Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттарының негізін қалаушы әкесі және саясаткер Джордж Росс-кіші (10 мамыр 1730 – 14 шілде 1779) – Америка Құрама Штаттарының негізін қалаушы әкесі, Пенсильвания штатының өкілі ретінде Континенттік қауымдастыққа және Америка Құрама Штаттарының Тәуелсіздік декларациясына қол қойған. Ол сондай-ақ 1773 жылы Бетси Грискомға үйленген адамның қарындасының күйеуі болды, ол үйленгеннен кейін Бетси Росс атымен танымал болды. 1952 жылы Росс, Джордж Вашингтон және Роберт Моррис Бетси Россқа арналған үш центтік маркада бейнеленді.
American Founding Father and politician
George Ross Jr (May 10, 1730 – July 14, 1779) was a Founding Father of the United States who signed the Continental Association and the United States Declaration of Independence as a representative of Pennsylvania. He was also the uncle of the man who married Betsy Griscom in 1773, more famous under her married name, Betsy Ross. In 1952, Ross, George Washington, and Robert Morris appeared on a three cent stamp commemorating Betsy Ross.
Жас шағы мен отбасы
Росс 1730 жылдың 10 мамырында Нью-Касл қаласында дүниеге келді. Ол үйде білім алды, кейін ағасымен заңды оқыды және Филадельфияда адвокаттыққа қабылданды. Оның әкесі – пастор Джордж Эней, 5-ші Балблэр Росс лорды (1679–1754), 2 әйелі және 16 баласы болған, Шотландиядан көшіп келген англикан шіркеу қызметкері. Олардың әкесінің туысы Фаркхар О Беоллайнға (1173–1251) дейін жетеді, оны Шотландия королі Александр II 1226 жылы шайқастағы үлкен жеңістерінен кейін Росс графының бірінші графы деп атады. Джорджтың әпкесі Гертруда Суссекс округының белгілі судьясы және саясаткері Уильям Тиллдің ұлы Томас Тиллге үйленді; оның қайтысынан кейін ол Тәуелсіздік декларациясына қол қойған Джордж Ридке үйленді.
Ross was born on May 10, 1730, in New Castle, Delaware. He was educated at home and later studied law with his brother, before being admitted to the bar in Philadelphia. His father was Rev. George Aeneas, the 5th Laird Balblair Ross (1679–1754), who had 2 wives and 16 children, and was an Anglican clergyman who had emigrated from Scotland. Their paternal line goes back to Farquhar Ó Beólláin (1173–1251) whom King Alexander II of Scotland named 1st Earl of Ross in 1226 after great victories in battle. George's sister Gertrude married Thomas Till, the son of William Till, a prominent Sussex County judge and politician; after his death, she married George Read, another signer of the Declaration of Independence.
Мансап
Росс қауіпсіздік комитетінің мүшесі болды және Континенттік конгресске сайланды. Ол Пенсильвания ополчениесының полковнигі (1775–1776) және Пенсильванияның бірінші конституциялық конвенциясының вице-президенті болды. Росс Пенсильвания делегациясының соңғысы болып Тәуелсіздік декларациясына қол қойды. Ол корольге адал болған, бірақ торилер саясатына көңілі толмады және патриоттардың мүддесін қолдауға кірісті. 1750 жылы 20 жасында Пенсильвания адвокатурасына қабылданды және Ланкастерде жеке практикасын ашты, ол жерде 1751 жылы Энн Лоулерге үйленді. Олардың екі ұлы мен бір қызы болды. Бастапқыда тори болған ол, 1768 жылдан 1776 жылға дейін 12 жыл бойы корольдік прокуроры қызметін атқарды. Оның көзқарасы өзгерді және ол колониялық ассамблеялардың Парламентпен болған дауларында белсенді қолдаушы болды. 1768 жылы Пенсильвания провинциялық заң шығарушы органына сайланды. Ол 1774, 1776 және 1777 жылдары Континенттік конгресске сайланды. 1776 жылы Континенттік армияда полковник болды. 1776 жылы ол солтүстік-батыс үндістерімен өз колониясының атынан келіссөздер жүргізді, сондай-ақ сол жылы штаттық конституциялық конвенцияның вице-президенті болып, құқықтар декларациясын жасауға көмектесті. 1777 жылдың қаңтарында Континенттік конгресске қайта сайланды, бірақ сол жылы денсаулығының нашарлауына байланысты отставкаға кетті. Ол Пенсильвания конституциялық конвенциясының вице-президенті және 1779 жылы Пенсильвания адмиралтейство сотының судьясы болды. 1778 жылы адмиралтейство судьясы болып жұмыс істеген кезде, Конгресс апелляциялық соты Коннектикут азаматы мен Пенсильвания штаты арасындағы дауға қатысты оның шешімін жоққа шығарды. Ол жоғары соттың штаттық шешімдерге қарсы тұру билігін мойындаудан бас тартты, бұл штаттардың құқықтарын қорғау туралы даудың бастауы болды және 1809 жылға дейін тоқтамады. Денсаулығының нашарлауына байланысты 1777 жылы Континенттік конгресстен кетіп, Пенсильвания адмиралтейство сотына тағайындалды, онда 1779 жылы 49 жасында қайтыс болды. Ол Филадельфиядағы Крайст Шіркеуінің зиратына жерленді.
Ross was a member of the committee of safety and was elected to the Continental Congress. He was a colonel in the Pennsylvania militia (1775–1776) and vice president of the first constitutional convention for Pennsylvania. Ross was the last of the Pennsylvania delegation to affix his signature to the Declaration of Independence. He had been loyal to the king, but he became disgusted with Tory politics and began to support the cause of the Patriots. In 1750, he was admitted to the Pennsylvania Bar (member of Pennsylvania) when he was 20 years old, and he established his own practice in Lancaster, where he married Ann Lawler in 1751. Together they had two sons and a daughter. Initially a Tory, he served as Crown prosecutor for 12 years from 1768 to 1776. His sympathies began to change, and he became a strong supporter of the colonial assemblies in their disputes with Parliament. In 1768 he was elected to the provincial legislature of Pennsylvania. He was elected to Continental Congress in 1774, 1776, and 1777. He was a colonel in the Continental Army in 1776. In 1776, he undertook negotiations with the northwestern Indians on behalf of his colony, and that year he acted as vice president of the state constitutional convention, so then that led to helping draft a declaration of rights. He was re elected to the Continental Congress in January 1777 but resigned that same year because of poor health. He was vice president of the Pennsylvania constitutional convention and was the Judge of the Admiralty Court of Pennsylvania in 1779. In 1778, while he was acting as admiralty judge, a congressional court of appeals overruled his decision in a case involving a dispute between a citizen of Connecticut and the state of Pennsylvania. He refused to acknowledge the authority of the higher court to counter state decisions, which initiated a dispute between manifestation of the states' rights controversy and did not subside until 1809. He resigned from the Continental Congress in 1777 because of poor health and was appointed to the Pennsylvania Court of Admiralty where he died in 1779 at age 49. He was buried at Christ Church Burial Ground in Philadelphia.