Владислав Сербский: Король Сирмии и претендент на сербский престол

Кіріспе

Владислав (1280–1326) – 1316 жылдан 1325 жылға дейін Сирмия корольдігінің патшасы және Сербия Корольдігіне талапкер болды. Ол 1282 жылға дейін Сербияны басқарған Стефан Драгутиннің ұлы. Драгутин ауырғаннан кейін тақтан бас тарды және билікті кіші ағасы Стефан Милутинге берді. Драгутин Сирмияның патшалық доменін басқаруын жалғастырды, одан кейін оны Владислав мұраға алды.

Ерте өмір

1270 жылы туған Владислав Сербияның тәж мұрагері Стефан Драгутин мен Венгрияның Екатеринасының үлкен ұлы болды. Владислав туылмас бұрын Драгутинге «кіші патша» атағы берілді, бұл оның әкесі Стефан Урош I-ге мұрагерлік құқығын беру мақсатында жасалған. 1276 жылы Драгутин венгрлердің көмегімен әкесін тақтан ығыстырғаннан кейін Владислав Сербия тағының жаңа мұрагері атанды. 1282 жылдың көктемінде аттан құлап ауруға шалдыққан Драгутин кіші інісі Стефан Милутиннің пайдасына тақтан бас тарды, бірақ Сербияның солтүстік аймақтарын жеке билік ететін аймақ ретінде сақтап қалды. Византия тарихшысы Георгий Пахимер Драгутиннің екі ұлының (Владислав немесе Урошика) Милутиннің орнын басу құқығының да расталғанын жазды. Венгрия тағына талас білдірген Анжу әулетінен шыққан Карл Мартел Владиславқа Славонияны сыйлап, герцог атағын берді, бұл 1290 жылдардың басында Владислав пен оның әкесі Карл Мартелдің Венгрияның Андрей III-іне қарсы тұрғанын көрсетеді. Карл Мартелдің әкесі, Неапольдің Карл II, 1292 жылдың 19 тамызында бұл сыйлықты растады. Драгутин мен Владислав Андрей III-пен келісуге тырысты. 1293 жылы Владислав корольдің анасының туысы Альбертино Морозинидің немересі Констанца Морозиниге үйленді. Милутин шамамен 1306 жылдан бастап өзінің үлкен ұлы Стефан Константинді мұрагер етіп тағайындауға ұмтылды. Ол тіпті Рим папасы Климент V-ге жүгініп, Сербия православие шіркеуін Риммен біріктіруді ұсынды, бұл Стефан Константиннің мұрагерлік құқығын растауға бағытталған. Владиславтың Констанца Морозиниге, Андрей III-тің қызына үйленуінен кейін Драгутин мен Владиславтың Карл Мартелге қолдауы 1293 жылы тоқтатылды. 1301 жылы Андрей III қайтыс болды, оның орнын Карл Мартелдің ұлы Карл Роберт иеленді. 1316 жылы патша Драгутин қайтыс болғаннан кейін Владислав оның орнын басып, Сырмия патшалығын биледі, бірақ Сербия патшасы, оның ағасы Стефан Милутин, оны жеңіп түрмеге қамады. 1321 жылы Милутин қайтыс болғаннан кейін босатылған Владислав венгрлердің, болгарлардың, босниялық банның және Шубич әулетінің көмегімен әкесінің жерлерін билеуге кірісті. Заң бойынша, билік Владиславқа тиесінше берілуі керек еді. Болгарияның патшасы Михаил Асен III, Милутиннің мұрагері Стефан Дечанскиймен қақтығысқа түскеннен кейін, Владиславты бүкіл Сербияның заңды монархы ретінде қолдауға кірісті, бірақ бұл қолдау жеткіліксіз болды. Стефан Дечанскийдің жақтастары Владиславты тағы да жеңгеннен кейін, ол 1324 жылы Венгрия Корольдігіне қайта оралды. Владиславтың әпкесінің ұлы, Босния бані Стефан II, содан кейін Владиславтың Босниядағы жерлерін (Соли мен Усора) және сербтер мен венгрлер арасындағы ұзақ шайқастар жиі болатын Төменгі Сырмия аймағын билеуге кірісті. Владислав Венгрияның Андрей III-тің туысы Констанца Морозиниге үйленген.

Born around 1270, Vladislav was the eldest son of the Crown Prince of Serbia, Stefan Dragutin, and Catherine of Hungary. Shortly before Vladislav's birth, Dragutin was awarded with the title of "junior king" in token of his right to succeed his father, Stefan Uroš I. Vladislav became the new heir to the Serbian throne after Dragutin dethroned his father with Hungarian assistance in 1276. A riding accident forced Dragutin to abdicate in favor of his younger brother, Stefan Milutin, in the spring of 1282, but he could retain the northern regions of Serbia as a separate realm. The Byzantine historian, George Pachymeres, recorded that the right of one of Dragutin's two sons (Vladislav or Urošica) to succeed Milutin was also confirmed. Vladislav's maternal cousin, Charles Martel of Anjou, who had laid claim to Hungary, awarded Vladislav with Slavonia and granted him the title of duke, implying that Vladislav and his father supported Charles Martel against Andrew III of Hungary in the early 1290s. Charles Martel's father, Charles II of Naples, confirmed the grant on 19 August 1292. Dragutin and Vladislav sought reconciliation with Andrew III. In 1293, Vladislav married Constanza Morosini who was a granddaughter of the king's maternal uncle, Albertino Morosini. Milutin made steps to appoint his eldest son, Stefan Konstantin, as his heir from around 1306. He even approached Pope Clement V and offered the union of the Serbian Orthodox Church with Rome in return for the confirmation of Stefan Konstantin's right to succeed him. Dragutin and Vladislav's support to Charles Martel ended in 1293 after Vladislav married Costanza Morosini, the niece of Andrew III. Andrew III died in 1301 and was succeeded by Charles Martel's son, Charles Robert. After King Dragutin died in 1316, Vladislav succeeded him as ruler of the Kingdom of Syrmia, but the king of Serbia, Stefan Milutin, his uncle, defeated him and imprisoned him. When Milutin died in 1321, the newly freed Vladislav got to rule the lands of his father, with the help of the Hungarians, the Bulgarians, the Bosnian Ban and the Šubić family. The rule, according to law, was to be given to Vladislav. Tsar Michael Asen III of Bulgaria, newly in conflict with Vladislav's cousin Stefan Dečanski, the successor of Milutin, started to support Vladislav as the rightful monarch of whole Serbia, but this support showed insufficient. After having been beaten again by supporters of Stefan Dečanski, he retreated to the Kingdom of Hungary in 1324. Vladislav's sororal nephew Stephen II, Ban of Bosnia, then started to rule Vladislav's lands in Bosnia (Soli and Usora), and around Lower Syrmia where long battles between Serbs and Hungarians were frequent. Vladislav was married to Constanza Morosini, maternal relative of Andrew III of Hungary.