Аортаның ішкі қабатының жарақаты және оның салдары
Aortic dissection
Аортаның ішкі қабатының жарақаты (диссекциясы) – жүрек шабуылымен шатыстыруға болатын, бірақ ECG өзгерістері жоқ ауыр жағдай. Симптомы, асқынулары туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аортаның ең ішкі қабатының зақымдануы
Injury to the innermost layer of the aorta
Ауырсыну жүрек шабуылымен шатастырылуы мүмкін, бірақ аорталық диссекция әдетте жүрек жеткіліксіздігі және ЭКГ өзгерістері сияқты басқа да белгілермен қатар жүрмейді. Аорталық диссекция кезінде сирек кездесетін симптомдарға жүрек конгестивті жеткіліксіздігі (7%), есінен тану (9%), инсульт (6%), перифериялық ишемиялық нейропатия, параплегия және жүрек тоқтауы жатады. Егер адам есінен таныса, шамамен жартылай жағдайда бұл перикардқа қан кетуге байланысты болады, бұл перикард тампонадасына әкеледі. Аорталық диссекцияның неврологиялық асқынулары, мысалы инсульт және паралич, орталық нерв жүйесінің бөліктерін қамтамасыз ететін бір немесе бірнеше артериялардың зақымдануынан туындайды. Егер аорталық диссекция құрсақ аортасын қамтыса, бүйрек артерияларының бірінің немесе екеуінің зақымдануы жағдайдың 5-8%-ында, ал ішек ишемиясы шамамен 3%-ында кездеседі.
While the pain may be confused with that of a heart attack, AD is usually not associated with the other suggestive signs, such as heart failure and ECG changes. Less common symptoms that may be seen in the setting of AD include congestive heart failure (7%), fainting (9%), stroke (6%), ischemic peripheral neuropathy, paraplegia, and cardiac arrest. If the individual fainted, about half the time it is due to bleeding into the pericardium, leading to pericardial tamponade. Neurological complications of aortic dissection, such as stroke and paralysis, are due to the involvement of one or more arteries supplying portions of the central nervous system. If the AD involves the abdominal aorta, compromise of one or both renal arteries occurs in 5–8% of cases, while ischemia of the intestines occurs about 3% of the time.
Қан қысымы
АД-мен ауыратын адамдардың көбінесе қан қысымы жоғары болады. Жедел АД кезінде қан қысымы өте өзгермелі болуы мүмкін. Дистальді дисекциясы бар адамдарда қан қысымы жоғарылауға бейім. Проксимальді АД-мен ауыратын адамдардың 36%-ы гипертониямен, ал 25%-ы гипотониямен көрінеді. Проксимальді АД цистикалық медиалдық дегенерация салдарынан қан тамыр қабырғасының әлсіреуімен байланысты. Дистальді (Станфордтың В түрі) АД-мен ауыратын науқастардың 60-70%-ы жоғары қан қысымымен, ал 2-3%-ы төмен қан қысымымен көрінеді. Қан қысымының күрт төмендеуі – нашар жағдайдың көрсеткіші. Ол көбінесе перикардтың тампонадасы, ауыр аорталық жеткіліксіздік немесе аортаның жарылуымен байланысты. Қан қысымын дәл өлшеу маңызды. Брахиоцефальдық артерияның (оң қолға қан жабдықтайтын) немесе сол жақ қолтық артериясының (сол қолға қан жабдықтайтын) зардап шегуі салдарынан псевдогипотензия (жалған төмен қан қысымы) пайда болуы мүмкін.
People with AD often have a history of high blood pressure. The blood pressure is quite variable at presentation with acute AD. It tends to be higher in individuals with a distal dissection. In individuals with a proximal AD, 36% present with hypertension, while 25% present with hypotension. Proximal AD tends to be associated with weakening of the vascular wall due to cystic medial degeneration. In those who present with distal (Stanford type B) AD, 60–70% present with high blood pressure, while 2–3% present with low blood pressure. Severe hypotension at presentation is a grave prognostic indicator. It is usually associated with pericardial tamponade, severe aortic insufficiency, or rupture of the aorta. Accurate measurement of blood pressure is important. Pseudohypotension (falsely low blood pressure measurement) may occur due to involvement of the brachiocephalic artery (supplying the right arm) or the left subclavian artery (supplying the left arm).
Аорталық жеткіліксіздігі
Аорталық жеткіліксіздігі (АЖ) көтерілетін аорта диссекциясының (АД) жартысынан екі үшін бір бөлігінде кездеседі, ал аорталық жеткіліксіздігінің диастолалық шуылы проксимальды диссекциялардың шамамен 32%-ында естіледі. Шудың қарқындылығы (күші) қан қысымына байланысты, ал қан қысымы төмен болған жағдайда естілмеуі мүмкін. Көтерілетін АД кезінде АЖ-ге бірнеше себеп бар. Диссекция аорта клапанының сақинасын кеңейтіп, клапан жапырақшаларының бітісуіне кедергі келтіруі мүмкін. Диссекция аорта тамырына дейін жетіп, аорта клапанының жапырақшаларын бөліп алуы мүмкін. Басқа жағдайда, кең ауқымды интималық жарылыстан кейін, интималық қабат сол қарыншаның шығу жолына құлап, аорта клапанына интималық интуссусцепция туғызып, клапанның толық жабылуына кедергі келтіруі мүмкін.
Aortic insufficiency (AI) occurs in half to two thirds of ascending AD, and the diastolic heart murmur of aortic insufficiency is audible in about 32% of proximal dissections. The intensity (loudness) of the murmur depends on the blood pressure and may be inaudible in the event of low blood pressure. Multiple causes exist for AI in the setting of ascending AD. The dissection may dilate the annulus of the aortic valve, preventing the leaflets of the valve from coapting. The dissection may extend into the aortic root and detach the aortic valve leaflets. Alternatively, following an extensive intimal tear, the intimal flap may prolapse into the left ventricular outflow tract, causing intimal intussusception into the aortic valve, thereby preventing proper valve closure.
Миокард инфаркты
Аорталық дисекциялардың 1-2% жағдайында жүрек шабуылы (инфаркт) дамиды. Инфаркт дисекцияға коронарлық артериялардың, жүректің оттегімен қамтамасыз етілуіне жауапты қан тамырлардың қатысуынан туындайды. Оң коронарлық артерия сол коронарлық артерияға қарағанда көбірек зардап шегеді. Егер миокард инфарктісі тромболитикалық терапиямен емделсе, өлім-жJim 70%-дан асып кетеді, көбінесе перикард қапшығына қан кету нәтижесінде жүрек тампонадасына алып келеді.
Heart attack occurs in 1–2% of aortic dissections. Infarction is caused by the involvement of the coronary arteries, which supply the heart with oxygenated blood, in the dissection. The right coronary artery is involved more commonly than the left coronary artery. If the myocardial infarction is treated with thrombolytic therapy, the mortality increases to over 70%, mostly due to bleeding into the pericardial sac, causing cardiac tamponade.
Плевралық төгілу
Плевралық төгілу (өкпелер мен кеуде қабырғасы немесе диафрагма арасындағы кеңістікте сұйықтық жиналуы) аортаның уақытша жарылуынан болатын қан немесе аортаның айналасындағы қабыну реакциясынан туындаған сұйықтықтан болуы мүмкін. Егер АД салдарынан плевралық төгілу пайда болса, ол оң гемитораксқа қарағанда сол гемиторакста жиірек кездеседі.
A pleural effusion (fluid collection in the space between the lungs and the chest wall or diaphragm) can be due to either blood from a transient rupture of the aorta or fluid due to an inflammatory reaction around the aorta. If a pleural effusion were to develop due to AD, it is more common in the left hemithorax rather than the right hemithorax.
Таңдау факторлары
Аортаның жарылуы гипертониямен (жоғары қан қысымымен) және көптеген шекті тіндердің ауруларымен байланысты. Аортаның жарылуына васкулит (артерияның қабынуы) сирек себеп болады. Бұл кеуде жарақатының салдары да болуы мүмкін. Аортаның жарылуымен ауырған адамдардың шамамен 72-80% -ы бұрын гипертониямен ауырған. Кокаин және метамфетамин сияқты стимуляторлармен бірге есірткі қолдану да АЖ-ның өзгертілетін тәуекел факторы болып табылады. Темекі шегу де осы ауруға себеп болуы мүмкін. Екі жақшалы аорта клапаны (аорта клапанына қатысты туа біткен жүрек ауруының түрі) аортаның жарылуынан өткен адамдардың 7-14% -ында кездеседі. Бұл адамдар аортаның көтеріңкі бөлігінде жарылуға бейім. Екі жақшалы аорта клапаны бар адамдарда жарылу қаупі клапан стенозының дәрежесімен байланысты емес. Марфан синдромы, Элерс-Данлос синдромы және Лоис-Диц синдромы сияқты шекті тіндердің аурулары аортаның жарылу қаупін арттырады. Тернер синдромы да аорта түбірінің кеңеюі арқылы аортаның жарылу қаупін арттырады. Бұл аортаның бойымен әр түрлі қашықтықта алға немесе артқа таралуы мүмкін. Қан ағысымен ілеумдық бифуркацияға қарай таралатын жарылулар алға бағытталған жарылулар деп аталады, ал аорта түбіріне қарай таралатын (қан ағысының кері бағыты) кері бағытталған жарылулар деп аталады. Алғашқы жарық әдетте аорта клапанынан 100 мм-ге жуық жерде болады, сондықтан кері бағытталған жарылу перикардты оңай зақымдауы мүмкін, бұл гемоперикардқа әкеледі. Алға бағытталған жарылулар аортаның ілеумдық бифуркациясына дейін таралуы, аорта қабырғасының жарылуы немесе екі түтік аортаға әкелетін қантамырлық люменге қайтадан таралуы мүмкін. Екі түтік аорта қан ағынының қысымын жеңілдетеді және жарылу қаупін азайтады. Жарылу дене қуысына қан кетуге әкеледі, ал емделу барысы жарылу орнына байланысты. Ретроперитонеалдық және перикардтық жарылулар да мүмкін. Аортаның жарылуының бастапқы себебі - аортаның ішкі қабығының жарылуы. Аортадағы жоғары қысымның салдарынан қан жарақат алған жерде медиаға еніп, жарықты кеңейтеді. Бұл проксимальды (жүрекке жақын) немесе дистальды (жүректен алыс) немесе екеуі де болуы мүмкін. Қан медиа арқылы өтеді, жалған люменді (нағыз люмен - аортадағы қанның қалыпты арнасы) құрайды. Жалған люменді нағыз люменнен бөліп тұратын ішкі қабық қабаты интималық қанатша деп аталады. Аортаның жарылуының көп бөлігі көтеріліп бара жатқан аортадағы (65%), аорта доғасындағы (10%) немесе төмендеп бара жатқан кеуде аортасындағы артериялық байламнан дистальды (20%) интималық жарықтан басталады. Қан жалған люменмен ағып келе жатқанда, ол интиманың екінші жарықтарын тудыруы мүмкін. Осы екінші жарықтар арқылы қан нағыз люменге қайта кіре алады. Интималық жарықтың себебі әрқашан анық емес, бірақ көбінесе бұл ортаны құрайтын коллаген мен эластиннің дегенерациясымен байланысты. Бұл цистикалық медиалдық некроз деп аталады және көбінесе Марфан синдромымен байланысты, сонымен қатар Элерс-Данлос синдромымен де байланысты. Аортаның жарылуының 13% -ында интималық жарықтың белгілері табылмайды. Бұл жағдайларда, бастапқы себебі - интрамуральді гематома (орталықта қан кетуден пайда болады). Бұл жағдайларда нағыз люмен мен жалған люменнің арасында тікелей байланыс болмағандықтан, аортография арқылы аортаның жарылуын диагностикалау қиын, себебі себебі интрамуральді гематома. Интрамуральді гематомадан туындаған аортаның жарылуын интималық жарықтан туындағандай емдеу керек. Адамнан жақсы анамнез алу аортаның жарылуына күдік тудырса да, диагнозды тек анамнез бен физикалық белгілер арқылы қою мүмкін емес. Көбінесе диагноз диагностикалық бейнелеу сынағында интималық қанатшаны көру арқылы қойылады. Аортаның жарылуын диагностикалау үшін қолданылатын жалпы сынақтар: кеуде томографиясы йодталған контраст материалмен және трансозофагеалды эхокардиограмма. Аортаның қызыл ішекке жақын орналасуы анатомиялық суреттерді жақсырақ алу үшін жоғары жиілікті ультрадыбысты қолдануға мүмкіндік береді. Басқа да зерттеулер үшін аортаның аортограммасы немесе магниттік-резонанстық ангиограммасы қолданылуы мүмкін. Бұл сынақтардың әрқайсысының артықшылықтары мен кемшіліктері бар және олар аортаның жарылуын диагностикалауда бірдей сезімталдық пен ерекшелікке ие емес. Жалпы, таңдалған бейнелеу әдісі диагнозға дейінгі ықтималдыққа, сынау мүмкіндігіне, науқастың жағдайына және сынақтың сезімталдығы мен ерекшелігіне байланысты.
Aortic dissection is associated with hypertension (high blood pressure) and many connective tissue disorders. Vasculitis (inflammation of an artery) is rarely associated with aortic dissection. It can also be the result of chest trauma. About 72 to 80% of individuals who present with an aortic dissection have a previous history of hypertension. Illicit drug use with stimulants such as cocaine and methamphetamine is also a modifiable risk factor for AD. It can also be caused by smoking. A bicuspid aortic valve (a type of congenital heart disease involving the aortic valve) is found in 7–14% of individuals who have an aortic dissection. These individuals are prone to dissection in the ascending aorta. The risk of dissection in individuals with bicuspid aortic valves is not associated with the degree of stenosis of the valve. Connective tissue disorders such as Marfan syndrome, Ehlers–Danlos syndrome, and Loeys–Dietz syndrome increase the risk of aortic dissection. Turner syndrome also increases the risk of aortic dissection, by aortic root dilatation. This can propagate along the length of the aorta for a variable distance forward or backward. Dissections that propagate towards the iliac bifurcation (with the flow of blood) are called anterograde dissections and those that propagate towards the aortic root (opposite of the flow of blood) are called retrograde dissections. The initial tear is usually within 100 mm of the aortic valve, so a retrograde dissection can easily compromise the pericardium leading to a hemopericardium. Anterograde dissections may propagate all the way to the iliac bifurcation of the aorta, rupture the aortic wall, or recanalize into the intravascular lumen leading to a double barrel aorta. The double barrel aorta relieves the pressure of blood flow and reduces the risk of rupture. Rupture leads to hemorrhaging into a body cavity, and prognosis depends on the area of rupture. Retroperitoneal and pericardial ruptures are both possible. The initiating event in aortic dissection is a tear in the intimal lining of the aorta. Due to the high pressures in the aorta, blood enters the media at the point of the tear. The force of the blood entering the media causes the tear to extend. It may extend proximally (closer to the heart) or distally (away from the heart) or both. The blood travels through the media, creating a false lumen (the true lumen is the normal conduit of blood in the aorta). Separating the false lumen from the true lumen is a layer of intimal tissue known as the intimal flap. The vast majority of aortic dissections originate with an intimal tear in either the ascending aorta (65%), the aortic arch (10%), or just distal to the ligamentum arteriosum in the descending thoracic aorta (20%). As blood flows down the false lumen, it may cause secondary tears in the intima. Through these secondary tears, the blood can re enter the true lumen. While it is not always clear why an intimal tear may occur, quite often it involves degeneration of the collagen and elastin that make up the media. This is known as cystic medial necrosis and is most commonly associated with Marfan syndrome and is also associated with Ehlers Danlos syndrome. In about 13% of aortic dissections, no evidence of an intimal tear is found. In these cases, the inciting event is thought to be an intramural hematoma (caused by bleeding within the media). Since no direct connection exists between the true lumen and the false lumen in these cases, diagnosing an aortic dissection by aortography is difficult if the cause is an intramural hematoma. An aortic dissection secondary to an intramural hematoma should be treated the same as one caused by an intimal tear. While taking a good history from the individual may be strongly suggestive of an aortic dissection, the diagnosis cannot always be made by history and physical signs alone. Often, the diagnosis is made by visualization of the intimal flap on a diagnostic imaging test. Common tests used to diagnose an aortic dissection include a CT scan of the chest with iodinated contrast material and a transesophageal echocardiogram. The proximity of the aorta to the esophagus allows the use of higher frequency ultrasound for better anatomical images. Other tests that may be used include an aortogram or magnetic resonance angiogram of the aorta. Each of these tests has pros and cons, and they do not have equal sensitivities and specificities in the diagnosis of aortic dissection. In general, the imaging technique chosen is based on the pretest likelihood of the diagnosis, availability of the testing modality, patient stability, and the sensitivity and specificity of the test.
D-димер
Диагностикалық бағалау кезінде қандағы D-димер деңгейін өлшеу пайдалы болуы мүмкін. 500 нг/мл-ден төмен деңгей симптомдардың пайда болуынан бастап 24 сағат ішінде аорталық диссекция диагнозын жоққа шығаруға көмектеседі. Американдық Жүрек қауымдастығы осы тестті диагноз қою үшін қолдануға кеңес бермейді, себебі дәлелдер әлі де сенімсіз.
A measurement of blood D dimer level may be useful in diagnostic evaluation. A level less than 500 ng/ml may be considered evidence against a diagnosis of aortic dissection, and within 24 hours of symptom onset. The American Heart Association does not advise using this test in making the diagnosis, as evidence is still tentative.
Компьютерлік томография
Компьютерлік томографиялық ангиография – аортаның үш өлшемді нақты бейнесін беретін жылдам, инвазивті емес тест. Бұл бейнелер кеуде және құрсақ аймағының жылдам, жұқа тілімдерін алып, оларды компьютерде біріктіре отырып, қима кескіндерін құрайды. Аортаның дұрыс диагноз қою үшін қажетті дәлдікпен шекарасын анықтау үшін, перифериялық тамырға йодталған контрастты зат енгізіледі. Контраст енгізіліп, сканирлеу болус бақылау әдісімен жүргізіледі. Бұл типтегі сканирлеу инъекцияға уақыттап келіп, контраст аортаға енген кезде түсіріледі. Сканирлеу кезінде контраст тамыр арқылы ағып бара жатқанда бақыланады. Оның сезімталдығы 96-100%, ал нақтылығы 96-100% құрайды. Кемшіліктеріне йодталған контрастты затты қолдану және ішкі қабықшаның (интима) жыртылу орнын анықтау мүмкін болмауы жатады.
Computed tomography angiography is a fast, non invasive test that gives an accurate three dimensional view of the aorta. These images are produced by taking rapid, thin cut slices of the chest and abdomen, and combining them in the computer to create cross sectional slices. To delineate the aorta to the accuracy necessary to make the proper diagnosis, an iodinated contrast material is injected into a peripheral vein. Contrast is injected and the scan performed using a bolus tracking method. This type of scan is timed to injection to capture the contrast as it enters the aorta. The scan then follows the contrast as it flows through the vessel. It has a sensitivity of 96 to 100% and a specificity of 96 to 100%. Disadvantages include the need for iodinated contrast material and the inability to diagnose the site of the intimal tear.
МРТ
Магниттік-резонанстық томография (МРТ) аорталық диссекцияны анықтау және бағалау үшін де қолданылады, оның сезімталдығы 98%, ал ерекшелігі 98% құрайды. Аортаның МРТ зерттеуі аортаның үш өлшемді бейнесін құрайды, бұл дәрігерге ішкі қабықшаның (интима) жыртығының орналасқан жерін, тармақталған қан тамырларының зардап шегуін анықтауға және қосымша жыртықтарды табуға мүмкіндік береді. Бұл инвазивті емес тест, йодталған контрастты затты қолдануды қажет етпейді және аорталық жеткіліксіздіктің дәрежесін анықтап, өлшеуге болады. Аорталық диссекция кезінде МРТ-ның кемшілігі – ол көбінесе ірі ауруханаларда ғана қолжетімді болуы мүмкін, ал зерттеу салыстырмалы түрде көп уақыт алады, бұл денсаулығы нашар адамдар үшін қауіпті болуы мүмкін. МРТ кезінде қолданылатын жоғары интенсивті магниттік өрістерге байланысты, металл имплантаты бар адамдарға оны жасауға болмайды. Сонымен қатар, кейбір адамдар МРТ аппаратының ішінде клаустрофобияны сезінеді.
Magnetic resonance imaging (MRI) is also used for the detection and assessment of aortic dissection, with a sensitivity of 98% and a specificity of 98%. An MRI examination of the aorta produces a three dimensional reconstruction of the aorta, allowing the physician to determine the location of the intimal tear and the involvement of branch vessels, and to locate any secondary tears. It is a noninvasive test, does not require the use of iodinated contrast material, and can detect and quantitate the degree of aortic insufficiency. The disadvantage of the MRI scan in the face of aortic dissection is that it may be available only in larger hospitals, and the scan is relatively time consuming, which could be dangerous in people who are already very unwell. Due to the high intensity magnetic fields used during MRI, it cannot be used on individuals with metallic implants. In addition, some individuals experience claustrophobia while surrounded by the MRI magnet.
ДеБейки
Кардиохирург Майкл Э. ДеБейкидің есімімен аталған ДеБейки жүйесі – аорталық дисекцияның анатомиялық сипаттамасы. Ол бастапқы интимальды жыртылған жерінің орналасуына және дисекцияның таралуына (көтерілетін аортаға немесе төмен түсетін аортаға немесе екеуіне де таралуына) сүйене отырып, дисекцияны жіктейді. А типіндегі дисекцияларды хирургиялық емдеудің басты себебі – ішкі қабаттар арқылы қанның ағуынан туындаған жедел геморрагиялық перикардтық тампонаданың алдын алу. Екінші себебі – жедел аорта клапанының жеткіліксіздігі (регургитация): көтерілетін аорталық дисекциялар көбінесе аорта клапанын қамтиды, ол тірегін жоғалтып, аорта тамырына қарай сығылып, аорталық жеткіліксіздікке алып келеді. Клапанды қайта орналастыру және коронарлық артерия зақымдануын жөндеу немесе алдын алу үшін оны қайта ілгішпен бекіту қажет. Сонымен қатар, зақымдалған аймақ алынып, оның орнына дакрон егісі қойылады, бұл дисекцияның қайта пайда болуын болдырмайды. Дегенмен, В типіндегі дисекциялар, егер басқа органдарға, мысалы, бүйректерге ағып кету, жарылу немесе қауіп төндірмесе, операция жасаудан өлім-жітім көрсеткіші жақсартылмайды.
The DeBakey system, named after cardiothoracic surgeon Michael E. DeBakey, is an anatomical description of the aortic dissection. It categorizes the dissection based on where the original intimal tear is located and the extent of the dissection (localized to either the ascending aorta or descending aorta or involving both the ascending and descending aorta). The main indication for surgical repair of type A dissections is the prevention of acute hemorrhagic pericardial tamponade due to leakage of blood through the dissected layers of the intrapericardial proximal aorta. A secondary indication is acute aortic valve insufficiency (regurgitation): ascending aortic dissections often involve the aortic valve, which, having lost its suspensory support, telescopes down into the aortic root, resulting in aortic incompetence. The valve must be resuspended to be reseated, as well as to repair or prevent coronary artery injury. Also, the area of dissection is removed and replaced with a Dacron graft to prevent further dissection from occurring. However, type B dissections are not improved, from a mortality point of view, by the operation, unless leaking, rupture, or compromise to other organs, e. g. kidneys, occurs.
Менеджмент
Жедел дисекция кезінде емдеу таңдауы оның орналасқан жеріне байланысты. Стенфордтың А типі (көтерілетін аорталық) дисекциясы үшін хирургиялық ем медициналық емнен артық. Стенфордтың В типінің күрделі аорталық дисекциялары медициналық емді бастағаннан кейін хирургиялық араласуды қажет етеді, сонымен қатар эндоваскулярлық стент-қоспадама (TEVAR) хирургияға қарағанда аз инвазивті балама ретінде қолданылуы мүмкін. Аорталық дисекцияға шалдыққандардың 65% -ы ер адамдар, әйелдерге қарағанда ерлер жиірек ауырады. Диагноз қойылған кездегі орташа жас 63 жас. Дисекция жүктіліктің шамамен 0,6% жағдайында кездеседі.
In an acute dissection, treatment choice depends on its location. For Stanford type A (ascending aortic) dissection, surgical management is superior to medical management. Complicated Stanford type B aortic dissections require surgical intervention after initiation of medical therapy, with endovascular stent grafting (TEVAR) available as a less invasive alternative to surgery. Men are more commonly affected than women: 65% of all people with aortic dissection are male. The mean age at diagnosis is 63 years. Dissection occurs in about 0.6% of pregnancies.
Тарих
Аорталық дисекцияның ең алғашқы толық құжатталған жағдайы Фрэнк Николзге, Ұлыбритания королі II Георгтың қазасы туралы жасаған автопсиялық баяндамасында кездеседі. Ол 1760 жылдың 25 қазанында қайтыс болған. Ережелер "Three's Company" телесериалының жұлдызы Джон Риттердің есімімен аталады, ол 2003 жылы жүрек ұстамасы деп қате диагноз қойылып, екі дәрігердің дұрыс емес емдеуінен кейін кеуде аортасының диссекциясынан қайтыс болды. Бұл ережелерді Хьюстон қаласындағы Техас университетінің денсаулық сақтау ғылымдары орталығының Дианна Милевич, Риттердің ерте қайтысынан кейін жеті жыл өткен соң жасады. Риттердің құрметіне арналған коммерциялық емес ұйым және Торакалық аорталық аурулар коалициясы оны бірлесіп жариялады. Люсиль Болл аорта аневризмасын кесумен диагноз қойылды, аортасын жөндеу үшін операция жасалды және жеті сағаттық аорта клапанын ауыстыру сәтті аяқталды, бірақ бірнеше күннен кейін қайтыс болды. Темекі шегушілерде аорта аневризмасы жиірек кездеседі; Болл өмірінің көп бөлігінде темекі шеккен. Рент мюзиклымен танымал драматург Джонатан Ларсон 1996 жылы Марфан синдромының диагнозы қойылмаған аорталық диссекциядан қайтыс болды. "Days of Our Lives" және "Babylon 5" актері Ричард Биггс 2004 жылдың 22 мамырында 44 жасында аорталық диссекцияның салдарынан қайтыс болды. The Cramps тобының вокалисі Люкс Интерьер 2009 жылдың 4 ақпанында 62 жасында Глендейл мемориалдық ауруханасында аорталық диссекциядан қайтыс болды, бұл бастапқыда хабарланғандай, бұрыннан барған жағдай емес, "күтпеген, шоқтықтыратын және кенеттен" болды. Алан Тик 2016 жылы 69 жасында Бурбанктегі Провиденс Сент-Джозеф медициналық орталығында А типіндегі аорталық диссекциядан қайтыс болды. Жапон актрисасы Хироми Цуру 2017 жылы 57 жасында аорталық диссекциядан көлігінде қайтыс болды. Тайваньдық эстрада әртісі Элиан Хуан 2020 жылы 36 жасында қайтыс болды. Манга "Берсерк" авторы және суретшісі Кентаро Миура 2021 жылы 54 жасында аорталық диссекциядан қайтыс болды. 2021 жылдың тамызында Жаңа Зеландия крикетшісі Крис Кернс Австралияның Канберра қаласындағы үйінде аорталық диссекциядан кейін жасанды тыныс алу аппаратына қойылды. Ол Сиднейге ауыстырылды және операция кезінде инсульт алғандықтан белден төменге паралич болды. 2021 жылдың 27 қыркүйегінде, музыкалық фестивальде 50 минуттық концерттің соңғы әні орындалып жатқанда, Judas Priest тобының 41 жастағы гитарисі Ричи Фолкнер аорта аневризмасына ұшырады. Ол аорталық диссекцияны жою үшін 10,5 сағаттық ашық жүрек операциясын жасады. 2022 жылдың мамырында Depeche Mode тобының негізін қалаушы мүшесі, британиялық клавишник Энди Флетчер 60 жасында аорталық диссекциядан үйінде күтпеген жерден қайтыс болды.
The earliest fully documented case of aortic dissection is attributed to Frank Nicholls in his autopsy report of King George II of Great Britain, who had been found dead on 25 October 1760; the report describes a dissection of the aortic arch and into the pericardium. The rules were named after Three's Company star John Ritter, who died from a thoracic aortic dissection in 2003 after he was misdiagnosed and erroneously treated for a heart attack by his two doctors. The rules were developed by Dianna Milewicz of the University of Texas Health Science Center at Houston seven years after Ritter's premature death, and were jointly published by the non profit organization in Ritter's honor and the Thoracic Aortic Disease Coalition. Lucille Ball was diagnosed with dissecting aortic aneurysm and underwent surgery to repair her aorta and a successful seven hour aortic valve replacement, but died days later. A greater incidence of aortic aneurysm is seen in cigarette smokers; Ball had been a heavy smoker most of her life. Playwright Jonathan Larson, best known for the musical Rent, died in 1996 of an aortic dissection believed to be due to undiagnosed Marfan Syndrome. Days of Our Lives and Babylon 5 actor Richard Biggs died on May 22, 2004, at the age of 44 due to complications from aortic dissection. Lux Interior of The Cramps died at the Glendale Memorial Hospital on February 4, 2009, at the age of 62, following an aortic dissection which, contrary to initial reports about a pre existing condition, was "sudden, shocking and unexpected". Alan Thicke died in 2016 of type A aortic dissection at the Providence Saint Joseph Medical Center in Burbank, at the age of 69. Japanese actress Hiromi Tsuru died in her car from aortic dissection in 2017 at the age of 57. Taiwanese entertainer Alien Huang died in 2020 at the age of 36. Kentaro Miura, writer and artist of the manga Berserk, died from aortic dissection in 2021 at the age of 54. In August 2021, New Zealand cricketer Chris Cairns was put on full life support following an aortic dissection in his home in Canberra, Australia. He was transferred to Sydney, and became paralysed from the waist down due to sustaining a stroke during surgery. 41 year old guitarist Richie Faulkner of the heavy metal band Judas Priest had an aortic aneurysm on September 27, 2021, in the middle of the final song of their 50 minute set at a music festival. He underwent 10 1/2 hours of open heart surgery to repair the aortic dissection. In May 2022, keyboardist Andy Fletcher, a founding member of the UK band Depeche Mode, died unexpectedly at home from an aortic dissection, at the age of 60.