Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Келісімдегі кітап
Book of the New Testament
Петірдің екінші хаты – Жаңа Келісімдегі хаттардың бірі. Хатта автор өзін "Иса Мәсіхтің құлы және елшісі, Симон Петір" деп таныстырады. Бұл хаттың авторы ретінде апостол Петір есімдері дәстүрлі түрде айтылып жүр, бірақ көптеген ғалымдар бұл хатты псевдоэпиграфикалық деп санайды (яғни, ежелгі Римде Петірдің бірінші немесе бірнеше шәкірттері Петірдің есімінен жасырынып жазған). Ғалымдар хаттың жазылған мерзімін біздің эрамыздың 60-шы жылдарынан 150-ші жылдарына дейін деп есептейді. Алғашқы мәтін Койне грек тілінде жазылған.
The Second Epistle of Peter is an epistle of the New Testament, and it identifies the author as "Simon Peter, a bondservant and apostle of Jesus Christ". The epistle is traditionally attributed to Peter the Apostle, but most scholars consider the epistle pseudepigraphical (i. e., authored by one or more of Peter's followers in Ancient Rome, using Peter as a pseudonym) Scholars estimate the date of authorship anywhere from 60 to 150 AD. The original text was written in Koine Greek.
Қасиетті кітаптар
Хатты канондық мәртебеге қабылдау оңай болған жоқ, алайда "ешбір жерде хаттың авторлығына күмән тудырғандар оны толығымен жоққа шығармады". Хаттың авторлығына қатысты күмәннің ең алғашқы жазбасын Ориген (шамамен 185–254) тіркеген, бірақ Ориген күмәннің себебін түсіндірмеді, сондай-ақ оның ауқымы мен орналасқан жері туралы да ешқандай мәлімет бермеді. Дональд Гатри: "Сондықтан, ол бұл күмәнге маңызды мән бермеген болуы мүмкін, және бұл оның заманында бұл хатты көпшілік канондық деп санағанын көрсетеді", - дейді. Оригенге дейінгі кезеңде нақты дәлелдер жоқ; Апостолдық Әкелердің еңбектерінде хаттан тікелей ерте цитаталар табылмады, бірақ Александриялық Клименттің (шамамен 211 ж.), Теофилийдің (шамамен 183 ж.), Аристидтің (шамамен 134 ж.), Поликарптың (155 ж.), және Юстиннің (165 ж.) еңбектерінде оның ықпалы болуы мүмкін. Карстен Петер Тиде Пицириллидің жұмысына Юстин мен Минуций Феликс сияқты авторларды қосты, олар 2 Петірді тікелей пайдаланған, сондай-ақ Римдік Клименттің (1 Клем. 9.2 = 2 Пет. 1.17) жазбаларында жаңа сілтеме табылды. 2 Петір апокрифтік әдебиеттерде Германның Бағушысында (95–160 ж.), Петірдің Апокалипсисінде (~125–135 ж.), Шындықтың Ішкі Жаршысында (140–170 ж.) және Иоаннның Апокрифінде (120–180 ж.) кездеседі. Евсевий (шамамен 275–339) өзінің күмәнін білдірді (қараңыз, сондай-ақ, Антилегомена), және бұл туралы ең алғашқы тікелей куәлік, бірақ ол көпшіліктің мәтінді қолдағанын және Иеронимнің (шамамен 346–420) заманында оның канондық мәртебеде қабылданғанын мәлімдеді. Пешитта, Сирия дәстүріндегі Библияның стандартты нұсқасы, Петірдің Екінші хатын қамтымайды, демек оның канондық мәртебесін жоққа шығарады.
Acceptance of the letter into the canon did not occur without some difficulty; however, "nowhere did doubts about the letter's authorship take the form of definitive rejection." The earliest record of doubts concerning the authorship of the letter were recorded by Origen (c. 185–254), though Origen mentioned no explanation for the doubts, nor did he give any indication concerning the extent or location. Donald Guthrie suggests that "It is fair to assume, therefore, that he saw no reason to treat these doubts as serious, and this would mean to imply that in his time the epistle was widely regarded as canonical." Before Origen's time, the evidence is inconclusive; there is a lack of definite early quotations from the letter in the writings of the Apostolic Fathers, though possible use or influence has been located in the works of Clement of Alexandria (d. c. 211), Theophilius (d. c. 183), Aristides (d. c. 134), Polycarp (d. 155), and Justin (d. 165). Carsten Peter Thiede adds to Picirilli's work authors such as Justin and Minucius Felix who would use 2 Peter directly and a new reference in Clement of Rome (1 Clem. 9.2 = 2 Pet. 1.17). 2 Peter in literature apocrypha seems to be quoted in Shepherd of Hermas (95–160CE), Apocalypse of Peter (~125–135CE), the Gospel of Truth (140–170CE) and the Apocryphon of John (120–180CE). Eusebius (c. 275–339) professed his own doubts (see also Antilegomena), and is the earliest direct testimony of such, though he stated that the majority supported the text, and by the time of Jerome (c. 346–420) it had been mostly accepted as canonical. The Peshitta, the standard version of the Bible for churches in the Syriac tradition, does not contain the Second Epistle of Peter and thus rejects its canonical status.
Мазмұны
Бұл хаттың мазмұны да, стилі де 1 Петірден мүлдем өзгеше. Оның авторы, Лұқа Евангелиясы мен Елшілердің істерінің авторы сияқты, әдеби дәстүрлерді жақсы біледі және Павылдың жазбаларына немесе Марк Евангелиясына қарағанда, көтеріңкі Койне грек тілінде жазады. Азиялық риторикаға тән (азиялық) Горгиандық стильдік тәсілдер қолданылады, олардың стилі Игнатий мен Диогнетке жазылған хаттарға ұқсас. Бұл кейбір ғалымдарды 1 Петір сияқты, бұл хаттың да Кіші Азиядағы жұрттан шыққан христиандарға арналғанын ойлауға жетелейді. Хат, елшінің өлімінен аз уақыт бұрын жазылғанын білдіреді (1:14), бұл мәлімдеме түпнұсқа мәтіннің бір бөлігі болмаған болуы мүмкін. Бұл мәлімдеменің түпнұсқалығына қатысты пікірлердің жақтаушылары мен қарсылары негізінен жазушының өміріне құдайдан келген араласуды қабылдауына немесе қабылдамауына байланысты. Хатта Ескі өсиетке он бір сілтеме бар. 3:15, 16-да Павылдың бір хатынан үзінді келтірілген, кейбіреулер оны 3:10а мен 5:2; 3:14 және 5:23 деп атаған. 2 Петірдің авторы Евангелия дәстүрімен байланысты болған, негізінен Исаның бейнесінің өзгеруінде: 1:4 Марк 9:1; 1:11 Марк 9:1; 1:16,18 Марк 9:10; 1:17 Матай 17:5; 1:19 Марк 9:4; және Екінші келу туралы уәдеде: 3:10б Марк 13:31 немесе Лука 21:33. Сондай-ақ, кітапта Яһуда хатымен бірнеше ортақ үзінділер бар: 1:5 Яһуда 3; 1:12 Яһуда 5; 2:1 Яһуда 4; 2:4 Яһуда 6; 2:5 Яһуда 5; 2:6 Яһуда 7; 2:10–11 Яһуда 8–9; 2:12 Яһуда 10; 2:13–17 Яһуда 11–13; 2:18 Яһуда 16; 3:2f Яһуда 17f; 3:3 Яһуда 18; 3:14 Яһуда 24; және 3:18 Яһуда 25. Яһуда хаты 2 Петір хатынан әлдеқайда қысқа болғандықтан және стильдік ерекшеліктерге байланысты, ғалымдардың пікірінше, Яһуда 2 Петірдегі ұқсас үзінділердің бастапқы көзі болып табылады. 2 Петір 2:4-те тартар құлаған періштелерді ұстауға арналған жер ретінде айтылады. Бұл туралы Яһуда 6-да кеңінен айтылған. Алайда, Яһуда 6-дағы мәліметтер Енох кітабына сілтеме жасайды. Баукхэм 2 Петір 2:4-тің Яһуда 6-ға ішінара тәуелді екенін, бірақ Яһуда 5–7-нің артында тұрған параенетикалық дәстүрге тәуелсіз түрде сүйенеді деп санайды. Параенетикалық дәстүрлер Сирах 16:7–10, Дамаск құжаты 2:17–3:12, 3 Маккавейлер 2:4–7, Нафталидің өсиеттері 3:4–5 және Мишна Санхедрин 10:3-те кездеседі.
In both content and style this letter is very different from 1 Peter. Its author, like the author of the Gospel of Luke and the Acts of the Apostles, is familiar with literary conventions, writing in a more elevated Koine Greek than, for example, Paul's writings or the Gospel of Mark. Gorgianic figures are used which are characteristic of Asian rhetoric (Asianism), with style similar to that of Ignatius and the Epistle to Diognetus. This leads some scholars to think that, like 1 Peter, the letter is addressed to Gentile Christians in Asia Minor. The epistle presciently declares that it is written shortly before the apostle's death (1:14), an assertion that may not have been part of the original text. Arguments for and against the assertion being original are based largely on the acceptance or rejection of supernatural intervention in the life of the writer. The epistle contains eleven references to the Old Testament. In 3:15, 16 a reference is made to one of Paul's epistles, which some have identified as 3:10a with Thess 5:2; 3:14 with Thess 5:23. The author of 2 Peter had a relationship with the Gospel tradition, mainly in the Transfiguration of Jesus, 1:4 with Mark 9:1; 1:11 with Mark 9:1; 1:16,18 with Mark 9:2 10; 1:17 with Matthew 17:5; 1:19 with Mark 9:4; and in the promise of the Second Coming, 3:10b with Mark 13:31 or Luke 21:33. The book also shares a number of passages with the Epistle of Jude, 1:5 with Jude 3; 1:12 with Jude 5; 2:1 with Jude 4; 2:4 with Jude 6; 2:5 with Jude 5; 2:6 with Jude 7; 2:10–11 with Jude 8–9; 2:12 with Jude 10; 2:13–17 with Jude 11–13; 2:18 with Jude 16; 3:2f with Jude 17f; 3:3 with Jude 18; 3:14 with Jude 24; and 3:18 with Jude 25. Because the Epistle of Jude is much shorter than 2 Peter, and due to various stylistic details, the scholarly consensus is that Jude was the source for the similar passages of 2 Peter. Tartarus is mentioned in 2 Peter 2:4 as devoted to the holding of certain fallen angels. It is elaborated on in Jude 6. Jude 6 however, is a clear reference to the Book of Enoch. Bauckham suggests that 2 Peter 2:4 is partially dependent on Jude 6 but is independently drawing on paraenetic tradition that also lies behind Jude 5–7. The paraenetic traditions are in Sirach 16:7–10, Damascus Document 2:17–3:12, 3 Maccabees 2:4–7, Testament of Naphtali 3:4–5 and Mishna Sanhedrin 10:3.
1-тарау
Бұл хаттың тараулары Христология (1-тарау), этика (2-тарау) және Эсхатология (3-тарау) арасындағы үшбұрышты қарым-қатынасты көрсетеді. 1-тараудың басында автор өзін «Симон Петір» деп атайды (Елшілердің істері 15:14 қараңыз). Ғалым Роб ван Хоувелинген үшін бұл ерекшелік хаттың түпнұсқалығын көрсетеді. Хатта жеті ізгілік сатылап тізілген: Махаббат, бауырластық, құдайшылдық, тұрақтылық, өздігінен ұстау, білім және қабілеттілік. Петірдің (1:12–15) еске алуы арқылы автор хат алғандарды қасиетті және құдайға ұнамды өмір сүруге (11б) шақырады; 13-аятта автор әділдік (тура болу) туралы моральдық мағынада айтады, ал 14-аятта оның аргументінің мәнісі жоғары нүктесіне жетеді, хат алғандар кінәсыз болу үшін бар күштерін салуға шақырылады (1 Тесалоникалықтар 5:23). Қысқасы, автор хат алғандарын кінәратсыз мінез-құлық танытуға шақырады (1:5–7; 3:12–14), бұл, әдетте, жақын уақытта келетін Parousia екінші келуіне байланысты болуы мүмкін, ол түнде ұры сияқты келеді (3:10; 1 Тесалоникалықтарға 5:2).
The chapters of this epistle show a triangular relationship between Christology (chapter 1), ethics (chapter 2) and eschatology (chapter 3). At the beginning of chapter 1, the author calls himself "Simeon Peter" (see Acts 15:14). This detail, for the scholar Rob. van Houwelingen, is evidence of the authenticity of the letter. The letter gives a list of seven virtues in the form of a ladder; Love, Brotherly affection, Godliness, Steadfastness, Self control, Knowledge, and Excellence. Through the memory of Peter (1:12–15), the author encourages the addressees to lead holy and godly lives (11b); in verse 13 the author speaks of righteousness (being just) in a moral sense and in verse 14 his line of argument reaches a climax as the addressees are encouraged to do all they can to be found blameless (1 Thess 5:23). In short the author is concerned to encourage his addressees to behave ethically without reproach (1:5–7; 3:12–14), probably because of the impending parousia Second Coming, which will come like a thief in the night (3:10; 1 Thess 5:2).
2-тарау
Бұл тарауда автор жалған ұстаздардың адалдардың арасында пайда болып, оларды "құрылысқа қауіпті адасулармен" адастырып, "жалған сөздермен адамдарды пайдаланғанын" мәлімдейді (2:1–2). Ежелгі заманда жалған пайғамбарлар болғандай, солай жалған ұстаздар да болады, тіпті жалған пайғамбарлар қойдың терісін жамылып келгені Исаның болжауының бірі болды [Маттай 7:15], осы хаттың авторы 1 Жохан авторымен бірге [1 Жохан 4:1] осыған сілтеме жасайды. Жалған ұстаздар "өздерін сатып алған Құдайдан бас тартқандықтары" және тәртіпсіздікті насихаттағандықтары айыпталады (2:1–2). Автор жалған ұстаздарды "ақылсыз жануарлар, инстинктпен қозғалатын жаратылыстар, ұсталып, жойылғанға дейін жаратылғандар" (2:12) деп сипаттайды. Олар – "өз құмарлықтарында ләззаттанатын, көздері зынаға толы, күнәға тойымсыз, жүректерi ашкөздікке үйренген дақтар мен кірлер" (2:13–14). Бұл тараудың көп бөлігі Яһуда хатынан алынған болуы мүмкін. Адамдардың бұзыққа түсіп, қателіктер жасауына жол бермеу және үмітте болу – этикалық мақсат, бұл Құдайдың әділдерді құтқарып, әділетсіздерді сот күніне дейін сақтап тұруы туралы көптеген мысалдармен нығайтылады, мысалы, Нұхтың оқиғасы, Содом және Ғоморрадағы Лоттың оқиғасы (2:6–8) және Босор ұлы Балаамның оқиғасы (2:15–16) ескерту ретінде келтіріледі. Сөздер: "Ит өз құсығына қайта оралатындай, ақымақ та өз ақымақтығын қайталайды."
In this chapter the author affirms that, false teachers have arisen among the faithful to lead them astray with "destructive heresies" and "exploit people with false words" (2:1–2). Just as there were false prophets in ancient times, so there would be false teachers, moreover false prophets sheep's clothing were one of the prophecies of Jesus [Matt. 7:15], to which the author of this letter together with the author of 1 John refers [1 John 4:1]. False teachers are accused of "denying the Lord who bought them" and promoting licentiousness (2:1–2). The author classifies false teachers as "irrational animals, instinctive creatures, born to be caught and destroyed" (2:12). They are "spots and stains, delighting in their dissipation" with "eyes full of adultery, insatiable for sin hearts trained in covetousness" (2:13–14). This chapter all likelihood adapts significant portions of the Epistle of Jude. The ethical goal is not to fall that debauchery, errors and to have hope, this is promoted with many stories of how God rescues the righteous while holding back the unrighteous for the day of judgment, the story of Noah, the story of Lot in Sodom and Gomorrah (2:6–8) and the story Balaam, son of Bosor (2:15–16) are used as a warning. quotes : "As a dog returns to his vomit, so a fool repeats his folly."
3-тарау
Бұл тараудың негізі – христиандық аян. Аян екі бөлімнен тұратын көзден табылады (3:2). «Құдайдың қасиетті пайғамбарлар бұрын айтқан сөздері» Ежелгі Жазбалардың толық немесе бір бөлігіне қатысты екеніне күмән жоқ. Содан кейін автор аянның екінші көзін, яғни «сіздердің елшілеріңіз айтқан Иеміздің бұйрығын» атайды. Бұл екі бөлімдік авторитетте бұрын айтылған сөздер» сияқты ескірек, сондай-ақ елшілер арқылы жеткен сөздер (Иса туралы сөздер) сияқты жаңа нәрсе бар екені көзге түседі. Егер адам мұнда болашақ «Ескі» және «Жаңа» Жазбалардың алғы күшінің көрінісін байқаса, оны кінәлауға болмайды. Пайғамбар мен елшінің екі бөліктен тұратын аян көзі ретіндегі осы үйлесімі алғаш рет 3:1–2-де емес, 1:16–21-де кездеседі. Пауылдың хаттарынан автор 1 және 2 Салоникалықтарға, Римдіктерге, Ғалаттықтарға, сондай-ақ мүмкін Ефестіктерге және Қолосалықтарға жазылған хаттарды білген болуы мүмкін. Христиандық аян туралы ойлар басқа ерте авторларда да кездеседі, атап айтқанда Римдік Климент, Игнатий, Поликарп, Юстин Мартир және 2 Климент еңбегінде. Тараудың ортасында Исаның қайта оралуының кешігуінің себебі түсіндіріледі (3:9); Исаның кешігуі тек «сенімділердің» құтқарылуын жеңілдету үшін, олар кейде сенімдерінде шайқалып немесе жалған ұстаздардың әсеріне түсуі мүмкін (2:2–3). Құдай «баршаның» өзінің міндеттемесін (немесе қайта оралуын) бекіту үшін жеткілікті уақыт болғанын қамтамасыз ету үшін кешіктіріп отыр, оның ішінде жалған ұстаздар да бар. Қалған тараулар Иеміздің келер күні туралы толық мәліметтер береді және хаттың соңындағы насихатқа тікелей жалғасады. Бұл жердегі нұсқаулар (3:11–13) Исаның шәкірттерін Оның Патшалығының толық аяқталуын күтуге шақырған сөздерімен үйлеседі (Мт 24:25; Мр 13:3–13, 32–37; Лк 18:1–30; 21:1–38). Соңғы тараулармен (3:14–18) бірге автор тағы да сенушілердің Құдайдың жаңа жаратылысындағы мәңгілік орнын қамтамасыз ету үшін ізгілікке жетелейтін өмірді қабылдауын және тіпті Құдайдың келер күнін жеделдетуін қалайтынын білдіреді. 90-шы псалмнан цитата келтірілген.
The fundamental of this chapter is the authoritative Christian revelation. The revelation is found in a two part source (3:2). There is little doubt that the "words spoken beforehand by the holy prophets" refers to the OT writings, either in part or in whole. Then the author mentions the second source of revelation, the "commandment of the Lord" spoken by "your apostles." It is remarkable that this two part authority includes an obvious older means "words spoken beforehand" as well as an obvious newer half, the apostolically mediated words (words about Jesus). One could be forgiven if he sees here a precursor to a future "old" and "new" Testament. This juxtaposition of prophet and apostle as a two part revelatory source is not first found in 3:1–2, but in 1:16–21. from the Pauline corpus the author may have known 1 and 2 Thessalonians, Romans, Galatians, and possibly Ephesians and Colossians. Thought on Christian revelation is also located in other early authors, namely Clement of Rome, Ignatius, Polycarp, Justin Martyr, and in the work 2 Clement. In the middle of the chapter is the explanation for the delay in Jesus' return (3:9); Jesus' delay is only to facilitate the salvation of the "already faithful" who may at times waver in their faith or have been led astray by false teachers (2:2–3). God is delaying to make sure that "all" have had sufficient time to secure their commitment (or return) to the gospel, including the false teachers. The remaining verses provide details about the coming day of the Lord along with the exhortation that flows seamlessly into the conclusion of the letter. The instruction offered here (3:11–13) echoes that of Jesus who called his disciples to await the consummation of his kingdom with attention, service and perseverance (Mt 24 25; Mk 13:3–13, 32–37; Lk 18:1–30; 21:1–38). Taken together with the final verses (3:14–18), here again the author expresses the concern that believers secure their eternal place in God's new creation by embracing lives that foster blessing and even hasten God's coming day. quotes quotes Psalm 90, specifically .