1909 жылғы Сиэтлдегі Аляска-Юкон-Тынық мұхиты көрмесі
Alaska–Yukon–Pacific Exposition
Сиэтлде 1909 ж. өткен Аляска-Юкон-Тынық мұхиты көрмесі: Солтүстік-Батыс аймағының дамуы, тарихы, алтын асыру және көрменің ұйымдастырушылары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1909 жылы Сиэтлде өткен көрме – Аляска-Юкон-Тынық мұхиты көрмесі, AYP немесе AYPE деп белгіленеді, 1909 жылы Сиэтлде өткен әлемдік көрме, Тынық мұхитының солтүстік-батыс аймағының дамуын жариялады. Бұл көрме бастапқыда 1907 жылы Клондайк алтын асырудың 10 жылдығын атап өту үшін жоспарланған, бірақ ұйымдастырушылар сол жылы Джеймстаун көрмесінің де өтетінін білген соң, мерзімін өзгертті. Көрме алаңы қазіргі Вашингтон университетінің кампусының дамытылмаған бөлігінде орналасқан.
1909 exposition in Seattle, Washington
The Alaska–Yukon–Pacific Exposition, acronym AYP or AYPE, was a world's fair held in Seattle in 1909 publicizing the development of the Pacific Northwest. It was originally planned for 1907 to mark the 10th anniversary of the Klondike Gold Rush, but the organizers learned of the Jamestown Exposition being held that same year and rescheduled. The fairgrounds were hosted on an undeveloped portion of the present day campus of the University of Washington.
Жоспарлау
Годфри Чиландер көрменің идеясын ұсынды. Чиландер сол кезде Арктикалық бауырластықтың Бас хатшысы болды және 1905 жылы Портлендте (Орегон) Льюис пен Кларк көрмесінде Аляска территориясының көрмесіне қатысты. Бастапқыда ол Аляска клубының Уильям Шеффилдке және Джеймс А. Вудқа, «Сиэтл Таймс» газетінің қалалық редакторына, Сиэтлде Аляска туралы тұрақты көрме идеясын ұсынды. Бұл Вудтың Портлендке бәсекелес болуға деген ниетімен бірікті. Олар көп ұзамай «Times» баспасының иесі Алден Дж. Блеттеннің қолдауын алды, сол кезде бәсекелес «Seattle Post-Intelligencer» газетінен қарсылық көрінбеді. Көрменің алғашқы жақтастарының бірі – Джон Эдвард Чилберг, Чилберг отбасының Сиэтлдегі көрнекті саудагерлерінің бірі, Аляска клубының президенті болды, содан кейін оған Көрменің президенті лауазымы берілді. Эдмонд С. Мини көрмені сол кездегі көбінесе орманды болған Вашингтон университетінің кампусында өткізуді ұсынды, ол 1905 жылы үш ғимарат пен азын-малы ландшафттық жоспарлаумен болды. Ол кезде бұл қала орталығынан шалқар жерде саналды, бірақ Мини басқаларын орманды кампустың қаладан келген қонақтарды тарта алатынына және қала орталығынан трамваймен жүруге кедергі болмайтынына көндірді. Әрине, ол кампус үшін ландшафт пен құрылыстардың қандай мүмкіндіктер бере алатынын жақсы білді. Мемлекеттік заң шығарушы орган жәрмеңкеге кем дегенде төрт тұрақты ғимарат салынатыны және мемлекеттік қаржылық үлес негізінен осы ғимараттарға жұмсалатыны шартымен келісім берді. Кинг округі (Сиэтл орналасқан округ) орман шаруашылығы көрмесі үшін 300 000 АҚШ доллары – ең үлкен бұйымталған үй және басқа көрмелерге 78 000 АҚШ доллары бөлді. Клондайк алтын кендері Канадада болғандықтан, идея тез арада «Аляска-Юкон көрмесіне» айналды; кейін Сиэтл сауда палатасының өтініші бойынша «Тынық мұхиты» тақырыбы қосылды, бұл шығыс саудасын баса көрсету үшін жасалды. Көрме «A Y P» деген қысқаша атаумен белгілі болды.
Godfrey Chealander proposed the idea for the fair. Chealander was then Grand Secretary of the Arctic Brotherhood, was involved in the Alaska Territory exhibit at the 1905 Lewis and Clark Exposition in Portland, Oregon. Originally, he pitched William Sheffield of the Alaska Club and James A. Wood, city editor of the Seattle Times on the idea of a permanent exhibit in Seattle about Alaska. This merged with Wood's desire for an exposition to rival Portland. They soon gained the backing of Times publisher Alden J. Blethen—remarkably, for the time, without gaining the opposition of the rival Seattle Post Intelligencer. Among other early proponents of the exposition was John Edward Chilberg, one of a line of prominent Seattle merchants in the Chilberg family, who was president of the Alaska Club, and was then given the title of president of the Exposition. Edmond S. Meany proposed that the exposition be held on the then largely forested campus of the University of Washington, which in 1905 had exactly three buildings and little deliberate landscaping. At the time, this was considered rather far from the center of town, but Meany eventually sold the others involved on the idea that the forested campus could, itself, be an attraction for out of town visitors and that the trolley ride from downtown would not be an obstacle to attendance. Of course, he was also highly aware of what the landscaping and structures could do for the campus. The state legislature endorsed the fair, with the proviso that it would produce at least four permanent buildings, and that any state monetary contribution would be focused mainly on those buildings. King County (the county in which Seattle is located) stepped up with US$300,000 for a forestry exhibit—the largest log cabin ever built—and $78,000 for other exhibits. Because the original Klondike gold strikes had been in Canada, the concept soon evolved to an "Alaska Yukon Exposition"; later, at the behest of the Seattle Chamber of Commerce, the "Pacific" theme was also added to emphasize the Oriental trade. The Exposition became known as the "A Y P" for short
Көрме, әрине, 1907 жылға дайын болуы мүмкін болғанмен, Джеймстаун көрмесімен келіспеу үшін кейінге шегерілді. Бұл Сиэтл үшін сәтті болды, өйткені 1907 жыл экономика үшін қиын жыл болды. Егер көрме сол жылы өткізілген болса, онда ол 1909 жылы болған табысқа қарағанда, әлдеқайда сәтсіздікке ұшырар еді.
Although the fair almost certainly could have been ready for 1907, it was postponed so as not to conflict with the Jamestown Exposition. This turned out to be good fortune for Seattle, because 1907 proved to be a bad year for the economy. If the exposition had been held that year it almost certainly would have been a financial failure, rather than the success it was in 1909.
Дизайн және құрылыс
Массачусетс штатының Бруклин қаласындағы Олмстед ағайындылары көрмені жоспарлау үшін таңдалды; бұл фирма Сиэтл қаласы үшін саябақтар мен саябақ жолдарын жоспарлауға қатысқан еді. Джон К. Ольмстед 1906 жылғы қазан айында Сиэтлге сапар шегіп, оңтүстік-шығысқа қарай биіктей көтерілген Рейнир тауын көрді. Ол тауды көрменің басты осі ретінде таңдады. Бұл ось кейін Вашингтон университетінің кампусындағы Рейнир Вистасына айналды. Көрменің бас ландшафт сәулетшісі Олмстед фирмасының Джеймс Фредерик Доусон болды. Оның жобасы Рейнир Вистасы бойындағы бірнеше шағын сарқырамалары бар ұзын су қоймасын қамтыды. Сан-Францискода орналасқан Джон Галлен Говардтың «Говард және Галлоуэй» фирмасы көрме ғимараттарының бас сәулетшілері болып таңдалды. Олар бірнеше ғимаратты жобалап, басқа сәулетшілердің жобаларын жүзеге асыруды қадағалады. Көрме алаңы 1909 жылдың 1 маусымында ашылуға толық дайын болды.
The Olmsted Brothers of Brookline, Massachusetts, were selected to plan the Exposition; the firm was already involved in planning parks and parkways for the City of Seattle. John C. Olmsted visited Seattle in October 1906 and saw the dominant form of Mount Rainier toward the southeast. He selected the mountain as the focus of the primary axis of the Exposition. This axis later became the Rainier Vista of the University of Washington campus. The principal landscape architect for the fair was the Olmsted firm's James Frederick Dawson. His design centered on a long pool with a series of short waterfalls along Rainier Vista. John Galen Howard's firm, Howard and Galloway, based in San Francisco, was chosen as supervising architects for the Exposition buildings. They designed several buildings and supervised construction of those designed by other architects. The fairgrounds were entirely ready for the June 1, 1909 opening.
Көрмелер
Көрмеде толыққанды ғимараттар тұрғызған жалғыз шетелдік елдер Жапония мен Канада болды, бірақ олардың қатысуы АҚШ-қа Испаниядан жақында өткен Филиппин және Гавайи аймақтарымен бірге "Тынық мұхиты" тақырыбын растауға жеткілікті болды. Басқа шетелдік елдер шағын көлемде өкілдік етілді. Кинг округінің аса танымал көрмесіне жақын орналасқан Вашингтон штатының Ньюкасл қаласындағы көмір шахтасының масштабты моделі және Сиэтлдің бірнеше көріністерін бейнелейтін диорамалар кірді, олардың түпнұсқаларына троллейбуспен жетуге болады. "Әйелдер ғимараты" американдық Батысты дамытудағы және қазіргі кездегі қайырымдылық жұмыстарындағы әйелдердің рөлін көрсетті. Pay Streak – Сиэтлдің Чикагоның Мидуэйіне жауабы болды және ол ойын-сауықтар мен құмар ойындарына толы болды. Сонымен қатар, Америка Азамат соғысының Хэмптон Роудс теңіз шайқасы (Монитор мен Мерримак шайқасы) қайта жандандырылды.
The only foreign countries to erect entire buildings at the fair were Japan and Canada, but their presence was enough to validate the "Pacific" theme along with the US territory of Hawaii and the Philippines, recently ceded to the US by Spain. Other foreign countries were represented on a smaller scale. The very popular King County exhibit included a scale model of the coal mine at nearby Newcastle, Washington and dioramas of several Seattle scenes, the originals of which were only a trolley ride away. The Woman's Building emphasized the role of women in pioneering the American West and in current charity work. The Pay Streak was Seattle's answer to Chicago's Midway and featured games of chance and amusements. There was also a reenactment of the American Civil War naval Battle of Hampton Roads (the Battle of Monitor and Merrimack).
Ашылу рәсімі
1 маусым күні таңғы сағат 8:30-да қақпалар ашылды және көпшілік бірден кіре бастады. Сағат 9:30-да қатысушылар Армия мен Әскери-теңіз күштерінің әскери оркестрлерінің өнерлерін тамашалады. Көптеген адамдар көрменің амфитеатрында Вашингтон қаласынан берілетін сигналды күтіп отырды. Шығыс уақытымен сағат 15:00-де (Сиэтлде сағат 12:00-де), Ақ үйдің Шығыс залында Президент Тафт сигнал берді. Ол "Клондайк аймағында ашылған алғашқы кеннен алынған алтын тұйырларымен әшекейленген алтын [телеграф] кілтіне тиіп, көрмені ашты". Тафт жіберген телеграфтық сигнал көрме алаңындағы телеграфшылармен қабылданды; сигнал келген бойда гонг бес рет соғылды, үлкен американдық туы жайылды және 21 зеңбірекпен салют атылды, сондай-ақ көрменің ресми ашылуын жариялаған тағы басқа да әсемдік көрсетілімдері болды.
The gates opened at 8:30 a. m. on June 1, and crowds entered immediately. At 9:30 a. m., attendees watched performances by military bands from the Army and the Navy. Many sat in the fair's amphitheater, awaiting a signal scheduled to be given in Washington, D. C. At 3 p. m. East Coast time (noon in Seattle), in the East Room of the White House, President Taft sent the signal. He "opened the Exposition by touching a gold [telegraph] key, studded with gold nuggets taken from the first mine opened in the Klondike region." The telegraphic spark that Taft sent was received by telegraphers at the fairgrounds; as soon as it arrived, a gong was struck five times, a large American flag was unfurled, and there was a 21 gun salute, while other demonstrations of pageantry announced the official opening of the fair.
Қатысу
1 маусымда ашылу күні қалалық мереке деп жарияланды, және 80 000 адам қатысты. "Сиэтл күні" күні келушілер саны тіпті 117 013-ке жетті. Басқа да көпке таралған шаралар түрлі этникалық топтарға, бауырластық ұйымдарға және АҚШ штаттарына арналған күндер болды. 16 қазанда көрме аяқталған кезде, оны 3 700 000-нан астам адам қамтыды.
Opening Day, June 1, was declared a city holiday, and 80,000 people attended. Attendance was even higher—117,013—on "Seattle Day". Other big draws were days dedicated to various ethnic groups, fraternal organizations, and U. S. states. By the time the fair closed on October 16, more than 3,700,000 people had visited.
Жарияланым
Көрмеге өз жарнама бөлімі болды және ол газеттер мен журналдарды пайдаланып, алдағы көрмені жақсылап насихаттады. 1908 жылдың басында Сиэтл газеттері жарнама бөлімінің оң нәтижелер көрсетіп жатқанын және көрме туралы АҚШ-тың барлық басылымдарында жақсы пікірлер жазылып жатқанын хабарлады. Жариялаушылар бұл көрменің 1907 жылғы Джеймстаун көрмесінен гөрі әлдеқайда ұқыпты ұйымдастырылатынын және көңіл көтеру шараларының болатынын атап көрсетті. Бірақ көптеген газеттерді қызықтырған нәрсе – бұл келесі әлемдік көрмеге АҚШ үкіметінен ешқандай қаржылық көмек немесе субсидиялар қажет емес деген мәлімдеме болды; көрме директорларының жалғыз тілегі – АҚШ-тың басқа елдер сияқты ғимараттар мен көрмелер салуы еді. 1908 жыл бойы әрбір жаңа экспонат салынып, көрме біртіндеп қалыптаса бастаған сайын, көрме туралы ақпарат таратылып, баспасөз шығарылымдарынан дерлік өзгеріссіз жиі жарияланды. Мысалы, Флорида штатының Тампа қаласындағы «Тампа Трибьюн» газеті көрмеде моторлы қайықтар жарысы болатыны туралы мақала жариялады: мақалада осы шараға арналған павильон «көрменің жағалауындағы ең әдемі орындардың бірінде» салынып жатқаны айтылды. Мақалада Пьюджет Саунд моторлы қайықпен жүзуге құмарлар үшін өте қолайлы аймақ екені мақталып, «Климат жыл бойы моторлы қайықпен жүзуге мүмкіндік береді» деп қорытынды жасалды. 1909 жылдың басында назар қатысушыларға ауысты, өйткені алыс жерлердегі көптеген жергілікті газеттер Сиэтлге сапар шегуді жоспарлаған өз штаттарының тұрғындары туралы мақалалар жазды. Сонымен қатар, батыс жағалауда бірнеше ірі газеттер конгресі жоспарланған және редакторлар көрмеге баруға қызығушылық танытқан. Көрмені ұйымдастырушылар теміржол компаниялары газеттерде жариялаған жарнамалардан да пайда тапты, ол адамдарды пойызбен Сиэтлге саяхаттауға ынталандырды. Мысалы, «Ұлы Солтүстік» теміржолының жарнамасында пойыз көрікті саяхаттың ең жақсы жолы ретінде көрсетілді: «Таулар мен Каскадтар арқылы тартымды маршрут» және соңында сөзсіз «Әлемдегі ең әдемі көрмеге» жетеді.
The fair had its own publicity department, and it used newspapers and magazines to promote the upcoming exhibition well in advance. In early 1908, Seattle newspapers reported that the publicity department was already showing positive results and the fair was earning many favorable mentions in publications all over the United States. The publicists stressed that this exhibition would be far better organized than 1907's Jamestown Exposition, and would feature entertainment. But what many newspapers found interesting was the assertion that this next World's Fair would not require any financial assistance or subsidies from the U. S. government; the only request made by the fair's directors was that the United States erect buildings and exhibits like any other country. Throughout 1908, as each new exhibit was built and the fair gradually began to take shape, publicity about the fair's progress was sent out, and frequently printed, nearly verbatim, from the press releases. For example, the Tampa Tribune in Tampa, Florida, printed a story about how the fair would have motor boat races: the article noted that the pavilion for the event was being built on "one of the prettiest spots on the exposition's shoreline." The article praised Puget Sound for being an area perfect for motor boating enthusiasts, and concluded by saying, "The climate is such that motor boating can be enjoyed all the year round." By early 1909, the focus turned to who was going to attend, as many local newspapers in distant locations wrote articles about residents of their state who planned to make the trip out to Seattle. Also helpful was the fact that several major newspaper conventions were scheduled for the west coast, and the editors were said to be very interested in visiting the fair. The fair's organizers were also able to benefit from advertisements placed in newspapers by the railroads, which encouraged people to travel by rail to Seattle. One such ad, for the Great Northern Railway, promoted the train as the best way to enjoy a scenic trip: "an attractive route over the Rockies and through the Cascades" before finally arriving at what was sure to be "the World's Most Beautiful Fair."
Мұралық
Аляска-Юкон-Тынық мұхиты көрмесінің ең маңызды физикалық мұрасы – Вашингтон университетінің кампусын қалыптастыруға әлі де әсер ететін жәрмеңке жоспарлауы. Рейнир Вистасы мен Гейзер Алқабы, қазіргі уақытта Драмхеллер Су добы деп белгілі, көрменің орталық нысандары болды және қазір университет жоспарындағы Ғылым төртбұрышының басты орталығы болып табылады. Көрменің көптеген ғимараттары уақытша құрылыстар ретінде жоспарланғанмен, олардың кейбіреулері тұрақтырақ болды. Көркем өнер сарайын Говард пен Галлоуэй химия ғимараты ретінде жобалаған. Ол АЖП кезінде сурет көрмесі үшін пайдаланылды. Көрме аяқталғаннан кейін химия зертханаларының жиһаздары орнатылып, университетте химия оқытудың негізгі орталығына айналды. Ғимарат Багли залы деп аталды (Дэниел Баглинің құрметіне) және 1937 жылға дейін осы атауды сақтады, содан кейін Багли залы деп аталған жаңа химия ғимараты ашылды. Ескі ғимарат содан кейін Архитектура және Физиология факультеттеріне берілді. Ғимарат бүгінгі күні кең ауқымды жөндеуден және қайта жаңартудан өткенімен, Архитектура залы ретінде танымал. АЙП Әйелдер ғимараты да сақталған. Көрме кезінде әйелдерге қатысты көрмелер орналастырылған. Бүгінде ғимарат Каннингэм залы деп аталады (Имоген Каннингэмнің құрметіне), Вашингтон университетінің кампусындағы әйелдер құрметіне аталған сирек ғимараттардың бірі. Көрме кезінде ғимараттың сыртын штукатурмен қаптаған, ал қазір ағашпен жабылған. Бұл ғимаратта қазір әйелдерге қатысты түрлі білім беру және басқа да бағдарламалар жүзеге асырылуда. A Y P-ден сақталған басқа да ғимараттар болды, бірақ университет өскен сайын олар бұзылды. Орман шаруашылығы ғимараты ғасырдың ортасында, құрылыстың табиғи ағаштарын күтіп ұстау қиын болғандықтан және құрылыстың басқа да пайдалы қолданыстары табылмай, қиратылды. Ол қазіргі Хаски Одағы (HUB) ғимаратының орнында тұрды. Бастапқы Мини залы, AYP аудиториясы залы, 1965 жылы жер сілкінісінен зардап шегіп, кейіннен бұзылды. Тағы бір мысал – архитектор Эллсворт Стори жобалаған Ху Ху үйі, ағаш өңдеушілердің бауырластығы Ху Ху үшін салынған қабылдау залдары бар клуб үйі. Көрмеден кейін бұл ғимарат 1958-1960 жылдары қазіргі факультет клубымен ауыстырылғанға дейін факультет клубы ретінде пайдаланылды. Көрменің тағы бір мұрасы – көрме президенті Дж.Е. Чилбергтің беделінің артуы. Банкир ретінде құрметті болғанымен, Чилберг ешқашан қала элитасының құрамына кірген емес. Ол жақсы жұмыс істейтін адам ретінде танылғандықтан ғана көрме позициясына тағайындалды, бірақ қала элитасы оны әлеуметтік маусымның ұзақтығы үшін патшайым деңгейіне көтергенін ескермеді. Кенеттен, олардың Бірінші Хиллдегі үйіндегі кез келген кеш әлеуметтік күнтізбедегі маңызды оқиғаға айналды. Ол әйелімен Жапония императорының жақын туысымен бірге тамақтанып, француз елшісін қабылдады. Көрме үшін орнатылған Уильям Х. Сьюардтың мүсіні қазір Волонтер паркінде тұр. Боинг компаниясының негізін қалаушы Уильям Боинг Аляска-Юкон-Тынық мұхиты көрмесінде алғаш рет адаммен ұшатын машинаны көргенін және ұшақтарға қызығушылық танытқанын айтты.
The primary physical legacy of the Alaska–Yukon–Pacific Exposition is the planning framework from the fair which continues to shape the University of Washington campus. The Rainier Vista and Geyser Basin, presently known as Drumheller Fountain, were central features of the exposition and now serve as the focal point of the Science Quadrangle within the university's comprehensive plan. Although most of the Exposition's buildings were designed as temporary structures, intended to last only for the duration of the fair, some were more permanent. The Fine Arts Palace was designed by Howard and Galloway as a chemistry building. It was used during the A Y P for the exhibit of art. After the Exposition was over, chemistry lab tables and other furnishings were moved in and it became the University's primary facility for teaching chemistry. The building was named Bagley Hall (after Daniel Bagley) and retained that name until 1937, when a new chemistry building named Bagley Hall opened. The older building then became the home of Architecture and Physiology. The building survives today, albeit with extensive renovation and restoration, and is known as Architecture Hall. The A Y P Women's Building also survives. During the fair it housed exhibits related to women. Today the building is named Cunningham Hall (after Imogen Cunningham), one of only a few buildings on the University of Washington campus named for women. During the Exposition itself the building was clad in stucco; today it is faced in wood siding. The building now houses various educational and other programs related to women. Other buildings from the A Y P survived for a time, but were subsequently demolished as the university grew. The Forestry Building was demolished mid century after the natural logs of the structure proved difficult to maintain and few alternative uses for the structure were found. It stood on the site of the current Husky Union Building (HUB). The original Meany Hall, the AYP Auditorium Hall, was damaged by an earthquake in 1965 and subsequently demolished. Another example is the Hoo Hoo House, designed by architect Ellsworth Storey, a clubhouse with reception spaces constructed for the Hoo Hoos, a lumbermen's fraternity. After the fair, this building served as the faculty club until it was replaced in 1958–60 by the current faculty club. Another legacy of the fair was the enhanced status of exposition president J. E. Chilberg. Although a respected banker, Chilberg had never really been one of the city's elite. He was drafted into his position with the fair simply as a man who was known to be good at getting things done, but without consideration by the city's elite that they had just made an outsider into something tantamount to royalty for the duration of a social season. Suddenly, any party at their First Hill home became a major event in the social calendar. He and his wife found themselves dining with a close relative of the emperor of Japan and hosting a French ambassador. The statue of William H. Seward, originally erected for the fair, now stands in Volunteer Park. William Boeing, founder of Boeing, stated that it was during the Alaska–Yukon–Pacific Exposition when he saw a manned flying machine for the first time and became fascinated with aircraft.
Еңбек наразылығы
Экспозиция ғимараттары кәсіподақ мүшелері емес жұмысшылармен салынғандықтан, түрлі кәсіподақтар экспозицияға қарсы наразылық акцияларын өткізді, олар памфлет таратудан бойкотқа дейін барды. Орталық Еңбек Кеңесі Еңбек күні күні экспозиция алаңының сыртында наразылық шеруін ұйымдастырды. "Сиэтл социалисті" газеті Экспозицияны "капиталистік таптың қатыгез ашкөздігіне арналған ұлы, фантастикалық ескерткіш" деп баяндады.
Because the Exposition buildings were built with non union labor, various unions protested against the exposition in actions ranging from pamphleteering to boycotts. The Central Labor Council organized a protest march outside the grounds on Labor Day. The Seattle Socialist editorialized that the Exposition was, "a great fantastic monument to the brutal avarice of the capitalist class."
Адам экспонаттары
Бір айлық жетім бала Ернест жүлде ретінде лотереяға салынды. Жеңімпаз билет тартуылса да, ешкім жүлдені талап етпеді. 2009 жылы баланың тағдыры әлі зерттеліп жатты. Басқа көрмелердің арасында Филиппиннің игорот халқының ит жейтін, жабайы халық ретінде көрсетілуі, «Аляскалық сибиряктар – эскимостар» және опий сату орындарын бейнелейтін, соңғы Боксер көтерілісі туралы айтатын қытай ауылы болды. Игорот көрмесінен кейін 100-ден астам филиппин теңізшісі қол қойған Сиэтл Пост Интеллигенсер газетіне наразылық хат келді, бірақ кейбір жергілікті филиппиндер хатқа жауап беріп, көрмені қорғады. Фотосуреттердегі нәрестелердің денсаулығына қарағанда, оларға шынымен қосымша күтім қажет болған ба, әлде олар тек пайда табу үшін пайдаланылды ма деген сұрақ туындайды. Бұл көрменің ерекшелігі – кейбір фотосуреттерде көрінетін «Нәресте инкубаторы кафесі» болды, бірақ тарихшылар бұл нағыз кафе ме, әлде нәрестелерді тамақтандыруды көруге арналған орын ба екеніне көз жеткізе алмады. Сол кезде жәрмеңкеге келгендер де, дәрігерлер де наразылық білдірген жоқ. Шындығында, Батыс Сиэтлдегі Луна паркінде маусымдық «Нәресте электробаторы» инкубатор көрмесі бар еді. Нәрестелердің есімдері газетте айтылып, олардың денсаулығына бақылау жүргізілді. Күңгірттігі – нәрестелердің әртүрлі ұлттылығы. Көрмедегі нәрестелердің арасында ешқандай өлім болған жоқ.
A month old orphaned boy named Ernest was raffled away as a prize. Although a winning ticket was drawn, nobody claimed the prize. The ultimate destiny of the child was still being investigated in 2009. Other human exhibits included displays presenting Igorot people from the Philippines as dog eating, primitive people; the "Alaskan Siberians — Eskimos"; and a Chinese village depicting opium dens and recounting the recent Boxer Rebellion. The Igorot exhibit spawned a letter of protest to the Seattle Post Intelligencer signed by over 100 Filipino merchant marines, although some local resident Filipinos responded to the letter by defending the exhibit.). Given the robustness of the infants seen in photographs, there is some question as to whether these infants actually required extra care or if they were simply used for profit. Particular to this exhibit was a Baby Incubator Cafe which is seen in some photos, although historians are unsure if this was an actual cafe or rather a place to view babies feeding. At the time there was little in the way of protest from either fair goers or physicians. In fact there was already a seasonal incubator exhibit at Luna Park in West Seattle, the Infant Electrobator concession. The babies were mentioned by name in the newspaper during their stay at the exposition and their medical state followed throughout. A specific point of interest was the range in ethnicity of the infants. No deaths were experienced amongst the babies at the exhibit.
Мерейтойы
2009 жылы Аляска-Юкон-Тынық мұхиты көрмесінің 100 жылдығы тойланды. Қала мен университет осы мерейтойды атап өту үшін әртүрлі шаралар ұйымдастырды. Джон Форсен PBS телеарнасы үшін "AYP Сиэтлдің ұмытылған әлемдік көрмесі" деген деректі фильм түсірді. 2009 жылдың 4 шілдесінде 12 велосипедші Санта-Роза қаласынан (Калифорния штаты) Сиэтлге (Вашингтон штаты) 1000 мильдік велосипед жолына шықты, бұл Histiocytosis ауруына қарсы қолдау көрсету мақсатында жасалды. "Солтүстікке дөңгелектер" деп аталған бұл жорық 1909 жылы Вик МакДаниел мен Рей Франсисконың көрмеге велосипедпен сапар шеккенінің 100 жылдығына арналған еді. Жорық 2009 жылдың 16 шілдесінде Вашингтон университетінің кампусындағы Драмхеллер фонтанында аяқталды.
The year 2009 was the centennial of the Alaska–Yukon–Pacific Exposition. The City and University held various activities to celebrate this anniversary. A documentary was produced by John Forsen called "AYP Seattle's Forgotten World's Fair" for PBS. On July 4, 2009, a group of 12 cyclists set off from Santa Rosa, California, on a 1,000 mile bike ride to Seattle, Washington, to support the disease Histiocytosis. The ride, titled Wheels North, was a centennial of the 1909 adventure of Vic McDaniel and Ray Francisco who traveled on bicycles to the Exposition. The ride ended at the Drumheller Fountain on the campus of the University of Washington on July 16, 2009.