Қытайға тән сүтқоректі – Милу бұлғыны (Elaphurus davidianus) таныстырамыз. Тек қана осы туыстың өкілі, генетикалық жақындығы және табиғаты туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қытайға тән сүтқоректілер түрлері
Species of mammals native to China
Пьер-Дэвидтің бұғысы (Elaphurus davidianus), сондай-ақ милу немесе елафур деп аталатын бұл бұғы түрі, Қытайдың субтропиктік өзен аңғарларында таралған. Ол негізінен шөп пен су өсімдіктерімен қоректенеді. Бұл Elaphurus туысының жалғыз қазіргі кезде сақталған өкілі. Кейбір мамандар Elaphurus туысын Cervus туысының кіші туысы деп қарастыруды ұсынады. Генетикалық зерттеулерге сәйкес, Пьер-Дэвидтің бұғысы Элд бұғысына жақын туыс. 19-ғасырдың соңында Пьер-Дэвидтің бұғысы Қытайда құрылысқа жетіп, аң аулаудан жойылмастан қалды, бірақ олардың бір бөлігі Франция мен Германия зоопарктеріне әкелінді және тұқымдастыру ортасында сәтті өсірілді. 20-ғасырдың басында британдық ақсүйек және саясаткер Гербранд Расселл, 11-ші Бедфорд герцогы, Берлин зоопаркінен бірнеше Пьер-Дэвид бұғысын алып, Вобурн аббаттығындағы өзінің иелігінде үлкен топты құрды. 1980 жылдары герцогтің шөбересі Робин Расселл, 14-ші Бедфорд герцогы, түрді табиғатқа қайта енгізу үшін ондаған бұғыларды қытай үкіметіне сыйлады. 2020 жылғы мәліметтер бойынша, Қытайдағы жабайы популяция шамамен 2825 басқа жетеді, ал Қытайдағы түрлі табиғат қорғау аумақтарында тағы 7380 бас бар. Бүгінде тірі барлық Пьер-Дэвид бұғылары Гербранд Расселлдің алғашқы тобынан тараған.
The Père David's deer (Elaphurus davidianus), also known as the milu or elaphure, is a species of deer native to the subtropical river valleys of China. It grazes mainly on grass and aquatic plants. It is the only extant member of the genus Elaphurus. Some experts suggest demoting Elaphurus to a subgenus of Cervus. Based on genetic comparisons, Père David's deer is closely related to Eld's deer. Père David's deer were hunted almost to extinction in their native China by the late 19th century, but a number were taken to zoos in France and Germany and the deer was bred successfully in captivity. In the early 20th century, the British nobleman and politician Herbrand Russell, 11th Duke of Bedford, acquired a few Père David's deer from the Berlin Zoo and built up a large herd on his estate at Woburn Abbey. In the 1980s, the duke's great grandson Robin Russell, 14th Duke of Bedford, donated several dozen deer to the Chinese government for reintroducing the species to the wild. As of 2020, the wild population in China was an estimated 2,825 individuals, with a further 7,380 in various nature reserves in China. All Père David's deer alive today descend from Herbrand Russell's original herd.
Демография
Пьер-Дэвид еліктері Қытай аймағына ендемик. Қазба жәндіктерінің мәліметтеріне сәйкес, бұл түр алғаш рет плейстоцен дәуірінде пайда болған, сол кезде ол Маньчжурияда таралған. Бұл жағдай голоцен дәуірінде өзгерді; осы кезеңде түр тек Оңтүстік Қытайдың батпақты және сулы жерлерінде ғана кездесті. Аң ауру және жерді игеру салдарынан Пьер-Дэвид еліктерінің саны одан да азайды. 1939 жылға қарай, жабайы түрлердің соңғысы атып өлтірілді.
The Père David's deer is endemic to the Chinese region. According to fossil records, the species first appeared during the Pleistocene period, when it could be found across Manchuria. This demography changed during the Holocene period; during this time, the species could only be found in the swamp lands and wetlands of southern China. Due to hunting and land reclamation, the population of the Père David's deer became even smaller. By 1939, the last of the wild species were shot and killed.
Сипаттамалары
Ересек аталық Дэвидің бұғысының басы мен денесінің ұзындығы 2-3 метрге жетеді және иығынан шамамен 1.2-1.5 метр биіктікте тұрады. Құйрығы бұғы үшін салыстырмалы түрде ұзын, түзуленгенде 50-80 см шамасында болады. Салмағы 180-250 кг аралығында. Басы ұзын және жұқа, көздері үлкен, преорбитальды бездері өте ірі, мұрны жалаңаш, құлақтары кішкентай және сүйір. Бұтақтанған мүйіздерінің ерекшелігі – ұзын тісшелері артқа қарай бағытталған, ал негізгі арқауы дерлік тік өседі. Жылына екі рет мүйіздері өсуі мүмкін. Жазғы мүйіздері үлкен болып келеді және жазғы үйіруден кейін қараша айында түсіп қалады. Екінші жұп мүйіздері (егер өссе) қаңтар айына дейін толық жетіледі және бірнеше аптадан соң түсіп қалады.
The adult Père David's deer reaches a head and body length of up to and stands about tall at the shoulder. The tail is relatively long for a deer, measuring when straightened. Weight is between The head is long and slender with large eyes, very large preorbital glands, a naked nose pad and small, pointed ears. The branched antlers are unique in that the long tines point backward, while the main beam extends almost directly upward. There may be two pairs per year. The summer antlers are the larger set, and are dropped in November, after the summer rut. The second set—if they appear—are fully grown by January, and fall off a few weeks later.
Туу және өмір сүру мерзімі
Жүктілік кезеңі шамамен тоғыз ай, шамамен 280 күнге созылады, одан кейін көбінесе бір жас төл туады; егіздер сирек кездеседі. Жүктілік кезеңі еліктерден басқа, барлық елендерге қарағанда едәуір ұзақ. Пьер-Дэвид еліктері маусымдық көбейтушілер саналады, себебі Еуропадағы тұтқындықта ұсталған популяцияларда төрт төлдің үшеуі сәуір айында туады. Ұрықтану маусымы 160 күнге созылады, ал жұптасу маусымы әдетте маусым және шілде айларында болады. Роббинс және Роббинс формуласы бойынша есептелген төлдің салмағы 11,3 және 13,2 кг аралығында болады. Жастар (тоғыздықтар немесе бұзаулар деп те аталады) көптеген елен түрлерінде кездесетін дақты жүндерге ие. Олар туғаннан кейін өте жылдам дамиды. Жыныстық жағынан жетілуге шамамен 14 айда жетеді. Пьер-Дэвид еліктері 1200 жылдан астам уақыттан бері жабайы табиғаттан оқшауланған, сондықтан адамдар басқа табиғи жыртқыштардың ұзақ уақыт болмауына байланысты, негізгі қауіп көзі болып саналады. Адамдармен кездескенде, еліктердің реакциясы жынысына қарай өзгереді. Тек аналықтардан тұратын топтар адамдарға қарағанда еркектерден тұратын топтарға қарағанда азырақ сақтанады. Бір типті қауіп-қатердің жыртқыштарға қарсы реакцияны сақтап қалуға жеткілікті болуы мүмкін деген гипотеза бар. Ұрықтану маусымында аналықтар күшейтілген сақтандыру және қауіп-қатерді сезінуге бейімділік көрсетеді, бұл еркектердің жұптасу әрекеттеріне жауап ретінде болады.
The gestation period is about nine months, roughly around 280 days, after which a single offspring is usually born; twins are born rarely. The gestation period is significantly longer than any other deer besides the roe deer. Père David's deer are considered seasonal breeders because three out of four calves are born during April in captive European populations. The breeding season is 160 days with the mating season usually being in June and July. Calf weight, calculated using Robbins and Robbins equation, tends to be between 11.3 and 13.2 kg. The juveniles (referred to as either fawns or calves) have a spotted coat, as is commonly seen in most species of deer. They are known to develop very quickly after birth. They reach sexual maturity at about 14 months. The Père David's deer has been in isolation from the wild for more than 1200 years, causing humans to be the primary perceived threat due to a long term lack of exposure to other natural predators. When encountering humans, the deer's response varies according to sex. Female only groups display a lower degree of caution towards humans than in male only groups. It was hypothesized that the presence of a single type of threat may be sufficient to maintain anti predator responses in the face of relaxed predation pressure. During rutting season, the does will display increased vigilance and heightened threat perception, likely in response to the mating activities of the males.
Жауыздық
Тарихи тұрғыдан алғанда, Пьер-Дэвид еленінің басты жыртқыштары жолбарыстар мен леопардтар болған деп саналады. Олар қазіргі таңда тұтқында өмір сүргендіктен бұл жыртқыштармен кездеспесе де, осы үлкен мысықтарға қатысты суреттер мен тітіркендіргіштерді көрсеткен кезде, елендер далалық елендерге тән сақтықпен жыртқыш-жеңілдік реакциясын инстинктивті түрде білдірді.
Historically, the main predators of the Père David's deer are believed to have been tigers and leopards. Although they no longer encounter these predators while living in captivity, while experimenting with exposures to images and stimuli relating to these big cats, the deer seemed to instinctively react with a cautious predator–prey response typical of wild deer.