Скуп Джексон республикашысы" деп атады. Көптеген журналистер мен ғалымдар сенатор Джексон мен қазіргі неоконсервативтік идеология арасындағы байланысты атап көрсетті. Джексонның өмірбаяуын жазған Роберт Кауфман: "Иракты қолдағандар Генри Джексонның сезімдерін қолдайды деп ойлаймын, күмәнім жоқ" деді. Қазіргі таңда ұйым Лондонда орналасқан және Төменгі палатада жоғары деңгейдегі спикерлік шараларды ұйымдастырады.

Джексон құжаттары туралы дау

Джексонның құжаттары 1983 жылы қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай Вашингтон университетіне сыйға берілді және содан бері мұрағатталып келеді. 1983 жылы материалдар тапсырылғанда, университет қызметкерлері сол кезде құпия деп саналған барлық ақпаратты жойды. 1995 жылға дейін жинаққа қосымша материалдар қосылды. Бір кезде кітапхана қызметкерлері жинақта құпия құжатты тапты және оны жариялау үшін үкіметке жіберді. Жауабында, 2004 жылдың жазында өзін Орталық барлау агенттігінің (ЦРУ) қызметкері деп таныстырған адам Вашингтон университетіне қоңырау шалып, сенатор Джексонның мұрағатталған құжаттарын тексеруді сұрады. Ол құпия деп белгіленген құжатты тауып, кітапханашыға көрсетті. 2005 жылдың ақпан айында, Джексонның қайтысынан 22 жыл өткен соң, ЦРУ, Қорғаныс министрлігі, Энергетика министрлігі және Ақпараттық қауіпсіздікті бақылау кеңсесінің қызметкерлерінен құралған бес адамнан тұратын топ кітапханаға келіп, Джексонның барлық құжаттарын қарап, әлі де құпия деп саналатын немесе содан бері қайта жіктелген нәрсені жойды. Энергетика министрлігі алаңдатарлық ештеңе таппады, бірақ ЦРУ шамамен 20 құжаттағы жолдарды өшіріп, жинақтан 8 құжатты алып шықты. 2018 жылдан бастап жинақтағы кейбір файлдар тек кітапханада "нақты зерттеушілер" деп танылғандарға ғана қолжетімді, олар алдымен файлдардағы кейбір ақпаратты жарияламау туралы міндеттемеге қол қоюы керек.

Сайлау тарихы

АҚШ Сенаты (1-сынып) сайлауы Вашингтонда: 1952–1982 жылдар аралығындағы нәтижелер

ЖылДемократтарДауыс саны%РеспубликалықтарДауыс саны%3-ші партияАтыДауыс саны%3-ші партияАтыДауыс саны%
1952Генри М. Джексон595,28856.23%Гарри П. Кейн460,88443.53%Томас С. РэббитПрогрессивтік1,9120.18%Генри Киллман[[Американың Социал-Еңбек партиясы6510.06%
1958Генри М. Джексон597,04067.32%Уильям Б. Бантц278,27131.38%Генри КиллманСоциал-Еңбек7,5920.86%Арчи Г. ИдсоКонституция2,2570.26%
1964Генри М. Джексон875,95072.21%Ллойд Дж. Эндрюс337,13827.79%
1970Генри М. Джексон879,38582.43%Чарльз У. Эликер170,79016.01%Уильям МассиСоциалистік жұмысшылар9,2550.87%Эдисон ФискБуффало7,3770.69%
1976Генри М. Джексон1,071,21971.84%Джордж М. Браун361,54624.25%Дейв Смит[[Америка Тәуелсіз партиясы28,1821.89%Ричард К. КенниЛибертариан19,3731.30%
1982Генри М. Джексон943,66568.96%Дуглас Джуэтт332,27324.28%Кинг ЛизенТәуелсіз72,2975.28%Джесси ЧангТәуелсіз20,2511.48%