Екінші дүниежүзілік соғыстағы неміс әскербасы және соғыс қылмыскері Герман Хот

Герман Хот: Екінші дүниежүзілік соғыстағы неміс танкшісі, әскери қылмыскер. Франция шайқасы мен Шығыс майдандағы рөлі, жазбалары туралы ақпарат.

32 мин оқу

100%

Дереккөз: Hermann Hoth — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Герман Хот (12 сәуір 1885 – 25 қаңтар 1971) – неміс армиясының қолбасшысы, соғыс қылмыскері және жазушы. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Вермахтта жоғары дәрежелі танк командирі болып қызмет етті, Франция шайқасында және Шығыс майданда елеулі рөл атқарды. Замандастары мен кейінгі тарихшылар Хотты соғыстың ең дарынды броньдық әскер қолбасшыларының бірі деп есептейді. Ол нацизмнің жақтаушысы болды, оның басқаруындағы бөлімдер соғыс қылмыстарын жасады, оның ішінде соғыс тұтқындары мен бейбіт азаматтарды өлтіру де бар. Пруссияда дүниеге келген Хот, жастық шағында әскери мансапқа қадам басты. Корольдік Пруссия әскери академиясын бітіргеннен кейін, ол Германия империясының әскер қатарында өрледі. Хот Бірінші дүниежүзілік соғыста түрлі штабтарда қызмет етті, соғыс аяқталғаннан кейін жаңадан құрылған Веймар Республикасының қарулы күштерінде де қызметін жалғастырды. Гитлер Германияны басып алғаннан кейін Хот тез өрледі және Вермахтта моторизацияны қолдаушы ретінде танылды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Хот Польша мен Францияға жасалған неміс шабуылдары кезінде XV армия корпусын сәтті басқарды. 1941 жылы «Барбаросса» операциясы барысында 3-ші танк тобының құрамында болды, осы лауазымда бірнеше совет әскерлерін талқандауға көмектесті. 1941 жылдың қазан айынан бастап Хот 17-ші армияға жетекшілік етті, осы кезеңде Кеңес Одағына қарсы тотальді соғыс жүргізуді, партизандарды аяусыз жоюды және еврейлерді өлтіруді жақтады. 1942 жылғы жазғы шабуыл кезінде Хот 4-ші танк армиясын басқарды және Сталинград шайқасына қатысты. 1942 жылдың қарашасында Сталинградта Германияның 6-шы армиясы қоршауға түскенде, Хоттың армия тобы оларды құтқаруға сәтсіз тырысты. Содан кейін Хот Харьковтың үшінші шайқасына және Курск шайқасына қатысты, бірақ денсаулығы нашарлап, шаршап қалды. Ол Днепр шайқасы кезінде Шығыс Украинадағы неміс қорғанысын басқарды, бірақ 1943 жылдың қарашасында Киевті совет әскерлерінің күтпеген шабуылы салдарынан Адольф Гитлер оны қызметтен босатып жіберді. Соғыстың қалған бөлігінде ол көбінесе маңызсыз лауазымдарда болды. Соғыстан кейін Хот Жоғарғы Басшылықтың ісінде соғыс қылмыстары мен адамзатқа қарсы қылмыстар жасағаны үшін айыпталып, сотталды, негізінен «комиссарлар бұйрығын» орындауы және соғыс тұтқындары мен бейбіт азаматтарға қатысты жасалған зұлпымдар үшін жазаланды. Ол 15 жылға түрмеге кесілді, бірақ 1954 жылы мерзімінен бұрын босатылды. Кейіннен Хот авторлық қызметпен айналысып, броньдық соғыс, Батыс Германияның әскери дамуы және «таза Вермахт» туралы мифтерді тарату туралы еңбектер жазды.

German army commander and war criminal during World War II

Hermann Hoth (12 April 1885 – 25 January 1971) was a German army commander, war criminal, and author. He served as a high ranking panzer commander in the Wehrmacht during World War II, playing a prominent role in the Battle of France and on the Eastern Front. Contemporaries and later historians consider Hoth one of the most talented armoured warfare commanders of the war. He was a strong believer in Nazism, and units under his command committed several war crimes including the murder of prisoners of war and civilians. Born in Prussia, Hoth embarked on a career as a military officer early in his youth. After graduating from the Royal Prussian Military Academy, he slowly rose in the ranks of the Imperial German Army. Hoth mainly served in various staff positions in World War I, and after the conflict's conclusion continued to do so in the armed forces of the newly formed Weimar Republic. Following Hitler's seizure of control in Germany, Hoth began to rapidly rise in the ranks and became known as a proponent of motorization in the Wehrmacht. When World War II broke out, Hoth successfully led the XV Army Corps during the German invasions of Poland and France. He commanded the 3rd Panzer Group during Operation Barbarossa in 1941, a position in which he assisted in the destruction of several Soviet armies. From October 1941, Hoth headed the 17th Army, a period during which he advocated for a war of annihilation against the Soviet Union, the merciless destruction of partisans, and the murder of Jews. In the Wehrmacht's 1942 summer offensive, Hoth led the 4th Panzer Army and took part in the Battle of Stalingrad. When the German 6th Army was encircled at Stalingrad in November 1942, Hoth's army group made an unsuccessful relief attempt. Afterwards, Hoth was involved in the Third Battle of Kharkov as well as the Battle of Kursk, while increasingly suffering from near burnout. He led the German defense in eastern Ukraine during the Battle of the Dnieper, but was sacked by Adolf Hitler due to the surprise Soviet reconquest of Kiev in November 1943. For the rest of the war, he was mostly relegated to powerless positions. After the war, Hoth was convicted of war crimes and crimes against humanity in the High Command Trial, mainly regarding his implementation of the criminal Commissar Order and the mistreatment of POWs as well as civilians. He was sentenced to 15 years in prison, but released on parole in 1954. Hoth subsequently became an author, writing about armoured warfare, the development of West Germany's military, and in support of the myth of the clean Wehrmacht.

Ерте мансап

1885 жылдың 14 сәуірінде Нюрруппин қаласында дүниеге келген Хот Деммин қаласында өсті. Оның әкесі – Пруссия штаб офицері, хирург Герман Хот, анасы – Маргарет Хот (қызметтес аты – Хюбенер) болды. 1894-1896 жылдары Деммин гимназиясында оқыды, содан кейін Потсдам кадет корпусына, ал 1900-1904 жылдары Пруссия әскери академиясына түсті. Офицерлік дайындық пен оқу барысында Хот кейіннен өзі мойындаған, күшті билікке бағынуға бейімділігін дамытты, тіпті білімін аяқтағаннан кейін де толығымен жеңіп ала алмады. Кадет корпусының педагогтары Хотқа монархиялық идеологияны сіңірді және социал-демократияны қабылдамауға үйретті. 1903 жылы Пруссия армиясының лейтенанты болып тағайындалды, бірақ шендік өсуі баяу болды. 1910-1913 жылдары Пруссия штаб колледжінде оқыды, онда орыс тілін үйренді, 1912 жылы оберлейтенант, ал 1914 жылы гауптман шеніне ие болды. Ол кезде Германия Бас штабында қызмет етіп жүрген. 1913 жылы оның тұңғыш ұлы Ханс Йоахим дүниеге келді. Хот Бірінші дүниежүзілік соғыстың басым бөлігін жоғары штабта штаб офицері ретінде өткізді және тек төрт апта ғана фронт желісінде болды. Орыс тілін жақсы білгендіктен, 1914 жылдың тамызында Шығыс майданындағы 8-ші армияға тағайындалды. Осы қызметінде 1914 жылы Шығыс Пруссияға ресейлік әскерлердің басып кіруіне куә болды. Бұл науқан Хотқа терең әсер етті, өйткені ол ресейліктердің "адамдықтан шеткерген қатыгездікпен" соғыс жүргізіп жатқанын көрді. Осы кезеңде генерал-фельдмаршал Пол фон Гинденбургтің қол астында қызмет етті, соның ішінде Танненберг шайқасында, және жоғары лауазымдағы басшысына зор құрметпен қарады. 1916 жылдың маусымында Батыс майданына ауыстырылды. Соғыс жылдарында Хот Германия Бас штабында, түрлі армияларда және бөлімшелерде, соның ішінде Luftstreitkräfte (Императорлық неміс армиясының әуе күштері) құрамында қызмет етті. Соғыс кезінде екі класты Темір крест орденімен марапатталды. 1918 жылы Германия капитуляциялағанда, Хот Берлиндегі жаңадан құрылған демократиялық үкіметке қарағанда Гинденбургке көбірек адал болды. 1918-1919 жылдардағы неміс революциясында Хот Рейхсвер офицері болып қызмет етті және Галле қаласындағы солшыл көтерілістерді басуға көмектесті. Осы кезеңде коммунизмнің кез келген түріне деген жек көрушілігі күшейді. Хот сондай-ақ оңшыл Капп төңкерісінің сәтсіз аяқталуы әскерилердің саясатта теріс пайдаланылуына жол бермеу керектігін көрсетті деп сенді. 1918 жылы Лола Шуберингке үйленді. 1923 жылы Хоттың екінші ұлы Герман дүниеге келді. Соғыстар аралық кезеңде Рейхсверде (Веймар Республикасының қарулы күштерінде) қызметін жалғастырды, Бас штабтың ұйымдастыру бөлімінде жұмыс істеді. 1924 жылы майор шеніне көтерілді. Үш жылдан кейін Хот құпия әскери ынтымақтастық миссиясының құрамында Совет Одағына жіберілді. 1929 жылы оберстлейтенант шеніне ие болды.

Born on 14 April 1885 in Neuruppin, Hoth grew up in Demmin which like Neuruppin was located in Prussia. His parents were Hermann Hoth, a Prussian staff officer surgeon, and Margarethe Hoth (née Hübener). He attended the Gymnasium in Demmin from 1894 to 1896, followed by the Cadet Corps at Potsdam, and the Preußische Hauptkadettenanstalt (Royal Prussian Military Academy) from 1900 to 1904. During his preparation and training to become an officer, Hoth developed what he later recognised was a strong authority bias, something that he did never entirely discard even after the conclusion of his education. The educators at the Cadet Corps also instilled monarchism and the rejection of social democracy in Hoth. He was commissioned as a Leutnant in the Prussian Army in 1903, but his rise in the ranks was slow. He attended the Prussian Staff College from 1910 to 1913, where he learned Russian, and was appointed Oberleutnant in 1912 and Hauptmann in 1914. At this point, he was working at the German General Staff. His first son, Hans Joachim, was born in 1913. Hoth spent almost all of World War I as a staff officer on higher headquarters and only four weeks on the front line. As a result of his skill in Russian, he was assigned to the 8th Army on the Eastern Front in August 1914. In this role, he witnessed the 1914 Russian invasion of East Prussia. This campaign left a deep impact on Hoth, as he saw the Russians waging war with what he regarded as "bestial cruelty". He served under Generalfeldmarschall Paul von Hindenburg during this period, including during the Battle of Tannenberg, and came to greatly admire his superior. In June 1916, he was moved to the Western Front. During the war, Hoth held positions at the German General Staff, various armies, and units, including the Luftstreitkräfte (air arm of the Imperial German Army). He was awarded both classes of the Iron Cross during the war. When Germany surrendered in 1918 amid growing internal turmoil, Hoth felt more loyalty to Hindenburg than the newly formed democratic government in Berlin. In the German Revolution of 1918–1919, Hoth served as a Reichswehr officer and helped to put down left wing uprisings at Halle. This period hardened his hatred for any form of Communism. Hoth also believed that the failure of the right wing Kapp Putsch proved that the military had to prevent its misuse in politics. He also married Lola Schubering in 1918. Hoth's second son, Hermann, was born in 1923. He remained in the Reichswehr (the armed forces of the Weimar Republic) in the interwar period, serving at the organization department of the General Staff. He was promoted to Major in 1924. Three years later, Hoth was sent to the Soviet Union as part of secret military cooperation missions. In 1929, he was promoted to Oberstleutnant.

Нацистік режимдегі алғашқы қызмет

1920 жылдары Хот нацистік партияға қызығушылық танытпады, тіпті оның қызметін Рейхсвер үшін бөгет деп санады. Оның көзқарасы 1930 жылғы Германия Федералды сайлауында нацистік партия екінші ең күшті саяси күшке айналғанда өзгерді. Хот Гитлердің ұлтшылдық амбицияларын мақұлдап, нацистердің жұмысшыларға көрсеткен назарын бағалай бастады, оңшыл партия үшін мұны ерекше деп есептеді. Ол Гитлердің билікті басып алуына ең жағымды көзқараспен қараған офицерлердің бірі болды, оны әскери күштерді жақсарту мүмкіндігі ретінде қарастырды. Хайнц Гудериан және Георг Ханс Рейнхардт сияқты басқа да Рейхсвер офицерлері сияқты Хот, нацистер басқаратын үкімет оған көбірек моторизация және бронетехникалық соғысқа қатысты идеяларын іске асыруға мүмкіндік береді деп үміттенеді. Бірақ, билікті басып алғаннан кейін Хот (сол кезде оберст шеніне көтерілген) Брауншвейгте коммунистер мен социал-демократтарды өлтіргеніне сын айтқандықтан нацистік партияның шенеуніктерімен келіспеді, нәтижесінде ол Любекке ауыстырылды. Өзінің айтуынша, Хот келесі жылдары нацистік партияның идеологиясын жан-жақты зерттеді; тарихшы Йоханнес Хюртер мұны жоғары шенді неміс офицерлері үшін ерекше деп санайды, олардың көпшілігі саяси нейтралдылықты сақтай алады деп сенді. Хот нацистік партияның мақсаттары мен жетістіктерін жақсы қабылдады, бірақ неміс еврейлерін жою туралы алаңдаушылық білдірді. Дегенмен, соңында ол еврейлердің тағдыры Германиядағы коммунизмді жоюдан және Германияның әлемдік аренадағы тең мәртебелі орнын қалпына келтіруден кем маңызды деп санады. 1932 жылдың қазан айында ол 17-ші жаяу әскер полкінің бастығы болып тағайындалды, ал 1933 жылдың тамызында 6-шы жаяу әскер полкіне қолбасшы болып ауыстырылды. 1934 жылы генерал-майор шеніне көтерілді. 1935 жылы Германия әскерінің Вермахтқа қайта ұйымдастырылуынан кейін Хот 18-ші жаяу әскер дивизиясының қолбасшысы болып тағайындалды. Ол сол кездегі ең прогрессивті Вермахт офицерлерінің бірі саналды, моторизация және басқа да жаңартуларды қолдады. 1936 жылы генерал-лейтенант, екі жылдан кейін генерал-де-Инфантерия шеніне ие болды. 1938 жылы Судет аймағын басып алған кезде 18-ші жаяу әскер дивизиясын басқарды.

In the 1920s, Hoth had little interest in the Nazi Party, and even regarded its activities as disruptive for the Reichswehr. His views changed with the 1930 German federal election when the Nazi Party became the second strongest political force. Hoth started to view Hitler's nationalist ambitions with approval, and admired the Nazis' attention to workers which he viewed as unusual for a right wing party. He was among the officers who were most favorably disposed toward Hitler's seizure of control, regarding it as a chance to improve the military. Like several other Reichswehr officers such as Heinz Guderian and Georg Hans Reinhardt, Hoth hoped that a Nazi led government would allow him to push through his ideas in regards to greater motorization and armoured warfare. In the aftermath of the takeover, however, Hoth (by then promoted to Oberst) clashed with Nazi Party officials when he criticised the murder of Communists and Social Democrats in Braunschweig, resulting in his transfer to Lübeck. According to his own account, Hoth studied the ideology of the Nazi Party in some depth over the next years; historian Johannes Hürter regarded this as quite unusual for higher ranking German officers, most of whom believed that they could remain apolitical. Hoth generally approved of the aims and achievements of the Nazi Party, although he expressed some disquiet about the elimination of German Jews. In the end, however, he believed the fate of Jews to be less important than the elimination of Communism in Germany and the restoration of what he saw as Germany's status as an equal in world affairs. In October 1932, he was appointed head of the 17th Infantry Regiment, and transferred to command the 6th Infantry Regiment in August 1933. He was promoted to Generalmajor in 1934. Following the reorganization of the German military into the Wehrmacht in 1935, Hoth was appointed to command the 18th Infantry Division. He was regarded as one of the most modern Wehrmacht officers at the time, advocating motorization and other modernization. He was promoted to Generalleutnant in 1936, followed by General der Infanterie two years later. In 1938, he led the 18th Infantry Division during the occupation of Sudetenland.

Польша мен Францияға шабуыл

1938 жылы Хотқа XV моторизацияланған корпустың басшылығы берілді, ол келесі жылы Польшаға басып кіруге жетекшілік етті. Ол кезде бұл корпустың құрамында танк, жаяу әскер және артиллерия бөлімдерінен құралған екі "жеңіл" дивизия болды. Гитлердің басшылық қабілетіне сенімді Хот, жаңа соғыстың жоғары мақсатқа қызмет ететініне және неміс халқының тағдырын шешетініне сенді. Хоттың басшылығымен XV моторизацияланған корпусы бастапқыда аз қарсылыққа тап болып, жылдам ілгеріледі. 1939 жылдың 4 қыркүйегіне дейін Хоттың корпусы Операциялық топ Кильцеге қарасты үш поляк дивизиясын жеңіп, Кильце қаласының маңызды өнеркәсіп орталығына қарай жол ашты. Содан кейін Хоттың XV моторизацияланған корпусы "Шиллингтің Краков армиясын құртуға тырысты". Тарихшы Роберт Форчик Хотты Польшаға басып кіру кезінде "әрекетке белсенді" қолбасшы деп сипаттады және ол осы науқандағы әскери жетістіктері үшін Темір крестің рыцарь дәрежесімен марапатталды. Хот XV моторизацияланған корпустың, соның ішінде "жеңіл" дивизиялардың Польшаға басып кіру кезінде "күтілгеннен де жақсы көрсеткеніне" сенді. Дегенмен, оның корпусының жеңіл дивизиялары келесі Батыс науқанына қарай танк дивизияларына айналдырылды, мүмкін "көп шығынға" ұшырағандықтан. Хот 1940 жылдың мамыр айынан бастап Францияға басып кіру кезінде XV армия корпусын басқаруын жалғастырды. Арденн аймағы арқылы генерал-оберст Гюнтер фон Клюгенің 4-армиясының алғашқы неміс шабуылына сол жағынан генерал-дер-панцертруппе Гудерианның XIX моторизацияланған корпусы, ал оң жағынан Хоттың корпусы жетекшілік етті. Хоттың корпусы 5-ші және 7-ші танк дивизияларынан тұрды, соңғысына генерал-майор Эрвин Роммель басшылық етті. Арденн аймағынан өткесімен, Хотқа Динант маңындағы Мез өзенін форсировать тапсырмасы берілді. Оның күштері 12/13 мамыр күні өзен арқылы екі көпір басын тез басып алды, жергілікті француз армия бөлімдерінің ұйымдаспауы мен тым кеңейіп кетуін пайдаланды. Бастапқыда 102-ші бекініс дивизиясының қарсылығына байланысты көпір басында шектелген XV моторизацияланған корпусы бұзып өтіп, 14/15 мамырға дейін француздың 9-шы армиясының сол қанатына қарай жылжи бастады. 18 мамырда Маубеж маңындағы француздың қарсы шабуылдары Хоттың ілгерілеуіне уақытша қауіп төндірді, бірақ XV моторизацияланған корпусын тоқтатуға жеткіліксіз болды, бұл Камбре қаласын басып алуға мүмкіндік берді. Одақтастардың қарсы шабуылдары жалғасқанда, Хот 21 мамырда немістер басып алған Аррас қаласына қарай жылжи бастады. Дюнкерк шайқасында Хоттың корпусы 27 мамырда Ла-Бассе каналындағы британдық экспедициялық корпустың қорғаныс шебін бұзып, Лильде Рене Приу басқаратын француздың 1-армиясын қоршауға көмектесті. 6-7 маусымда Хоттың дивизиялары Айрайн және Форж-ле-Водада маңызды жетістіктерге қол жеткізіп, француздың 10-армиясын екіге бөлді. Айрайнды басып алғаннан кейін XV корпустың сарбаздары француз әскери тұтқындарын, көбінесе Шарль Н'Тхорере сияқты қара түсті колониялық сарбаздарды өлтірді. Неміс бөлімдері, соның ішінде XV моторизацияланған корпусы, Руан қаласын басып алып, Сент-Валери-ан-Кодағы одақтастардың үлкен күштерін қоршап, шамамен 10 000 британдық сарбазды тұтқындау үшін бұл жетістікті пайдаланды. Содан кейін Хоттың корпусы Сена өзеніндегі одақтастардың қорғаныс шебін бұзып өтті. Одан кейін ол күштерін бөліп, оңтүстікке қарай Ла-Рошельге қарай жылжудан бұрын, Бретань және Нормандиядағы маңызды нысандарды басып алды. Франциядағы жетістіктері Хотты Вермахттың ең танымал генералдарының біріне айналдырды. Ол 1940 жылдың шілде айында Гитлердің "жаппай жарнамалау" акциясының бөлігі ретінде генерал-оберст шеніне көтерілді.

Hoth was given command of the XV Motorised Corps in 1938, leading it in the invasion of Poland the following year. At the time, this corps included two "light" divisions which were mixed formations of tanks, infantry, and artillery. Convinced of Hitler's capability as leader, Hoth believed the new war served a higher purpose and would decide the fate of the German people. Under Hoth's command, the XV Motorised Corps initially encountered only light resistance and quickly advanced. By 4 September 1939, Hoth's corps had routed three Polish divisions belonging to Operational Group Kielce and broke through towards the important industrial center of Kielce. Afterwards, Hoth's XV Motorised Corps "relentlessly hound[ed] Szylling's Army Kraków to extinction". Historian Robert Forczyk described Hoth as a "hard charging" commander during the invasion of Poland, and he received the Knight's Cross of the Iron Cross for his military achievements during this campaign. Hoth believed that the XV Motorised Corps, including its "light" divisions, had "exceeded high expectations" during the invasion of Poland. Despite this, his corps' light divisions were transformed into panzer divisions for the following Western campaign, possibly due to suffering "unnecessarily high losses". Hoth continued to lead the XV Army Corps during the invasion of France from May 1940. The initial German advance of Generaloberst Günther von Kluge's 4th Army through the Ardennes was spearheaded by General der Panzertruppe Guderian's XIX Motorised Corps on the left and Hoth's corps on the right. Hoth's corps consisted of the 5th and 7th Panzer Divisions, the latter commanded by Generalmajor Erwin Rommel. After moving through the Ardennes, Hoth was tasked with capturing crossings of the Meuse near Dinant. His forces quickly secured two bridgeheads across the river on 12/13 May, exploiting the disorganization and overextension of the local French Army units. Initially confined to the bridgeheads due to the resistance organized by the 102nd Fortress Division, the XV Motorised Corps broke through and was pushing into the French 9th Army's left flank by 14/15 May. French counter attacks near Maubeuge on 18 May temporarily threatened Hoth's advance, but ultimately failed to stop the XV Motorised Corps, allowing it to capture Cambrai. Amid continuing Allied counter attacks Hoth subsequently moved toward Arras which the Germans captured on 21 May. In the Battle of Dunkirk, Hoth's corps broke through the British Expeditionary Force's defensive line at La Bassée Canal on 27 May, thus assisting in encircling the French 1st Army under René Prioux at Lille. On 6–7 June, Hoth's divisions achieved a major breakthrough at Airaines and then Forges les Eaux, effectively splitting the French 10th Army into two parts. After capturing Airaines, soldiers of the XV Corps murdered French prisoners of war, mainly black colonial soldiers such as Charles N'Tchoréré. The German units, including XV Motorised Corps, exploited the breakthrough to occupy Rouen and encircle a large Allied force at Saint Valery en Caux, capturing about 10,000 British soldiers. Afterwards, Hoth's corps broke through Allied defensive lines at the Seine. He then split his forces in order to capture important locations in Brittany and Normandy, before advancing south to La Rochelle. His successes in France made Hoth one of the Wehrmacht's most popular generals. He was promoted to Generaloberst in July 1940, as part of an "orgy of promotions" by Hitler.

3-панцерлік топтың жетекшісі

Хот 1941 жылы Барбаросса операциясы барысында 3-ші танк тобының командирі болды. Бұл құрамға XXXIX танк корпусы, LVII танк корпусы, V армия корпусы және VI армия корпусы кірді, олар төрт танк дивизиясынан (7-ші, 12-ші, 19-шы және 20-шы), үш моторизацияланған дивизиядан (14-ші, 20-шы, 18-ші) және төрт жаяу әскер дивизиясынан (5-ші, 6-шы, 26-шы, 35-ші) тұрды. 3-ші танк тобы шабуылдың бастапқы кезеңінде 626 танкты қолданысқа енгізді. Оның күнделіктерінде Хоттың басып кіруге күмән келтірмегені және қарсылық көрсетпегені айтылған, бұл көптеген жоғары шенді неміс командирлерінің пікірін көрсетеді. Моральдық және идеологиялық тұрғыдан алғанда, Хот Ресейді "жүйттік большевизмнің" басып алғанына сенді, бұл елдің еуропалық мұрасынан бас тартып, оны экспансионистік, азиялық және деспотиялық мемлекетке айналдырды, сондай-ақ Германиямен қақтығысқа түсуіне әкелді. Хюртер Хоттың сенімдері Гитлердің нанымдарымен ұқсас екенін айтты. Соғыстан кейін де Хот басып кіру осы аргументтерге негізделгеніне сенді. Ол басып кірудің қажеттілігіне сенгенімен, Хот стратегиялық жоспарлау мен оның іске асырылуына қатысты алаңдаушылық білдірді. Ол өзінің жоғары офицері генерал-фельдмаршал Федор фон Бокқа 3-ші танк тобының жоғары командалық штабтың (ОКХ) жоспарлағаннан гөрі Совет Одағына тереңірек шабуыл жасауға дайын болуы керектігін көндіруге тырысты. Бок бұл өтініштерді қабылдамады. Алаңдаушылығына қарамастан, Хот шабуыл кезінде қабылданған жоспарлар мен Бок бұйрықтарына көбінесе бағынды. Зерттеуші Роберт Кирчубель оны "командалық ойыншы" және Барбаросса операциясы кезінде дағдарыстық жағдайларда сенімді деп сипаттады. Барбаросса операциясының алғашқы кезеңдерінде Хоттың 3-ші танк тобы советтік шекаралық қорғанысын салыстырмалы түрде оңай бұзып өтті. Соның салдарынан Бок Хотты 9-шы армиядан босатып, оған еркін әрекет етуге мүмкіндік берді. Гудерианның 2-ші танк тобы мен Хоттың 3-ші танк тобы Орталық армия тобының операциясы аясында Минскі қоршауға алып, 300 000 Қызыл Армия сарбазын тұтқынға алып, 2 500 танкты жойды немесе басып алды. Осы сәтте Хот 3-ші танк тобының совет аумағына тереңірек еніп, жау әскерін одан әрі қоршауға алуы керектігін мәлімдеді. Бұл жолы Бок оны қолдады, бірақ ОКХ бұл шешімді қабылдамады. Гудерианның 2-ші танк тобымен бірге Хот Смоленскке шабуыл жасауға алға жылды. Қалаға жеткенге дейін Гудериан мен Хоттың танк топтары жабдықтау желілеріне жақындап қалды, бірақ тұтқынға алынған советтік отын қоймаларының арқасында қозғала берді. Хот күштерін екіге бөліп, 3-4 шілдеде Даугава өзенінің маңызды өткелдерін бақылауға алды. Оның танк тобы Даугава мен Днепр арасында алға жылжи отырып, Витебскіні басып алды. Даугава-Днепр желісінде Хоттың 3-ші танк тобының шабуылы үш советтік армияны қоршауға мүмкіндік берді. Вермахттың алға жылжуы кезінде Қызыл Армияның күдікті сарбаздарына немесе азаматтық киім киген дезертирлерге қатысты сұрақтар туындады. Хот 3-ші танк тобының офицерлеріне мұндай адамдарды шектеулі тексеруге тапсырды; егер офицерлер тұтқындардың Қызыл Армия сарбаздары екеніне көз жеткізсе, оларды ату керек еді. Шығыс майданындағы барлық неміс әскерлері сияқты, Хоттың танк тобы да комиссарлар бұйрығын орындады. Соғыстан кейін Хот советтік саяси комиссарларын ресми сарбаздар деп санауға болмайды деп сеніп, бұйрықпен келіскен жалғыз неміс генералы болды. Төменгі бөлімшелерден алынған мәліметтерге сәйкес, бұйрық кең ауқымда орындалды. 1941 жылдың шілде айының ортасында 3-ші танк тобы Солтүстік армия тобына бағынышты болды, бұл Ленинградты басып алуға бағытталған үлкен операцияның бір бөлігі болды. Хоттың күштері 20 шілдеде Қызыл Армия күштері неміс желілерін бұзып, Бок оларды солтүстік-шығысқа тым шапшаң шабуылдағаны үшін сынаған кезде кері қайтарылды. Тамыз айының басында Гитлер Брянск маңындағы неміс шабуылын оңтүстікке бұруға бұйрық берді, бұл көптеген жетекші неміс офицерлерінің, соның ішінде Хоттың қарсылығына қарамастан, олар Мәскеуге тікелей шабуылды жалғастыруды ұсынды. Тамыз айының ортасынан соңына дейін Хоттың күштері ауыр шығынға ұшырап, күш-жігерін шашыратудан басқа сәтсіздікке ұшырады: қатты күшейтілген советтік 19-шы армияға қарсы 7-ші танк дивизиясын жаяу әскердің қолдауысыз жіберді, бұл тарихшы Дэвид Стахел "апаттық" деп сипаттады. Дивизияның шабуылы нығайтылған советтік позицияларына соқтығысып, 30 танкты жоғалтып, кері қайтарылды. Қыркүйек айындағы үздіксіз шайқастар Хоттың күштерін қатты әлсіретті, өйткені 3-ші танк тобында 250-ге жуық танк қалды. Содан кейін Хоттың танк тобы Мәскеуді басып алуға бағытталған "Тайфун" операциясына қатысты. Сол жақ фланқта орналасқан оның күштері мен 9-шы армия Дukhovshchina қаласынан Vyazma қаласына шабуыл жасауы керек еді. "Тайфун" операциясының жоспарлары ОКХ және майдан командирлері тарапынан талқыланған кезде, Хот шабуылды бір күнге кейінге қалдыруды ұсынды, бірақ оның ұсынысы қабылданбады. "Тайфун" операциясы басталғанда, 3-ші танк тобы жақсы прогресс көрсетті, бірақ советтік авиацияның шабуылдары мен кейбір бөлімдерінің тозуына байланысты баяулады. Хоттың күштері мен 9-шы армия Днепр өзенінен шығысқа қарай Kholm Zhirkovsky маңындағы екі көпірді сәтті басып алып, Vyazma қаласына жақын, тағы бір қоршауға жақындады, бірақ 3 қазан күні генерал Иван Коневтың тапсырысымен жасалған қарсы шабуылдар тоқтатты. Нәтижесіндегі шайқастар мен отын қорының таусылуы 3-ші танк тобын 6 қазанға дейін ұстап тұрды, содан кейін Хот шабуылды қайта бастап, Vyazma-Bryansk қалталарын жапты. Содан кейін оған Ржев және Калинин қалаларын басып алу үшін солтүстікке қайта бағытталды, бұл тиімді түрде 3-ші танк тобын Мәскеу шайқасынан шығарды. Гитлер мен ОКХ Vyazma-Bryansk шайқасында Қызыл Армияға "өлім соққысы" берілгенін сенді және одан да көп әскерді қоршауға алуды үміттенеді.

Hoth commanded the 3rd Panzer Group during Operation Barbarossa in 1941. This unit included the XXXIX Panzer Corps, LVII Panzer Corps, V Army Corps, and VI Army Corps which consisted of four Panzer divisions (7th, 12th, 19th, and 20th), three motorized divisions (14th, 20th, 18th), and four infantry divisions (5th, 6th, 26th, 35th). The 3rd Panzer Group fielded 626 tanks at the offensive's start. In his diaries, Hoth expressed no doubts about or opposition to the invasion, mirroring the opinion of most high ranking German commanders. From a moral and ideological standpoint, Hoth believed that Russia had been overtaken by "Jewish Bolshevism", causing the country to turn away from its European heritage, transforming it into an expansionist, Asiatic, and despotic state as well as setting it on an unavoidable collision course with Germany. Hürter argued that Hoth's beliefs showcased remarkable similarities with Hitler's. Even after the war, Hoth continued to maintain that the invasion had been just based on these arguments. Despite his belief in the necessity of the invasion, Hoth had misgivings about its strategic planning and execution. He tried to convince his superior, Generalfeldmarschall Fedor von Bock, commander of Army Group Center, that the 3rd Panzer Group had to operate with greater flexibility and prepare to strike deeper into the Soviet Union than intended by the high command (OKH). Bock rebuffed these requests. Regardless of his misgivings, Hoth generally adhered to the decided upon plans and Bock's commands during the invasion. Researcher Robert Kirchubel described him as a "team player" and reliable in crisis situations during Operation Barbarossa. In course of the early stages of Operation Barbarossa, Hoth's 3rd Panzer Group broke through the Soviet border defenses with relative ease. Bock consequently released Hoth from the 9th Army, allowing him to operate more freely. Guderian's 2nd Panzer Group and Hoth's 3rd Panzer Group proceeded to encircle Minsk as part of Army Group Center's operations, trapping 300,000 Red Army soldiers and capturing or destroying 2,500 tanks. At this point, Hoth again argued that the 3rd Panzer Group should move deeper into the Soviet territory and encircle more enemy troops before closing the pocket. This time he was supported by Bock, but they were overruled by the OKH. Alongside Guderian's 2nd Panzer Group, Hoth then pushed further to attack Smolensk, believing that they had to continue their advance to not allow the Red Army to reorganize. Before reaching the city, the panzer groups of Guderian and Hoth had almost outrun their supply lines, but were able to keep moving thanks to captured Soviet fuel depots. Hoth split his force into two, and secured vital crossings of the Daugava river on 3–4 July. His panzer group then kept advancing between the Daugava and Dnieper, capturing Vitebsk. The breakthrough of Hoth's 3rd Panzer Group at the Daugava Dnieper line allowed for the encirclement of three Soviet armies. As the Wehrmacht advanced, questions arose about the treatment of suspected Red Army soldiers or deserters in civilian clothing. Hoth ordered the 3rd Panzer Group's officers to subject such individuals to a limited examination; if the officers concluded that the prisoners were Red Army soldiers, they were to be shot. Like all German armies on the Eastern Front, Hoth's Panzer Group also implemented the Commissar Order. Following the war, Hoth was the only German general who admitted that he had agreed with the order, believing that the Soviet political commissars could not be regarded as regular soldiers. According to reports from subordinate units, the order was carried out on a widespread basis. In mid July 1941, the 3rd Panzer Group was subordinated to Army Group North to shore up the flanks and attempted to seize Velikie Luki. This was part of a larger operation aimed at seizing Leningrad. Hoth's forces were driven back on 20 July when Red Army forces broke through the German lines, prompting criticism from Bock for unnecessarily striking out too far to the north east. In early August, Hitler ordered a southward diversion of the German advance at Bryansk to the objection of many leading German officers, including Hoth, who advocated for a continued direct drive to Moscow. In mid to late August, Hoth's forces faced another setback owing to heavy losses and dispersal of efforts: facing the heavily reinforced Soviet 19th Army, he committed the 7th Panzer Division without infantry support, which resulted in what the historian David Stahel describes as a "debacle". The division's attack ran into fortified Soviet lines and was repulsed with the loss of 30 tanks. By September, the constant fighing had heavily depleted Hoth's force, as the 3rd Panzer Group had only about 250 tanks remaining. Hoth's panzer group subsequently assisted in Operation Typhoon, the offensive to capture Moscow. Stationed on the left flank, his force and the 9th Army were supposed to attack from Dukhovshchina toward Vyazma. As the plans for Operation Typhoon were discussed by the OKH and frontline commanders, Hoth argued for a delay of one day regarding the offensive, but was overruled. At the start of Operation Typhoon, the 3rd Panzer Group made good progress, though was slowed down by Soviet air attacks and the worn down state of some of its units. Hoth's force and the 9th Army successfully captured two bridges across the Dnieper east of Kholm Zhirkovsky and were just from Vyazma, close to achieving another encirclement, when they were stopped by counter attacks ordered by General Ivan Konev on 3 October. The resulting fighting and the exhaustion of its fuel supplies pinned down the 3rd Panzer Group until 6 October, when Hoth was able to restart the advance and sealed the Vyazma Bryansk pockets. He was then redirected north to capture Rzhev and Kalinin, even though this effectively removed the 3rd Panzer Group from the Battle of Moscow. Hitler and the OKH believed that the "fatal blow" to the Red Army had been already delivered at Vyazma Bryansk, and hoped for more great encirclements.

17-ші армияның қолбасшысы қызметіне тағайындалды

9 қазанда Хот Украинадағы 17-ші армияның қолбасшысы болып тағайындалды. Бұл армияның бұрынғы қолбасшысы Карл Генрих фон Штульпнагель өзінің "әлсіз басшылығы" үшін сынға түсті, ал ОКХ Хотты 17-ші армияны күштірек итеруге қабілетті дұрыс адам деп санады. Бұл шешімге Солтүстік армия тобының қолбасшысы Вильгельм Риттер фон Либтің бағалауы ықпал етті, ол Хотты "ақылды, салмақты, операциялық мәселелерді жақсы түсінетін, жақсы басшылық ететін" және "армия қолбасшысы ретінде лайықты" деп сипаттады. 17-ші армия басшысы лауазымына тағайындалу – жоғарылау болғанымен, Хот 3-ші танк тобында қалуды сұрады, бірақ Федор фон Бок "тамаша броньдық қолбасшыны" жоғалтқысы келмейтінін айтып, қарсылық білдірді. 17-ші армияға келгеннен кейін Хот Лозоваға шабуыл жасауға бұйрық берді және екі күннен кейін қаланы басып алды. Содан кейін ол армияны екіге бөліп, Изиум және Сталиноға бірдей шабуыл жасады. Алайда, аймақтағы неміс операциялары нашар ауа райы мен инфрақұрылымның кең ауқымда бұзылуына байланысты баяулады, нәтижесінде Гитлер Харьковқа күш салуды бұйырды. 17-ші армия да осы операцияға көмектесуге тиіс болды, сондықтан үш бағытта шабуыл жасауға мәжбүр болды. Кенеттен үлкен аумаққа тараған Хоттың әскерлері, қызыл әскердің Донбасты қорғауға шамамен 150 000 жұмыскер жұмылдырғанына байланысты қатты қарсылыққа тап болды. 17-ші армия ортаңғы Донның көп бөлігін басып алғанымен, оның ілгерілеуі баяу және қымбатқа түсті. Соңында Хот логистикалық қиындықтар мен әскерлерінің шаршауына байланысты шабуылдық операцияларды тоқтатуды ұсынды. Хот Кеңес Одағына қарсы жойғыш соғысты (Vernichtungskrieg) белсенді түрде қолдады және әскерлеріне "жәйттерді қатаң жазалау" қажеттілігін түсінуге шақырды. Хоттың басшылығымен 17-ші армияның бөлімдері өзінің бақылауындағы аумақтағы яһудилерді іздеуге және өлтіруге қатысты. Вальтер фон Райхнаудың қатаңдық туралы бұйрығына жауап ретінде ол 1941 жылдың қарашасында күн тәртібімен сөз сөйледі. Құжат салыстырмалы түрде ұзақ тарих талқылауымен басталды, ол еврейлердің Еуропаға тигізген зиянын айыптады, содан кейін неміс жеңістерін "азиялық варварлықтан еуропалық мәдениетті құтқару" миссиясының бөлігі ретінде мақтап, Кеңес Одағының жақындап келе жатқан құлауын және толық "жойғыштығын" уәделеді, бұл "құлдыққа түскен және қуанышсыз ел". Соңында ол өзінің қол астындағы әскерлерге келесідей директива берді:

On 9 October, Hoth was appointed commander of the 17th Army in Ukraine. This army's previous commander, Carl Heinrich von Stülpnagel, had been criticized for his "timid leadership", and the OKH deemed Hoth to be the right individual to get the 17th Army to advance more aggressively. This decision was motivated by the assessment of Army Group North commander Wilhelm Ritter von Leeb who had lauded Hoth as "intelligent, deliberate, good mind for operational questions, leads very well", and "suitable as an army commander". Even though the appointment as 17th Army head was a promotion, Hoth unsuccessfully asked to remain with the 3rd Panzer Group; Fedor von Bock also expressed his opposition, not wanting to lose an "outstanding armoured commander". Upon moving to the 17th Army, Hoth ordered an advance against Lozova, taking it after two days of fighting. He then split the army to attack both Izium as well as Stalino. However, the German operations in the region slowed down due to bad weather and the widespread destruction of infrastructure, causing Hitler to order a focus on Kharkov. The 17th Army was supposed to help in this operation as well, forcing it to attack in three directions. Spread across a wide area, Hoth's force also encountered heavy resistance as the Red Army mobilized about 150,000 workers to assist the defense of the Donbas. Though the 17th Army ultimately captured most of the middle Don, its advance was slow and costly. Eventually, Hoth argued for a pause of offensive operations due to logistical issues and the exhaustion of his troops. Hoth was an active supporter of the war of annihilation (Vernichtungskrieg [de]) against the Soviet Union, calling on his men to understand the need for "harsh punishment of Jewry". Under Hoth's command, units of the 17th Army took part in the hunt for and murder of Jews in its territory of control. In response to the issuance of the Severity Order by Walter von Reichenau, he issued an order of the day in November 1941. The document began with a relatively lengthy discussion of history, decrying Jewish influence on Europe, before extolling recent German victories as part of a mission to "save European culture from Asiatic barbarism" and promising the impending collapse and complete "annihilation" of the Soviet Union, an "enslaved and joyless country". Finally, he gave the following directive to troops under his command:

Большевиктік агитаторлардың еврейлер тарапынан белсенді немесе пассивті қарсылық көрсетуінің немесе кез келген түрдегі іс-қимылдары дереу және аяусыз жойылсын. Бұл шеңберлер – большевизмнің зиялық тірегі, оның қанды ұйымдастырушылары, партизандардың көмекшілері. Осы еврейлердің сорпасы біздің Отанымызға ұлтқа және өркениетке қарсы әрекеттері арқылы көп зиян келтірді, бүкіл әлемде неміске қарсы көзқарастарды таратып, кек алудың алға басушылары болады. Оларды жою – біздің өмір сүруіміздің қажетті шарты. Хюртер бұл бұйрықтың Хоттың Холокосттің барысы туралы толыққанды хабардар екенін көрсеткенін айтты және ол әскерлеріне еврейлерді олардың неміске қарсы элементтерді қолдағандары үшін ғана емес, болашақта кек алудан сақтану үшін де өлтіруге шақырды. Зерттеуші Линден Лайонстың сөзіне қарағанда, бұйрық Хоттың Гитлерге деген "құлшынысын", Бірінші дүниежүзілік соғыстың "ұлттық травмасын" еврей большевигіне жүктеуін және Рейхнаудың бұйрығының шектен тыс радикализмін "асыруға" тырысуын көрсетеді. Манштейннің өмірбаянын жазған зерттеуші Марсель Штайн бұл бұйрықтың тұтастай алғанда "Хоттың саналылығына күмән тудыратынын" және "қайталанатын у мен жеккөруге толы" екенін айтты. Бұйрығының негіздемесіне сүйене отырып және қызыл әскердің де өте қатыгездікпен әрекет ететінін мәлімдеп, Хот 17-ші армияның сарбаздарына барлық күдікті партизандарды өлтіруді бұйырды. Ол төменгі шендегі офицерлерге кеңестік әскерлерге деген жеккөрушілікті қарапайым неміс сарбаздарының арасында күшейтуді ұсынды. Хот сондай-ақ орманды кездестірген кез келген азаматтарды атуды бұйырды, өйткені олар партизандарды қолдауы мүмкін. Ол сондай-ақ басып алынған қалаларда ашаршылыққа себеп болғанына қарамастан, азық-түлікті жаппай тартып алуға келісті және бұйырды. Күнделіктерінде Хоттың кеңшілдікке қарсылықтың басты себебі екеніне сенгенін жазды, сондықтан неміс қауіпсіздік күштері кез келген қарсылықты аяусыз жоюы керек. Сонымен қатар, Хот ОКХ-ның кейбір өте экстремалды бұйрықтарын жұмсартты; мысалы, ол әскерлеріне Украинаны отар ретінде қарастырмауға және жергілікті азаматтарға құрмет көрсетуге бұйырды. Хот украиндердің Еуропадағы жаңа тәртіптің бір бөлігіне айналатынына сенді.

Every sign of active or passive resistance or any sort of machinations on the part of Jewish Bolshevik agitators are to be immediately and pitilessly exterminated These circles are the intellectual supports of Bolshevism, the bearers of its murderous organisation, the helpmates of the partisans. It is the same Jewish class of beings who have done so much damage to our own Fatherland by virtue of their activities against the nation and civilisation, and who promote anti German tendencies throughout the world, and who will be the harbingers of revenge. Their extermination is a dictate of our own survival. Hürter argued that this order reflected that Hoth was fully aware of the ongoing Holocaust, and evidently urged his troops to kill Jews not just due to their alleged support for anti German elements, but also to prevent them from taking revenge in the future. According to researcher Linden Lyons, the order reflected Hoth's "obsequiousness" to Hitler, a tendency to blame the German "national trauma" of World War I on Jewish Bolshevism, and an attempt to "outdo" the extremity of Reichenau's order. Researcher and Manstein biographer Marcel Stein argued that the order as a whole "can cast doubt upon Hoth's sanity" and was "full of repetitive venom and hatred". Based on his order's reasoning and claiming that the Red Army was also operating with extreme brutality, Hoth additionally ordered the 17th Army's soldiers to kill all suspected partisans. He advised subordinate officers to cultivate the growing hatred for Soviet troops among the common German soldiers. Hoth also ordered the shooting of any civilians encountered in the woods, as these could potentially support or be partisans. He also agreed with and ordered the mass requisitioning of food, despite causing starvation in occupied cities. In his diaries, Hoth expressed his belief that leniency was the main reason for resistance in the rear areas; accordingly the German security forces should exterminate any opposition without mercy. At the same time, Hoth moderated some of the most extreme orders from the OKH; for instance, he ordered his troops to not treat the Ukraine as a colony, and to show local civilians some respect. Hoth believed that the Ukrainians would become part of the new order in Europe.

Кеңестердің қысқы шабуылдары және көк іс

1942 жылдың қаңтар айының басында Хот бүкіл Оңтүстік армия тобының әрекеттік командирі болды, советтік қысқы шабуылдары басталар алдында. Барвенково-Лозовая шабуылында Қызыл Армия 17-ші армияны сәтті кері шегіндіріп, Изиум маңында неміс майданында ойыс жасады. Хоттың осы науқан кезінде реттелген шегіну туралы өтініштерін, Оңтүстік армия тобының бақылауын алған Бок қабылдамады. 25 қаңтарда совет әскері Изиумды кеңейткен соң, Хот Бокқа 17-ші армияның Днепропетровскіні қорғауға назар аударуы керектігін және неміс қорғаушыларына екі нұсқа ғана қалғанын айтты: Қызыл Армияның Днепропетровскіге жетуін тоқтату үшін «батыл» қарсы шабуыл жасау немесе басқа аймақтардан әскерлерді «жылдам» ауыстыру. Бок бұл ұсыныстарды Хоттың бүкіл армиясын батысқа жылжытумен қорқытып отырғанын түсіндіріп, резервтер келгенше орнында тұруға бұйырды. Хот пен оның штабы «шаршаған» деген қорытындыға келген Бок сондай-ақ 17-ші армия басшылығын уақытша Пол Людвиг Эвальд фон Клейстке беруге шешім қабылдады. «Көптеген неміс қолбасшыларынан кем» болған Хот бұл өзгеріске қарсы болмады. Уақытша ауыстырылғанына қарамастан, ол жұмыстан босатылмай, немістер Дондағы Ростовты жоғалтқаннан кейін оңтүстік майданды тұрақтандыруға көмектесті. 1942 жылдың мамырында Харьковтың екінші шайқасында Хот бастапқыда 17-ші армияны басқарды, бірақ 1942 жылдың 15 мамырында 4-ші танк армиясының командирі ретінде генерал Рихард Руоффты алмастырды. «Көк операция» аясында, немістердің Оңтүстік Совет Одағындағы жазғы шабуылы кезінде Хот «үлкен операциялық басқару шеберлігін» көрсетті. Оның басшылығымен 4-ші танк армиясы бастапқыда Брянск майданының советтік қорғаныс желісін бұзып өтті. 5 шілдеде армия Дон өзеніне жетіп, Воронежге шабуыл жасады. Қалада қарсылық көрсеткендердің маңызды топтары қалды, бірақ Гитлер Хотқа алға жылжуды жалғастыруды бұйырды. Совет әскері Александр Лизюковтың басшылығымен Воронежді қайтару үшін қарсы шабуылға шықты. ОКХ бастапқыда 4-ші танк армиясының бүкіл советтік танк армиясымен және бірнеше танк корпусымен бетпе-бет келгенін мойындамады және қарсы шабуылды «маңызсыз» деп санады. Сондықтан 4-ші танк армиясы тиісті түрде нығайтылмады, бірақ Хот әлі де тиімді қорғаныс ұйымдастыра алды. 15 шілдеде советтік қарсы шабуылдар тойтарылып, 4-ші танк армиясы қайтадан алға жылжыды. Хот пен оның күштері кейін Гитлердің бұйрығымен Донбастағы А армия тобын қолдауға бағытталды, бұл «Көк операцияның» бастапқы жоспарларын елемейтін, онда 4-ші танк армиясы Сталинградқа тікелей ілгерілеуді жалғастырмақ еді. 4-ші танк армиясы мен осы «қауіпті ойынға» қатысқан басқа неміс күштері отын тапшылығына тап болғанмен, қайта бағытталған шабуыл бастапқыда үлкен жетістікке жетті. Хоттың күші мен 1-ші танк армиясы Миллероводан батысқа қарай бес совет армиясын қоршады, бірақ оларды толығымен тоқтата алмады және совет күштерінің көп бөлігі кері шегіне алды. Нәтижесіне қарамастан, А армия тобын қолдауға бағытталған бұл күштердің ауытқуы немістердің Сталинградқа тікелей ілгерілеуін өте баяулатты. Осы жағдайға наразы болған Гитлер Хоттың күшінің басым бөлігін 6-шы армияның Сталинградты басып алуына көмектесуге ауыстырды, 4-ші танк армиясын екі корпус пен бірнеше қолдаушы күштермен қалдырды. 31 шілдеде қалған 4-ші танк армиясының көп бөлігі де 6-шы армияға қайта тағайындалды, бірақ Хотқа оңтүстікте бір танк корпусын қалдыруға бұйрық берілді. Бұл қайта ұйымдастыруды 4-ші танк армиясы нашар қабылдады, өйткені олардың мүшелері қаладағы соғысқа қатысудың орнына совет күштерін ашық жерде Кавказға қууда пайдалануды күткен. Хот өз кезегінде жағдайдың өзгеруіне 4-ші танк армиясының Сталинградты қоршауға арналған операциясын әзірлеу арқылы жауап берді. Хоттың танктері Сталинградты оңтүстік-батыстан Калмык даласы арқылы қоршауға тырысты, бұл советтік Сталинград майданының қолбасшысы Андрей Еременконы 4-ші танк армиясын баяулату үшін күштерінің көп бөлігін шоғырландыруға мәжбүр етті. Оның күші екі корпусқа дейін қысқарған және советтік қарсылық күшейген кезде, Хоттың әскерлерінің ілгерілеуі баяулады. 11 тамызға дейін қоршау әрекеті сәтсіз аяқталды, өйткені Хоттың советтік қорғанысты жеңу үшін жеткілікті күші болмады. Сондықтан танк армиясы Сталинградқа тікелей шабуылға қатысуға бағытталды. 17 тамыздан 2 қыркүйекке дейін солтүстікке қарай жылжуда, 6-шы армияның қысымын азайтуға көмектесті және әскер саны мен танктерінің азаюына қарамастан, бірнеше совет армияларын жеңді. 6-шы армиямен толық байланыс орнатып, Сталинград маңына жеткен кезде, 4-ші танк армиясы «аты ғана танк армиясы» болды, бір ғана әлсіз танк корпусынан тұрды. Қыркүйектің ортасында 4-ші танк армиясы Сталинградтың бетонды астық қоймасына шабуыл жасады; қорғаушылардан әлдеқайда көп болғанына қарамастан, немістер 21 қыркүйекте ұзақ шайқастан кейін ғана оны басып алды. Осы кезде Қызыл Армия кең ауқымды қарсы шабуылға дайындалып жатқан күштерді шоғырландырып жатты. Көптеген неміс генералдары совет әскерінің шаршағанын және тек бір шабуылға ғана қабілетті екенін, оның А орталық армия тобына бағытталатынын сендірді. Хот 6-шы армияның оңтүстік фланкіне советтік шабуыл қауіпті болуы мүмкін екенін сезген немiс қолбасшыларының санатында болды. Оның 6-шы армияның оңтүстік фланкі туралы ескертулері көбінесе назарсыз қалды. Қазан айында Гитлер Хотқа соңғы толыққан танк дивизиясын 6-шы армияға беруге бұйырды.

In early January 1942, Hoth became the acting commander of the entire Army Group South, just before the start of the Soviet winter offensives. In the Barvenkovo–Lozovaya offensive, the Red Army successfully drove the 17th Army back and created a bulge in the German frontline around Izium. Hoth's requests to orderly retreat during this campaign were denied by Bock who had assumed control of Army Group South. As the Soviet military had greatly enlarged the Izium bridgehead by 25 January, Hoth told Bock that the 17th Army should focus on defending Dnipropetrovsk and that only two options remained to the German defenders: a "desperate" counter attack to stop the Red Army from reaching Dnipropetrovsk or the "quick" shifting of troops from other areas to shore up the defenses along the bulge. Bock interpreted these proposals as Hoth threatening to move his entire army westward, and ordered him to remain where he was until reserves arrived. Concluding that Hoth and his staff were "overtired", Bock also decided to temporarily transfer the 17th Army's leadership to Paul Ludwig Ewald von Kleist. "Less a prima donna than many German army commanders," Hoth did not oppose this change. Despite having been temporarily replaced, he avoided being sacked, and helped to stabilize the southern frontline after the Germans lost Rostov on Don. In the Second Battle of Kharkov during May 1942, Hoth initially led the 17th Army, but took over from General Richard Ruoff as commander of 4th Panzer Army on 15 May 1942. As part of Case Blue, the German summer offensive in the southern Soviet Union, Hoth demonstrated "great operational command skill". Under his leadership, the 4th Panzer Army initially broke through the Soviet defensive lines of the Bryansk Front at the start of Case Blue on 28 June 1942, making quick progress despite Soviet counter attacks. The army reached the Don River and assaulted Voronezh by 5 July; Hoth's force quickly secured most of the city. Significant pockets of resistance remained in the city, but Hitler ordered Hoth to keep advancing. The Soviet military responded by launching a counter offensive led by Alexander Lizyukov to retake Voronezh. The OKH initially did not recognize that the 4th Panzer Army faced an entire Soviet tank army and several tank corps, and dismissed the counter offensive as "insignificant". The 4th Panzer Army was thus not properly reinforced, but Hoth was still able to organize an effective defense. By 15 July, the Soviet counter offensive had been repulsed, and the 4th Panzer Army was advancing again. Hoth and his force were subsequently redirected by Hitler to support Army Group A in the Donbas, disregarding the original plans of Case Blue in which the 4th Panzer Army would have continued to support the direct advance toward Stalingrad. Though the 4th Panzer Army and other German forces participating in this "gambit" were short on fuel at this time, the redirected attack initially met considerable success. Hoth's force and the 1st Panzer Army encircled five Soviet armies west of Millerovo, but the pocket could not be contained and much of the Soviet force was able to retreat. Regardless of the result, this diversion of forces to assist Army Group A had greatly slowed down the direct German advance toward Stalingrad. Frustrated at this development, Hitler transferred the majority of Hoth's force to help the 6th Army's attempt to capture Stalingrad, leaving 4th Panzer Army with just two corps and some support forces. On 31 July, most of the remaining 4th Panzer Army was also reassigned to the 6th Army, though Hoth was ordered to leave one panzer corps behind in the south. This reorganization was received poorly by the 4th Panzer Army, as its members had expected to be used in the pursuit of Soviet forces over open terrain into the Caucasus instead of having to take part in urban warfare. On his part, Hoth reacted to the change of plans by working out an operation of the 4th Panzer Army to encircle Stalingrad. Hoth's tanks attempted to flank Stalingrad from the south west through the Kalmyk Steppe, forcing the Soviet Stalingrad Front commander Andrey Yeryomenko to concentrate most of his forces to slow down the 4th Panzer Army. With his force being reduced to two corps and facing growing Soviet resistance, the advance of Hoth's troops slowed down. The encirclement attempt had failed by 11 August, as Hoth had too few forces to overcome the increasingly effective Soviet defenses. Thus, the panzer army was redirected to take part in the direct attack on Stalingrad. From 17 August to 2 September, it advanced northward, helping to take off pressure from the 6th Army and breaking through several Soviet armies despite being weakened in manpower and tank numbers. By the time it fully linked up with the 6th Army and had reached Stalingrad's outskirts, the 4th Panzer Army was a "panzer army in name" with just one weakened tank corps. By mid September, the 4th Panzer Army attacked Stalingrad's concrete grain elevator; despite greatly outnumbering the defenders, the Germans only captured the location after an extended battle on 21 September. At this point, the Red Army was massing forces for large scale counter offensives. Most German generals believed the Soviet military to be close to exhaustion and only capable of one offensive, expected to target Army Group Centre. Hoth was one of the few German commanders who realized that a possible Soviet attack from south of Stalingrad could pose a grave threat to the 6th Army. His warnings regarding the 6th Army's southern flank were largely ignored. In October, Hitler ordered Hoth to transfer his last full tank division to the 6th Army.

Уран, Қысқы дауыл және Кішкентай Сатурн операциялары

12 қарашада Хот Қызыл Армия 4-ші танк армиясының қарсы жағына күш жинап жатқанын байқады және кеңес әскерінің тек қорғанысын жақсартумен ғана айналыспағанын түсінді. 1942 жылдың 19 қарашасында Кеңес Одағының "Уран" операциясы Румынияның 3-ші армиясына солтүстік жақтан күшті шабуыл жасаумен басталды. 3-ші армия тез арада жеңіліске ұшырады, ал немістер оңтүстіктен күштерді ауыстырып, құлап бара жатқан сол қанатын нығайтуға тырысты. Бұл олардың оңтүстік қанатын одан да осал қалдырды. Содан кейін Қызыл Армия Сталинградтың оңтүстігіне шабуыл жасап, Оқпан сызығын бұзып өтті, ал Хот қорғанысқа жинақталуға тырысты. Тіпті оның бас штабы да қауіп астында болды және 4-ші танк армиясы кері шегінуге мәжбүр болды. Кеңес әскерлерінің ілгерілеуімен және 6-шы армияны қоршау қаупі туғанда, Гитлер оған "орнынан қозғалмауға" бұйрық берді, ал Хотқа Паулусқа теміржол желілерін ашық ұстауға көмектесу тапсырылды. Алайда, қарашаның соңына қарай 6-шы армия Сталинградта қоршауға түсті, сондай-ақ Хоттың 4-ші танк армиясының жартысы да. Қоршаудан тыс, 4-ші танк армиясының қалған бөлігі және Румынияның VI және VII корпустары "Хот армия тобы" деп аталды және Котельниководан солтүстікке қарай Қызыл Армияның ілгерілеуін тежеуге тырысты. Содан кейін Хот 4-ші танк армиясының 6-шы армияны құтқару жоспарын жасады, оны "Қысқы дауыл" операциясы деп атады және 3 желтоқсанда жоспарды бекітті. Алайда, оның шабуылдық күштерін толықтыру үшін 17-ші танк дивизиясы уақытында келмеді; оның жеткіліксіз күштері 12 желтоқсанда генерал-фельдмаршал Эрих фон Манштейннің "Дон" армия тобының басқаруымен құтқару операциясын бастады. Хоттың әскері 15 желтоқсанға дейін Верхнекумскийде тоқтады, бұл Кеңес Одағының 2-ші гвардиялық армиясына Мишкова өзеніндегі позицияларын нығайтуға және "Кіші Сатурн" операциясына дайындалуға мүмкіндік берді. 16 желтоқсанда үш совет армиясы "Кіші Сатурн" операциясын бастады, "Дон" армия тобының қанатына қауіп төндіріп, 4-ші танк армиясын тоқтатты. 25 желтоқсанға қарай "Қысқы дауыл" операциясы сәтсіз аяқталды және Манштейн Хотқа шабуыл әрекеттерін тоқтатуға бұйрық берді. Оның орнына, советтердің "Кіші Сатурн" операциясы "Дон" армия тобының тылына қауіп төндірген кезде, неміс қорғанысын нығайтуға көмектесуге бағытталды. Алайда, 4-ші танк армиясы енді майданның үлкен бөлігін қамтуға қабілетсіз болды. Жалпы алғанда, Хоттың күштері осы операциялар кезінде ауыр шығынға ұшырады және Украинаның шығысына шегінуге мәжбүр болды.

By 12 November, Hoth had noticed that the Red Army was massing forces opposite 4th Panzer Army and concluded that the Soviet military was evidently not just improving its defenses. On 19 November 1942, the Soviet Operation Uranus began with a major attack on Romanian Third Army in the north. The Third Army was soon overrun, and the Germans responded by shifting forces from the south to reinforce their collapsing left flank. This left their southern flank even more exposed. The Red Army subsequently attacked south of Stalingrad, breaking through Axis lines as Hoth attempted to muster a defense. Even his own headquarters came under threat, and 4th Panzer Army was forced to withdraw. As the Soviet troops advanced and threatened to encircle the 6th Army, Hitler ordered it to "stand firm" with Hoth being assigned to assist Paulus in keeping the railway lines open. By late November, however, the 6th Army was trapped in Stalingrad, as was half of Hoth's 4th Panzer Army. Outside the pocket, the remainder of the 4th Panzer Army and the Romanian VI and VII Corps were designated "Army Group Hoth" and attempted to slow the Red Army's advance north of Kotelnikovo. Hoth subsequently worked out a plan for the 4th Panzer Army to relieve the 6th Army, called Operation Winter Storm, and outlined it on 3 December. However, he did not receive the 17th Panzer Division to complete his strike force on time; his understrength force began its relief attempt under the overall command of Generalfeldmarschall Erich von Manstein's Army Group Don on 12 December. Hoth's army was stalled at Verkhnekumsky until 15 December, allowing the Soviet 2nd Guards Army to reinforce its positions at the Myshkova River and prepare for Operation Little Saturn. On 16 December, three Soviet armies began Operation Little Saturn, threatening Army Group Don's flank and stopping the 4th Panzer Army. By 25 December, Operation Winter Storm had failed, and Manstein ordered Hoth to abandon his breakthrough attempts. He was instead directed to help shore up the German defenses as the Soviet Operation Little Saturn threatened Army Group Don's rear. However, the 4th Panzer Army was no longer in the position to cover a large section of the frontline. Overall, Hoth's forces suffered heavy losses during these operations and were forced to retreat into the eastern Ukraine.

Харьковтың үшінші шайқасы

18 ақпанда Хот өзінің әскерлерінің басқаруын, сол кезде Миус майданының құрамында болған, Карл Адольф Холлидтке тапсырды. Одан кейін ол Днепропетровскіде Манштейнмен кездесті, онда оған 4-ші танк армиясы қайта құрылып жатқаны хабарланды. Оның құрамында екі танк корпусы, екі танк дивизиясы, екі жаяу әскер дивизиясы және Waffen SS бөлімшелері, соның ішінде II SS танк корпусы, "Das Reich" және "Totenkopf" кірді. Оның басшылығымен бұл күшке Днепропетровск қаласының шығысында кеңес 1-ші гвардиялық және 6-шы армияларын тоқтатып, оларды Самара өзенінен кері итеруге бұйрық берілді. Бұл операция Харьковтың үшінші шайқасының бөлігі болды, ол Донбасс аймағында кеңес әскерлерінің шабуылына қарсы шабуылды қамтамасыз етті. Жаңадан құрылған 4-ші танк армиясы 21 ақпанда шабуылға шықты. Неміс әскерлері кеңес әскерлерінің жылдам шабуыл тобын кесіп, солтүстікке қарай жорығын жалғастырды, ал Хоттың әскерлері 28 ақпанда Харьковқа шабуыл жасады. Алайда наурыздың басында ерте қар ерігені салдарынан неміс әскерлерінің алға жылжуы қиындыққа тап болды; Хот пен Манштейн 4-ші танк армиясы бұған қарамастан алға жылжуын жалғастыру керек деп шешті. 15 наурызда Харьков, 18 наурызда Белгород қайта басып алынды. Вермахт пен Қызыл Армияның шаршауы және көктемгі батпақтың басталуына байланысты қозғалыс мүмкіндігінің жоғалтылуы екі тараптың да наурыздың ортасына қарай операцияларды тоқтатуына әкелді. Контршабуыл неміс бақылауындағы Курск қаласының маңындағы кеңістікке дейін созылып, "Цитадель" операциясына жол ашты.

Курск, Днепр шайқастары және соңғы бұйрықтар

1943 жылдың шілдесінде Хот 4-ші танк армиясына қолбасшылық етіп, Оңтүстік армиялар тобы құрамында Курск шайқасына қатысты. "Цитадель" операциясы Курсты қоршауға бағытталған екі жақты қоршауды көздеді, советтік қорғанысты толықтай оқшаулау мақсатында. Оңтүстік армиялар тобы Хоттың 4-ші танк армиясын, сондай-ақ Кемпф армиялық тобын жұмылдырды. Осы кезде Хот Вермахттың ең тәжірибелі, жоғары деңгейдегі танк командирлерінің бірі саналды, бірақ соғыстың алдыңғы кезеңдерімен салыстырғанда оның басшылығының тиімділігі төмендеді. Форчик Хоттың "күйзеліске ұшырап бара жатқанын" айтты. Курск шабуылы бірнеше рет кешіктірілгендіктен, Хот кеңестік қорғаныстың күшейе түсуіне байланысты "Цитадель" операциясының сәтті аяқталу мүмкіндігіне күмәнмен қарады. Дегенмен, Хот та, сол атпен аталған армиялық топтың командирі Вернер Кемпф та, неміс инженерлері советтік миналарды оңай алып тастайды деп есептегендіктен, Курскте кедергілерді жеңуге дайындық жасаудан бас тартты. Олар Николай Ватутиннің қорғаныс желісінің тереңдігі мен күшін де дұрыс бағаламады. Немістердің жоспарлаудағы қателіктері салдарынан, Хот пен Кемпф арасындағы үйлесім шабуыл кезінде нашар болды, олардың әрқайсысы дербес шайқас жүргізді. "Цитадель" операциясы басталғанда, Пол Хаузер басқаратын II СС танк корпусымен күшейтілген Хоттың дивизиялары бірнеше советтік қорғаныс шебін бұзып өтті, бірақ Прохоровка шайқасында тоқтатылды. Бұл Хоттың қанаттарына советтік қарсы шабуылдарының қауіп төндіргендіктен, алға жылжуды жалғастырудан тартынғандығының салдары болды, ал Кемпфтің күштері ілесе алмады. Форчик Хоттың Манштейннің бұйрықтарын дұрыс түсініп, Герман Брайттың сәтсіз шабуылдарын күшейтуге бағытталған бұйрықтарды "дәл" елемегенін айтты. Жалпы алғанда, Курск шайқасы советтік армияның маңызды жеңісі болды. Курск шайқасынан кейін Қызыл Армия Днепрді кесіп өтетін бірқатар сәтті шабуылдар жасады. Хот өзендегі советтік плацдармдарды жоя алмады. 1943 жылдың қыркүйегінде Хоттың армиясы Қызыл Армия бөлімшелерімен жеңіліп, тіпті шегінетін кезінде де тұрақты майдан шебін сақтай алмады. Армия Днепрді Киевтің оңтүстігі мен солтүстігінен ауыр шығындармен кесіп өтті. Осыған қарамастан, ол осы стратегиялық шегінуі мен Днепрдегі қорғанысы үшін Емен жапырақтары мен қылыштармен безендірілген Темір крестің рыцарь дәрежесін алды. Қарашада Қызыл Армия Хоттың қорғанысын бұзып, Киевті қайтарып алды және немістерді Шығыс Украинадан ығыстырып шығарды. Киевтің жылдам жоғалуы Гитлердің Хотты кінәлаған "ұятқа" әкелді. Тарихшы Эрл Ф. Зимке сонымен қатар Гитлердің осы кезде "бір дюйм де бермейтін генералдарды" қалағанын айтты, ал Хот мобильді қорғаныс саласындағы сарапшы болды. 1943 жылдың қарашасында Хот "демалу" үшін демалысқа жіберілді және 1943 жылдың 10 желтоқсанында қолбасшылықтан босатылды. Форчик Днепр шайқасындағы неміс сәтсіздіктерінің себебі Гитлердің тактикалық мәселелерге араласуы және Хот сияқты Вермахт командирлерінің советтік әрекеттерді болжауға қабілетсіздігі болғанын айтты. Оның сөзіне қарағанда, олар Қызыл Армияның тез дамуын мойындаған жоқ. Ол лауазымынан алынғаннан кейін Гитлер оны "жаман ниетті құс" және "ең нашар типтегі жеңілісшілдікке ұлтаған" деп айыптады. Ол келесі уақытты Фюрер резервінде өткізді. 1944 жылдың сәуірінде ол Рудных таулардың командирі болып тағайындалғанмен, бұл лауазым "толыққанды мағынасыз" болды. 1945 жылдың сәуірінде ғана Хот қайтадан шақырылды. Ол Саале армиясының командирі болып тағайындалды және 12-ші армия жауынгерлік дайындыққа келгенге дейін Халле-Лейпциг аймағын қорғауға бұйрық берілді. Ол Мулде және Эльбада қорғаныс шебін ұйымдастырды және күштері жеңіліске ұшырағанға дейін АҚШ қарулы күштерінің шабуылына белсенді қарсылық көрсетті. Содан кейін ол 7 мамыр 1945 жылы АҚШ әскерлеріне бағынғанға дейін Рудных таулардың командирі болып қайтадан қызмет етті.

In July 1943, Hoth commanded the 4th Panzer Army in the Battle of Kursk as part of Army Group South. Operation Citadel called for a double envelopment, directed at Kursk, to surround the Soviet defenders and seal off the salient. The Army Group South committed Hoth's 4th Panzer Army, alongside Army Detachment Kempf. At this point, Hoth was considered one of the Wehrmacht's most experienced senior level tank commanders, but his leadership was less effective compared to earlier periods of the war. Forczyk argued that Hoth showed signs of "approaching burnout". As the offensive at Kursk was repeatedly delayed, Hoth became increasingly pessimistic about Operation Citadel's chances of success due to the increasing Soviet defenses. Despite this, both Hoth as well as Werner Kempf, commander of the eponymous army detachment, decided not to prepare for obstacle breaching at Kursk, assuming that the German engineers would remove Soviet minefields without much difficulty. They also did not realize the depth and strength of Nikolai Vatutin's defense lines. As a result of German mistakes in planning, coordination between Hoth and Kempf would be poor during the offensive, with each fighting a separate battle. When Operation Citadel started, Hoth's divisions, reinforced by the II SS Panzer Corps under Paul Hausser, penetrated several Soviet defensive lines, before being brought to a halt in the Battle of Prokhorovka. This was partially the result of Hoth hesitating to keep advancing as his flanks were threatened by Soviet counter attacks, while Kempf's force had been unable to keep up. On the other side, Forczyk argued that Hoth "rightly" chose to ignore orders by Manstein to reinforce failing attacks by Hermann Breith. Overall, the Battle of Kursk was a major Soviet victory. In the aftermath of Kursk, the Red Army mounted a series of successful offensives that crossed the Dnieper. Hoth was unable to destroy the Soviet bridgeheads across the river. In September 1943, Hoth's army was operationally penetrated by Red Army units and was unable to maintain a continuous front line even in retreat. The army crossed the Dnieper south and north of Kiev with heavy losses. Despite this, he received the Knight's Cross of the Iron Cross with Oak Leaves and Swords for this strategic withdrawal and his defense at the Dnieper. In November, the Red Army broke through Hoth's defenses in a surprise offensive which retook Kiev and ultimately pushed the Germans out of eastern Ukraine. The rapid loss of Kiev "humiliated" Hoth who was blamed by Hitler for this defeat. Historian Earl F. Ziemke also contended that by this point Hitler "wanted generals who would hold without giving an inch", whereas Hoth was an expert in mobile defense. In November 1943, Hoth was put on leave, officially "to unwind", and relieved of command on 10 December 1943. Forczyk argued that the German failures in the battle of the Dnieper had resulted from both Hitler's interferences in tactical matters as well as the inability of the Wehrmacht commanders, including Hoth, to anticipate Soviet actions. According to him, they had not recognized the rapid improvement of the Red Army. After being removed from his position, Hoth was denounced by Hitler as "a bird of ill omen" and "an instigator of defeatism of the worst sort". Hoth spent the following time in the Führerreserve. Though he was named commander of the Ore Mountains in April 1944, this position was "completely meaningless". Hoth was only properly recalled in April 1945. He was appointed commander of the Saale, and ordered to defend the Halle Leipzig area until the 12th Army was combat ready again. He organized a defensive line at Mulde and Elbe and offered some resistance to the advancing United States Armed Forces before his forces broke. Afterwards, he served as commander of the Ore Mountains again before surrendering to U. S. American troops on 7 May 1945.

Сот

Соғыс аяқталғаннан кейін Хот Нюрнберг процесінде, Жоғары Басшылар процесінде сотталды.

Хоттың дәлелі

Ол 1941 жылы қарашадағы бұйрығын тек "большевиктік еврей қарсылығын" жоюға бағытталған деп түсіндірді. Ол Холокост туралы ешқандай білімі жоқ екенін айтты және оның нұсқаулары әскерлерінің тек сергек болуын және моральдық жағдайды жақсартуды мақсат еткенін мәлімдеді: "Неміс әскерінің жақсы мінезі олардың әлі де жау территориясында екенін ұмытуы оңай болды" және "большевизмнің күші бұзылуы керек еді". Ол әскерлерінің "таза қолымен" орындаған бұл шараның нәтижесінде азаматтарға ешқандай зиян келтірілмегенін мәлімдеді. Хот егер еврейлер өлтірілсе, оның неміс күштеріне қарсы жасалған қылмыстармен байланысы болғандықтан деп өкілдік етті. "Ресейде саботаж, тыңшылық және басқа да әрекеттерге еврейлердің үлкен үлестес екені жалпыға мәлім болды", - деді Хот. Алайда, ол ресейліктердің қатаң басшылыққа инстинктивті бейімделгенін және мейірімділікті әлсіздік деп санайтынын айтты. Хот бұл аргументтің неміс оккупациясының қатыгездігін толық ақтауға жеткілікті деп сенді. Қылмыстық комиссарлар бұйрығына қатысты Хот, оны өзінің бағынышты әскерлеріне беруге "мәжбүр болғанын" айтты, әйтпесе оны одан да ынталы офицер алмастыратын еді. Ол сондай-ақ комиссарлар бұйрығын орындауды талап еткенін жоққа шығарды, оған қарсы болғанын мәлімдеді. Ол өзінің бағыныштыларының оның бұйрыққа наразы екенін білетінін айтты, бірақ ол оған ешқашан тікелей қарсылық білдірмеген. Осыған қарамастан, ол өзінің сөздерінде қайшылықтарға тап болды. Біріншіден, ол Гитлер өзінің командирлеріне қылмыстық әрекеттер жасауға бұйрық бермейтінін, Фюрердің мақсаты тек комиссарлардан – "қанға толы жануарлардан" солдаттарды "қорғау" болғанын мәлімдеді. Хот сондай-ақ Гитлердің кез келген бұйрығы неміс әскери қылмыстық кодексінің 48-бабын жоққа шығаратынын, онда солдаттар анық қылмыстық бұйрықтарды орындауға міндетті емес екені айтылған. Өзінің әскерлерінің кепілдерді өлтіргенін көрсететін дәлелдерге жауап ретінде Хот мұны да жоққа шығарды. Оның орнына ол тек партизандардың өлтірілгенін айтты және партизандық соғыстың қатыгездігі үшін кеңес басшысы Иосиф Сталинді кінәлады. Сонымен қатар, ол совет әскерлеріне әрқашан жақсы қарағанын айтты, тұтқындарға "Иван" деген лақап ат қою "біздің әскерлеріміздің орыс тұтқындарымен отбасылық қарым-қатынаста болғанын" көрсетеді деп мәлімдеді. Трибуналды ықпал ету үшін Хоттың адвокаты оның жақсы мінез-құлқына куәлік ететін 92 құжат ұсынды. Халықаралық әскери трибунал Хоттың аргументтерін сенімсіз деп тапты. Штайнның сөзіне сүйенсек, "Вёлерден басқа, ешбір генерал Жоғары командалық сотта одан көп мазаққа ұшыраған жоқ". Хоттың еврейлердің қырғыны туралы білмегендігіне қатысты трибунал Артемовск қырғынына назар аударды. 1941 жылдың 14 желтоқсанында Sicherheitsdienst (SD) Артемовскіде 1224 еврейді және 93 басқа тұтқындарды өлтірді; ол өзіне жаппай өлтіру туралы хабарланғанын мойындады. Трибунал оның SD-нің еврейлерді өлтіруі туралы толық білетінін, бірақ Хоттың 17-ші армиясы тұтқындарды SD-ге беруді және агенттікпен ынтымақтастықты жалғастырғанын айтты. Бұдан басқа, Хот комиссарлар бұйрығын толық білімімен және мақұлдауымен жібергеніне айқын дәлелдер болды және бірнеше есептер оның жүздеген тұтқынға алынған комиссарлардың өлім жазасына кесілгенін білгенін растады. Сонымен қатар, Хоттың партизандарды ғана емес, сонымен қатар "партизандық күдіктілерді немесе оларға көмектесушілерді" жаппай өлтіру туралы білімі мен мақұлдауына куәлік ететін көптеген дәлелдер болды. Хоттың басшылығымен тұтқындарға жасалған қатыгездікке қатысты трибунал 1941 жылдың 25 қарашасында Хотқа 17-ші армияның Oberquartiermeister (бас квартирмейстері) жіберген есепке сілтеме жасады, онда кісі өлтіру, қасақана аштық, адамдарды қалқан ретінде пайдалану және тұтқындардың әл-ауқатын жалпысынан елемеу жағдайлары сипатталған. Трибунал "барлық жағдайлар Хотқа жатқызылмайды" екенін мойындады, бірақ командир оларға қарсы әрекет етпеген және кейбір жағдайларда қатыгездікке жол берген. Хот сондай-ақ тұтқындарды мәжбүрлі еңбекке және оқ-дәрі тиеуге пайдалануға бұйрық берген.

During his testimony he sought to explain his November 1941 order as being only aimed at the elimination of the "Bolshevik Jewish resistance". He denied any knowledge of the Holocaust, and claimed that his instructions only meant that his troops should be vigilant and were intended to improve morale: "The German soldier in his good nature easily forgot that he was still in enemy territory" and that the "power of Bolshevism [had to be] broken". He insisted that no physical harm came to civilians as the result of this measure, which his troops executed with "clean hands". Hoth maintained that if any Jews had been killed it was due to their connection to crimes against the German forces. "It was a matter of common knowledge in Russia that it was the Jew in particular who participated in a very large extent in sabotage, espionage, etc.," Hoth claimed. However, he also maintained that the Russians were instinctually adjusted to a severe form of leadership, regarding leniency as weakness. Hoth believed this argument to sufficiently justify the brutality of the German occupation. In regards to the criminal Commissar Order, Hoth claimed that he had been "compelled" to transmit it to the troops under his command, as otherwise he would have been replaced by a more compliant officer. He also denied having demanded that the Commissar Order be carried out, maintaining that he had opposed it. He expressed the view that his subordinates would have known of his disapproval of the order even though he had never actually voiced any opposition to it. Despite this, he made contradictory remarks as well. For once, he argued that Hitler would not have ordered his commanders to do anything criminal, claiming that the Führer had only wanted to "protect" soldiers from the commissars who had been "bloodthirty beast[s]". Hoth also maintained that any orders by Hitler superseded Section 48 of the German Military Penal Code which affirmed that soldiers were under no obligation to adhere to clearly criminal orders. In response to evidence of his troops killing hostages, Hoth denied this as well. He instead posited that only partisans were executed, while blaming the brutality of partisan warfare on Soviet leader Joseph Stalin. Furthermore, he stated that Soviet prisoners of war had always been treated well, arguing that the usage of the nickname "Ivan" for the POWs showcased the "family like relationship that our soldiers had to the Russian prisoners of war". In an attempt to sway the tribunal, Hoth's attorney submitted 92 affidavits testifying to his good character. The International Military Tribunal found Hoth's arguments unconvincing. According to Stein, "apart of Wöhler, no other general was subject to more mockery" during the High Command Trial. Relating to Hoth's alleged lack of knowledge of the massacre of Jews, the tribunal pointed out the Artemovsk massacre. On 14 December 1941, the Sicherheitsdienst (SD) had murdered 1,224 Jews and 93 other prisoners at Artemovsk in an area of Hoth's command; he admitted that he had been informed of the mass killing. The tribunal concluded that he was thus fully aware of the SD's murder of Jews, but the 17th Army under Hoth still continued to hand over prisoners to the SD and continued to cooperate with the agency. Furthermore, there was clear evidence that Hoth had transmitted the Commissar Order with his full knowledge and approval, and several reports confirmed that he had been aware of the execution of hundreds of captured commissars. There was also a large amount of evidence showcasing Hoth's knowledge and approval of the mass execution of not just partisans, but also "partisan suspects or sympathizers". Relating to the mistreatment of POWs under Hoth's commamd, the tribunal referenced a report by the 17th Army's Oberquartiermeister (chief quartermaster) to Hoth on 25 November 1941, outlining cases of murder, deliberate starvation, usage as human shields, and a general neglect of the POWs' welfare. The tribunal admitted that "not all of these conditions" could be attributed to Hoth, but that the commander had made no efforts to counteract and in some cases approved the mistreatment. Hoth had also ordered POWs to be used for forced labour and as ammunition loaders.

Сотталу және жаза

Хот бірінші және төртінші тармақ бойынша ақталды. Ол екінші тармақ бойынша Комиссарлық бұйрыққа қатысты және соғыс тұтқындарына қатысты заңсыз әрекеттер үшін сотталды. Сонымен қатар, ол үшінші тармақ бойынша соғыс қылмыстары және адамзатқа қарсы қылмыстар жасағаны үшін сотталды, оның ішінде партизандармен және еврейлермен байланысы бар деген күдікпен азаматтарды өлтіруге қатысты қылмыстар. Халықаралық әскери трибунал Хотқа келесі үкімді шығарды:

Оның куәлігі оның бағыныштыларының миында катодтық сәулелі түтіктер болуы керек екенін көрсетеді, бұл оларға оның ардақты мінезінен туындаған ойларды қабылдауға мүмкіндік берер еді. Ол олардың бұйрыққа бағынбауға батылдығы болуы керек деп ойлады, ал өзінде мұндай батылдық болмады. Оның мінезінен шыққан сәулелер тым әлсіз болды, немесе оның бағыныштыларының миы оларды түсінуге жеткілікті деңгейде жетілмеген болуы мүмкін. 1948 жылдың 27 қазанында ол 15 жылға бас бостандығынан айырылды. Хот Ландсберг-ам-Лех түрмесінде жазасын өтеді. Ол өзінің кінәсіз екенін айта отырып, түрмедегі міндеттерін орындады. 1951 жылдың қаңтар айында Хоттың үкімі өзгеріссіз қайта қарастырылды. 1954 жылдың сәуір айында ол мерзімінен бұрын босатылды; оның жазасы 1957 жылы өтелген мерзімге дейін қысқартылды.

Кейінгі өмірі мен мұрасы

Бостандыққа шыққаннан кейін Гослар қаласында қоныстанды және өмірінің соңына дейін сол жерде тұрды. Ол Харц тауларында серуендеуді хобби ретінде таңдап, Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысты тақырыптарды зерттеп, жазуға кірісті. 1956 жылы Хот «Panzer Operationen» атты кітап жазды. Бұл кітап 1961 жылы «Tankovye operacii» деген атпен орыс тіліне, ал 2015 жылы «Panzer Operations: Germany's Panzer Group 3 During the Invasion of Russia, 1941» деген атпен ағылшын тіліне аударылды. Ағылшын тіліндегі аударманы қарастырған Крис Бакхэм оны «өте оқылымды және ойландыратын» деп сипаттады. Хот «Wehrkunde» журналына бірнеше мақала да жазды. Осы мақалалардың бірінде ол Батыс Германияның жаңа қарулы күштері – Бундесвердің күшті танк дивизияларын жұмылдыруға «дегенге дейін шақыру» жасады. Ол Фридрих Форцш сияқты Бундесверге қабылданған Вермахт офицерлерімен байланысын үзбеді. 1960 жылдары неміс тарихшыларының соғысты зерттеп, нацистік Германияның жасаған қылмыстарын жариялап бастауына қарсы сөйледі. Хот неміс ардагерлерінің соғыс туралы пікір қалыптастыруға «артық құқығы» бар екенін мәлімдеді. Оның ойынша, соғыс туралы есептер жеңілістерге емес, Бундесвердің болашақ офицерлерін қызметке шақыруға ынталандыру үшін Вермахттың «батырлық бейнесін» сақтауға бағытталуы керек. Өмірінің соңғы жылдарында ол неміс әскерилерінің беделін «сақтауға» тырысып, журналистер мен тарихшыларға сұхбат берді. Сонымен қатар, Хот, Фриц Байерлейн және бірнеше бұрынғы СС офицерлері Пол Кареллмен тығыз жұмыс істеп, оған «Unternehmen Barbarossa» (1963 жылы жарық көрді) атты кітап жазуға көмектесті. Карелл Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде неміс пропагандисі болған, ал «Unternehmen Barbarossa» кітабы таза Вермахт туралы аңызды, сондай-ақ Ваффен СС мүшелерін қалыпты сарбаздар ретінде көрсетуді қолдады, Холокост және басқа да неміс соғыс қылмыстарын елемеді. «Unternehmen Barbarossa» кітабын жазу барысында Хот Кареллге Манштейннің Сталинград шайқасындағы рөлін оң жағынан көрсетуге ықпал етті. Рецензент Реймонд Л. Гартофф «Unternehmen Barbarossa» кітабының ағылшын тіліндегі аудармасы – «Hitler Moves East: 1941–1943» – «жоғары сапалы әскери тарихи баяндама» екенін айтса да, Вермахтқа жақпайтындығын және «неміс жетістіктерін көбінесе жіберіп жіберуге» бейім екенін атап өтті. Майкл Пэриш кітапты «неміс армиясын даңқтауға және кінәні ең қолайлы айыпталушы – Адольф Гитлерге таңуға» бағытталған әрекет деп сипаттап, оның фактілердегі қателіктері мен қасақана жіберілгенлерге толы екенін айтты. Тарихшылар Рональд Смельзер мен Эдвард Д. Дэвис келісіп, «Hitler Moves East: 1941–1943» кітабының көбінесе шатастыратын, «Вермахтты батырлар ретінде» көрсетіп, «азиялық коммунизм күштерімен» күрескенін бейнелейтінін, ал барлық зұлымдықтар мен неміс жеңілісі үшін Гитлерді кінәлі екенін айтты. 1965 жылдан бастап Хот Бундесвердің бас инспекторы Ульрих де Майзиермен жақын байланыс орнатты. Екеуі Екінші дүниежүзілік соғыстан бері бір-бірін білген, алғаш рет Вермахтта қызмет еткен кезде танысқан. Соғыстан кейінгі алғашқы кездесулерін олардың ортақ танысы Фридрих Форцш ұйымдастырды, де Майзиер олардың танк бөлімдері Батыс Германия әскерінің негізін құруы керек деген сенімде екенін анықтады. Екеуі тақырыптарды үнемі талқылай бастады, ал Бас инспектор Хотқа жоғары баға берді. Хот 1971 жылдың 25 қаңтарында Гослар қаласында қайтыс болды. Оның артында әйелі Лола қалды. Тарихшылар Дэвид Гланц пен Джонатан Хаус Хотты «Германияның ең тәжірибелі броньдық тактиктерінің бірі» деп сипаттады. Займке Хоттың жорықтарында «ұтқыр қорғаныстың шеберлігін» көрсеткенін айтты. Бакхемнің сөзіне сүйенсек, Хотты «көптегендер Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде неміс армиясында қызмет еткен ең ұлы броньдық қолбасшылардың бірі деп санайды». «Panzer Operations» кітабын аударған зерттеуші Линден Лайонс Хоттың «Екінші дүниежүзілік соғыстағы ең дарынды танк командирлерінің бірі болғанына күмән жоқ, бірақ оның нацизмнің экспансиялық және расистік идеологиясына деген ынтасы оның жетістіктерін көлеңкеге түсіреді» деп мәлімдеді. Штайн Хотты «керемет танк командирі» деп сипаттады, бірақ соғыс тарихының кең контекстінде ол «ешкім емес» еді. Соғыс кезінде Хот «Хальдер күнделіктерімен» салыстыратын көлемде кеңейтілген жазбалар жасады. Бұл жазбалар ұзақ уақыт бойы тарихнамада назарсыз қалған болса да, Хюртер Хоттың жазбаларының жоғары құндылығы бар екенін, өйткені олар Халдердің күнделіктеріндегі ақпаратты толықтырады деп мәлімдеді. Мысалы, Хот Барбаросса операциясы алдында Гитлердің жоғары шенді офицерлеріне арналған сөзін басқа ешбір дерек көзідей толқықпен сипаттады, неміс стратегиялық және идеологиялық мақсаттарын көрсетеді.

After his release, he settled down in Goslar where he spent the rest of his life. He took up walking the Harz mountains as a hobby, and began writing on topics related to World War II. In 1956, Hoth wrote a book titled Panzer Operationen. The book was translated into Russian under the title Tankovye operacii in 1961, and as Panzer Operations: Germany's Panzer Group 3 During the Invasion of Russia, 1941 into English in 2015. Chris Buckham, reviewer of the English translation, described it as "very readable and thought provoking". Hoth also penned several articles for the journal Wehrkunde. In one of these articles, Hoth made an "almost hysterical" appeal for the Bundeswehr, West Germany's new armed forces, to mobilize strong tank divisions. He maintained contacts with Wehrmacht officers who had been recruited into the Bundeswehr such as Friedrich Foertsch. In the 1960s, he began to speak out against German historians who began to study the war and highlight the crimes committed by Nazi Germany. Hoth claimed that German veterans were the ones who should have the "greater right" to shape the perception on the war. In his view, accounts of the conflict should not focus on defeats and instead maintain a "heroic image" of the Wehrmacht in order to protect the ability of the Bundeswehr to motivate potential officers to enlist. He spent his last years trying to "preserve" the German military's public perception, giving interviews to journalists and historians. In addition, Hoth, Fritz Bayerlein, and several ex SS officers worked closely with Paul Carell, assisting him to write a book titled Unternehmen Barbarossa (published 1963). Carell had worked as a German propagandist during World War II, and Unternehmen Barbarossa supported the myth of the clean Wehrmacht as well as the portrayal of Waffen SS members as regular soldiers, ignoring the Holocaust and other German war crimes. In the writing process for Unternehmen Barbarossa, Hoth influenced Carell to portray Manstein's performance in the campaigns of Stalingrad in a positive light. Reviewer Raymond L. Garthoff argued that the English translation of Unternehmen Barbarossa, called Hitler Moves East: 1941 1943, was a "first class military historical narrative", though exhibited a pro Wehrmacht bias and tended to "skip over more reprehensible German accomplishments". Michael Parrish was more critical, characterizing the book as an attempt "to glorify the German Army, and heap blame on that most convenient of all scapegoats, Adolf Hitler", while also suffering from factual errors and deliberate omissions. Historians Ronald Smelser and Edward J. Davies concurred, stating that Hitler Moves East: 1941 1943 is often misleading, portraying the "Wehrmacht as heroes" fighting "the Asiatic hordes of Communism", while solely blaming Hitler for atrocities and the ultimate German defeat. From 1965, Hoth developed close contacts with Ulrich de Maizière, Inspector General of the Bundeswehr. The two men had already known each other since World War II, as they had first met while serving in the Wehrmacht. Their first post war meeting was organized by their common acquaintance, Friedrich Foertsch, and de Maizière discovered that they shared the belief that tank units should form the core of the West German military. The two began to regularly discuss topics, and the Inspector General publicly voiced his high opinion of Hoth. Hoth died in Goslar on 25 January 1971. He was survived by his wife Lola. Historians David M. Glantz and Jonathan M. House described Hoth as "one of Germany's most experienced armored tacticians". Ziemke argued that Hoth displayed "mastery of the mobile defense" in his campaigns. According to Buckham, Hoth "is considered by many to have been one of the greatest armoured commanders serving in the German Army during the Second World War". Researcher Linden Lyons, translator of Panzer Operations, argued that Hoth "was undoubtedly one of the most brilliant tank commanders of the Second World War, yet this is overshadowed by his strong enthusiasm for the expansionist and racist ideology of Nazism". Stein described Hoth as "an outstanding Panzer commander. But in the larger historic context of the war, he was a nobody". In course of the war, Hoth had written down extensive notes, comparable in length to The Halder Diaries. Even though these notes were long ignored in historiography, Hürter argued that Hoth's writings were of high value as they complement the information contained in Halder's diaries. For instance, Hoth documented Hitler's speech to his high ranking officers before Operation Barbarossa in much more detail than any other source, outlining German strategic and ideological aims.