Хлорал гидраты: Химиялық тұйықталған және ұйықтауға арналған дәрі
Chloral hydrate
Хлорал гидрат: химиялық седатив, ұйқыға көмектесетін дәрі. 1870-жылдары Германияда қолданылған, кейін қауіпсіз препараттармен алмастырылған. Қазір лабораторияда қолданылады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Химиялық седатив және ұйқы ауруын емдейтін препарат.
Chemical sedative and hypnotic drug
Хлор гидраты – формуласы |auto=1|Cl3C\sCH(OH)2 болып табылатын диол. Ол алғаш рет 1870 жылдары Германияда седатив және ұйқы ауруын емдеу үшін қолданылды. Уақыт өте келе, оны қауіпсіз және тиімдірек препараттармен алмастырды, бірақ ол АҚШ-та кем дегенде 1970 жылдарға дейін қолданыста болды. Кейде ол зертханалық химиялық реагент және алдынғы зат ретінде қолданылады. Ол хлоралдан (трихлорацетальдегидтен) бір молекула су қосу арқылы алынады.
Chloral hydrate is a geminal diol with the formula |auto=1|Cl3C\sCH(OH)2. It was first used as a sedative and hypnotic in Germany in the 1870s. Over time it was replaced by safer and more effective alternatives but it remained in usage in the United States until at least the 1970s. It sometimes finds usage as a laboratory chemical reagent and precursor. It is derived from chloral (trichloroacetaldehyde) by the addition of one equivalent of water.
Гипноздық
Хлор гидраты АҚШ-тағы FDA немесе Еуропалық Одақтағы EMA-мен ешқандай медициналық жағдай үшін мақұлданбаған және ол FDA-ның әлі де клиниктермен тағайындалатын мақұлданбаған препараттар тізіміне кіреді. Препаратты седатив немесе ұйқы ауруын емдеу үшін қолдану клиникалық сынақтардың болмауына байланысты белгілі бір тәуекелдермен байланысты болуы мүмкін. Дегенмен, Ұлыбританияда ауыр ұйқысыздықты қысқа мерзімді басқаруға лицензияланған хлорал гидраты препараттары бар. 2012 жылы АҚШ-тағы барлық өндірушілер хлорал гидратын өз еркімен нарықтан шығарды. Осыған дейін хлорал гидраты «мұражайлық» немесе «көне» препарат ретінде сатылуы мүмкін; яғни, белгілі бір FDA ережелері күшіне енгенге дейін болған препарат және осылайша, кейбір фармацевтикалық компаниялар FDA мақұлдауын қажет етпеді деп мәлімдеді. 1938 жылы Конгресс Федералдық тағам-дәрілік және косметикалық заңды («FD&C Act») қабылдағанға дейін жаңа препараттардың қауіпсіздігін мақұлдау қажет болған жоқ. Сонымен қатар, жаңа препараттың тиімділігі 1962 жылға дейін дәлелденбеуі керек еді, ол кезде Конгресс Заңға түзетулер енгізді. Өндірушілер мұндай «мұражайлық» препараттар ондаған жылдар бойы қолданылғандықтан, қауіпсіздік және тиімділік тарихын алғанын мәлімдейді. Хлор гидраты ұйқысыздықты қысқа мерзімді емдеу үшін және медициналық немесе стоматологиялық емдеулерге дейін седатив ретінде қолданылды. Оның орны XX ғасырдың ортасында барбитураттармен, содан кейін бензодиазепиндермен алмастырылды. Бұрын ол ветеринарияда жалпы анестетик ретінде де қолданылған, бірақ жағымсыз әсерлері болғандықтан кішкентай жануарларды анестезиялауға немесе эвтаназиялауға жарамсыз деп есептеледі. Ол әлі де ЭЭГ процедураларына дейін седатив ретінде қолданылады, өйткені ол эпилептиформдық разрядтарды баспайтын сирек седативтердің бірі. Ұйқысыздыққа арналған терапиялық дозаларда хлорал гидраты 20-60 минут ішінде тиімді болады. Адам организмінде ол 7 сағат ішінде эритроциттер мен плазма эстразалары арқылы трихлорэтанолға және трихлорэтанол глюкуронидіне, ал 4-5 күн ішінде трихлорэцеттік қышқылға айналады. Оның терапиялық терезесі өте тар, бұл препаратты қолдануды қиын жасайды. Жоғары дозалар тыныс алу мен қан қысымын төмендетуі мүмкін. Препаратты бірнеше күн қолданғаннан кейін оған төзімділік пайда болады. Сонымен қатар, хлорал гидраты органикалық еріткіштерде ацетальдарды, дитиоацетальдарды және тетрагидропиранил эфирлерін депротекциялау үшін реагент ретінде қолданылады. Бұл қосылыс әртүрлі полиморфтарда кристалдануы мүмкін.
Chloral hydrate has not been approved by the FDA in the United States nor the EMA in the European Union for any medical indication and is on the FDA list of unapproved drugs that are still prescribed by clinicians. Usage of the drug as a sedative or hypnotic may carry some risk given the lack of clinical trials. However, chloral hydrate products, licensed for short term management of severe insomnia, are available in the United Kingdom. Chloral hydrate was voluntarily removed from the market by all manufacturers in the United States in 2012. Prior to that, chloral hydrate may have been sold as a "legacy" or "grandfathered" drug;" that is, a drug that existed prior to the time certain FDA regulations took effect and therefore, some pharmaceutical companies have argued, has never required FDA approval. New drugs did not have to be approved for safety until Congress passed the Federal Food, Drug, and Cosmetic Act (the "FD&C Act") in 1938. Further, a new drug did not have to be proven effective until 1962, when Congress amended the Act. Manufacturers contend that such "legacy drugs", by virtue of the fact that they have been prescribed for decades, have gained a history of safety and efficacy. Chloral hydrate was used for the short term treatment of insomnia and as a sedative before minor medical or dental treatment. It was largely displaced in the mid 20th century by barbiturates and subsequently by benzodiazepines. It was also formerly used in veterinary medicine as a general anesthetic but is not considered acceptable for anesthesia or euthanasia of small animals due to adverse effects. It is also still used as a sedative prior to EEG procedures, as it is one of the few available sedatives that does not suppress epileptiform discharges. In therapeutic doses for insomnia, chloral hydrate is effective within 20 to 60 minutes. In humans it is metabolized within 7 hours into trichloroethanol and trichloroethanol glucuronide by erythrocytes and plasma esterases and into trichloroacetic acid in 4 to 5 days. It has a very narrow therapeutic window making this drug difficult to use. Higher doses can depress respiration and blood pressure. Tolerance to the drug develops after a few days of use. Moreover, chloral hydrate is used as a reagent for the deprotection of acetals, dithioacetals and tetrahydropyranyl ethers in organic solvents. The compound can be crystallized in a variety of polymorphs.
Хойердің орнату ортасы
Хлорлы гидрат Хойер ерітіндісінің де құрамына кіретін ингредиент, ол бриофиттер, папоротниктер, тұқымдар және кішкентай буынты жануарлар (әсіресе, кенелер) сияқты әртүрлі өсімдік түрлерін микроскоппен қарау үшін қолданылатын орта. Басқа құрамына араб шайыры мен глицерин кіруі мүмкін. Бұл ортаның артықшылығы – жоғары жарық сындыру көрсеткіші және кішкентай үлгілерді тазалау (мацерациялау) қасиеттері (әсіресе, егер үлгілерді дифференциалдық интерференциялық контраст микроскопиясымен қарау қажет болса). Хлорлы гидрат реттелетін зат болғандықтан, оны алу қиын болуы мүмкін. Осы себепті хлорлы гидрат микроскопия процедураларында балама реагенттермен ауыстырылды.
Chloral hydrate is also an ingredient used for Hoyer's solution, a mounting medium for microscopic observation of diverse plant types such as bryophytes, ferns, seeds, and small arthropods (especially mites). Other ingredients may include gum arabic and glycerol. An advantage of this medium includes a high refractive index and clearing (macerating) properties of small specimens (especially advantageous if specimens require observation with differential interference contrast microscopy). Because of its status as a regulated substance, chloral hydrate can be difficult to obtain. This has led to chloral hydrate being replaced by alternative reagents in microscopy procedures.
Мелзердің реактивті
Хлорлы гидрат - Мельцер реагентін жасау үшін қолданылатын ингредиент, ол саңырауқұлалардың белгілі бір түрлерін анықтауға арналған сулы ерітінді. Басқа ингредиенттер - калий йодиді және йод. Тіннің немесе споралардың осы реагентке реакциясы кейбір саңырауқұлақты дұрыс анықтау үшін маңызды.
Chloral hydrate is an ingredient used to make Melzer's reagent, an aqueous solution that is used to identify certain species of fungi. The other ingredients are potassium iodide, and iodine. Whether tissue or spores react to this reagent is vital for the correct identification of some mushrooms.
Қауіпсіздік
Хлорлы гидратты әдетте грамм мөлшерде қолданды. Оның буларына ұзақ уақыт әсер ету денсаулыққа зиянды, 4 сағаттық әсер ету кезінде LD50 440 мг/м³ құрайды. Хлорлы гидратты ұзақ уақыт қолдану оның әсеріне төзімділіктің жылдам дамуымен және мүмкін тәуелділікпен, сондай-ақ бөртпе, асқазанның ауруы және бүйрек, жүрек және бауырдың ауыр жеткіліксіздігі сияқты қолайсыз әсерлермен байланысты. Шамадан тыс дозалау көбінесе құсық, жүрек айну, сананың шатасуы, құрысулар, баяу және нашар тыныс алу, жүрек аритмиясы және комамен сипатталады. Улану диагнозын растау үшін немесе қайтыс болғандардың сот-медициналық саралауында хлорлы гидрат және/немесе оның негізгі белсенді метаболиті – трихлорэтанолдың плазмадағы, сарысудағы немесе қандағы концентрациясы өлшенуі мүмкін. Кішкентай балаларда қарапайым стоматологиялық немесе хирургиялық процедуралар кезінде кездейсоқ дозаны асыра қолдану жағдайлары болған. Улану құрбандарында дәріні организмнен жылдам шығару үшін гемодиализ сәтті қолданылды. Ол torsades de pointes тудыру қаупі бар деп тізімделген.
Chloral hydrate was routinely administered in gram quantities. Prolonged exposure to its vapors is unhealthy, with an LD50 for 4 hour exposure of 440 mg/m3. Long term use of chloral hydrate is associated with a rapid development of tolerance to its effects and possible addiction as well as adverse effects including rashes, gastric discomfort and severe kidney, heart, and liver failure. Acute overdosage is often characterized by nausea, vomiting, confusion, convulsions, slow and irregular breathing, cardiac arrhythmia, and coma. The plasma, serum or blood concentrations of chloral hydrate and/or trichloroethanol, its major active metabolite, may be measured to confirm a diagnosis of poisoning in hospitalized patients or to aid in the forensic investigation of fatalities. Accidental overdosage of young children undergoing simple dental or surgical procedures has occurred. Hemodialysis has been used successfully to accelerate clearance of the drug in poisoning victims. It is listed as having a "conditional risk" of causing torsades de pointes.
Фармакодинамика
Хлор гидраты тірі организмде трихлорэтанолға айналады, ол екіншілік физиологиялық және психологиялық әсерлерге жауап береді. Хлор гидраты құрылымдық және фармакодинамикалық тұрғыдан 1950 жылдары жасалған, Placidyl саудалық атауымен седатив және ұйқы қыстырғыш ретінде сатылған этихлорвинолға ұқсас. 1999 жылы АҚШ-тағы осы препаратты өндірген жалғыз компания – Abbott оны өндіруді тоқтатуға шешім қабылдады. Abbott өндірісті тоқтатқаннан кейін препарат тағы бір жылдай қолжетімді болды. Оны жалпы қолдануға шығаруға болатын жағдай болғанымен, АҚШ-тағы ешбір компания мұны істемеді. Хлор гидратының метаболиті ГАМК рецептор кешенін күшейту арқылы фармакологиялық әсерін көрсетеді, сондықтан ол бензодиазепиндер, бензодиазепиндер емес препараттар және барбитураттар сияқты әрекет етеді. Ол орташа деңгейде тәуелділік тудыруы мүмкін, себебі ұзақ қолдану тәуелділікке және қабылдауды тоқтату симптомдарына әкелуі белгілі. Бұл химиялық зат түрлі антикоагулянттардың әсерін күшейтуі мүмкін, сондай-ақ in vitro және in vivo жағдайында әлсіз мутагендік қасиеттері бар.
Chloral hydrate is metabolized in vivo to trichloroethanol, which is responsible for secondary physiological and psychological effects. Chloral hydrate is structurally and somewhat pharmacodynamically similar to ethchlorvynol, a pharmaceutical developed during the 1950s that was marketed as both a sedative and a hypnotic under the trade name Placidyl. In 1999, Abbott, the sole manufacturer of the drug in the United States at the time, decided to discontinue the product. After Abbott ceased production, the drug remained available for about a year. Despite the fact that it could have been manufactured generically, no other company in the United States chose to do so. The metabolite of chloral hydrate exerts its pharmacological properties via enhancing the GABA receptor complex and therefore is similar in action to benzodiazepines, nonbenzodiazepines and barbiturates. It can be moderately addictive, as chronic use is known to cause dependency and withdrawal symptoms. The chemical can potentiate various anticoagulants and is weakly mutagenic in vitro and in vivo.
Құқықтық мәртебе
Америка Құрама Штаттарында хлорал гидраты IV тізімдегі бақыланатын зат болып саналады және оны алу үшін дәрігердің рецепті қажет. Оның қасиеттері кейде оны зорлауға қолданылатын есірткі ретінде пайдалануға себеп болады. "Миккиді сүрту" деген тіркес бастапқыда адамның (ішімдік) сусындарына оның білмейтіндей хлорал гидратын қосуды білдірген.
In the United States, chloral hydrate is a schedule IV controlled substance and requires a physician's prescription. Its properties have sometimes led to its use as a date rape drug. The phrase, "slipping a mickey," originally referred specifically to adding chloral hydrate to a person's (alcoholic) drink without the person's knowledge.
Тарих
Хлор гидратын алғаш рет 1832 жылы Гиссен университетінде химик Юстус фон Либиг синтездеген. Либиг молекуланы этанолда хлорлау (галогендеу) реакциясы жүргізілген кезде тапты. Оның седативтік қасиеттерін Рудольф Бухгейм 1861 жылы байқаған, бірақ толық сипаттап, 1869 жылы ғана Оскар Либрейк жариялаған; кейіннен, оның оңай синтезделуіне байланысты, қолдануы кеңінен тарады. Эксперименттер арқылы физиолог Клод Бернард хлорал гидратының анальгетик емес, гипноздық әсер ететінін анықтады. Ол Германияның фармацевтикалық индустриясы өндірген және сатқан көптеген седативтердің, ең әйгілісі барбитураттардың алғашқысы болды. Хлор гидраты түрлі ерте фармакологиялық эксперименттерде маңызды зерттеу нысаны болды. 1875 жылы Клод Бернард хлорал гидратының хлороформға метаболикалық түрлену арқылы әсер ететінін анықтауға тырысты. Бұл әртүрлі дәрілердің организмде бірдей метаболитке айналатынын анықтауға жасалған алғашқы әрекет болды, сонымен қатар қандағы белгілі бір фармацевтикалық заттың концентрациясын өлшеудің алғашқы әрекеті де осы еді. Нәтижелер шешімді болған жоқ. 1899 және 1901 жылдары Ханс Хорст Мейер және Эрнест Овертон дәрінің жалпы анестетикалық әсері оның липидтік ерігіштігімен күшті байланысты екенін анықтады. Алайда, хлорал гидраты өте полюсті болғанмен, тиімді гипнотик еді. Овертон бұл құпияны түсіндіре алмады. Осылайша, хлорал гидраты фармакологиядағы осы жаңалықтың маңызды және тұрақты ерекшелігі болып қала берді. Бұл аномалия 1948 жылы Клод Бернардтың эксперименті қайталанғанда шешілді. Хлор гидраты хлороформнан өзгеше метаболитке айналғанда, оның липофильдік молекула 2,2,2 трихлорэтанолға айналғандығы анықталды. Бұл метаболит хлоралға қарағанда Мейер-Овертон корреляциясына жақсырақ сәйкес келді. Бұрын жалпы анестетиктердің әсер етуі үшін организмде химиялық өзгерістерге ұшырауы көрсетілмеген еді. Хлор гидраты жалпы анестезия ретінде тамырға енгізілген алғашқы гипнотик болды. 1871 жылы Пьер Сиприан Оре жануарлармен, содан кейін адамдармен эксперименттер жүргізуді бастады. Жалпы анестезияға қол жеткізуге мүмкіндік болғанмен, бұл техника кеңінен қолданылмады, себебі оның қолданылуы хлорал гидратын ауызша қабылдаудан гөрі күрделі және қауіпсіз емес, ал кейінгі жалпы анестетиктерге қарағанда тамырға енгізу үшін қауіптірек болды.
Chloral hydrate was first synthesized by the chemist Justus von Liebig in 1832 at the University of Giessen. Liebig discovered the molecule when a chlorination (halogenation) reaction was performed on ethanol. Its sedative properties were observed by Rudolf Buchheim in 1861, but described in detail and published only in 1869 by Oscar Liebreich; subsequently, because of its easy synthesis, its use became widespread. Through experimentation, physiologist Claude Bernard clarified that the chloral hydrate was hypnotic as opposed to an analgesic. It was the first of a long line of sedatives, most notably the barbiturates, manufactured and marketed by the German pharmaceutical industry. Chloral hydrate was also a significant object of study in various early pharmacological experiments. In 1875, Claude Bernard tried to determine if chloral hydrate exerted its action through a metabolic conversion to chloroform. This was not only the first attempt to determine whether different drugs were converted to the same metabolite in the body but also the first to measure the concentration of a particular pharmaceutical in the blood. The results were inconclusive. In 1899 and 1901 Hans Horst Meyer and Ernest Overton respectively made the major discovery that the general anaesthetic action of a drug was strongly correlated to its lipid solubility. However, chloral hydrate was quite polar but nonetheless a potent hypnotic. Overton was unable to explain this mystery. Thus, chloral hydrate remained one of the major and persistent exceptions to this breakthrough discovery in pharmacology. This anomaly was eventually resolved in 1948, when Claude Bernard's experiment was repeated. While chloral hydrate was converted to a different metabolite than chloroform, it was found that it was converted into the more lipophilic molecule 2,2,2 trichloroethanol. This metabolite fit much better with the Meyer–Overton correlation than chloral had. Prior to this, it had not been demonstrated that general anesthetics could undergo chemical changes to exert their action in the body. Chloral hydrate was the first hypnotic to be used intravenously as a general anesthetic. In 1871, Pierre Cyprien Oré began experiments on animals, followed by humans. While a state of general anesthesia could be achieved, the technique never caught on because its administration was more complex and less safe than the oral administration of chloral hydrate, and less safe for intravenous use than later general anesthetics were found to be.
Белгілі пайдаланушылар
Тайланд патшасы Чулалонгкорн (1853–1910) 1893 жылдан кейін депрессия мен белгісіз аурулардың қосылысынан туындаған ауруды жеңілдету үшін бір кезең бойы бұл препаратты қолданған. 1894 жылдың шілдесінде оның күніне бір бөтелке ішкені туралы дәрігері хабарлаған, бірақ кейін мөлшері азайтылған. Монтгомери Клифт (1920–1966), американдық актер. Андре Жид (1869–1951) бала кезінде Лизарт есімді дәрігерден ұйқы бұзылыстарына байланысты хлорал гидратын алған. Жид өзінің «Егер өлсе» атты автобиографиясында: «Менің ерік-жігерімнің және есте сақтауымның барлық әлсіздігін оған қарыз деп санаймын» деп жазған. Уильям Джеймс (1842–1910), психолог және философ, созылмалы неврозға байланысты ұйқысыздық пен тыныштандыру үшін бұл препаратты қолданған. 1978 жылғы Джонстаундағы жаппай өлім-жұмысы диазепам, хлорал гидраты, цианид және прометазинмен уланған Flavor Aid ішімдігімен байланысты болды. Мэри Тодд Линкольн (1818–1882), американдық президент Авраам Линкольннің әйелі, күйеуінің қайтысынан кейін нашақорлыққа салынып, психиатриялық емханаға жатқызылды. Мэрилин Монро (1926–1962) хлорал гидраты мен пентобарбиталдың (Нембутал) артық дозасынан қайтыс болды. Фридрих Ницше (1844–1900) жүйкелік құлауға дейінгі жылдары Лу Саломе және басқа да жақындарының айтуынша, үнемі хлорал гидратын қолданған. Бұл препараттың оның ақыл-есінен айырылуына себеп болды ма, жоқ па деген мәселе әлі де даулы. Данте Габриэль Россетти (1828–1882) 1862 жылы әйелі Элизабет Сиддалдың лауданомнан шамадан тыс мөлшерде өлгеннен кейін вискимен бірге хлоралға тәуелді болды. 1872 жылы психикалық күйзеліске ұшырады. Өмірінің соңғы он жылын хлорал мен алкогольге тәуелді болып өткізді, ішінара 1877 жылы үлкенге айналған ұрыққа жасалған сәтсіз операцияның ауруын жасыру үшін. Оливер Сакс (1933–2015) 1965 жылы депрессияға шалдыққан ұйқысыздық кезінде хлорал гидратын теріс пайдаланған. Ол әр түн сайын хлорал гидратының қалыпты дозасынан он есе көп мөлшерде қабылдап, соңында препарат бітіп қалғанда, күшті абстиненттік синдромға ұшырады. Анна Николь Смит (1967–2007) «қосылған есірткінің улануынан» қайтыс болды, ал хлорал гидраты «басты құрауыш» болды. Ирландиялық физик Джон Тиндалл (1820–1893) әйелі берген хлоралдың артық дозасынан қаза тапты. Эвелин Уо (1903–1966), ересек өмірінің көп бөлігінде ұйқысыздықтан зардап шекті, сондықтан «кейінгі өмірінде ол хлоралға өте тәуелді болды». Уоның «Гилберт Пинфольдтың сынағы» романы, негізінен, Уоның өзінің хлоралды бром және алкогольмен бірге шамадан тыс пайдалануының салдарынан бастан өткерген оқиғасының көркемделіп баяндалуы болып табылады. Уоның досы және өмірбаяншысы Кристофер Сайкс, Уоның 1928 жылғы суретшінің өмірбаяннда Д. Г. Россеттидің хлоралды шамадан тыс пайдаланудан қайтыс болуын сипаттауы «1966 жылы [Уоның] өмірінің аяқталуын өте дәл сипаттайды» деп атап өтті. Хэнк Уильямс (1923–1953) хлорал гидраты, морфин және вискидің қосылысынан қайтыс болды.
King Chulalongkorn of Thailand (1853–1910) used the drug for a period after 1893 to relieve what may have been a mix of depression and unspecified illnesses. He was reported by his doctor to have been taking one bottle per day during July 1894 although this was reduced after this time. Montgomery Clift (1920–1966), American actor. André Gide (1869–1951) was given chloral hydrate as a boy for sleep problems by a physician named Lizart. Gide states in his autobiography If It Die that "all my later weaknesses of will or memory I attribute to him." William James (1842–1910), psychologist and philosopher, used the drug for insomnia and sedation due to chronic neurosis. The Jonestown mass murder suicides in 1978 involved the communal drinking of Flavor Aid poisoned with diazepam, chloral hydrate, cyanide, and promethazine. Mary Todd Lincoln (1818–1882), wife of American president Abraham Lincoln, became addicted in the years after her husband's death and was committed to an asylum. Marilyn Monroe (1926–1962) died from an overdose of chloral hydrate and pentobarbital (Nembutal). Friedrich Nietzsche (1844–1900) regularly used chloral hydrate in the years leading up to his nervous breakdown, according to Lou Salome and other associates. Whether the drug contributed to his insanity is a point of controversy. Dante Gabriel Rossetti (1828–1882) became addicted to chloral, with whisky chasers, after the death of his wife Elizabeth Siddal from a laudanum overdose in 1862. He had a mental breakdown in 1872. He lived out the last ten years of his life addicted to chloral and alcohol, in part to mask the pain of botched surgery to an enlarged testicle in 1877. Oliver Sacks (1933–2015) abused chloral hydrate in 1965 as a depressed insomniac. He found himself taking fifteen times the usual dose of chloral hydrate every night before he eventually ran out, causing violent withdrawal symptoms. Anna Nicole Smith (1967–2007) died of "combined drug intoxication" with chloral hydrate as the "major component". John Tyndall (1820–1893), an Irish physicist, died of an accidental overdose of chloral administered by his wife. Evelyn Waugh (1903–1966), insomniac for much of his adult life, for which "in later life he became so deleteriously dependent on chloral". Waugh's novel, The Ordeal of Gilbert Pinfold, is largely a fictionalised account of an episode Waugh himself experienced as a result of excessive use of chloral in combination with bromide and alcohol. Waugh's friend and biographer Christopher Sykes observed that Waugh's description of D. G. Rossetti's demise under the effects of excessive use of chloral in his 1928 biography of the artist "is a fairly exact description of how [Waugh's own] life ended in 1966". Hank Williams (1923–1953) died from a combination of chloral hydrate, morphine and whiskey.
Қоршаған орта
Хлороформпен бірге, суды хлорлау кезінде, гуминді қышқылдар сияқты органикалық қалдықтар бар болғанда, шағын мөлшерде қосалқы өнім ретінде пайда болады. Ол ішуге жарамды суда литрге 100 микрограммға дейін (мкг/л) концентрацияда анықталған, бірақ көбінесе 10 мкг/л-ден төмен концентрацияда кездеседі. Көбінесе, жер бетіндегі судың деңгейі жер асты суларына қарағанда жоғары болады.
It is, together with chloroform, a minor side product of the chlorination of water when organic residues such as humic acids are present. It has been detected in drinking water at concentrations of up to 100 micrograms per litre (μg/L) but concentrations are normally found to be below 10 μg/L. Levels are generally found to be higher in surface water than in ground water.