Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық джаз әншісі және оркестр жетекшісі (1914–1993) канадалық пианист және композитор.
American jazz singer and bandleader (1914–1993)
the Canadian pianist and composer
Уильям Кларенс Экстайн (8 шілде 1914 – 8 наурыз 1993) – американдық джаз және поп әншісі, сондай-ақ свинг және бибоп дәуіріндегі оркестр жетекшісі. Ол өте бай, дерлік опералық бас-баритон дауысымен ерекше көзге түсті. 2019 жылы Экстайн өмір бойы жеткені үшін, "жазба өнері саласына ерекше көркемдік үлес қосқан орындаушыларға" арналған Грэмми сыйлығымен марапатталды. Оның "I Apologize" (MGM, 1951) әні 1999 жылы Грэмми даңқының залына енді. "Нью-Йорк Таймс" газеті оны "әсерлі оркестр жетекшісі" деп сипаттап, оның "жағымды бас-баритоны" және "халыққа кең таралған әндерді орындаудағы толыққанды, тәтті әдісі" Эрл Коулман, Джонни Хартман, Джо Уильямс, Артур Прайсок және Лу Роулз сияқты әншілерге шабыт бергенін жазды.
William Clarence Eckstine (July 8, 1914 – March 8, 1993) was an American jazz and pop singer and a bandleader during the swing and bebop eras. He was noted for his rich, almost operatic bass baritone voice. In 2019, Eckstine was posthumously awarded the Grammy Lifetime Achievement Award "for performers who, during their lifetimes, have made creative contributions of outstanding artistic significance to the field of recording." His recording of "I Apologize" (MGM, 1951) was given the Grammy Hall of Fame Award in 1999. The New York Times described him as an "influential band leader" whose "suave bass baritone" and "full throated, sugary approach to popular songs inspired singers like Earl Coleman, Johnny Hartman, Joe Williams, Arthur Prysock, and Lou Rawls."
Ерте өмір және білім
Экстайн АҚШ-тың Пенсильвания штатындағы Питтсбург қаласында шофер Уильям Экстайн мен тігінші Шарлотта Экстайнның ұлы болып дүниеге келді. Экстиннің әкесінің ата-анасы Уильям Ф. Экштейн мен Нэнни Экштейн болды, олар Вашингтон қаласында тұратын, әртүрлі нәсілді үйленген жұбайлар еді; екеуі де 1863 жылы туған. Уильям Пруссияда (қазіргі Германияда), ал Нэнни Вирджинияда дүниеге келген. Биллидің әпкесі Максин орта мектепте мұғалім болды. Экстин Питтсбургтегі Пибоди орта мектебінде оқыды. Онда суретші Ромаре Бирдэн, Джин Келли, пианист Додо Мармароса және Лорен Маазель сияқты танымал адамдар да оқыған. Орта мектепті бітіргеннен кейін ол Вашингтонға көшіп, Армстронг орта мектебінде (онда оның әпкесі сабақ берді), Сент-Пол Нормальдық және Индустриалдық мектебінде және Говард университетінде білім алды. 1933 жылы, 19 жасында, ол музыкалық мансабын бастау үшін Говардтан кетіп, Вашингтонның Говард театрында өткен әуесқойлар сайысында бірінші орынды және 10 доллар сыйлықты жеңіп алды. Ол Кэб Каллоуэйді балалар әнін шашыраңқы әндермен орындап ұсынды.
Eckstine was born in Pittsburgh, Pennsylvania, United States, the son of William Eckstein, a chauffeur, and Charlotte Eckstein, a seamstress. Eckstine's paternal grandparents were William F. Eckstein and Nannie Eckstein, a mixed race, married couple who lived in Washington, D. C.; both were born in 1863. William was born in Prussia (now Germany), and Nannie in Virginia. Billy's sister, Maxine, was a high school teacher. Eckstine attended Peabody High School in Pittsburgh. Other notables who attended there include the artist Romare Bearden, Gene Kelly, pianist Dodo Marmarosa and Lorin Maazel. After high school, he moved to Washington, D. C., attending Armstrong High School (where his sister taught), St. Paul Normal and Industrial School, and Howard University. In 1933, aged 19, he left Howard to start a music career, after winning first place and $10 in an amateur talent contest at Washington's Howard Theatre, where he imitated Cab Calloway singing a nursery rhyme with interpolated scatting.
Мансап
Чикагоға, Иллинойс штатына барып, Экстин 1939 жылы Эрл Хайнстың Grand Terrace Orchestra тобына қосылды және 1943 жылға дейін вокалист және трубашы ретінде топта болды. Диззи Гиллеспи 1979 жылы жарық көрген «Боп болсын ба, болмасын ба» атты автобиографиясында топ туралы ойын былай жеткізеді: «Билли Экстин тобындай дыбыстайтын топ болған емес. Біз бибоп, яғни қазіргі заманғы стилде ойнадық. Осындай топ әлемде тағы болған емес». 1946 жылы Экстин «Ритмдегі риф» музыкалық фильмінде басты рөлді ойнады, онда Энн Бейкер мен Лакки Миллиндер де қатысты. Экстин 1947 жылы жеке орындаушыға айналды, оның жазбаларында әсем әрі күрделі оркестрлер болды. Оны елдегі ең танымал вокалистпен бәсекелескені үшін «қоңыр түсті Синатра» деп атады. Экстин туралы үш беттік мақала 1950 жылғы 24 сәуірде шыққан Life журналында жарияланды, онда фотограф Марта Холмс Экстин мен оның серіктерін Нью-Йорктегі бір апта бойы ертіп жүрді. Холмс түсірген және Life журналында жарияланған бір фотосуретте Экстин ақ нәсілді әйелдер тобымен бірге бейнеленген, олардың бірі оның иығына қолын қойып, күліп тұрғанда басын оның кеудесіне сүйеген. Экстиннің өмірбаянын жазған Кэри Джиннелл Холмс «расалық шиеленіссіз, қуаныш пен махаббатқа толы сәтті суретке түсіргенін» жазды. Кейін Холмс бұл суретті өзінің мансабында түсірген суреттерінің ішіндегі ең сүйіктісі деп сипаттады, себебі ол «әлемнің қандай болуы керек екенін көрсетті». Фотосуреттің өте даулы екеніне байланысты Life журналының редакторы журналдың баспашысы Генри Люспен жеке келісім сұрады, ол оны жариялау керектігін айтты. Сурет жарияланғаннан кейін журналға наразылық хаттары келіп түсті, ал әнші Гарри Белафонте кейіннен бұл жариялым туралы: «Осы фотосурет ұлттық басылымда жарық көргенде, бір кедергі бұзылғандай болды» деді. Фотосуреттен туындаған дау Экстин мансабының бағытына зор әсер етті. Тони Беннетт «Бұл бәрін өзгертті. Оның бұрын үлкен жанкүйерлері болған, бірақ бұл ақ нәсілді қауымды ренжітті» деп еске алады, ал пианист Билли Тейлор «жарияланым мен сурет оның алдынан есікті жауып тастады» деді. 1951 жылы Экстин 8 шілдеде Лос-Анджелестегі Wrigley Field стадионында өткен жетінші Cavalcade of Jazz концертіне қатысты, оны Леон Хеффлин аға басқарды. Концертте сонымен қатар Лионель Хэмптон және оның Revue тобы, Перси Мэйфилд, Джимми Уизерспун, Джо Лиггинс және The Honeydrippers, сондай-ақ Рой Браун да өнер көрсетті. Экстин 1950 жылдардағы жазбаларының арасында 1957 жылы Сара Вонмен бірге орындаған «Passing Strangers» дуэті бар, ол 1957 жылы олар үшін шағын хит болды. Оның соңғы сөзі «Basie» болды. Питтсбургтің Хайленд Парк ауданындағы 5913 Брайант көшесінде Экстин өскен үйді белгілеу үшін мемлекеттік тарихи белгі орнатылды.
Heading to Chicago, Illinois, Eckstine joined Earl Hines' Grand Terrace Orchestra in 1939, staying with the band as vocalist and trumpeter until 1943. Dizzy Gillespie, in reflecting on the band in his 1979 autobiography To Be or Not to Bop, gives this perspective: "There was no band that sounded like Billy Eckstine's. Our attack was strong, and we were playing bebop, the modern style. No other band like this one existed in the world." In 1946 Eckstine starred as the hero in the musical film Rhythm in a Riff, which also starred Ann Baker and Lucky Millinder. Eckstine became a solo performer in 1947, with records featuring lush, sophisticated orchestrations. He was even called "the sepia Sinatra" for his rivalry of the country's most popular vocalist. Eckstine was the subject of a three page profile in the April 24, 1950 issue of Life magazine, in which the photographer Martha Holmes accompanied Eckstine and his entourage during a week in New York City. One photograph taken by Holmes and published in Life showed Eckstine with a group of white female admirers, one of whom had her hand on his shoulder and her head on his chest while she was laughing. Eckstine's biographer, Cary Ginell, wrote of the image that Holmes " captured a moment of shared exuberance, joy, and affection, unblemished by racial tension". Holmes would later describe the photograph as the favorite of the many she had taken in her career, because it " told just what the world should be like". The photograph was considered so controversial that an editor at Life sought personal approval from Henry Luce, the magazine's publisher, who said it should be published. The publication of the image caused letters of protest to be written to the magazine, and singer Harry Belafonte subsequently said of the publication that "When that photo hit, in this national publication, it was if a barrier had been broken". The controversy that resulted from the photograph had a seminal effect on the trajectory of Eckstine's career. Tony Bennett would recall that "It changed everything Before that, he had a tremendous following and it just offended the white community", a sentiment shared by pianist Billy Taylor who said that the "coverage and that picture just slammed the door shut for him". In 1951, Eckstine performed at the seventh Cavalcade of Jazz concert held on July 8 at Wrigley Field in Los Angeles, produced by Leon Hefflin, Sr. Also featured were Lionel Hampton and his Revue, Percy Mayfield, Jimmy Witherspoon, Joe Liggins and The Honeydrippers and Roy Brown. Among Eckstine's recordings of the 1950s was a 1957 duet with Sarah Vaughan, "Passing Strangers", a minor hit for them in 1957, His final word was "Basie". A State Historical Marker was placed at 5913 Bryant Street in Pittsburgh's Highland Park neighborhood to mark the house where Eckstine grew up.