Португалияның әбсолютист королі Мигел I

Кіріспе

Португалия королі 1828-1834 жылдары. Дом Мигел I (; 26 қазан 1802 – 14 қараша 1866), «Абсолютист» (o Absolutista), «Традиционалист» (o Tradicionalista) және «Узурпатор» (o Usurpador) лақаптарымен белгілі, 1828-1834 жылдар аралығында Португалия королі болды. Ол король Жоау VI мен королева Карлота Жуакинаның жетінші баласы және үшінші ұлы еді. 1824 жылғы сәуір көтерілісінде (Абрилада) абсолютизмді қолдаған әрекеттері салдарынан елден қуылғаннан кейін, Мигел 1828 жылы Португалияға немересі, королева Мария II-нің регенті және күйеуі ретінде оралды. Регент ретінде ол Португалия тағына өз құқығымен таластады, себебі «Королдықтың негізгі заңдары» бойынша оның ағасы Педру IV және оның қызы Педру Португалияға соғыс жариялағаннан бастап, сондай-ақ шетел мемлекетінің (Бразилия империясының) басшысы болғаннан бастап таққа отыру құқығын жоғалтқан. Бұл көптеген адамдардың қаза болуына, түрмеге қамалуына, қуғынға ұшырауына немесе елден қуылуына әкеп соққан, сонымен қатар авторитарлық абсолютистер мен прогрессивті конституционалистер арасындағы Португалияның Либералдық соғыстарына ұластырған қиын саяси жағдайға алып келді. Нәтижесінде Мигел тақтан алынып, өмірінің соңғы 32 жылын жер аударылуда өткізді. Португалиялық масондардың республикалық оппозициясына қарсы тұру мақсатында 1848 жылы Португалия королі Мигел I жарлық шығарды, ол қанатты әйелінің ордені деп белгілі династиялық тәртіпті қайта жандандырды.

Ерте өмір

Мигель Мария до Патросинио де Браганса е Бурбон, король Жоау VI мен Карлота Жуакинаның үшінші (екінші тірі қалған) ұлы, Лиссабондағы Келуз корольдік сарайында дүниеге келді және оны әкесі Бежа герцогы етіп тағайындады. Кейбір дереккөздер Мигель I анасы, королева Карлота мен оның күйеулерінің бірі, мүмкін, Педро Жозе Хоаким Вито де Менезес Коутиньо, Мариальва маркизі арасындағы адалдықтан туған биологиялық ұл болуы мүмкін деп жорамалдайды. Король Жоау VI-ға жақын адамдар Мигельдің тууына дейін екі жарым жыл бойы әйелімен қарым-қатынаста болмағанын мәлімдеді (осы кезеңде оның ата-анасы тұрақты қақтығыстар мен құпия жоспарлар жасаған, және тек сирек ресми жағдайларда ғана кездескен). Бірақ қалың елдің әңгімелеріне қарамастан, Мигель әрқашан корольдың ұлы деп есептелді – корольдің, анасының, отбасының қалған бөлігінің, сарайдың және шіркеудің. «Заңды емес бала» теорияларының бастауы либералды пропагандашылардың немесе королеваны жамандап, Мигельдің және оның ұрпақтарының португалиялық тәжге талап етуіне нұқсан келтіргісі келген роялистердің жазбаларында болуы мүмкін. Бір анық нәрсе – Мигель королеваның сүйікті баласы болды. Ұлының қайтысынан кейін, ол Педроға қарағанда көбірек назар аударды, Педро әкесіне жақын болған. 1807 жылы, 5 жасында Мигель Португалияның бірінші Наполеон шапқыншылығынан қашу үшін португалиялық корольдік отбасымен бірге Бразилияға көшті; 16 жасында ол Мата Кавалос айналасында жылдам шауып, жолдан өтетін адамдардың бас киімдерін қамшысымен түсіріп жүргенін көрді. Ол көбінесе аралас нәсілді немесе үнді шаруаларының тобымен бірге уақыт өткізді. Жалпы, Мигель королева мен оның сарайынан еркелік көрді және басқалардың жаман әсеріне ұшырады. Пальмела герцогы оны былай сипаттады:

«Жақсы адамдардың арасында жақсы, ал жаман адамдардың арасында олардан да жаман».

Регент

1828 жылғы 13 қаңтарда Мигель Лондоннан кетіп, Веллингтон герцогының сарайы Стратфилд-Сейде біраз уақыт өткізгеннен кейін, Лиссабонға жол тартқанда Плимутқа тоқтады. Жаман ауа райына байланысты ол 9 ақпанда ғана португалдық фрегат «Перолаға» көше алды, ол екі британдық кемемен бірге Англияға келді. 22 қаңтарда «Gazeta de Lisboa» (ағылшын тілінде: Lisbon Gazette) газеті Әділет министрлігінен (ағылшын тілінде: Ministry of Justice) келген ашық хатты жариялады, онда заңмен тыйым салынбаса, кез келген түрдегі қуаныш білдіруге рұқсат берілді. Принцтің кемесі 22 ақпанда Лиссабонға келді, және Тагу өзенінің бойындағы кемелер мен төбелерден сағат екіде басталган зеңбіректермен қарсы алынды. «Перола» келгенде өзен кемелерге толы еді. Жаңа регент Praça do Comércio алаңында түсуі күтілгенімен, Мигель Белемде түсуді жөн көрді. Мигельдің анасы князьды күтіп алу үшін қайық жіберген және Лиссабонға келген соң онымен кездесуге шақырған хабар жіберген, осылай оның адалдығы қайда екенін білу үшін. Жағалауда жергілікті тұрғындар регентті құттықтады, ал кейбір шіркеу мұнараларынан қоңыраулар соғылды және көшелерде қуанышты әндер орындалды. Жібек тулармен әшекейленген көшелер арқылы Ажуда сарайына салтанатты шеру өтті, ал қаланың әйелдері гүлдер шашып жіберді. Барлық жерде «Viva o Senhor D. Miguel I nosso rei absoluto!» деп айқайлаған көптеген азаматтар болды, ал кейбіреулері «Д. Педроға өлім!» және «либералды конституцияға өлім!» деп ұран салды. Бірақ Мигельдің рөлі Лиссабондағы алғашқы түнінен-ақ анық болды: ол Португалияның заңды билеушісі, королева Мария II атынан регент ретінде билік ететін болды. Ол некеге тұруға жеткенде Мигель оның күйеуі болады. Сонымен қатар, Мигель Петрдің Конституциялық жарғысына сәйкес басқаруға міндетті болды, ол регенттіктің шарты ретінде қабылдады (оның қағидаларымен келіспесе де, абсолюттік монархияны қалағандықтан). 26 ақпанда Ажуда сарайының бас залында Кортестің екі палатасының, Корольдік сотының, дипломатиялық корпустың және Бразилиядан келген принцтің әріптестерінің (королева-анасының қатаң ұйымдастыруымен) қатысуымен инвиститура рәсімі басталды. Сағат бірде Мигель және оның әпкесі Изабел Мария Регенттікті ресми түрде тапсыру үшін залға кірді. Екеуі де бір креслода отырғаннан кейін, ханшайым ант берді және әдеппен кетіп қалды. Мигельге Конституциялық жарғыны қорғауға ант беру туралы жазба және Киелі кітап ұсынылды, бірақ оның шын мәнінде ант бергені белгісіз, себебі сөздерді анық естімеді; сондай-ақ, оның миссалды сүйгенін ешкім көрген жоқ (себебі Кадавал герцогы осы сәтте ханзаданы жасырды). 1 наурызда Лиссабонның азаматтары Мигельді «Абсолюттік патша» деп жариялау үшін сарайға жиналды, бұл либералды саясаткерлер мен тұрғындардың көп бөлігін ашуландырды. Жаңа регент титулына ие болған ол кешке мемлекеттік министрлерін таныстырды: Нуно III Альварес Перейра де Мело (Кадавал герцогы), Хосе Антонио де Оливейра Лейт де Баррос (кейін Басто графы), Фуртадо до Рио де Мендонса (Барбасенаның 7-ші виконты және Барбасенаның 2-ші графы), Хосе Луис де Соуза Ботелхо Моурао э Васконселос (Вила Реал графы) және Лузан графы. Бір апта ішінде көптеген орташа әскери шенеуніктер жұмыстан босатылды және провинциялардың әскери губернаторлары ауыстырылды, өйткені ханзада мен королева-анасы ескі жаулары мен либералдық көзқарастарды ұстанатындардан «үйді тазартты».

On 13 January 1828 Miguel departed London; after spending some time at Stratfield Saye, the country home of the Duke of Wellington, he travelled to Plymouth en route to Lisbon. Due to bad weather, he was only able to transfer to the Portuguese frigate Pérola on 9 February, which arrived in England accompanied by two British ships. On 22 January the Gazeta de Lisboa (English: Lisbon Gazette) published an open letter from the Ministério da Justiça (English: Ministry of Justice) which permitted any general demonstrations of jubilation (unless otherwise prohibited by law). The prince's ship arrived in Lisbon on 22 February and was met by cannon salvos from ships along the Tagus River and from the hilltops, beginning at two in the afternoon. The river was filled with ships when the Pérola arrived. Although it was expected that the new regent would disembark at the Praça do Comércio, where a stage had been constructed, Miguel preferred to disembark in Belém. It is believed that Miguel's mother had sent a boatman to pick up the prince and with a message to see her upon arriving in Lisbon, in order to tell her where his loyalties lay. On shore the local population acclaimed their regent with cheers, while bells rang from some church towers and cheerful hymns were sung in the streets. There was a triumphal march to the Ajuda Palace, along streets adorned with silk banners, while the ladies of the city threw flowers. Everywhere there was a multitude of citizenry yelling "Viva o Senhor D. Miguel I nosso rei absoluto" , while some interjecting cries of "death to D. Pedro" and "death to the liberal constitution". But Miguel's role was clearly delineated by his first night in Lisbon: he would govern as regent in the name of the rightful sovereign of Portugal, Queen Maria II. On her reaching marriageable age, Miguel would be her consort. Furthermore, Miguel was obliged to govern in conformity with Peter's Constitutional Charter, something he accepted as a condition of the regency (even if he did not agree with its principles and favoured an absolute monarchy instead). On 26 February, in the main hall of the Ajuda Palace in the presence of both Chambers of the Cortes, the Royal Court and the diplomatic corp, as well as some of the Prince's colleagues from Brazil (carefully orchestrated by the Queen Dowager), the investiture began. At one o'clock Miguel, along with his sister, Isabel Maria, entered the chamber to formally hand over the Regency. After the spectacle of both of them in the same chair, the princess delivered the transitional oath and then left gracefully. Miguel was presented with the written oath to defend the Constitutional Charter along with a Bible, which caused him " confusion and [he] seemed unable or unwilling to read it." It is also unclear whether he actually swore the oath, since there was no distinct enunciation of the words; nor did any one actually see him kiss the missal (since the Duke of Cadaval obscured the prince during this part of the ceremony). On 1 March some citizens of Lisbon gathered at the palace to acclaim Miguel "Absolute King", infuriating many of the liberal politicians and residents. Invested in his new title of regent, he presented his Ministers of State in the evening: Nuno III Álvares Pereira de Melo (Duke of Cadaval), José António de Oliveira Leite de Barros (later Count of Basto), Furtado do Rio de Mendonça (7th Viscount of Barbacena & 2nd Count of Barbacena), José Luis de Sousa Botelho Mourão e Vasconcelos (Count of Vila Real) and the Count of Lousã. Within a week numerous moderate army officers had been dismissed and the military governors of the provinces replaced, as the Prince and Queen Dowager "cleaned house" of their old enemies and liberalist sympathisers.

Португалия королі

1828 жылдың 13 наурызында Мигел Конституциялық хартада белгіленгендей, жаңа сайлау шақырылмай-ақ Кортес палатасын таратып жіберді. Кейбір муниципалитеттер, көптеген ақсүйектер мен дін қызметкерлері, сондай-ақ бірнеше маңызды азаматтар регенттен Конституциялық хартаны жоюды және король ретінде билеуді сұрады. Либералдар тарапынан алғашқы қан төгілген оқиға 18 наурызда болды, сол күні Коимбра университетінің делегаттары (Мигелге құттықтауларын білдіру үшін Лиссабонға барған) ынтасымен қызған Коимбра студенттері тарапынан өлтірілді. Либералдар Мигел есімін жек көретін болса, легитимистер (абсолютистер) оны қадір тұтты. Бірақ Мигелдің билеуі бірден қатыгез, тіпті тираниялық басқарумен ерекшеленді, оны кейбіреулер оның жеке қасиеттеріне, ал енді біреулері оның бағыныштыларына, ал тағы біреулері королева Шарлоттаның зұлымдығына жатқызады. 1828 жылдың 3 мамырында Петрдің жаңа Парламентке ұсынған ақсүйектері Лафонес герцогының сарайында бас қосып, Мигелді үш қабаттан тұратын жаңа Кортеске шақыруға шақырды, мақсаты таққа мұрагерлік құқығын анықтау болды. Мұндай Кортес маусым айында Аюдада өтті, онда Визеу епископы Мигелдің тәж киюін ұсынды, себебі «Құдайдың қолы Сіздің Шаңырағыңызды Дунайдың жағалауынан Тахо өзенінің жағалауына халқыңызды құтқару үшін жеткізді». 7 шілдеде Мигел абсолютті билеуші деп жарияланды, ал 15 шілдеде Үш қабатты Кортес жабылды. Одан кейін Портудағы әскери гарнизон көтеріліс жасап, уақытша үкіметтік кеңес құрып, либералдық мақсатты қорғау үшін Коимбраға жорық жасады. Бірақ бұл әскерлердің басшысы шешімсіз болды, сондықтан Мигел өз әскерін жинап, еріктілер жасағын құрып, Портуды қоршауға алды. Лагоста да осыған ұқсас көтеріліс болды, бірақ либералдық генерал Сараива Мигельдік генерал Повоас тарапынан атылып құлатылғаннан кейін дереу басылды. Осы оқиғада Англиядан конституциялық күштерді басқару үшін британдық «Белфаст» кемесімен келген Жоао Карлос Салданха (кейін Салданха герцогы) және Педро де Соуза Холштейн (кейін Палмеланың 1-ші герцогы) либералдық мақсаттың жоғалғанын түсініп, дереу қайтып кетті. Либералдық армия Галисиядағы қиын жағдайларға қашып, келесі қадамды күтті. Бұрынғы регенттік сарайында конституциялық монархияны қолдаушылар аз болды; принцесса Изабелла Мария әлсіз ерік-жігерлі министрлер немесе қабілетсіздермен қолдауға ие болды және Мигельге қарсы тұруға тым ұялды. Либералдар мен олардың жақтастары эмиграцияға кетті. Португалияның барлық аймақтары монархтың билігін мойындады, тек Мадейра және Терсейра аралдары ғана мойындамады; Мадейра оңай бағындырылды, бірақ Терсейра либералдық мақсатқа адал болды. Оның жақтастарының либералдарды қуғындауға деген ынтасы Мигел режимінің беделін түсірді. Мигельдік үкіметтің ағылшын және француз азаматтарын мазақтауы оларды наразылық білдіруге итермеледі. Соңында адмирал Альбин Руссинге Людовик Филипп I (Англия сияқты дипломатиялық қанағаттандыруға қол жеткізе алмағандықтан) әрекет етуге бұйрық берілді; ол Тахоға жүзіп, сегіз португалдық кемені басып алып, келісімді күшпен жүзеге асырды (1831 жылдың 14 шілдесі). Бірақ либералдарға қарсы Мигельдік жазалаулар жалғасты; көптеген үкімдер 24 сағат ішінде орындалды. Лиссабондағы 4-ші жаяу әскер полкі 1831 жылдың 22 және 23 тамызында 29 өлім жазасын тіркеді.

On 13 March 1828 Miguel dissolved the Cortes without calling new elections, as stipulated in the Constitutional Charter. Some municipal councils, many nobles and clergy, and several important citizens requested that the regent revoke the Constitutional Charter and reign as king. Blood was first spilled by the liberals, when delegates from the University of Coimbra (who ostensibly travelled to Lisbon to present their compliments to Miguel) were murdered on 18 March by hot headed Coimbran students. If, to liberals, the name of Miguel was despised, to the legitimists (the absolutists) it was venerated. But Miguel's reign was immediately marked by cruel, almost tyrannical, governance which some attribute to him personally; however some blame the injustices on his subordinates, while others attribute them to the malevolence of Queen Charlotte. On 3 May 1828, the very nobles who had been nominated by Peter to the new Chamber of Peers met in the Palace of the Duke of Lafões, and invited Miguel to convoke a new cortes consisting of the Three Estates with a view to deciding the legitimate succession to the throne. Such a cortes met in June at Ajuda, where the Bishop of Viseu proposed that Miguel should assume the crown since " the hand of the Almighty led Your Majesty from the banks of the Danube to the shore of the Tagus to save his people ". On 7 July Miguel was acclaimed as absolute ruler, and on 15 July the Three Estate Cortes closed. Shortly afterwards the military garrison in Oporto revolted, formed a provisional governmental junta, and marched on Coimbra to defend the liberal cause. But the general in command of these troops was indecisive, and Miguel was able to raise his own troops, create a battalion of volunteers and blockade Oporto. In Lagos a similar revolt was attempted, but immediately quashed when the liberal General Saraiva was shot by the Miguelist General Póvoas. On this occasion, João Carlos Saldanha (later Duke of Saldanha) and Pedro de Sousa Holstein (later 1st Duke of Palmela), who had arrived from England on board the British ship Belfast in order to lead constitutional forces, quickly re embarked, judging the liberal cause lost. The liberal army escaped to deplorable conditions in Galicia where they awaited the next move. In the former regency's court there were few strong supporters of a constitutional monarchy; Princess Isabella Maria was supported by weak willed ministers or incompetents and was personally too timid to stand up to Miguel. The liberals and their supporters escaped into exile. All of Portugal recognised the sovereignty of the monarch, except the islands of Madeira and Terceira; Madeira was easily subjugated, but Terceira remained faithful to the liberal cause. The excess zeal of his supporters to prosecute the liberals would blacken the reputation of Miguel's regime. The imprudence that the Miguelist government showed in harassing English and French foreign nationals provoked them to protest. Eventually Admiral Albin Roussin, was ordered by Louis Philippe I (who, like England, could not obtain any diplomatic satisfaction), to take action; he sailed up the Tagus, captured eight Portuguese ships and forcibly imposed a treaty (14 July 1831). But, Miguelist reprisals on liberals continued; most sentences were carried out within 24 hours. The 4th Infantry, in Lisbon, registered 29 executions on 22 and 23 August 1831 alone.

Либералды соғыс

Тек Азор аралдарындағы Терсейра аралы Мария II патшайымына адал қалды; конституциялық үкімет елден қуылғаннан кейін де жұмыс істей берді. Басында Жоао Карлос Салданха ағылшын крейсерінің қарсылығынан аралға жете алмады, бірақ Вила Флор графы (кейін Терсейра герцогы) сәтті болды; ол аралға келді, қорғанысын қайта жарақтап, Мигельдің күштерін тез жеңді (1829 жылғы 11 тамызда), олар аралға шабуыл жасауға тырысқан болатын. 1831 жылы либералдар Азор аралдарының барлығын басып алды. Петр Бразилияның императорлық тәжін тастағаннан кейін Либералдық армияның басшысы болды (1831) және Азор аралдарынан Португалияның солтүстігіне шабуыл жасады, Порту маңындағы Минделоға қонды және оны тез басып алды. Бірақ Мигельдің әскері күшті болды, ең жақсы әскерлер, адал еріктілер мен ынталы милициядан (бірақ, мүмкін, ең жақсы жоғары шенді офицерлер болмады) құралған. Олар қаланы қоршап алып, оны қоршауға алды. Портудың қорғанысы жалғасып жатқандықтан, Мигель 1833 жылдың сәуірінде әскерлеріне баруға шешім қабылдады. Бірақ осы уақытта Лиссабон Терсейра герцогының қолына түсті, ол Чарльз Джон Непьер басқаратын Либералдық флотта Портудан шығып, Алгарвеге қонды және Мигельшіл генерал Телес Жордаодан жеңіліс тапты (24 шілдеде қаланы басып алды). Непьер, Мигельшіл флотты Сент-Винсент мүйісінде жеңгеннен кейін, солтүстікте Терсейра герцогымен қосылып, Тежу өзенін бақылауға алды. Мигельге француз генералы Бурмонт көмектесті, ол Франция королі Карл X құлағаннан кейін көптеген легитимист офицерлерімен бірге Португалия короліне (яғни Мигельге) көмекке келді. Кейін оның орнын шотландтық генерал Рэнальд МакДоннелл басты, ол Лиссабонды қоршаған Мигель әскерін Сантаремнің жаппай биік жерлеріне кері шегіндірді, онда Мигель өзінің операциялық базасын құрды. Шайқастар қызу жүрді. Алкасерде Мигель күштері біршама жерді басып алды, бірақ бұл жер Пернес пен Альмостердегі генерал Салданхаға тез қайтарылды. Соңғы әрекет (18 ақпан 1834 ж.) азамат соғысының ең қатыгез және қанды шайқасы болды. Ақырында, саясат Мигельдің тағдырын шешті: оның Испания королі Карлоспен одақтасуы Испания королі Фердинанд VII-нің наразылығын тудырды, ол Марияның португал тағына құқығын мойындады және королевамен, Петрмен, сондай-ақ Франция және Англия үкіметтерімен төрттік одақ жасады. Испаниялық генерал Родил Д. Карлосты және оның шағын күшін қуып Португалияға кірді, ал Терсейра герцогы Асейсейра шайқасында (16 мамыр 1834 ж.) жеңіс алып, Д. Мигельдің жағдайын қиын етіп берді. Мигель Сантаремнен шығысқа қарай Елвас бағытына қашып кетті. Мигель Эвораға жеткенде, оның генералдары соғыс кеңесінде жаушылықты тоқтатып, бейбітшілік туралы келісімге келуге дауыс берді. Мигель бұл шешімге келісті. Үш жылдық азамат соғысынан кейін Мигель I Эворамонте келісімінде (1834 жылғы 26 мамырда) тақтан басқазуға мәжбүр болды. Карлос Англияға жіберілді (кейін ол жасырын түрде Испанияға оралды), ал Мигель 1834 жылғы 1 маусымда Синестен Генуяға бағытталған британдық әскери кемесіне отырды; ол алдымен Италияда, содан кейін Англияда, соңында Германияда сүргінде өмір сүрді. Ол Португалияға қайтып оралмады. 1851 жылы ол Оңтүстік Германиядағы Баден Ұлы Герцогтігіне көшіп, Лёвенштейннің ханшайымы Аделаидаға үйленді. Олар Броннбахтағы бұрынғы цистерциан монастырында тұрып, жеті бала тәрбиеледі. Оның жесірі барлық қыздарына тиімді некелер жасауға қол жеткізді. Мигель 1866 жылғы 14 қарашада Баден Ұлы Герцогтігінде Броннбахта аң аулау кезінде қайтыс болды. Ол әйелінің отбасының мазарында, Баварияның Гроссхейбахтағы Францискан монастырында жерленді. 1967 жылы оның денесі мен әйелінің денесі (сонда Англиядағы Уайт аралындағы Райд қаласында демалып жатқан) Лиссабондағы Ескі Сан-Висенте-де-Фора монастырындағы Браганса пантеонына көшірілді.

Only the island of Terceira in the Azores remained loyal to Queen Maria II; the constitutional government continued to function there in exile. At first João Carlos Saldanha was unable to reach the island, owing to the hostility of an English cruiser, but the Count of Vila Flor (later Duke of Terceira) was more successful; he arrived on the island, rebuilt the defences and quickly beat back Miguel's forces (on 11 August 1829) as they were attempting to invade the island. By 1831 the liberals had taken over all the islands of the Azores. Peter, after abdicating the imperial crown of Brazil, placed himself at the head of the Liberal Army (1831) and from the Azores launched an invasion of northern Portugal, Landing at Mindelo, near Oporto which he quickly occupied. But Miguel's army was formidable, composed of the best troops, with dedicated volunteers and enthusiastic militiamen (although not, perhaps, the best senior officers). They easily encircled the city and lay siege to it. As the defence of Oporto persisted, Miguel resolved to visit his troops in April 1833. But in the meantime Lisbon fell into the hands of the Duke of Terceira, who had left Oporto earlier in the Liberal fleet commanded by Charles John Napier, disembarked in the Algarve and marched across the Alentejo to defeat the Miguelist General Teles Jordão (seizing the city on 24 July). Napier, after defeating a Miguelist fleet off Cape St. Vincent, joined the Duke of Terceira in the north, taking control of the Tagus. Miguel was assisted by the French General Bourmont, who, after the fall of Charles X of France came with many of his legitimist officers to the aid of the king of Portugal (that is, Miguel). He was later replaced by the Scottish General Ranald MacDonnell who withdrew the Miguelist army besieging Lisbond to the almost impregnable heights of Santarém, where Miguel established his base of operations. The battles continued in earnest. In Alcácer the Miguelist forces captured some ground but this was quickly lost to General Saldanha in Pernes and Almoster. The latter action (18 February 1834) was the most violent and bloody of the civil war. In the end, politics sealed Miguel's fate: his alliance with Carlos of Spain alienated the sympathies of Ferdinand VII of Spain, who recognised Maria's claim to the Portuguese throne, and concluded a quadruple alliance with the queen and Peter as well as with the governments of France and England. The Spanish General Rodil entered into Portugal while pursuing D. Carlos and his small force and at the same time the Duke of Terceira won the Battle of Asseiceira (16 May 1834) making D. Miguel's position critical. Miguel escaped Santarém and moved south east in the direction of Elvas. While Miguel made for Évora, his generals voted in a council of war to suspend hostilities and sue for peace. Miguel accepted the decision. After a three year civil war, Miguel I was forced to abdicate at the Concession of Evoramonte (26 May 1834). While Carlos was transported to England (he later secretly returned to Spain), Miguel embarked on 1 June 1834 on a British warship from Sines bound for Genoa; he lived in exile first in Italy, then in England, and finally in Germany. He never returned to Portugal. In 1851, he moved to the Grand Duchy of Baden in southern Germany and married Princess Adelaide of Löwenstein. They settled in the former Cistercian monastery of Bronnbach, and raised seven children. His widow succeeded in securing advantageous marriages for all their daughters. Miguel died while hunting at Bronnbach, Grand Duchy of Baden on 14 November 1866. He was buried in his wife's family's vault in the Franciscan monastery of Engelberg at Grossheubach, Bavaria. In 1967 his body and that of his wife (then resting in Ryde on the Isle of Wight in England) were transferred to the Braganza pantheon in the old Monastery of São Vicente de Fora in Lisbon.