Уолтер Деверё, Эссекстің бірінші графы: өмір және әскери жолы

Кіріспе

Ағылшын ақсұлтаны және генералы (1541-1576)

Уолтер Девер, Эссекс графының 1-і, КГ (16 қыркүйек 1541 – 22 қыркүйек 1576), ағылшын ақсұлтаны және генералы болған. 1573 жылдан өмірінің соңына дейін Ирландиядағы жерлерді бөліп берумен байланысты, ең әйгілісі – Ратлин аралындағы қырғынға қатысқан. Ол Елизавета I-нің кейінгі жылдарында жақын адамы болған Эссекс графының 2-ші Робертінің әкесі болды.

Отбасы

Уолтер Деверь сэр Ричард Деверьдің үлкен ұлы болды, ол 20 ақпанда 1547 жылы Бат орденінің рыцарі атанды және сол жылы, әкесі, 1-ші Херефорд виконтының өмір сүрген кезінде қайтыс болды. Уолтер Деверьдің анасы - леди Дороти Гастингс, Хантингдонның 1-ші графы мен Энн Стаффордтың қызы, король Генрих VIII-нің сүйіктісі болған әйел. Әкесінің тегі арқылы ол Буркьер отбасына туыс болды, оған бұрынғы Эссекс графтары жатқан: Босворт шайқасында қаза тапқан Уолтер Деверьдің ұлы Джон Девер, Генри Буркьердің қарындасы Сесилия Буркьерге үйленді.

Мансап

Әкесінің қайтыс болуынан кейін, Деверё 1558 жылдың 27 қыркүйегінде 2-ші виконт Херефорд және 11-ші барон Феррерс Чартли атанды. 1568 жылы оған Шотландия королевасы Мэридің ортақ қамқорлығы сеніп тапсырылды, ал 1569 жылы Стаффордширдің лорд-лейтенанты болып тағайындалды (ол өмірінің соңына дейін осы лауазымда қалды). «Оның Ұлылықтарына қызмет етуге деген адалдығын» көрсетуге құштар болған лорд Эссекс, белгілі бір шарттармен, өз қаражатында Ирландияның Ольстер провинциясының бір бөлігін бағындыруға немесе отарлауға уәде берді. Сол кезде солтүстік Ирландиядағы Ольстерді толықтай О’Ниллдер биледі, олардың басшылары сэр Брайан Макфелим мен сэр Турлоу Луинах болды, ал шотландтар Сорли Бой МакДоннелл басшылығымен болды. Оның ұсынысы, кейбір түзетулермен қабылданды. 1573 жылдың тамыз айында ол Ливерпульден Ирландияға бірнеше графтар, рыцарьдар мен джентльмендермен, сондай-ақ шамамен 1200 сарбазбен бірге аттанды. Оның кәсібі сәтті басталған жоқ; дауыл флотын шашыратты және кемелерінің бір бөлігін Корк пен Мэн аралына дейін айдап салды. Оның күштерінің барлығы күздің соңында ғана кездесу орнына жетті, сондықтан ол қыста Белфастта бекініске кіруге мәжбүр болды. Бұл жерде ауру, ашаршылық және дезертирлік салдарынан әскерінің саны 200-ден аспай қалды. Әр түрлі интригалар мен партизандық шайқастар жүрді, сонымен қатар Эссекс өзінің орынбасары Фицвильяммен де, королевамен де қиындықтарға тап болды. Ол қиын жағдайда болды, ал Ольстердің шығысындағы оның шабуылдары О’Ниллдерге қарсы шабуылдар мен қатыгез қырғындар түрінде жүзеге асты. 1574 жылдың қазан айында ол Бельфаст сарайында өткен конференция мен тойда Макфелимді опасыздықпен тұтқындады, оның күзетшілерін өлтіргеннен кейін Макфелимді, оның әйелін және бауырласын Дублинде дарға асты. Ол Ольстерден шотландтарды қууға белсенді қатысқан Уильям Пирсті тұтқындап, оны сэр Брайан Макфелим О’Ниллге әскери ақпарат берді деп айыптады. 1574 жылдың желтоқсанында Эссекс Пирсті тұтқындап, Каррикфергус сарайында ұстауға бұйрық берді, бірақ Пирс босатылды және ол сэр Брайан Макфелим О’Ниллді сатқындық үшін жазалады. Лорд Эссекске Ирландияның бас қолбасшысы сэр Турлоу Луинах О’Ниллге шабуыл жасауға шақырғаннан кейін, көрінетін түрде Лестердің 1-ші графының ықпалымен, королева оған «кәсібін тоқтатуды» бұйырды. Алайда, ол оған белгілі бір дискрециялық билік берді, ол оны сэр Турлоу Луинахты жеңіп, Антрим графтығын жазалауға пайдаланды. Ол сондай-ақ Фрэнсис Дрейк пен сэр Джон Норрейс басқарған десанттық шабуылға қарсы Рэтлин аралының үңгірлерінде жасырынған Сорли Бойдың бірнеше жүздеген ізбасарларын, көбінесе әйелдер мен балаларды өлтірді. 1575 жылдың соңында ол Англияға оралды, «енді тыныш өмір сүруге» ниеттенді. Алайда, ол королеваның оны Ирландияның граф маршалы етіп тағайындау ұсынысын қабылдауға көндірілді. 1576 жылдың қыркүйегінде ол Дублинге келді, бірақ Дублин сарайында оның құрметіне өткізілген банкетте ауырып, үш аптадан кейін, мүмкін, дизентериядан қайтыс болды. Ол екі жылдан кейін оның жесірін алған Лорд Лестердің бұйрығымен уланды деген күдік туды. Эссекс өлгеннен кейін жасалған тексеруде оның табиғи себептерден қайтыс болғаны анықталды (банкетте Эссекспен бір стақаннан ішкен танымал судья Генри Дрейкотттың қызы Элис Дрейкотт та көп ұзамай қайтыс болды). Оның орнына оның ұлы Роберт Эссекс графтығына ие болды.

On his grandfather's death, Devereux became on 27 September 1558 The 2nd Viscount Hereford and 11th Baron Ferrers of Chartley. He was entrusted with joint custody of Mary, Queen of Scots, in 1568, and appointed Lord Lieutenant of Staffordshire in 1569 (which he held through the end of his life). Eager to give proof of "his good devotion to employ himself in the service of her Majesty," Lord Essex, as he was now, offered on certain conditions to subdue or colonise, at his own expense, a portion of the Irish province of Ulster. At that time, Ulster, in the north of Ireland, was completely under the dominion of the O'Neills, led by Sir Brian MacPhelim and Sir Turlough Luineach, and of the Scots led by Sorley Boy MacDonnell. His offer, with certain modifications, was accepted. He set sail for Ireland from Liverpool in August 1573, accompanied by a number of earls, knights and gentlemen, and with a force of about 1,200 men. His enterprise had an inauspicious beginning; a storm dispersed his fleet and drove some of his vessels as far as Cork and the Isle of Man. His forces did not all reach the place of rendezvous till late in the autumn, and he was compelled to entrench himself at Belfast for the winter. Here his troops were diminished by sickness, famine and desertion to not much more than 200 men. Intrigues of various sorts and fighting of a guerilla type followed, and Essex had difficulties both with his deputy Fitzwilliam and with the Queen. He was in dire straits, and his offensive movements in the east of Ulster took the form of raids and brutal massacres among the O'Neills. In October 1574, he treacherously captured MacPhelim at a conference and feast in Belfast Castle, and after slaughtering his attendants there, had MacPhelim, his wife and brother executed at Dublin. He arrested William Piers, who had been active in driving the Scots out of Ulster, and accused him of passing military intelligence to Sir Brian mac Phelim O'Neill. Essex ordered Piers's arrest and detention in Carrickfergus Castle in December 1574, but Piers was freed and he successfully executed Sir Brian mac Phelim O'Neill for treason. After encouraging Lord Essex to prepare to attack the Irish chief Sir Turlough Luineach O'Neill, apparently at the instigation of The 1st Earl of Leicester, the Queen suddenly commanded him to "break off his enterprise." However, she left him a certain discretionary power, and he took advantage of that to defeat Sir Turlough Luineach and chastise County Antrim. He also massacred several hundreds of Sorley Boy's following, chiefly women and children, who had hidden in the caves of Rathlin Island in the face of an amphibious assault led by Francis Drake and Sir John Norreys. He returned to England at the end of 1575, resolved "to live henceforth an untroubled life." He was, however, persuaded to accept the offer of the Queen to make him Earl Marshal of Ireland. He arrived in Dublin in September 1576, but fell ill at the banquet given in his honour at Dublin Castle, and died three weeks later, probably of dysentery. It was suspected that he had been poisoned at the behest of Lord Leicester, who married his widow two years later. A post mortem was carried out and concluded that Essex had died of natural causes (Alice Draycott, daughter of the prominent judge Henry Draycott, who drank from the same cup as Essex at the banquet, also died soon afterwards). He was succeeded in the Earldom of Essex by his son Robert.

Неке және балалылық

1561 немесе 1562 жылы сол кездегі Лорд Херефорд, сэр Фрэнсис Кнолис пен Кэтрин Кэридің қызы Леттис Кнолиске үйленді. Лорд және леди Херефорд, кейін Эссекс графы мен графинесі болған, келесі балалары болды: Роберт Деверё, 2-ші Эссекс графы. Франсис Уолсингхемге үйленді. Сэр Уолтер Деверё. Артур Дакинстің қызы Маргаретқа үйленді. Ол 1591 жылы Руан қамалында қаза тапты.