Хью Бигод, Норфолк графы: өмірбаяны, мансабы, мұрагерліктері, және Англия тағына талас кезіндегі рөлі. Кірксталл аббаттығы, Норвич қамалы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хью Бигод, Норфолк графының 1-ші титулы (1095–1177) – Норфолк шерифі және корольдің кеңесшісі Роджер Бигодтың (кейде Роджер Биго деп аталған) (1107 жылы қайтыс болған) және Роберт де Тоденидің қызы Аделизаның екінші ұлы.
Hugh Bigod, 1st Earl of Norfolk
Hugh Bigod, 1st Earl of Norfolk (1095–1177) was the second son of Roger Bigod (also known as Roger Bigot) (died 1107), sheriff of Norfolk and royal advisor, and Adeliza, daughter of Robert de Todeni.
Алғашқы жылдар
1120 жылы 25 қарашада «Ақ кеме» суға батып, ұрпақсыз қаза тапқан ағасы Уильямның өлімінен кейін, Хьюға ағасының корольдік үй басқарушысы лауазымын және Шығыс Англиядағы көптеген иеліктерін мұраға алуға рұқсат берілді. Ол сондай-ақ әйелі Альбреданың, оның ағасы Беренгар де Тоснидің мұрагері болғандықтан, Йоркширдегі жерлерді, оның ішінде Кирксталл аббаттығын және Нормандиядағы иеліктерді иеленді. 1122 жылы Хью Норвич қамалының констеблі болды.
After the death of his elder brother William, who perished without issue in the sinking of the White Ship on 25 November 1120, Hugh was allowed to inherit his brother's office of royal steward and many estates in East Anglia. He also succeeded his aunt Albreda, heiress of her brother Berengar de Tosny, with lands in Yorkshire, including Kirkstall Abbey, and in Normandy. Hugh became Constable of Norwich Castle in 1122.
Генрих II патшаның билік басына келуі
Бес жыл өткен соң, 1153 жылы, Нормандия герцогы Генрих, жақын арада король Генрих II (1154–89 жылдары билеген) болатын ол, таққа өзінің құқығын иелену үшін Англияға келді. Бигод Ипсвичте Стивеннің әскерлеріне қарсы тұрды, ал Генрих II екінші жағынан, Стамфордты қоршауға алды. Екі қала да Стивеннің қолына тиді. Дегенмен, өзінің қиын жағдайында Стивен бүлікші графты жазалай алмады. Екі тарап арасындағы келіссөздер Генрихтің Стивеннің мұрагері ретінде мойындалуына әкелді, ал Хью жазадан құтылды. Генрих II 1154 жылдың желтоқсан айында таққа отырғаннан кейін, Бигод графтығы мен патшалық басқарушы лауазымына ие екендігін келесі жылдың қаңтар айында шығарылған жарлық арқылы растады. Жаңа патшалықтың алғашқы жылдары қираған мемлекетте тәртіп орнатуға және король Стивеннің билігі кезінде бақылаудан шығып кеткен тәуелсіз барондардың күшін басуға жұмсалды. Бірақ Генрих бастаған заң үстемдігіне Бигод көп ұзамай наразылық білдіре бастады. Ол, әскери қызмет орнына вассалдар төлейтін scutage сияқты шараларға көнбеді, бұл 1159 жылға қарай Генрих II-нің әскери жүйесінің маңызды бөлігіне айналды. Граф қарсылық көрсетуге тырысты, бірақ дереу басылды. 1157 жылы Генрих II шығыс округтеріне жорық жасап, графтың бағынуын алды. Осы оқиғадан кейін Хью Бигодтың хроникаларда ұзақ уақыт бойы еңбектері айтылмайды; ол Норфолк графтығындағы Пентни монастырына тиесілі жерлерді иеленгендігі үшін Бекетпен бірге қауымнан шығарылғандардың қатарында есімдері тіркелді.
Five years later, in 1153, when Henry, Duke of Normandy, soon to become King Henry II (r. 1154–89), landed in England to assert his claim to the throne, Bigod held out in Ipswich against Stephen's forces, while Henry II, on the other side, laid siege to Stamford. Both places fell to Stephen. In the critical state of his fortunes, however, Stephen was in no position to punish the rebel earl. Negotiations between the two parties resulted in Henry's recognition as Stephen's heir and Hugh eluded retaliation. On Henry II's accession in December 1154, Bigod received confirmation of the possession of his earldom and office of royal steward by a charter issued apparently in January of the next year. The first years of the new reign were spent in restoring order to the shattered kingdom and in breaking the power of the independent barons, which had grown out of control during King Stephen's reign. It was not long before Bigod became agitated under the rule of law initiated by Henry. He grew restless with measures such as the scutage, a fee paid by vassals in lieu of military service, which became the central feature of Henry II's military system of operation by 1159. The Earl showed signs of resistance but was at once put down. In 1157 Henry II marched into the eastern counties and received the earl's submission. After this incident Hugh Bigod makes no significant appearances in the chronicles for some time; he is named among those who had been excommunicated by Becket, in consequence of his retention of lands belonging to the monastery of Pentney in Norfolk.
1173 жылғы көтеріліс
1173 жылы жас ханзада Генрих (сондай-ақ Генрих Жас патша деп танылған) әкесі Генрих II-ге қарсы көтеріліс ұйымдастырды. Бұл Хью Бигодқа жаңа мүмкіндік берді, ағылшын барондары мен Франция және Шотландия патшалары оны қолдады. Ол бірден осы істің жетекшісіне айналды, себебі Генрих II шектеген феодалдық билігін қайта жаңғыртуға құштар еді, және осы қақтығыс, кем дегенде Англияда, оның өзінің аумақтық иеліктеріне ортасталған болатын. Жас ханзада оған сый ретінде Норвич қамалының күзетін беруге уәде берді. Патшаның күші мен сәттілігі осы жағдайға лайықты болды. Ол Франциядағы көтерілісшілерді бақылауда ұстап тұрғанда, Англиядағы адал барондар оның жауларын жеңді. Роберт де Бомонт, Лестердің 3-ші графы (1190 жылы қайтыс болды) 1173 жылдың 29 қыркүйегінде Суффолк қаласындағы Уолтонға қонды және Фрамлингхемге бет алып, Хьюмен күш біріктірді. Олар 13 қазанда Суффолк қаласындағы Хагенет қамалын қоршап алып, Randal de Broc-тың қолынан жаулап алды. Бірақ Лестер графы Фрэмлингхемнен аттанғанда Форнхэм шайқасында, Бьюри-Сент-Эдмундс, Суффолк маңында сот судьясы Ричард де Лучи және басқа барондар тарапынан жеңіліске ұшырап, тұтқынға алынды. Олар содан кейін күштерін граф Хьюға қарсы бұрды, ол күшті болмағандықтан, шабуылдаушылармен келіссөздер жүргізді. Ол оларды сатып алып, сонымен бірге өзінің қызметіндегі фламандтарға қауіпсіз жолмен үйлеріне оралуға мүмкіндік берді.
In 1173 the young Crown Prince Henry (also known as Henry the Young King) raised a revolt against his father Henry II. This gave Hugh Bigod a fresh occasion for rebellion, with the English barons and the kings of France and Scotland leagued in his favour. He at once became a leader in the cause, being eager to revive his feudal power which Henry II had curtailed, and because the conflict which inevitably resulted was, at least in England, centred upon his own territorial possessions. The custody of Norwich Castle was promised by the young prince as his reward. The king's energy and good fortune were equal to the occasion. While he held in check his rebel vassals in France, the loyal barons in England defeated his enemies there. Robert de Beaumont, 3rd Earl of Leicester (died 1190) landed at Walton, in Suffolk, on 29 September 1173 and marched to Framlingham, joining forces with Hugh. Together they besieged and took the castle of Hagenet in Suffolk on 13 October, held by Randal de Broc for the crown. But the Earl of Leicester was defeated and taken prisoner setting out from Framlingham at the Battle of Fornham, near Bury St Edmunds, Suffolk, by the justiciar Richard de Luci and other barons. These then turned their arms against Earl Hugh, who, not being strong enough to fight, opened negotiations with his assailants. It is said he bought them off, and at the same time secured a safe passage home for the Flemings in his service.
Соңғы күндер
Бигод жеңіліп, қамалдарын беруге мәжбүр болғанымен, жері мен графтығын сақтап қалды және 1177 жылы Палестинада қайтыс болғанға дейін Генрих II-мен бейбіт өмір сүрді. 1177 жылдың 1 наурызында оның ұлы Роджер Бигод патшаға өгей анасымен болған дауға қатысты шағым түсірді. Роджердің шағымы кезінде Хью қайтыс болған, ал оның әкесінің қайтыс болған күні «ante caput jejunii» (яғни 9 наурыздан бұрын) деп белгіленген. Егер ол Палестинада қайтыс болса, онда оның өлімі бұрынғы жылы, 1176 жылы болған болуы керек, себебі Англияға хабар жеткізуге уақыт керек еді. Генрих II Роджердің шағымын пайдаланып, қайтыс болған графтың қазынасын иеленді. Граф Хьюге мұрагерлікпен қалған кең байлықтары болды, сондай-ақ Норфолк графтығындағы сот айыптарының үштен бірін алу құқығы да оған тиесілі еді.
Though defeated and compelled to surrender his castles, Bigod kept his lands and his earldom, and lived at peace with Henry II until his death reportedly in 1177 in Palestine. On 1 March 1177, his son Roger Bigod appealed to the king on a dispute with his stepmother. Hugh was dead at the time of Roger's appeal, the date of his father's death is fixed 'ante caput jejunii', (i. e. before 9 March). If, then, he died in Palestine, his death must have taken place in the preceding year, 1176, to allow time for the arrival of the news in England. Henry II took advantage of Roger's appeal to seize upon the late Earl's treasure. Earl Hugh had possessed vast estates, which he inherited, and was also the recipient of the third penny of judicial fines levied in the county of Norfolk by right of his earldom.