Кіріспе
Афинагор (,/æ//θ//ə/'/n//æ//g//ər//ə//s/; шамамен 133 – шамамен 190 ж.б.) – шіркеудің әкесі, 2-ші ғасырдың екінші жартысында өмір сүрген христиан апологы. Ол афиналық (бірақ, мүмкін, Афинада тумаған), философ және христиандыққа келген адам екені белгілі. Афинагордың мерекесі Шығыс православие шіркеуінде 24 шілдеде тойланады. Христиандыққа келгеннен кейін Афинагор Александрияға барып, болашақта даңқты христиан академиясында оқытумен айналысты.
Athenagoras (,/æ//θ//ə/'/n//æ//g//ər//ə//s/; ; c. 133 – c. 190 AD) was a Father of the Church, an Ante Nicene Christian apologist who lived during the second half of the 2nd century of whom little is known for certain, besides that he was Athenian (though possibly not originally from Athens), a philosopher, and a convert to Christianity. Athenagoras' feast day is observed on 24 July in the Eastern Orthodox Church. A convert to Christianity, Athenagoras went to Alexandria and taught at what would become its celebrated Christian academy.
Еңбектері мен жазбалары
Оның еңбегі кеңінен танылып, ықпалды болғандай көрінеді, бірақ ерте христиан ақтаушыларының, әсіресе Евсевийдің мол жазбаларында оның есімі еске алынбауы өте таңғажайып. Мүмкін, оның аты жасырынып таратылған еңбектері біраз уақытқа дейін басқа бір ақтаушының туындысы деп есептелген болар, немесе қазіргі кезде бізге белгісіз болған басқа жағдайлардың салдарынан жоғалып кеткен шығар. Ол туралы ерте христиан әдебиетінде тек екі рет кездеседі: Олимптық Мефодийдің (312 жылы қайтыс болған) фрагментінде оның «Апологиясынан» алынған бірнеше нақты цитаталар және Филипп Сидоның (шамамен 425 жыл) «Христиан тарихының» фрагменттеріндегі сенімсіз биогрфиялық деректер. Филипп Сидский Афинагордың Александрия катехизистік мектебінің басшысы ретінде Пантаеннан бұрын болғанын айтады (бұл, әдетте дұрыс емес және Евсевийдің мәлімдемелеріне қайшы), сондай-ақ Афинагор бастапқыда оларға қарсы шығу мақсатымен Киелі кітаптармен танысып, кейін христиандыққа келгенін атап көрсетеді. Оның сөйлемдерінің ырғағы мен материалдың құрылысы оның риторика мектебінде білім алғанын болжауға мүмкіндік береді. Оның жазбалары оның білімділігі мен мәдениеттілігін, философ және шешен ретіндегі қабілетін, замандастарының зиялылық деңгейін терең түсінуін, сондай-ақ дінінің күшті қарсыластарымен өте сыпайы және сақтықпен қарым-қатынас жасағанын көрсетеді.
Өлгендердің қайта тірілуі туралы
Өлгендердің қайта тірілуі туралы трактат, христиан әдебиетіндегі осы ілімнің алғашқы толық баяндамасы, «Апологиядан» кейін жазылды және оны оның қосымшасы деп санауға болады. Автор осы ілімді қорғау үшін замандас философияның ең жақсы аргументтерін келтіреді. Өзінің дәуіріндегі қарсылықтарды жолдан кейін, ол Жаратушының күші немесе біздің денелеріміздің табиғаты арқылы қайта тірілудің мүмкіндігін дәлелдеуге тырысады. Мұндай күшті қолдану Құдайға лайық емес емес, сондай-ақ басқа жаратылыстарға да әділетсіздік емес. Оның пікірінше, адамның табиғаты мен мақсаты дене мен жанның өмірін мәңгілікке сақтауды талап етеді. Ол жанның өлмейтіні және қайта тірілетін дене туралы анық айтса да, жанның өлім мен қайта тірілу арасындағы уақытта ешқандай сезімсіз екенін көрсетеді: «Өлгендер мен ұйықтағандар, кем дегенде, қазіргі немесе өткен уақыттың, тіпті өмірдің өзінің және өз өмірінің сезімінен мүлдем хабарсыз және бейтарап күйде болады».