Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1848 және 1849 жылдардағы төңкерістер жиынтығы
Set of revolutions in 1848 and 1849
Австрия империясындағы 1848 жылғы төңкерістер – 1848 жылдың наурызынан 1849 жылдың қарашасына дейін Австрия империясында болған төңкерістердің жиынтығы. Революциялық қозғалыстың көп бөлігі ұлттық сипатта болды: Венадан басқарылған империяға этникалық немістер, венгрлер, поляктар, богемиялықтар (чехтар), русиндер (украиндықтар), словендер, словактар, румындар, хорваттар, итальяндықтар және сербтер кірді; олардың бәрі төңкеріс барысында автономияға, тәуелсіздікке немесе тіпті басқа ұлттар үстемдігіне қол жеткізуге тырысты. Неміс мемлекеттеріндегі бір мезгілдегі оқиғалар ұлттық картинаны одан әрі күрделендірді, олар неміс ұлттық біртүтастығын нығайтуға ұмтылды. Осы ұлтшылдардан өзге либералдық және тіпті социалистік ағымдар империяның ұзақ жылдар бойы сақталған консерватизміне қарсы тұрды.
The Revolutions of 1848 in the Austrian Empire were a set of revolutions that took place in the Austrian Empire from March 1848 to November 1849. Much of the revolutionary activity had a nationalist character: the Empire, ruled from Vienna, included ethnic Germans, Hungarians, Poles, Bohemians (Czechs), Ruthenians (Ukrainians), Slovenes, Slovaks, Romanians, Croats, Italians, and Serbs; all of whom attempted in the course of the revolution to either achieve autonomy, independence, or even hegemony over other nationalities. The nationalist picture was further complicated by the simultaneous events in the German states, which moved toward greater German national unity. Besides these nationalists, liberal, and even socialist currents resisted the Empire's longstanding conservatism.
Өмірбаян
1848 жылғы оқиғалар 1815 жылғы Вена конгресінен кейін күшейген әлеуметтік және саяси шиеленістердің нәтижесі болды. "Наурызға дейінгі" кезеңде консервативті Австрия империясы Ағарту дәуірінің идеяларынан бұрынғыдан да алыстап, баспасөз бостандығын шектеді, көптеген университеттердің қызметін қысқартты және студенттік ұйымдарға тыйым салды.
The events of 1848 were the product of mounting social and political tensions after the Congress of Vienna of 1815. During the "pre March" period, the already conservative Austrian Empire moved further away from ideas of the Age of Enlightenment, restricted freedom of the press, limited many university activities, and banned fraternities.
Әлеуметтік және саяси қақтығыс
Венгрияның кейбір аймақтарындағы ауыл шаруашылығы өндірісінде және жер пайдалану құқықтарындағы борышкерлер мен кредиторлар арасындағы қақтығыстар кейде зорлық-зомбылыққа ұласып, жанжалдарға әкелді. 1848 жылға дейінгі Еуропада ұйымдасқан дінге байланысты дау-дамай кең таралған. Шиеленіс католиктердің ішінде де, әртүрлі конфессия өкілдері арасында да болды. Бұл қақтығыстар көбінесе мемлекетпен келіспеушіліктермен қатар жүрді. Революционерлер үшін мемлекеттік даулар, оның ішінде қарулы күштер мен салық жинау маңызды мәселелер болды. 1848 жылға жақындаған сайын, империяны ұзақ жылдар бойы консервативті министр Клеменс Венцель фон Меттернихтің «Еуропа концертiн» сақтап тұру үшін басып тастаған төңкерістер империяны дерлік банкротқа дейін жеткізіп, үздіксіз сарбазға мұқтаж қылды. Комиссиялардың жұмысы әскер мен азаматтар арасында төбелес тудырды. Бұл шаруаларды одан әрі ашуландырды, олар феодалдық міндеттемелеріне наразылық білдірді. Баспасөз және құрастыру еркіндігінің болмауына қарамастан, студенттер мен неміс университеттерінде білім алғандар арасында гүлденген либералды неміс мәдениеті болды. Олар білім беру және тіл тақырыбында пікірталас жүргізетін памфлеттер мен газеттер шығарды; негізгі либералды реформалардың қажеттілігі жалпы қабылданды. Бұл орта таптың либералдары мәжбүрлі еңбек тиімді емес екенін және империя жалақылы еңбек жүйесін қабылдауы керектігін түсінді және мойындады. Сұрақ сол реформаларды қалай енгізуде болды. Венадағы сол кездегі танымал либералдық клубтарға 1842 жылы құрылған Заң және саяси оқу клубы және 1840 жылы құрылған «Конкордия» қоғамы кірді. Олар, 1840 жылы құрылған Төменгі Австрия өндірушілер қауымдастығы сияқты, қаланың кофеханаларында, салондырында және тіпті сахналарында Меттернихтің үкіметін сынаған мәдениеттің бір бөлігі болды, бірақ 1848 жылға дейін олардың талаптары конституционализмге немесе жиналыс еркіндігіне дейін, тіпті республикашылдыққа дейін жеткен жоқ. Олар тек цензураны жеңілдетуді, дін бостандығын, экономикалық бостандықты және, ең бастысы, құзыретті басқаруды жақтады. Олар тікелей халық егемендігіне және жалпы сайлау құқығына қарсы болды. Сол жақта радикалданған, кедейленген интеллигенция болды. 1840 жылдардағы Австрияда білім беру мүмкіндіктері білімді адамдар үшін жұмыс іздеу мүмкіндіктерін асып кетті.
Conflicts between debtors and creditors in agricultural production as well as over land use rights in parts of Hungary led to conflicts that occasionally erupted into violence. Conflict over organized religion was pervasive in pre 1848 Europe. Tension came both from within Catholicism and between members of different confessions. These conflicts were often mixed with conflict with the state. Important for the revolutionaries were state conflicts including the armed forces and collection of taxes. As 1848 approached, the revolutions the Empire crushed to maintain longstanding conservative minister Klemens Wenzel von Metternich's Concert of Europe left the empire nearly bankrupt and in continual need of soldiers. Draft commissions led to brawls between soldiers and civilians. All of this further agitated the peasantry, who resented their remaining feudal obligations. Despite lack of freedom of the press and association, there was a flourishing liberal German culture among students and those educated in German universities. They published pamphlets and newspapers discussing education and language; the need for basic liberal reforms was assumed. These middle class liberals largely understood and accepted that forced labor is not efficient, and that the Empire should adopt a wage labor system. The question was how to institute such reforms. Notable liberal clubs of the time in Vienna included the Legal Political Reading Club (established 1842) and Concordia Society (1840). They, like the Lower Austrian Manufacturers' Association (1840) were part of a culture that criticized Metternich's government from the city's coffeehouses, salons, and even stages, but prior to 1848 their demands had not even extended to constitutionalism or freedom of assembly, let alone republicanism. They had merely advocated relaxed censorship, freedom of religion, economic freedoms, and, above all, a more competent administration. They were opposed to outright popular sovereignty and the universal franchise. More to the left was a radicalized, impoverished intelligentsia. Educational opportunities in 1840s Austria had far outstripped employment opportunities for the educated.
Өнеркәсіптік революция
1840 жылдары Австрияға тараған өнеркәсіптік революция 1848 жылғы революцияға себеп болған маңызды фактор ретінде қарастырылады және 19 ғасырдағы рухани дамудан гөрі оның ықпалы зор болғаны дәлелденді. Өнеркәсіптік революция шағын кәсіпорындарға нұқсан келтірді, жұмыс жағдайларын нашарлатты, соның салдарынан қарапайым халық, әсіресе орта және төменгі топтар, революциялық идеяларға көбірек бейімделді.
The industrial revolution, which spread to Austria in the 1840s, has been cited as a key factor leading up to the 1848 revolution, and argued to be a far greater contributor than intellectual developments in the 19th century. The industrial revolution had hurt small businesses and brought poor working conditions, which made ordinary citizens namely the middle and lower classes more receptive to revolutionary thought.
Зорлық-зомбылықтың тікелей себебі
1845 жылы Солтүстік Америкадан Бельгияға картоф шіруі келді, осылайша Аштық жылдары басталды. Ауру Еуропаға жылдам тарағандықтан, кедей халықтың негізгі калория көзі құрыды және азық-түлік бағалары күрт өсті. 1846 жылы Австрияның Галисиясында поляк ақсүйектерінің көтерілісі болды, ол шаруалардың ақсүйектерге қарсы көтерілуімен тоқтатылды. 1845–47 жылдардағы экономикалық дағдарыс континенттің барлық аймақтарындағы рецессиямен және азық-түлік жетіспеушілігімен сипатталды. 1848 жылдың ақпан айының соңында Парижде демонстрациялар өтті. Францияның Людовик Филипп патшасы тақтан бас тарды, бұл континенттегі ұқсас көтерілістерге әкеп соқты.
In 1845, potato blight arrived in Belgium from North America, thus starting the Hungry Forties. As the disease quickly spread throughout Europe, the major calorie source for the poorer population failed and food prices soared. In 1846 there had been an uprising of Polish nobility in Austrian Galicia, which was only countered when peasants, in turn, rose up against the nobles. The economic crisis of 1845–47 was marked by recession and food shortages throughout the continent. At the end of February 1848, demonstrations broke out in Paris. Louis Philippe of France abdicated the throne, prompting similar revolts throughout the continent.
Ерте жеңіс шиеленіске әкеледі
Париждегі ақпандағы жеңістер туралы жаңалықтар тарағаннан кейін, Еуропаның барлық аймақтарында, соның ішінде Венада да көтерілістер болды. Наурыз айында Төменгі Австрияның Diet (парламенті) Niederösterreichisches Landeshaus (Төменгі Австрияның Штаттар үйі) консервативті мемлекеттік канцлер және сыртқы істер министрі, принц Меттернихтің отставкасын талап етті. Меттернихтің қорғанына ешкім жиналмады, сондай-ақ Австрияның Фердинанд I-нен де қарсы пікір түспеді, сондықтан ол 13 наурызда отставкаға кетті. Меттерних Лондонға қашып кетті, ал Фердинанд жаңа, формалды түрде либералды министрлерді тағайындады. Қараша айына қарай Австрия империясы бес Министр Президенттің басшылығымен бірнеше қысқа мерзімді либералды үкіметтерді көрді: граф Коловрат (17 наурыз – 4 сәуір), граф Фиккелмонт (4 сәуір – 3 мамыр), барон Пиллерсдорф (3 мамыр – 8 шілде), барон Доблхофф Диер (8 шілде – 18 шілде) және барон Вессенберг (19 шілде – 20 қараша). Австрия армиясының әлсіздігіне байланысты бұрынғы тәртіп тез құлдырады. Фельдмаршал Жозеф Радецкий Венеция және Милан көтерілісшілерімен шайқаста әскерін ұстай алмады, керісінше, қалған әскерлерге эвакуация жасауға бұйрық берді. Әлеуметтік және саяси қақтығыстар, сондай-ақ діни және конфессиялық шиеленістер континенттің көп бөлігі либералды жеңіске қуанғандықтан уақытша басылды. Ұлы саяси ұйымдар мен үкіметке халықтың қатысуы кеңінен тарады. Дегенмен, либералды министрлер орталық билікті орната алмады. Венеция мен Миланның уақытша үкіметтері Италия мемлекеттерінің конфедерациясына қосылғысы келетінін білдірді, бірақ Венеция үкіметі үшін бұл Австрия мен Пьемонт арасындағы 1848 жылғы келісімге қол қойылғаннан кейін бес күнге ғана созылды. Песттегі жаңа венгр үкіметі империядан бөлініп, Фердинандты патша сайлау ниеттерін жариялады, ал Польша Ұлттық комитеті Галиция және Лодомерия Корольдігі үшін де солай деп мәлімдеді.
After news broke of the February victories in Paris, uprisings occurred throughout Europe, including in Vienna, where the Diet (parliament) of Lower Austria at Niederösterreichisches Landeshaus (Estates House of Lower Austria) in March demanded the resignation of Prince Metternich, the conservative State Chancellor and Foreign Minister. With no forces rallying to Metternich's defense, nor word from Ferdinand I of Austria to the contrary, he resigned on 13 March. Metternich fled to London, and Ferdinand appointed new, nominally liberal, ministers. By November, the Austrian Empire saw several short lived liberal governments under five successive Ministers President of Austria: Count Kolowrat (17 March–4 April), Count Ficquelmont (4 April–3 May), Baron Pillersdorf (3 May–8 July), Baron Doblhoff Dier (8 July–18 July) and Baron Wessenberg (19 July–20 November). The established order collapsed rapidly because of the weakness of the Austrian armies. Field Marshal Joseph Radetzky was unable to keep his soldiers fighting Venetian and Milanese insurgents in Lombardy Venetia, and instead had to order the remaining troops to evacuate. Social and political conflict as well as inter and intra confessional hostility momentarily subsided as much of the continent rejoiced in the liberal victories. Mass political organizations and public participation in government became widespread. However, liberal ministers were unable to establish central authority. Provisional governments in Venice and Milan quickly expressed a desire to be part of an Italian confederacy of states; but for the Venetian government this lasted only five days, after the 1848 armistice between Austria and Piedmont. A new Hungarian government in Pest announced its intentions to break away from the Empire and elect Ferdinand its King, and a Polish National Committee announced the same for the Kingdom of Galicia and Lodomeria.
"Халықтардың көктемі"нен кейінгі әлеуметтік және саяси шиеленістер
Қозғалыс партиясының жеңісі төменгі таптардың бұрынғы қақтығыстарды жаңа күшпен қайта жандандыру мүмкіндігі ретінде қабылданды. Венада бірнеше салық төлеуден бас тарту акциялары мен салық жинаушыларды өлтіру әрекеттері орын алды. Миландан шегініп келе жатқан Радецкий әскерлеріне қарсы әскерлерге жасалған шабуылдар жиі болды. Вена архиепискобы қашуға мәжбүр болды, ал Грацтағы иезуиттер монастыры қиратылды. Жаңа ұлттық үкіметтер билікке келіп, бірлік жариялағанда ұлтшылдық талаптары мен оның қайшылықтары айқын көріне бастады. Сардиниялық Карл Альберт, Пьемонт-Савойя королі, 23 наурызда Австрияның солтүстік Италиялық провинцияларында бүкіл түбіртекке тараған ұлтшыл соғысты бастады. Неміс ұлтшыл қозғалысы Австрияны біріккен неміс мемлекетіне қосу мәселесімен бетпе-бет келді, бұл Франкфурт Ұлттық Ассамблеясын екіге бөлді. Венадағы либералды министрлер Габсбург жерлерінің бір бөлігінде Германия Ұлттық Ассамблеясына сайлау өткізуге келісім берді, бірақ қай Габсбург аймақтары қатысатыны белгісіз болды. Венгрия мен Галицияның неміс еместігі анық болды; неміс ұлтшылдары (Богемия диетасында басымдық құрғандар) Богемия мен Моравия халқының көпшілігі чех тілінде сөйлегеніне қарамастан, ескі тәждік жерлер біріккен неміс мемлекетіне тиесілі деп есептеді. Чех ұлтшылдары тілді одан да маңызды деп санады және Франкфурт Парламенті сайлауын Богемия, Моравия және көршілес Австриялық Силезияда (соның ішінде чех тілінде сөйлейтін аймақтарда) бойкоттауға шақырды. Апрель мен мамыр айлары аралығында Прагада неміс және чех ұлтшылдары арасындағы шиеленіс күрт өсті. 17 сәуірде крепостнойлық құқық жойылғаннан кейін, Шығыс Галиция, Закарпатье және Буковинаның украин этникалық жерлерін біріктіруді мақсат ететін Жоғары Русь Кеңесі Галицияда құрылды. Львов университетінде украин тілі кафедрасы ашылды, ал алғашқы украин газеті "Зоря Галицька" 15 мамырда Львовта жарық көрді. 1 шілдеде Буковинада да крепостнойлық құқық жойылды. Жаздың басына қарай консервативті режимдер құлатылды, жаңа бостандықтар (баспасөз және бірлесу бостандығы сияқты) енгізілді және көптеген ұлтшыл талаптар қойылды. Жаңа парламенттер жаңа конституцияларды жазу үшін құрылтай жиналыстарын құру үшін кең сайлау өткізді. Сайлаулар күтпеген нәтижелер берді. Жаңа сайлаушылар, саяси биліктеріне жаңа түскендіктен наив және алаңдаған, көбінесе консервативті немесе орташа либералды өкілдерді сайлады. Ең кең сайлау құқығын жақтаған радикалдар өздері қолдаған жүйеде жеңіліске ұшырады, өйткені олар жергілікті беделді және бай адамдар емес еді. Осы аралас нәтижелер Париждегі "Маусым күндері" көтерілісіне ұқсас қақтығыстарға әкелді. Бұған қоса, бұл құрылтай жиналыстары мемлекет халқының қажеттіліктерін қанағаттандыру және сол мемлекеттің географиялық шекараларын анықтау сияқты екі қиын міндетті бір уақытта орындауға міндеттелді. Австрия Конституциялық жиналысы чех, неміс және поляк фракцияларына бөлінді, әр фракцияның ішінде саяси сол және оң қанаттар болды. Ассамблеядан тыс жерлерде петициялар, газеттер, жаппай демонстрациялар және саяси клубтар жаңа үкіметтерге қысым көрсетті және ассамблеяның ішінде болып жатқан көптеген пікірталастарды көбінесе зорлық-зомбылықпен білдірді. Чехтер 1848 жылдың 2-12 маусымы аралығында Прагада панславяндық конгресс өткізді. Ол негізінен империя шегінде үлкен еркіндікке ие болғысы келген австрославяндардан құралды, бірақ олардың неміс буржуазиясымен қоршалған шаруалар мен пролетариат мәртебесі олардың автономиясына кепілдік бермеді. Олар Богемияның неміс империясына қосылу перспективасын да қанағаттандырмады.
The victory of the party of movement was looked at as an opportunity for lower classes to renew old conflicts with greater anger and energy. Several tax boycotts and attempted murders of tax collectors occurred in Vienna. Assaults against soldiers were common, including against Radetzky's troops retreating from Milan. The archbishop of Vienna was forced to flee, and in Graz, the convent of the Jesuits was destroyed. The demands of nationalism and its contradictions became apparent as new national governments began declaring power and unity. Charles Albert of Sardinia, King of Piedmont Savoy, initiated a nationalist war on March 23 in the Austrian held northern Italian provinces that would consume the attention of the entire peninsula. The German nationalist movement faced the question of whether or not Austria should be included in the united German state, a quandary that divided the Frankfurt National Assembly. The liberal ministers in Vienna were willing to allow elections for the German National Assembly in some of the Habsburg lands, but it was undetermined which Habsburg territories would participate. Hungary and Galicia were clearly not German; German nationalists (who dominated the Bohemian Diet) felt the old crown lands rightfully belonged to a united German state, despite the fact that the majority of the people of Bohemia and Moravia spoke Czech — a Slavic language. Czech nationalists viewed the language as far more significant, calling for a boycott of the Frankfurt Parliament elections in Bohemia, Moravia, and neighboring Austrian Silesia (also partly Czech speaking). Tensions in Prague between German and Czech nationalists grew quickly between April and May. After the abolition of serfdom on April 17, Supreme Ruthenian Council was established in Galicia to promote the unification of ethnic Ukrainian lands of Eastern Galicia, Transcarpathia and Bukovina in one province. Ukrainian language department was opened in Lviv University, and the first Ukrainian newspaper Zoria Halytska started publishing in Lviv on May 15, 1848. On July 1, serfdom was also abolished in Bukovina. By early summer, conservative regimes had been overthrown, new freedoms (including freedom of the press and freedom of association) had been introduced, and multiple nationalist claims had been exerted. New parliaments quickly held elections with broad franchise to create constituent assemblies, which would write new constitutions. The elections that were held produced unexpected results. The new voters, naïve and confused by their new political power, typically elected conservative or moderately liberal representatives. The radicals, the ones who supported the broadest franchise, lost under the system they advocated because they were not the locally influential and affluent men. The mixed results led to confrontations similar to the "June Days" uprising in Paris. Additionally, these constituent assemblies were charged with the impossible task of managing both the needs of the people of the state and determining what that state physically is at the same time. The Austrian Constituent Assembly was divided into a Czech faction, a German faction, and a Polish faction, and within each faction was the political left right spectrum. Outside the Assembly, petitions, newspapers, mass demonstrations, and political clubs put pressure on their new governments and often expressed violently many of the debates that were occurring within the assembly itself. The Czechs held a Pan Slavic congress in Prague between June 2 and June 12, 1848. It was primarily composed of Austroslavs who wanted greater freedom within the Empire, but their status as peasants and proletarians surrounded by a German middle class doomed their autonomy They also disliked the prospect of annexation of Bohemia to a German Empire.
Контрреволюция
Көшедегі шайқаста көтерілісшілер генерал Радецкий басқарған король Фердинанд әскерлеріне жылдам жеңіліп, бірнеше либералды министрлер наразылық білдіріп отставкаға кетті. Фердинанд Венада билікке оралғаннан кейін, олардың орнына консерваторларды тағайындады. Бұл әрекеттер революционерлерге ауыр соққы болды, ал тамыз айына қарай Солтүстік Италияның көп бөлігі Радецкийдің бақылауына көшті. Богемияда неміс және чех ұлтшыл қозғалыстарының басшылары Габсбург императорына адал конституциялық монархистер болды. Император Солтүстік Италияны қайта бағындырғаннан кейін бірнеше күн өткен соң, Виндиш-Гратц князі Альфред I Прагада көшедегі шайқасқа бастама беру үшін қауқыртты шаралар қолданды. Баррикадалар бой көтергеннен кейін, ол Габсбург әскерлерін көтерілісшілерді басып тастауға жетектеді. Қаланы қайта алғаннан кейін ол әскери жағдай енгізіп, Прага Ұлттық Комитетін таратып, "Панславян" конгресінің делегаттарын үйлеріне қайтарды. Бұл оқиғаларға неміс ұлтшылдары қуанды, бірақ Габсбург әскері өздерінің ұлттық қозғалысын да басып тастайтынын түсінбеді. Назар енді Венгрияға ауды. Венгриядағы соғыс императорлық билікке қайтадан қауіп төндіріп, император Фердинанд пен оның сарайын Венадан тағы да қашуға мәжбүр етті. Веналық радикалдар мажар әскерлерінің келуін сот пен министрлікке қарсы тұратын жалғыз күш ретінде құттықтады. Радикалдар қала билігін қысқа мерзімге ғана иеленді. Виндиш-Гретц Пруссиядан келген әскерлерді бастап, көтерілісшілерді тез жеңді. Виндиш-Гретц қалаға императорлық билікті қайта орнатты. Венаны қайта бағындыру неміс ұлтшылдығының жеңілісі ретінде қарастырылды. Осы кезде Фердинанд I шварценбергтік ақсүйек Феликсті үкімет басшысы етіп тағайындады. Шварценберг, сарабдал мемлекет қайраткері, әлсіз Фердинандты 18 жасар жүйесі Франц Иосифке тақтан бас тартуға көндірді. Парламентарийлер пікірталас жүргітіп жатты, бірақ мемлекеттік саясатқа ешқандай ықпалы болмады. Чех және итальян революциялары Габсбургтер тарапынан жеңіліске ұшырады. Прага Австрия империясындағы контрреволюцияның алғашқы жеңісі болды. Ломбардия-Венеция құрлықтағы Австрия билігіне жылдам қайта бағынды, тіпті революцияға халықтық қолдау азайды: революциялық идеялар көбінесе орта және жоғарғы таптардың бір бөлігімен шектелді, олар төменгі таптардың "жүректерін және саналарын" жеңуге және халықты итальян ұлтшылдығына көндіруге сәтсіз болды. Шындығында, төменгі таптардың көп бөлігі бейжай болды, ал Ломбард және Венеция әскерлерінің көп бөлігі адал қызмет етті. Революцияға ең көп қолдау көрсеткен қалалар Милан мен Венеция болды, ал Сан-Марко Республикасы 1849 жылдың 28 тамызына дейін қоршауда тұрды.
Insurgents quickly lost in street fighting to King Ferdinand's troops led by General Radetzky, prompting several liberal government ministers to resign in protest. Ferdinand, now restored to power in Vienna, appointed conservatives in their places. These actions were a considerable blow to the revolutionaries, and by August most of northern Italy was under Radetzky's control. In Bohemia, the leaders of both the German and Czech nationalist movements were both constitutional monarchists, loyal to the Habsburg Emperor. Only a few days after the Emperor reconquered northern Italy, Alfred I, Prince of Windisch Grätz took provocative measures in Prague to prompt street fighting. Once the barricades went up, he led Habsburg troops to crush the insurgents. After having taken back the city, he imposed martial law, ordered the Prague National Committee dissolved, and sent delegates to the "Pan Slavic" Congress home. These events were applauded by German nationalists, who failed to understand that the Habsburg military would crush their own national movement as well. Attention then turned to Hungary. War in Hungary again threatened imperial rule and prompted Emperor Ferdinand and his court to once more flee Vienna. Viennese radicals welcomed the arrival of Hungarian troops as the only force able to stand up against the court and ministry. The radicals took control of the city for only a short period of time. Windisch Grätz led soldiers from Prussia to quickly defeat the insurgents. Windisch Grätz restored imperial authority to the city. The reconquering of Vienna was seen as a defeat over German nationalism. At this point, Ferdinand I named the noble Prince Felix of Schwarzenberg head of government. Schwarzenberg, a consummate statesman, persuaded the feeble minded Ferdinand to abdicate the throne to his 18 year old nephew, Franz Joseph. Parliamentarians continued to debate, but had no authority on state policy. Both the Czech and Italian revolutions were defeated by the Habsburgs. Prague was the first victory of counter revolution in the Austrian Empire. Lombardy Venetia was quickly brought back under Austrian rule in the mainland, even because popular support for the revolution vanished: revolutionary ideals were often limited to part of middle and upper classes, which failed both to gain "hearts and minds" of lower classes and to convince the population about Italian nationalism. Most part of lower classes indeed were quite indifferent, and actually most part of Lombard and Venetian troops remained loyal. The only widespread support to the revolution was in the cities of Milan and Venice, with the Republic of San Marco lasting under siege until 28th of August, 1849.
Батыс словак көтерілісі
Словакия көтерілісі – 1848/49 жылғы Габсбург монархиясындағы революция аясында Жоғарғы Венгрияның (қазіргі Батыс Словакия) батыс бөлігіндегі мадьяр (яғни этникалық венгр) үстемдігіне қарсы словактардың көтерілісі. Ол 1848 жылдың қыркүйегінен 1849 жылдың қарашасына дейін жалғасты. Осы кезеңде словак патриоттары өздерінің саяси өкілдігі ретінде Словак Ұлттық Кеңесін және Словак еріктілер корпусы деп аталатын әскери бөлімдерді құрды. Словак қозғалысының саяси, әлеуметтік және ұлттық талаптары 1848 жылдың сәуірінде "Словак ұлтының талаптары" атты құжатта жарияланды.
Slovak Uprising was an uprising of Slovaks against Magyar (i. e. ethnic Hungarian) domination in the Western parts of Upper Hungary (present day Western Slovakia), within the 1848/49 revolution in the Habsburg Monarchy. It lasted from September 1848 to November 1849. During this period Slovak patriots established the Slovak National Council as their political representation and military units known as the Slovak Volunteer Corps. The political, social and national requirements of the Slovak movement were declared in the document entitled "Demands of the Slovak Nation" from April 1848.
1848-1849 жылғы серб төңкерісі
1848 жылғы серб революциясы – Делвидекте тұратын сербтердің мадьяр үстемдігіне қарсы көтерілісі болды. Ол жердегі сербтердің көпшілігі австриялықтарды қолдады. Дегенмен, кейбір ерекше жағдайлар да болды, мысалы, Венгрия революциялық армиясының генералы Янош Дамьянич.
The Serb Revolution of 1848 was an uprising of Serbs living in Délvidék against Magyar domination. The majority of the Serbs there sided with the Austrians. However, there were also some exceptions, e. g. General János Damjanich of the Hungarian Revolutionary Army.
Революциялардың екінші толқыны
1849 жылғы революциялық қозғалыстар қосымша қиындыққа тап болды: ортақ жауды жеңу үшін бірігіп жұмыс істеу қажеттігі. Бұрын, ұлттық ерекшеліктерін пайдаланып, Габсбургтер революциялық үкіметтерді бірін-біріне қарсы қойып, жеңуге мүмкіндік алған болатын. 1848 жылдың көктемінде Италиядағы жаңа демократиялық бастамалар Ломбардия және Венеция провинцияларында австриялық күштермен жаңа қақтығысқа әкелді. Венадағы алғашқы баррикадалардың бірінші жылдығында Богемиядағы неміс және чех демократтары өзара араздықты ұмытып, революциялық жоспарлауда бірігіп жұмыс істеуге келісті. Венгриялықтар үшін өткен жылғы келіспеушіліктерді жеңу ең үлкен қиындық болды, себебі сондағы шайқастар ең қызыл да қанды болған. Осыған қарамастан, венгр үкіметі жаңа қолбасшы тағайындап, румын демократы Аврам Янкумен одақтасуға тырысты, ол «Таулар князі» (Crăişorul Munţilor) деген атаққа ие болған. Бірақ, келіспеушілік пен сенімсіздік тым күшті болды. Италиядағы жаулық әрекеттер басталғалы үш күн өткен соң, Сардиниялық Карл Альберт Пьемонт-Савойя тағынан бас тарды, бұл Пьемонттың соғысқа қайта оралуына нүкте қойды. Жаңадан басталган әскери қақтығыстар империяның қаржысын түгелдей құртты. Габсбургтер билігіне тағы бір сын Германиядан келді, «үлкен Германия» (Австрия басқаратын біртұтас Германия) немесе «кіші Германия» (Пруссия басқаратын біртұтас Германия) мәселесі көтерілді. Франкфурт Ұлттық Ассамблеясы тек «неміс» жерлерінен құралған біртұтас федеративтік Германияның монархы ретінде Пруссияның Фридрих Вильгельмін тағайындап, конституция ұсынды. Бұл Австрия мен Венгрия арасындағы қарым-қатынасты (Габсбургтер мен австриялық либералдар үшін де қабылдауға болмайтын жағдайға) әкелді, олардың арасындағы одақ жеке тұлғалардың одағына дейін төмендеп кетпеуі керек еді. Ақырында, Фридрих Вильгельм Ассамблея жазған конституцияны қабылдаудан бас тартты. Шварценберг 1849 жылы Венгрия Парламентін таратып, либералдық қозғалысқа ешқандай жеңілдік бермейтін өз конституциясын енгізді. Александр Бахты ішкі істер министрі етіп тағайындап, ол саяси наразылықты жоюға және Австриядағы либералдарды бақылауда ұстап, статус-квоны қалпына келтіруге бағытталған Бах жүйесін құруды қадағалады. Венгрияның ұлтшыл көшбасшысы Лайош Кошутты жер аударғаннан кейін, Шварценберг венгрлердің көтерілісіне тап болды. Ресейдің ұзақ жылдар бойғы консерватизм дәстүрін пайдаланып, ол патша Николай I-ді ресейлік әскерді жіберуге көндірді. Ресей армиясы көтерілісті тез басып тастап, венгрлерді австриялық билікке қайтаруға мәжбүр етті. Үш жылдан кем уақыт ішінде Шварценберг Австрияға тұрақтылық пен бақылауды қайтарды. Алайда, 1852 жылы Шварценберг инсульт алды, ал оның ізбасарлары оның қол жеткізген бақылауын сақтап қала алмады.
Revolutionary movements of 1849 faced an additional challenge: to work together to defeat a common enemy. Previously, national identity allowed Habsburg forces to conquer revolutionary governments by playing them off one another. New democratic initiatives in Italy in the spring of 1848 led to a renewed conflict with Austrian forces in the provinces of Lombardy and Venetia. At the very first anniversary of the first barricades in Vienna, German and Czech democrats in Bohemia agreed to put mutual hostilities aside and work together on revolutionary planning. Hungarians faced the greatest challenge of overcoming the divisions of the previous year, as the fighting there had been the most bitter. Despite this, the Hungarian government hired a new commander and attempted to unite with Romanian democrat Avram Iancu, who was known as Crăişorul Munţilor ("The Prince of the Mountains"). However, division and mistrust were too severe. Three days after the start of hostilities in Italy, Charles Albert of Sardinia abdicated the throne of Piedmont Savoy, essentially ending the Piedmontese return to war. Renewed military conflicts cost the Empire the little that remained of its finances. Another challenge to Habsburg authority came from Germany and the question of either "big Germany" (united Germany led by Austria) or "little Germany" (united Germany led by Prussia). The Frankfurt National Assembly proposed a constitution with Friedrich Wilhelm of Prussia as monarch of a united federal Germany composed of only 'German' lands. This would have led to the relationship between Austria and Hungary (as a 'non German' area) being reduced to a personal union under the Habsburgs, rather than a united state, an unacceptable arrangement for both the Habsburgs and Austro German liberals in Austria. In the end, Friedrich Wilhelm refused to accept the constitution written by the Assembly. Schwarzenberg dissolved the Hungarian Parliament in 1849, imposing his own constitution that conceded nothing to the liberal movement. Appointing Alexander Bach head of internal affairs, he oversaw the creation of the Bach system, which rooted out political dissent and contained liberals within Austria and quickly returned the status quo. After the deportation of Lajos Kossuth, a nationalist Hungarian leader, Schwarzenberg faced uprisings by Hungarians. Playing on the long standing Russian tradition of conservativism, he convinced Tsar Nicholas I to send Russian forces in. The Russian army quickly destroyed the rebellion, forcing the Hungarians back under Austrian control. In less than three years, Schwarzenberg had returned stability and control to Austria. However, Schwarzenberg had a stroke in 1852, and his successors failed to uphold the control Schwarzenberg had so successfully maintained.