Николяс Баджен: Британ саяхатшысының өмірі мен қызметі
Nicholas Budgen
Николяс Баджен – британдық консервативті саяхатшы, Уолвергемптон Оңтүстік-Батыс округінің парламент мүшесі. Өмірбаяны, білімі, отбасы тарихы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер Николас Уильям Баджен (3 қараша 1937 – 26 қазан 1998), көбінесе Ник Баджен деп аталады, Ұлыбритания Консервативтік партиясының саясаткері болған.
British politician
Nicholas William Budgen (3 November 1937 – 26 October 1998), often called Nick Budgen, was a British Conservative Party politician.
Ерте өмір және мансап
Шропширдің Ньюпорт қаласындағы әкесінің діни қызметкері болған Сент-Николас шіркеуінің атымен аталған Будгенді, оның атасы – Личфилд соборында оның ата-анасын некелескен және Енох Пауэллді де шомылдыру рәсімінен өткізген адам шомылдыру рәсімінен өткізді. Отыз жеті жыл өткен соң Будген Пауэллдің орнын басып, Вулвергемптонның оңтүстік-батысы округінен консервативті парламент мүшесі болды. Будген Оксфордтағы Сент-Эдвард мектебінде және Кембридждегі Корпус-Кристи колледжінде білім алды. Будгенді әкесі Джордж 1942 жылғы 16 маусымда Тобрук шайқасында Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қаза тапқаннан кейін атасы тәрбиеледі. Оның бір ағасы Бірінші дүниежүзілік соғыста, ал екіншісі 1945 жылғы наурыз айында Бирмада Екінші дүниежүзілік соғыста қаза тапты. Әскери қызметі барысында ол Солтүстік Стаффордшир полкінде лейтенант шеніне дейін көтеріліп, 1959 жылы Стаффордшир еоманригіне ауысты. 1962 жылы Грей Инн бастионында адвокат болды. Будген сонымен қатар ұлттық аңшылық ережелері бойынша белсенді түрде атқа мінумен айналысты және 1971 жылдың көктемінде өз иелігіндегі Джоселин атты биесімен екі тік жолға (Маркет Расен және Стратфордта) жеңіс тудырды. Кейіннен Джоселин өте табысты тік жолға қатысатын Браун Чемберлиннің анасына айналды.
Named after St Nicholas Church in Newport, Shropshire of which his grandfather was a priest, Budgen was baptised at Lichfield Cathedral by his grandfather, who had also baptised Enoch Powell, as well as marrying his parents. Thirty seven years later Budgen would succeed Powell as the Conservative member of Parliament for Wolverhampton South West. Budgen was educated at St Edward's School in Oxford and Corpus Christi College, Cambridge. Budgen was raised by his grandfather after his father George had been killed during the Second World War at Tobruk on 16 June 1942, one of his uncles having been killed during the First World War and another during the Second World War at Burma in March 1945. During his national service he rose to the rank of lieutenant in the North Staffordshire Regiment, before transferring to the Staffordshire Yeomanry in 1959. He became a barrister at Gray's Inn in 1962. Bugden was also a very keen amateur rider under National Hunt rules and in the spring of 1971, won two steeplechases (at Market Rasen and Stratford) on his mare Jocelin, who later became the dam of the very useful steeplechaser Brown Chamberlin.
Саяси мансап
1970 жылғы жалпы сайлауда ол консерваторлар үшін Бирмингемдегі Смолл-Хит қаласында бақ сынады, бірақ сайлауда жеңіске жетпеді. Консервативті депутат Инох Пауэлл партиядан шығып, ЕЭК-ке қатысты саясатына байланысты орнынан бас тарғанда, 1974 жылғы жалпы сайлауға алты апта қалғанда, Будген Консервативтер үшін Пауэллдің бұрынғы округі Вольвергемптон Оңтүстік-Батыста сайланды. 1975 жылы ол ортақ нарықта қалуға дауыс берді. 1981 жылы ол консервативті партияның парламенттік дисиплиналық комитетінің мүшесі болды, сол кезде министр болудың сенімді жолы болды. Бірақ 1982 жылдың 8 мамырында ол Солтүстік Ирландия Ассамблеясын құруға қарсылығын білдіргені үшін парламенттік дисиплиналық комитетінен кетіп қалды, себебі Ассамблеяның өкілеттігі болмады. Алайда, The Spectator журналы оны 1984 жылғы «Жылдың үздік депутат» деп таңдады. 1985 жылғы қарашада Англия-Ирландия келісіміне қарсы сөйлеген сөздері оның туысы Ян Гоуды Маргарет Тэтчер үкіметіндегі министр лауазымынан кетуге итермеледі. Сол кездегі парламенттік дисиплиналық комитетінің мүшесі Майкл Браунның айтуынша, Ник Бадген 1988 жылғы наурыз айындағы бюджетті сынаған жалғыз адам болды, онда көптеген «ырысқактар» болды, бұл жоғары инфляцияға және 1990 жылғы экономикалық төмендеуге әкелді. Браун бюджет қабылданғаннан кейін парламенттегі шайханадағы жағдайды құттықтау атмосферасы ретінде сипаттады, сонда Ник Бадген кіріп, қатысушыларға: «Бұл мен естіген ең жауапсыз бюджет, енді жағдай нашарлай түседі. Лоусон мырза бір сәтте бес жылдық жауапты экономикалық басқаруды ысырап етті» деді. Ол сондай-ақ Ұлыбританияға иммиграцияға қарсы болды және 1989 жылдың 10 қазанында Консервативті партияның конференциясында ол Тим Янманмен, депутат, және Джонатан Гиннестің төрағалығымен, «Англияның соңы» деп жарнамаланған, дау тудырған шеткі жиынға қатысты. – Иммиграция және отанға қайтару. Чарльз Мур Будгеннің естелік шарасында бірде расистік көзқарасы бар сайлаушы болып көрінген Будгенге қалай қоңырау шалып, оны қалай сипаттағанын айтты. Ол Будгеннің қатаң иммиграциялық саясатты қолдайтынын айтты, бірақ барлық иммигранттарды үйлеріне қайтару керектігіне келісуге итермелеген кезде, ол Ұлыбританияда болу құқығын қорғады. «Оның наразылығы айқын байқалды. Мен оларға дауыс бере алады деп ойлаған адамға бұдан да қатаң жауап беретін либералды көзқарасты көптеген депутаттарды еске аламын», - деді ол. Оның шынайы даңқы 1990 жылдары Маастрихт көтерілісшілерінің бірі болған кезде келді. «Елсіз сегіздік» өздерінің саяси кездесулерін өткізді, бұл бұрынғы ЕО жақтасы премьер-министр Эдвард Хитті оларды «партия ішіндегі партия» деп сипаттауға мәжбүр етті. Будген үшін еуропалық мәселе жай ғана партиялық адалдықтан әлдеқайда маңыздырақ болды. Ол партияға да, оның басшыларына да сын көзбен қарады, 1979 жылдан 1997 жылға дейінгі кезеңде Төменгі палатада екінші ең бүлікшіл дауыс беру рекордын көрсетті. Ол «білесіз бе, бұл сіз итермелейтін үкімет» деп айтқан және Джон Мейджордың үкіметі өзінің партиясының оң жақ қанатына тәуелді екенін жақсы білген, себебі оның көпшілігі төменгі палатада аз болды. Осы мақсатта ол Солтүстік Ирландия және Еуропа сияқты мәселелерде үкіметтік саясатқа ықпал етуге көмектесетін консервативті партияның оңшыл 50-ге жуық депутатының негізгі тобын басқарды. Солтүстік Ирландиядағы жағдайға қатысты оның қатал ұстанымы, мүмкін, 1990 жылы әйелінің құшағында қайтыс болған туысы Иан Гоудың қазасынан кейін қатаңдаған шығар. Ол оңшылдардың арасында өзінің ақылдылығы үшін ғана емес, сонымен қатар 1983 жылы парламенттік дисиплиналық комитетінен кеткеннен бері Ұлыбританияның біртіндеп Еуропаға қарай бет бұруына қарсы науқан жүргізгендіктен де танымал болды. «Таймс» газетінде Будгеннің татуластыру мақаласынан кейін Джон Мейджор көтерілісшілерге консервативті парламенттік дисиплиналық комитетінің мүшелігін қайтарды. Сонымен қатар, билікке ие емес көтерілісшілердің арасында ол 1994 жылғы қарашада отынға салынатын ҚҚС бойынша үкіметпен дауыс берген жалғыз адам болды; бірақ үкімет жеңілді, сол кездегі канцлер Кен Кларкты «мини-бюджет»пен парламентке қайта оралуға мәжбүр етті, бұл бұрын-соңды болмаған оқиға. Будген 1993 жылы еуропалық бірыңғай валюта туралы референдум өткізу идеясын бірінші болып ұсынды, оның ұсынылған Еуропалық валюта (Референдум) заң жобасы болды. Будген сондай-ақ Қазынашылық комитетінің жетекші мүшесі болды, ол салықтың әрбір көтерілуіне күмән келтірді және Кеннет Кларкке «интеллектуалды адалсыздық» деп шабуыл жасады. Осы комитеттегі оның ұстанымы оны Англия банкінің саяси араласудан тәуелсіз болуы керек деп сендірді, бұл 1994 жылы оның жеке мүшелік заң жобасына әкелді, Англия банкін жекешелендіруге жасалған әрекет. Заң жобасы сәтсіз аяқталды; бірақ 1997 жылы Лейборист партия үкіметке келгеннен кейін Англия банкін тәуелсіз етуді бірінші шараларының бірі ретінде жасады. Будген сондай-ақ Данблейн қырғынынан кейін қару иелерінің құқықтарын қорғауда белсенді болды. Оның сөйлеген сөзі The Guardian газетінің бағанашысы Саймон Хоггарт «соңғы ұлы парламенттік сөздердің бірі» деп сипаттады. Данблейн заң жобасы Ұлыбританияда кішкентай калибрлі тапаншалардың заңсыз болуына жағдай жасады (2002 жылы Манчестерде өткен Достастық ойындарына арналған үш апталық кезеңнен басқа, британдық командалар Францияда жаттығу жасауға мәжбүр болды). Еуропалық интеграция мәселесі бойынша референдумды қолдағандықтан, Джеймс Голдсмиттің Референдум партиясы оған қарсы үміткерді тікелей ұсынбады. Будген шындығында, орынсыз қалған бұрынғы консервативті үкімет министрі Алан Кларкқа Референдум партиясынан бақ сынауды ұсынған. Ол консерваторлар «Батыс Мидлендсте басқа бағдарламамен сайланады» деді, бұл, әдетте, басқа жергілікті Маастрихт көтерілісшілерімен, Кристофер Гилл (Ладлоу) және Ричард Шепард (Элдридж және Браунхиллс) бірге екенін білдіреді. Консерваторлардан Лейбористерге 9,9% дауыс ауысуына қарамастан, Лейбористер консерваторлардан ұтқан 144 орынның арасында он бірінші ең төменгі ауысу болды және тек 13 орынның бірінде бір таңбалы ауысу болды. Будген иммиграцияны шектеуді жақтаған және қол ақабаларын тыйым салуға қарсы болғанмен, ол өлім жазасына қарсы дауыс берді. Будген аң аулауды ұнататын. Ол Ұлыбританияның 29 округінде аң аулаған, ал жастық шағында өте батыл шабандоз ретінде танымал болды; ол Horse and Hound журналында және кейде Wall Street Journal, The Times, Daily Mail, Glasgow Herald және The Irish Times газеттерінде жазды. Будген парламенттегі бір бұрынғы министр оны «он плацманға тең» деп сипаттады, ал Daily Telegraph газеті оны «күйреген, ұлы Николас Будген» деп атады. Ол Вольвергемптон Оңтүстік-Батыстың Эдуард Хитпен болған дауын (Инох Пауэлл бастаған) жалғастырудан ләззат алған сияқты көрінді, оған кез келген мүмкіндікте әзілдеп сөйлейтін. Пауэлл Хит парламентте болғандағы титул алмайтынын жариялаған, ал соңғысы Пауэлл титул алуға мүмкіндігі бар деп ойлағанша парламенттен кетпеуге уәде берген. Джулиан Кричлидің айтуынша, Будген костюмдерін Oxfam дүкендерінен сатып алған және ешкімге сусын сатып алмайтын. Николас Будген 1998 жылдың 26 қазанында бауыр қатерлі ісікесінен қайтыс болды. Оның қоштасу рәсімі Личфилд шаруашылығының жанындағы Личфилд соборында, оның атасы дін қызметкері болған жерде өтті. Оның жақын досы және Маастрихт көтерілісшісі Ричард Шепард сөз сөйледі, ал оның естелік шарасында Сент-Маргарет шіркеуінде тағы бір жақын досы Чарльз Мур қоштасу сөз сөйледі.
In the 1970 general election he stood for the Conservatives in Birmingham Small Heath, but failed to gain election. When the Conservative MP Enoch Powell left the party and resigned from his seat over their policy on the EEC, only six weeks before the 1974 general election, Budgen was selected to stand for the Conservatives in Powell's old seat: Wolverhampton South West. In 1975 he voted to remain in the Common Market. In 1981 he was made a Conservative whip, at the time a sure way of becoming a minister. On 8 May 1982, however, he resigned as a whip over his opposition to the creation of a Northern Ireland Assembly with no government powers. However The Spectator selected him as their 1984 Backbencher of the Year. His speeches in November 1985 against the Anglo Irish Agreement persuaded his cousin Ian Gow to resign as a minister from Margaret Thatcher's government. According to Michael Brown, who was at the time a government whip, Nick Budgen was the only critic of the March 1988 Budget, which contained many "giveaways" and led to high inflation and the 1990 recession. Brown described the situation in the Commons tea room after the budget as one of congratulatory atmosphere until Nick Budgen entered and proceeded to tell those present "It is the most irresponsible budget I have ever heard, it will be downhill from now on. In one fell swoop Mr Lawson has squandered five years of responsible economic management". He was also opposed to immigration to the UK and on 10 October 1989, at the Conservative Party Conference, he, with Tim Janman, MP, and Jonathan Guinness (in the chair), addressed a controversial fringe meeting organized by the Young Monday Club, advertised as The End of the English? – Immigration and Repatriation. Charles Moore described at Budgen's memorial service how he once rang Budgen pretending to be a racist constituent. He said that Budgen said he supported a firm immigration policy, but when pushed to agree that all immigrants should be sent home, he forcefully defended their right to be in Britain. "His distaste was palpable. I can think of many more liberal minded MPs who might have given less firm answers to someone they thought might vote for them," he said. His real prominence came in the 1990s when he was one of the whipless eight; the Maastricht Rebels. The whipless eight had taken to having their own policy meetings, leading former pro EU Prime Minister Edward Heath to describe them as "a party within a party". To Budgen the European question was an issue far more important than mere party loyalty. He had a contemptuous attitude towards both party and his leaders, having the second most rebellious voting record in the House of Commons for the period from 1979 to 1997. He is quoted as saying, "you know, this is a government you can push" and was acutely aware that John Major's government was reliant upon the right wing of its party because of its small majority in the House of Commons. To this end, he helped lead a hardcore of approximately 50 right wing Conservative Party MPs to influence government policy on Northern Ireland and Europe among other things. His hard line on the Northern Ireland situation was perhaps stiffened by the IRA murder of his cousin Ian Gow MP, who bled to death in his wife's arms in 1990. He was popular with right wingers not only for his intelligence but also because he had been campaigning against the UK's gradual European drift since he resigned as a Whip in 1983. The day after a conciliatory article in The Times by Budgen, John Major returned the Conservative whip to the rebels. Additionally, of the whipless rebels, he was the only one to vote with the government on VAT on fuel in November 1994; the government were, however, defeated, forcing the then Chancellor Ken Clarke to return to Parliament with a "mini budget", an unprecedented event. It was Budgen who first mooted the idea of a referendum on the European Single Currency in 1993, with his proposed European Currency (Referendum) Bill. Budgen was also a leading member of the Treasury Select Committee, who questioned every tax rise and attacked Kenneth Clarke as being "intellectually dishonest". It was his position on this committee that persuaded him that the Bank of England should be made independent of political interference, this led to his private members bill in 1994, an attempt to privatise the Bank of England. The bill failed; however, in 1997 when the Labour Party was in government, it made the Bank of England independent as one of its first measures. Budgen was also vociferous in protecting the rights of gun owners following the Dunblane massacre. His speech was described in The Guardian by columnist Simon Hoggart as "one of the last great parliamentary speeches". The Dunblane bill created a situation where small calibre pistols were illegal in the UK (apart from a 3 week period in 2002 for the Commonwealth Games being held in Manchester, with British teams being forced to practise in France). Due to his support for a referendum on the question of European integration, James Goldsmith's Referendum Party decided not to run a candidate against him. Budgen had in fact suggested to the seatless former Conservative Government minister Alan Clark that he should stand for the Referendum Party. He had said that the Conservatives "in the West Midlands will be running on alternative manifesto", presumably meaning with other local Maastricht Rebels, Christopher Gill (Ludlow) and Richard Shepherd (Aldridge & Brownhills). Despite losing with a 9.9% swing from the Conservatives to Labour, of the 144 seats that Labour gained from the Conservatives it had the joint tenth lowest swing, and was one of only 13 seats that changed hands with a swing in single figures. Whilst Budgen was in favour of limiting immigration and opposed a ban on handguns, he voted against capital punishment. Budgen was a keen huntsman. He had hunted in 29 of the UK's counties, and in his youth was well known as a particularly fearless rider; he wrote regularly for Horse and Hound and occasionally for the Wall Street Journal, The Times, Daily Mail, Glasgow Herald and The Irish Times. Budgen was described in the Commons by one former minister as being "worth ten placeman" and by the Daily Telegraph as the "late, great Nicholas Budgen". He seemed to take great joy in continuing Wolverhampton South West's feud (begun by Enoch Powell) with Edward Heath, heckling him at any opportunity. Powell had let it be known that he would refuse a peerage while Heath was still in the Commons, and the latter refused to retire from the Commons for so long as he thought Powell might have a chance of a peerage. According to Julian Critchley, Budgen purchased his suits from Oxfam and rarely bought anyone a drink. Nicholas Budgen died of liver cancer at Stafford General Hospital on 26 October 1998. His funeral service was near his Lichfield farm at Lichfield Cathedral, where his grandfather had been Dean. The eulogy was given by his close friend and fellow Maastricht rebel Richard Shepherd, at his memorial service at St Margaret's Church, Westminster another close friend Charles Moore gave a eulogy.