Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
495-511 жылдар аралығында Константинопольдің Экумендік Патриархы II Македонский (грекше: Μακεδόνιος; шамамен 517 жылы қайтыс болды) - Константинопольдің Патриархы (495–511).
Ecumenical Patriarch of Constantinople from 495 to 511
Macedonius II (Greek: Μακεδόνιος; died c. 517) was Patriarch of Constantinople (495–511).
Өмірбаян
Бір-екі жыл ішінде (күні белгісіз) ол кеңес шақырды, онда Халкидон соборының шешімдерін жазбаша түрде бекітті. 507 жылы Евфемийдің қызметтен алынуына қарсы болған Иерусалим патриархы Илияс Македониймен қарым-қатынас орнатты. Император Анастасий Македонийді Халкидон соборына қарсы мәлімдеме жасауға барлық күшін жұмсады, бірақ жағымпаздық пен қаулы-қорқытудың ешқайсысы нәтиже бермеді. Оны өлтіру үшін Евколус есімді саскүн жалданыпты. Патриарх қауіптен құтылып, қылмыскерге ай сайын белгілі бір мөлшерде азық-түлік беруге бұйрық берді. Константинополь халқы Халкидон соборына зор құлшыныспен қарады, тіпті бірнеше рет бүлікке дейін барды. Жағдайдың нашарлауын болдырмау үшін Анастасий қала әкіміне процессияларға қатысып, шіркеу жиналыстарында болуға бұйрық берді. 510 жылы Анастасий тағы бір әрекет жасады. Македоний Рим епископы төрағалық ететін экуменикалық кеңес болмаса, ештеңе істемейтінін айтты. Анастасий бұл жауаптан ашуланып, Македоний оның тәж кигізілген кезде берген уәдесін – шіркеу сенімін және Халкидон соборының билігін сақтауды – ешқашан орындамайтынына қатты ренжіді. Ол Македонийді лауазымынан қуғысы келді. Евтихтік монахтар мен дін қызметкерлерін, кейде қала әкімдерін жіберіп, оны жұрт алдында қаралап, қорлауға тырысты. Бұл қала тұрғындары арасында үлкен дүрбелең тудырды, император өзінің сарайына қамалып, қашуға дайындық үшін кемелер дайындауға мәжбүр болды. Ол Македонийге елші жіберіп, онымен сөйлесуге шақырды. Македоний барып, императорды оның қуғындауы шіркеуге келтірген қасіреттер үшін айыптады. Анастасий оған келісім білдірді, бірақ сонымен бірге патриархтың сенімін өзгертуге үшінші рет әрекеттенді. Оның құралдарының бірі – Евтихтік епископ Ксеная болды. Ол Македонийден сенімін жазбаша түрде жариялауды талап етті. Македоний императорға Никея және Константинополь Әкелерінен басқа ешқандай сенімі жоқ екенін, Несторий мен Евтихті, сондай-ақ екі Ұл немесе екі Мәсіхті мойындағандарды, немесе екі табиғатты бөліп қарағандарды анафемаға ұшыратқанын жазып берді. Ксенаяс алғашқы әрекетінің сәтсіз аяқталғанын көріп, екі адамды тауып, оларды Македонийге қарсы қорқынышты қылмыс жасады деп айыптады, олар өздерін оның серіктестері деп мойындады. Олар оны несториандықпен айыптады және осы сектаны қолдау үшін Пауылдың хатындағы бір сөйлемді өзгертіп жазды. Соңында император оған Халкидон соборының шешімдерінің епископтардың қолтаңбаларымен расталған түпнұсқа көшірмесін кеңсе меңгерушісі арқылы жіберуге бұйрық берді. Македоний бас тартты және оны үлкен шіркеудің алтаріның астына жасырып қойды. Осыдан кейін Анастасий оны түнгі уақытта алып кетіп, Халкидонға, содан кейін бұрынғы патриархтың жер аударылған жері – Понттағы Эукайтаға жеткізді. 515 жылы папа Хормиздас Македонийді қалпына келтіруге тырысты, оны әділетсіз түрде қызметтен алынған деп есептеді. Македонийдің туысы болған бүлікші Виталиан мен император Анастасий арасындағы бейбіт келісімде патриарх пен барлық қызметтен алынған епископтар өз лауазымдарына қайта оралуы керек екені айтылған. Бірақ Анастасий уәдесін орындамады және Македоний жер аударылып қайтыс болды. Ол шамамен 517 жылы Ганграда қайтыс болды, ол гунндардан қорқып, сонда тығынып жүрген еді, олар Каппадокия, Галатия және Понттың барлық аймақтарын тонады.
Within a year or two (the date is uncertain) he assembled a council, in which he confirmed in writing the acts of the Council of Chalcedon. In 507 Elias, patriarch of Jerusalem, who had been unwilling to sanction the deposition of Euphemius, united himself in communion with Macedonius. The emperor Anastasius employed all means to oblige Macedonius to declare against the Council of Chalcedon, but flattery and threats were alike unavailing. An assassin named Eucolus was even hired to take away his life. The patriarch avoided the blow, and ordered a fixed amount of provisions to be given monthly to the criminal. The people of Constantinople were equally zealous for the council of Chalcedon, even, more than once, to the point of sedition. To prevent unfavourable consequences, Anastasius ordered the prefect of the city to follow in the processions and attend the assemblies of the church. In 510 the Anastasius made a new effort. Macedonius would do nothing without an ecumenical council at which the bishop of Rome should preside. Anastasius, annoyed at this answer, and irritated because Macedonius would never release him from the engagement he had made at his coronation to maintain the faith of the church and the authority of the council of Chalcedon, sought to drive him from his chair. He sent Eutychian monks and clergy, and sometimes the magistrates of the city, to load him with public outrage and insult. This caused such a tumult amongst the citizens that the emperor was obliged to shut himself up in his palace and to have ships prepared in case flight should be necessary. He sent to Macedonius, asking him to come and speak with him. Macedonius went and reproached him with the sufferings his persecutions caused the church. Anastasius stated his willingness to this, but at the same time made a third attempt to tamper with the beliefs of the patriarch. One of his instruments was Xenaïas, a Eutychian bishop. He demanded of Macedonius a declaration of his faith in writing; Macedonius addressed a memorandum to the emperor insisting that he knew no other faith than that of the Fathers of Nicaea and Constantinople, and that he anathematized Nestorius and Eutyches and those who admitted two Sons or two Christs, or who divided the two natures. Xenaïas, seeing the failure of his first attempt, found two individuals who accused Macedonius of an abominable crime, avowing themselves his accomplices. They then charged him with Nestorianism, and with having falsified a passage in an epistle of Paul, in support of that sect. At last the emperor commanded him to send by master of the offices the authentic copy of the Acts of the council of Chalcedon signed with the autographs of the bishops. Macedonius refused, and hid it under the altar of the great church. Thereupon Anastasius had him carried off by night and taken to Chalcedon, to be conducted thence to Eucaïta in Pontus, the place of the exile of his predecessor. In 515 Pope Hormisdas worked for the restitution of Macedonius, whom he considered unjustly deposed; it had been a stipulation in the treaty of peace between the rebel Vitalian, a relative of Macedonius, and Emperor Anastasius that the patriarch and all the deposed bishops should be restored to their sees. But Anastasius never kept his promises, and Macedonius died in exile. His death occurred c. 517, at Gangra, where he had retired for fear of the Huns, who ravaged all Cappadocia, Galatia, and Pontus.