Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Римберт (немесе Ремберт) (шамамен 830 – 11 маусым 888, Бременде) – 865 жылдан 888 жылы қайтыс болғанға дейін Шығыс Франкия Корольдігінің солтүстік бөлігіндегі Гамбург-Бремен архиепископы. Ол ең белгілісі Ансгардың өмірбаяны – «Vita Ansgari» агиографиясын жазды, ол орта ғасырлардың ең танымал агиографияларының бірі болып саналады.
Saint Rimbert (or Rembert) (c. 830 11 June 888 in Bremen) was archbishop of Hamburg Bremen, in the northern part of the Kingdom of East Frankia from 865 until his death in 888. He most famously wrote the hagiography about the life Ansgar, the Vita Ansgari, one of the most popular hagiographies of middle ages.
Өмірбаян
Римбер туралы тікелей мәліметтер аз, оның өмірі туралы ақпараттың көп бөлігі белгісіз автор жазған, 10 ғасырда жазылған болуы мүмкін «Vita Rimberti» агиографиясынан алынған. Монах ретінде ол Турхолт (Торхут) қаласында тәлім алды, содан кейін Гамбург епискобы Ансгармен бірге Скандинавияға миссионерлік сапарға қатысты. 865 жылы Ансгар қайтыс болғаннан кейін Римберт Гамбург-Бремен архиепископы болып бірауыздан сайланды. Сайланғаннан кейін Римберт Минден епископы Теодрих және Корвей абаты Адалгармен бірге Людовик Неміс сарайына барды, ол оны Майнц архиепископы Людвигке жіберіп, шынқылу рәсімін өткізуге жіберді, оған Падерборндық Люихард пен Тоедрих көмектесті. Римберт Ансгар бастаған миссионерлік жұмысты патшалық немесе папалық қолдау болмаса да, жалғастырды. Римберт, әсіресе Фризияда қасиетті саналады. Оның мерекесі 4 ақпан. «Солтүстіктің елшісі» атанған Ансгардан кейін Римберт Швеция миссионері Зигфридпен бірге «Солтүстіктің екінші елшісі» ретінде құрметтеледі.
Little is directly known about Rimbert, much of the information available regarding his life comes from the Vita Rimberti, a hagiography written by an unknown author, likely produced some time in the 10th century. As a monk he trained in Turholt (Torhout), after which he shared a missionary trip to Scandinavia with his mentor Ansgar, Bishop of Hamburg. Upon Ansgar's death in 865, Rimbert was unanimously elected Archbishop of Hamburg Bremen. Upon his election, Rimbert travelled with Bishop Theodric of Minden and Abbot Adalgar of Corvey to the court of Louis the German, who sent him to Archbishop Liudbert of Mainz to receive his consecration, which he received with the aid of Luidhard of Paderborn and Thoedric. Rimbert continued much of the missionary work that had begun under Ansgar, despite the lack of royal or papal support for the missionary effort. Rimbert is revered as a saint particularly in Frisia. His feast day is 4 February. After Ansgar, epithetised the Apostle of the North, Rimbert is revered as the Second Apostle of the North, alongside the missionary Sigfrid of Sweden.
Ратрамнус пен Корбимен байланысы
9-ғасырдағы даулы теолог Ратрамн Корбидің ерекше хатында, Ратрамн циноцефалияның мәніне қатысты Римберттің жоғалған хатына жауап берді. Хатта Ратрамн Римберттің Скандинавияда миссионерлік сапарда болғанда алған хабарына жауап береді. Бұл хабарда аймақта циноцефалиялардың өмір сүргені және олардың ұйымдасқан қоғамдарда тұрғаны айтылған. Римберт, циноцефалиялардың ақыл-ойы бар екенін және осылайша Адамның ұрпағынан тараған, яғни адам саналы және христиан дініне өтуге лайық екенін білдіретінін сұрады. Бұл хат циноцефалияларға және, демек, олармен тығыз байланысты викингтерге қатысты көзқарастың өзгеруінің басталуын көрсетеді. Циноцефалияларды адам деп түсіну Римберт үшін терең мағынаға ие болды. Бұл оның өзінің халқы – даниялықтарды дінге қайтаруын ақтаудан өзге, сонымен қатар пайғамбарлық маңызына ие болды. Псевдо-Мефодийдің апокалипсисі – 9-ғасыр Еуропасындағы апокалипсис туралы ең көп оқылған және танымал еңбектердің бірі. Онда барлық адам христиан дініне өткеннен кейін, Солтүстіктен келген қарапайым және варварлық халықтар әлемді жояды делінген. Римберт Скандинавия халқын дінге өткізудегі осы пайғамбарлық және апокалиптикалық мағынаны естен шығармады. Бұған қоса, хат Ансгар мен Римберттің Корби монахтарымен арадағы саяси байланысты көрсетеді. Римберт Корби монахтарымен бірігіп, Батыс Франкияда Карл Бальдтан қолдау іздеді. Сол сияқты, бұл одақ алдын ала белгілеу туралы идеяларға және Орбайстың даулы монахы Гоцхальк ұсынған идеяларға ортақ қолдаумен негізделген. Алайда, бұл Римбертті Реймстің Гинкмарымен идеологиялық қақтығысқа ұшыратты, ол алдын ала белгілеудің екі идеясына да, циноцефалиялардың адамдығына да қарсы болды және Скандинавиядағы миссионерлік жұмыстың мәніне күмән келтірді.
In a highly notable letter from the controversial 9th century theologian, Ratramnus of Corbie, Ratramnus responded to a lost letter from Rimbert regarding the nature of cynocephali. In the letter, Ratramnus gave a response to an account received by Rimbert, while on a mission in Scandinavia. The account told of cynocephali living in the region and that they were living in organised communities. Rimbert had enquired if this in meant that the cynocephali were capable of reason and therefore are 'arose from the line of Adam' making them human and eligible for Christian conversion. This letter highlights the beginning of the change of perception of cynocephali and by extension, Vikings, with whom they were intrinsically linked. This understanding of cynocephali as human and therefore convertible had profound connotations for Rimbert. Not only was this continued justification for the conversion of his fellow Danes but also had profound prophetic implications. The apocalypse of pseudo Methodius was one of the most widely read and popular accounts of the apocalypse in 9th century Europe, in which when all people had been converted to Christianity, the monstrous and barbaric people from the North would destroy the world. The prophetic and apocalyptic implications of his work to convert Scandinavian people was not lost Rimbert. Furthermore, the letter is evident of political connection between the Ansgar and Rimbert and the monks of Corbie. Rimbert aligned himself with the monks at Corbie and sought patronage in West Frankia with Charles the Bald. Similarly, this alliance was underpinned by a common support for ideas of predestination and the ideas of the controversial monk Gotschalk of Orbais. This however, bought Rimbert into an ideological conflict with Hincmar of Rheims who vehemently opposed both ideas of predestination, the humanity of the Cynocephali and questioned the value of the missionary work in Scandinavia.
Гамбург-Бременнің қазылған іргетастары
Римберттің Гамбург-Бремен архиепискобы болып сайлануына дейін Гамбург-Бремен архиепископтық орын ресми түрде құрылмаған еді. Ансгардың өзі Гамбург епископтығын құрды, Луи Исакей өлген соң оған бұл лауазым берілгенін мәлімдеді, бұл таласқа Луи Герман шағынбады. Кейін Ансгар архиепископ болды, бірақ ол миссионер архиепискобы ғана болды, сондықтан оның епископтық орын, Гамбург, тек епископтық еді, архиепископтық емес. Ансгар қайтыс болғаннан кейін, Римберт 865 жылы архиепископтыққа ие болды, ол Гамбург архиепископтық орын үшін жеткілікті үлкен емес екенін түсінді, ал Кельн архиепискобы Ансгардың бірқатар ықпалына ие болған Бременге билік етуді талап етуі мүмкін еді, бірақ оның және Римберттің оған ешқандай құқығы болмады. Бұл Римберттің архиепископтық мұрағаттарындағы алғашқы сыйлықтар туралы берген бірнеше есебінің қолда бар құжаттамалық деректермен қайшы келетінінен көрінеді. Римбертке, ол және Ансгар Бремен мен Гамбургқа епископтық құқықтарын дәлелдеу үшін қолданған жалған құжаттарға сенімді контекст беру қажет болды. Сондықтан Римберт Vita Ansgari ішінде Скандинавиядағы миссионерлік жұмыстың жалғасуын және Ансгардың Бременге билігін ақтады, соның арқасында Гамбург-Бремен епископтық орыны заңдастырылды.
Prior to Rimbert's election as Archbishop of Hamburg Bremen the archiepiscopal see of Hamburg Bremen had not technically existed. Ansgar himself had forged the bishopric of Hamburg, claiming that he had been granted the position by Louis the Pious after he died, a claim uncontested by Louis the German. Ansgar later became an archbishop, though only a missionary archbishop, and such his episcopal see, Hamburg, was only that of a bishop not Archbishop. When Ansgar died and Rimbert assumed the archbishopric in 865, he understood that Hamburg was not large enough for an archiepiscopal see and the Archbishop of Cologne threatened to assert jurisdiction over Bremen, an area Ansgar had exercised some influence though to which he and Rimbert had no claim. This is apparent as several of the accounts that Rimbert gives of the earlier bestowals of the archdiocese are at odds with surviving documentary evidence. Rimbert needed to provide believable context for the forged documents that he and Ansgar used to claim the episcopal justification over Bremen as well as Hamburg. As such, Rimbert wove together in the Vita Ansgari justification for the continuation of the missionary work in Scandinavia and the authority that Ansgar had over Bremen, legitimising the episcopal see of Hamburg Bremen.