Шафтсбери аббаттығы: тарих және қасиетті орын

Кіріспе

Шафтсберидегі аббат, Дорсет

Шафтсбери аббаттығы Дорсет графтығының Шафтсбери қаласындағы қатындар монастыры болған. Ол шамамен 888 жылы негірленді және 1539 жылы Англия реформациясы кезінде король Генрих VIII-нің кеңесшісі Томас Кромвельдің бұйрығымен таратылды. Сол кезде ол Англиядағы ең бай қатындар монастырының екіншісі еді, тек Сион аббаттығынан кейін.

Тарих

Альфред Ұлы шамамен 888 жылы монастырь негіздеп, қызы Этельгифуды алғашқы аббатиса етіп тағайындады. Альфредтің немересі, король Эдмунд I-нің әйелі Эльфгифу Шафтсбериде жерленді және көп ұзамай қасиетті саналды, ал монастырь оны нағыз негізін қалаушы деп есептеді. Әйелінің сүйектері Уорхемнен көшіріліп, аббатханада зор салтанатпен қабылданып, жерленді. Мүрделерді көшіруге Сент-Дунстан және Мерсияның эалдорманы Эльфхер басшылық етті. Бұл 981 жылдың 13 ақпанында басталған үлкен шерумен өтті; қалдықтар жеті күннен кейін Шафтсбериге жетті. Аббатхананың монахтары қалдықтарды қабылдап, құрбандық тақтасының солтүстік жағына құрметпен жерледі. Көшіру туралы баяндамада Уорхемнен Шафтсбериге бара жатқан жолда керемет оқиға болғаны айтылады: екі мүгедек адам табытқа жақындатылып, оны көтеріп жүргендер денесін олардың деңгейіне түсіргенде, мүгедектер бірден толыққанды денсаулыққа ие болды. Бұл шеру мен оқиғалар 1000 жылдан кейін 1981 жылы қайтадан көрсетілді. Шафтсбериден Едуардтың арашалығы арқылы көптеген кереметтердің орын алғаны туралы хабарлар аббатхананың қажылық ортасы ретінде танылуына көмектесті. 1001 жылы Едуардтың қабірі үнемі жерден көтеріліп тұрғаны хабарланды. Этельред патша епископтарға ағасының қабірін жерден көтеріп, лайықты жерге қоюды бұйырды. Епископтар қалдықтарды басқа қасиетті қалдықтармен бірге киелі орынға орналастырды. Эдуардтың қалдықтарын көтеру 1001 жылдың 20 маусымында болды. Шафтсбери аббатханасы Құдай анасы мен Сент-Эдвардқа қайта бағышталды. Сент-Эдвардтың қабірінде көптеген кереметтер орын алды, оның ішінде мәйектілер мен соқырларды емдеу де бар. Аббатхана Англиядағы ең бай бенедиктиндік әйелдер монастырына, маңызды қажылық ортасына және қаланың орталық нүктесіне айналды. Аббатхананың Уилтширдегі иеліктерін басқару үшін Тисбериде үлкен шаруашылық құрылды. Малмесберилік Уильям өзінің "Англия корольдерінің тарихы" еңбегінде аббатхана тұрғындарының "тазалығын сақтаудағы тұрақтылығына" және олардың дұғаларының ынтасы мен тиімділігіне ризашылық білдірді. 1093 жылы, архиепископ болып сайлануға аздай уақыт қалғанда, Кентерберийлік Анзельм сол кезде аббатиса болған Эулалияға оған дұға етуді сұрап хат жазды; ортағасырлық ғалым және тарихшы Кэти Энн Мари Бугис бұл олардың дұғаларының "жылдамдығына және қамқорлығына" деген сенімін көрсетеді деп мәлімдеді. Анзельм он жылдан кейін Шафтсбериге тағы бір хат жазды, онда Эулалия оған жауап беріп, қауым оның дұға ету туралы өтінішін орындағанын айтты; ол сондай-ақ Англиядан жер аударылған кезінде олар үшін дұға еткені үшін алғыс білдірді және қайтып келген кезде олардың жалғасуын сұрады. "Егер Шафтсбери аббатисасы мен Гластонбери аббаты үйленсе, олардың ұлы Англия королінен бай болар еді" деп болжам жасалды, өйткені оларға көптеген жерлер мұрагерлік етіп берілген. Бұл сыйлықты король Генрих VIII атынан Томас Кромвельтің өткізіп жіберуі мүмкін емес еді. 1539 жылы соңғы аббатиса Элизабет Зуше берілу туралы келісімге қол қойды, аббатхана қиратылды және оның жерлері сатылды, бұл қалада уақытша құлдырауға әкелді. Сэр Томас Арунделл, Уордурдың 1-ші бароны Арунделл 1540 жылы аббатхананы және қаланың көп бөлігін сатып алды, бірақ ол кейіннен мемлекетке опасыздық жасағаны үшін жер аударылғанда, оның жерлері тәркіленді, ал жерлер Пемброк графына, содан кейін Шафтсберидің 7-ші графы Энтони Эшли Куперге және ақырында Гровенорларға өтті.

Alfred the Great founded the convent in about 888 and installed his daughter Æthelgifu as the first abbess. Ælfgifu, the wife of Alfred's grandson, King Edmund I, was buried at Shaftesbury and soon venerated as a saint, and she came to be regarded by the house as its true founder. The bones of St Edward the Martyr were translated from Wareham and received at the abbey with great ceremony. The translation of the relics was overseen by St Dunstan and Ælfhere, Ealdorman of Mercia. This occurred in a great procession beginning on 13 February 981; the relics arrived at Shaftesbury seven days later. The relics were received by the nuns of the abbey and were buried with full royal honours on the north side of the altar. The account of the translation reports that on the way from Wareham to Shaftesbury, a miracle had taken place: when two crippled men were brought close to the bier and those carrying it lowered the body to their level, the cripples were immediately restored to full health. This procession and events were re enacted 1000 years later in 1981. Reports from Shaftesbury of many other miracles said to have been obtained through Edward's intercession helped establish the abbey as a place of pilgrimage. In 1001, it was recorded that the tomb in which St Edward lay was observed regularly to rise from the ground. King Æthelred instructed the bishops to raise his brother's tomb from the ground and place it into a more fitting place. The bishops moved the relics to a casket, placed in the holy place of the saints together with other holy relics. This elevation of the relics of Edward took place on 20 June 1001. Shaftesbury Abbey was rededicated to the Mother of God and St Edward. Many miracles were claimed at the tomb of St Edward, including the healing of lepers and the blind. The abbey became the wealthiest Benedictine nunnery in England, a major pilgrimage site, and the town's central focus. A large grange, Place Farm was established at Tisbury to administer the abbey’s Wiltshire estates. William of Malmesbury, in his Gesta regum Anglorum, praised the abbey residents' "steadfast preservation of their purity" and the fervency and effectiveness of their prayers. In 1093, shortly before his election as archbishop, Anselm of Canterbury wrote a letter to Eulalia, who was abbess at the time, requesting their prayers for him; medieval scholar and historian Katie Ann Marie Bugyis states that it demonstrates his "confidence in the promptness and solicitude" of their prayers. Anselm wrote another letter to Shaftesbury ten years later, which suggests that Eulalia had responded to him and told him that the community had granted his request for prayer; he also thanked them for their prayers for him during his exile from England and asked for their continued intercession as he returned. conjectured "if the abbess of Shaftesbury and the abbot of Glastonbury Abbey had been able to wed, their son would have been richer than the King of England" because of the lands which it had been bequeathed. It was too rich a prize for Thomas Cromwell to pass up on behalf of King Henry VIII. In 1539, the last abbess, Elizabeth Zouche, signed a deed of surrender, the abbey was demolished, and its lands sold, leading to a temporary decline in the town. Sir Thomas Arundell, 1st Baron Arundell of Wardour purchased the abbey and much of the town in 1540, but when he was later exiled for treason his lands were forfeit, and the lands passed to the earl of Pembroke then to Anthony Ashley Cooper, 7th Earl of Shaftesbury, and finally to the Grosvenors.

Шафтсбери абатшылығы мұражайы

Шафтсбери абаттығы мұражайында абаттың қираған орындарынан қазылып алынған тас жұмыстары, оның ішінде англосаксон мүсіндері мен ортағасырлық еден плиткалары қойылған. Көрмелер бенедикттік әйелдер монастыры мен оның тұрғындарының тарихын баяндайды. Мұражай сәуірден қазан айына дейін ашық, ал аумақта сонымен қатар ортағасырлық бақша және жеміс ағаштары бар.

Қазіргі Аббатхана

Шафтсбери аббаттығының орны ашық ауада фильм көрсетулерді, драмалық шеберлік сабақтары мен қойылымдарды, сондай-ақ тарихи лекцияларды өткізу үшін пайдаланылады. Бұл орын қалада шілде айының басында өтетін "Gold Hill Fair" кезіндегі музыкалық көрмеге де үйінді болып табылады және жергілікті музыканттарға өнер көрсетуге мүмкіндік береді.