Джордж Крэбб: Ағылшын ақыны, хирург және дін қызметкері

Кіріспе

Ағылшын ақыны, хирург және дін қызметкері (1754–1832)

Джордж Крэбб (/k/r/æ/b/ KRAB; 24 желтоқсан 1754 – 3 ақпан 1832) – ағылшын ақыны, хирург және дін қызметкері. Ол реалистік повесть стилінде ерте жазуымен және орта және еңбекші топтың өмірін, адамдарын суреттеуімен танымал. 1770-ші жылдары Крэбб дәрігердің шәкірті ретінде мансабын бастады, кейін хирург болды. 1780 жылы ол ақын ретінде өмір сүру үшін Лондонға сапар шекті. Жеткілікті қаржылық қиындықтарға тап болып, еңбектерін жариялай алмағаннан кейін, ол көмек сұрап мемлекет қайраткері және жазушы Эдмұнд Беркке хат жазды. Берк Крэббтың өлеңдеріне настолько әсерленді ki, оған бар күшімен көмектесуге уәде берді. Екеуі жақын дос болып, Берк Крэббке әдеби мансабында да, шіркеудегі орнын құруда да көп көмектесті. Берк Крэббты Лондонның әдеби және өнер ортасына таныстырды, оның ішінде сэр Джошуа Рейнольдс және Сэмюэл Джонсон болды, олар "Ауылды" жариялаудан бұрын оқып, бірнеше ұсақ өзгерістер енгізді. Берк Крэббке Ратланд герцогының капелланы лауазымын қамтамасыз етті. Крэбб өмірінің соңына дейін түрлі қызметтерде дін қызметкері болып жұмыс істеді, ал Берк осы лауазымдарды алуға үздіксіз көмектесті. Ол өз заманының көптеген көрнекті әдебиетшілерімен достық қарым-қатынас жасады, оның ішінде Сэр Уолтер Скотт, оны Эдинбургте қонаққа шақырды, және Уильям Вордсворт пен оның Lake Poets әріптестері, олар жиі Крэббке қонақ ретінде келді. Лорд Байрон оны "табиғаттың ең қатал суретшісі, бірақ ең жақсысы" деп сипаттады. Крэббтың поэзиясы көбінесе батырлық дистихтер түрінде жазылған, провинциялық өмір мен қоғамды бейнелеуде сентименталды емес деп сипатталады. Заманауи сыншы Франк Уайтхед: "Крэбб, әсіресе, өлеңдеріндегі әңгімелерінде маңызды – тіпті, көрнекті – ақын, оның еңбектері бұрын да, қазір де жеткілікті бағаланбаған" деп жазды. Крэббтың еңбектеріне "Ауыл" (1783), "Өлеңдер" (1807), "Аудан" (1810) және "Аңыздар" (1812) мен "Қаланың аңыздары" (1819) өлеңдер жинақтары кіреді.

Ерте өмір

Крабб Альдебургте, Саффолк графтығында, Джордж Крабб ағаның тұңғыш баласы ретінде дүниеге келді. Джордж Крабб ағасы Орфордтағы (Саффолк) ауылдық мектепте, кейін Нортонда (Норфолк), Лоддон қаласының жанында мұғалім болып жұмыс істеген; кейін ол тұз салығын жинаушы болып тағайындалды, бұл лауазымды өз әкесі де атқарған болатын. Жас кезінде ол Крэддок есімді егде жастағы жесірге үйленді, ол оның алты баласының анасы болды: Джордж, оның ағалары Роберт, Джон және Уильям, оның қарындасы Мэри және нәресте кезінде қайтыс болған тағы бір қарындасы. Джордж кішкентай кезінде, алғашқы 25 жылын туған жеріне жақын өткізді. Ол ерте жасынан бастап кітаптарға және білімге құштарлық танытты. Жасы кішкентай кезінде мектепке жіберілді, сонда көршілері арасында танымал болған әңгімелер мен балладаларға қызығушылық танытты. Оның әкесі бірнеше кітапқа ие болды және Джон Милтон мен 18-ғасырдың әртүрлі ақындарынан үзінділерді отбасына оқып беретін. Ол сондай-ақ Бенджамин Мартиннің «Философиялық журналына» жазылып тұрды және «ақындар бұрышы» бөлімін Джорджға берді. Аға Крабб жергілікті балық аулау саласына қызығушылық танытып, балық аулау қайығына ие болды; ол ұлы Джорджты теңізші болуға тәрбиелеуді жоспарлаған, бірақ көп ұзамай баланың мұндай мансапқа жарамсыз екенін түсінді. Джорджтың әкесі оның әдебиетке деген қызығушылығын құрметтеді, сондықтан Джорджты Бунгейдегі пансиондық мектепке, ал бірнеше жылдан кейін Стоумаркеттегі маңыздырақ мектепке жіберді, онда ол математика мен латын тілін үйренді және латын классикасымен танысты. Оның алғашқы оқулары Уильям Шекспирдің, Джорджтың болашақ туындыларына үлкен әсер еткен Александр Поптың, Абрахам Каулидің, сэр Уолтер Рэлидің және Эдмунд Спенсердің шығармаларын қамтыды. Ол үш жыл Стоумаркетте оқыды, содан кейін мектепті тастап, медициналық тәжірибеден өтуге кетті. 1768 жылы Крабб Уикхэмбрук маңындағы, Бьюри Сент-Эдмундс қаласындағы дәріханада шәкірт болып жұмыс істеді. Дәріхананың кішкентай шаруашылығы да болды, сондықтан ол медициналық жұмыстан гөрі шаруашалық жұмыстарын атқаруға және тапсырмалар орындауға көбірек уақыт жұмсады. 1771 жылы ол басшысын ауыстырып, Вудбриджге көшіп барды. Ол хирург Джон Пейджтің қарамағында болды және 1775 жылға дейін сонда қалды. Вудбриджде жүргенде Крабб кешкісін қонақүйлерде кездесетін жас жігіттердің шағын клубына қосылды. Сол жерде ол болашақ әйелі Сара Елмимен танысты. Кейіннен ол өзінің кейбір өлеңдерінде оны «Мира» деп атады. Осы кезеңде ол өлең жаза бастады. 1772 жылы әйелдер журналы үміт тақырыбындағы ең жақсы өлең үшін сыйлық ұсынды, оны Крабб жеңіп алды. Сол журнал 1772 жыл бойында Краббтың басқа да қысқа шығармаларын жариялады. Олар «Г.С., Вудбридж» деген қолтаңбамен қойылған және Мираға арналған оның кейбір өлеңдерін қамтыды. Вудбриджде болған кезінде жазылған басқа да мәлім өлеңдер оның ағылшын ақындарының шығармаларына негізделген строфалық формада тәжірибелер жүргізгенін көрсетеді, бірақ ол тек аздап еліктеу шеберлігін ғана көрсетті.

Crabbe was born in Aldeburgh, Suffolk, the eldest child of George Crabbe Sr. The elder George Crabbe had been a teacher at a village school in Orford, Suffolk, and later in Norton, near Loddon, Norfolk; he later became a tax collector for salt duties, a position that his own father had held. As a young man he married an older widow named Craddock, who became the mother of his six children: George, his brothers Robert, John, and William, his sister Mary, and another sister who died as an infant. George Jr. spent his first 25 years close to his birthplace. He showed an aptitude for books and learning at an early age. He was sent to school while still very young, and developed an interest in the stories and ballads that were popular among his neighbours. His father owned a few books, and used to read passages from John Milton and from various 18th century poets to his family. He also subscribed to Benjamin Martin's Philosophical Magazine, giving the "poet's corner" section to George. The senior Crabbe had interests in the local fishing industry, and owned a fishing boat; he had contemplated raising his son George to be a seaman, but soon found that the boy was unsuited to such a career. George's father respected his son's interest in literature, and George was sent first to a boarding school at Bungay near his home, and a few years later to a more important school at Stowmarket, where he gained an understanding of mathematics and Latin, and a familiarity with the Latin classics. His early reading included the works of William Shakespeare, Alexander Pope, who had a great influence on George's future works, Abraham Cowley, Sir Walter Raleigh and Edmund Spenser. He spent three years at Stowmarket before leaving school to find a medical apprenticeship. In 1768 Crabbe was apprenticed to an apothecary at Wickhambrook, near Bury St Edmunds; the apothecary also kept a small farm, and he ended up doing farm labour and errands, rather than medical work. In 1771 he changed masters and moved to Woodbridge. There he was under the surgeon John Page. He remained until 1775. While at Woodbridge, Crabbe joined a small club of young men who met at an inn for evening discussions. Through his contacts there he met his future wife, Sarah Elmy. Crabbe called her "Mira", later referring to her by this name in some of his poems. During this time he began writing poetry. In 1772, a ladies' magazine offered a prize for the best poem on the subject of hope, which Crabbe won. The same magazine printed other short pieces of Crabbe's throughout 1772. They were signed "G. C., Woodbridge," and included some of his lyrics addressed to Mira. Other known verses written while he was at Woodbridge show that he made experiments in stanza form modelled on the works of earlier English poets, but only showed some slight imitative skill.

Кейінгі өмірі

Крэббтің келесі өлеңдер жинағы "Айғақтар" 1812 жылдың жазында жарық көрді. Ол ақынның жанкүйерлерінен жылы қарсы алды, Джеффри оны "Эдинбург шолуында" жақсы бағалады және оның шедеврі саналды. 1813 жылдың жазында миссис Крэбб Лондонды қайтадан көргісі келді, сонымен әкесі мен анасы және екі ұлы үш айға жуық уақыт қонақүйдің бөлмелерінде өткізді. Крэбб Дадли Нортқа және басқа да ескі достарына барып, кедейлерге және мұқтаждарға көмектесе алды, өзінің отыз жыл бұрын үлкен қалада бастан өткерген қиындықтары мен қайғысын еске түсірді. Отбасы қыркүйек айында Мустонға оралды, ал миссис Крэбб қазан айының соңында 63 жасында қайтыс болды. Әйелі қайтыс болғаннан кейін бірнеше күн өткен соң Крэбб ауыр науқастанып, өлім қаупіне ұшырады. Алайда ол қайта күш жинап, еншілес қауымының міндеттерін атқаруға оралды. 1814 жылы ол Уилтширдегі Троубридж қаласының приход шіркеуінің пасторы болды, бұл лауазымды оған жаңа Ратланд герцогы берді. Ол өмірінің соңына дейін Троубриджде тұрды. Оның екі ұлы Лестерширден кетуге мүмкіндік алғанда оған еріп келді. 1816 жылы үйленген кіші ұлы Джон әкесінің көмекшісі болды, ал бір жылдан кейін үйленген үлкен ұлы Пуклечерчте көмекші болып жұмыс істеді. Осы жылдары Крэббтің ақын ретінде беделі артып келеді. Оның беделі оны ректор лауазымына лайық болмаған үйлерге де шақыруға мүмкіндік берді. Бремхиллде ақын Уильям Лизл Боулз тұрды, ол Крэббті Бовуд үйіндегі ақсүйектер отбасына таныстырды, Лансдаун маркизі әдебиет пен өнерде көзге түскендерді қабылдауға әрдайым дайын болды. Бовудта Крэбб алғаш рет ақын Сэмюэл Роджерспен кездесті, ол жақын дос болып, Крэббтың поэзиясына әсер етті. 1817 жылы Роджерстің ұсынысымен Крэбб Лондонның әдеби ортасымен араласу үшін маусымның ортасынан шілде айының соңына дейін Лондонда болды. Сол жерде ол Томас Кэмпбеллмен кездесті, ол арқылы Роджерс оның болашақ баспашысы Джон Мюрреймен танысты. Ескерткіште жазылған сөздер: ҚАДИРЛІ естелік ретінде, дін қызметкері Г. КРЭББ Л. Л. Б. есіміне, ол 3 ақпанда 1832 жылы 78 жасында және осы приходтың пасторы ретінде 18 жыл қызмет еткеннен кейін қайтыс болды. Ол қарапайым өмірде туып, өзін өзі жасады; туған жерінің қараңғылығын өзінің дарындылығымен жеңіп, бірақ ол ешқашан бақытсыз адамдарға деген сезімін жоғалтпады; оның еңбектері куә болатындай, өзінің ең кедей қауым мүшелерінің қайғысы мен мұқтажына еніп, пастор және судьяның міндеттерін орындау арқылы өзін айналасындағылардың бәріне ұнату үшін, жазушы ретінде оны ұлы ақынның, оның замандасының сөздерімен сипаттаудан гөрі жақсы сипаттауға болмайды, "табиғаттың ең қатал суретшісі, бірақ оның ең жақсысы". Бұл ескерткішті оның бірнеше достары мен қауым мүшелері орнатқан. 1819 жылдың маусым айында Крэбб "Залдағы әңгімелер" жинағын жариялады. Крэбб өмірінің соңғы 13 жылын Троубриджде өткізді, ол Баттағы және оның маңындағы достарына кездейсоқ сапарлармен және жыл сайынғы досы Сэмюэл Хоэрдің Хэмпстедтегі үйіне барып тұрады. Сол жерден Лондонға өзінің әдеби достарына бару оңай болды, ал Уильям Вордсворт, Саути және басқалар кейде отбасымен бірге тұратын. 1820 жылдары Крэбб жиі және қатты невральгия шабуылдарынан зардап шеге бастады, және бұл ауру, оның жасымен бірге, оны Лондонға барған сайын аз саяхаттай алды. 1822 жылдың көктемінде Крэбб Уолтер Скоттпен алғаш рет Лондонда кездесті және оны күзде Шотландияға барып көруге уәде берді. Ол бұл уәдесін Джордж IV Эдинбургке келген сапарында орындады, оның барысында король Скоттпен кездесті және ақынға король ішкен шарап шынысы сыйлады. Скотт патшамен кездесуден қайтып келгенде, Крэббты үйінде тапты. Джон Гибсон Локхарт өзінің "Сэр Уолтер Скотттың өмірі" атты еңбегінде айтқандай, Скотт Крэббке арналған бөлмеге кірді, ол ылғалданған және асығысқан, Крэббты бауырлас сезіммен құшақтады. Патшалық сыйлық ұмытылды - ол ішіндегі оралған еді, және ол осы уақытқа дейін сақ оның тұлғасының алдында ұстап, оның әдеттегі жағдайға қайтадан құлап - ол Крэбб жанында отырды, ал шыны атомдарға айналды. Оның айқайлап және ым-ишарасы әйелі ол қайшыға, немесе осындай бір жұпқа отырды деп қорытынды жасауға: бірақ шыны бұзылғаннан басқа өте аз зиян келді. Кейінірек 1822 жылы Крэббке Белвоар қасабасында Рождествоны өткізуге шақыру келді, бірақ қыстың ауа райынан жолға шыға алмады. Ол үйде жүріп, өлеңдерін көптеп жазып, өлімінде 21 томдық қолжазба қалдырды. Осылардың ішінен таңдалғандары 1834 жылы жарық көрген "Посмус поэмалары" деп аталды. Крэбб 1820 жылдары Хэмпстедке жиі баратын, көбінесе жазушы Джоанна Бейли және оның қарындасы Агнеспен кездесетін. 1831 жылдың күзінде Крэбб Хоэрлерге барып қайтты. Олардан қараша айында кетіп, олардан айырылысып қалғанына өкініш білдіретін хат жазды, мүмкін бұл оларды соңғы рет көретінін сезінді. Ол Кlifтоннан қараша айында ұлы Джорджға, Пуклечерчке барып келді. Ол ұлы үшін екі рет уағыз айтты, ол оның даусының күшіне және басқа да жақсы белгілерге риза болды. "Мен сіз он жылдан кейін маған көмектесесіз деп тікелей айта аламын", деді ол. "Он апта", - деді Крэбб, және болжам дерлік күнге дейін дұрыс болды. Пуклечерчте қысқа уақыт өткізгеннен кейін Крэбб Троубридждегі үйіне оралды. Қаңтар айының басында ол жалғасып жатқан ұйқышаңдық туралы хабарлады, ол әлсіздік күшейгенінің белгісі деп сезінді. Айдың соңында ол қатты суық тиді. Басқа да асқынулар туды, және оның көп ұзамай қайтыс болатыны анық болды. Ол 3 ақпанда 1832 жылы екі ұлы мен адал медбикесінің қасында қайтыс болды.

Crabbe's next volume of poetry, Tales, was published in the summer of 1812. It received a warm welcome from the poet's admirers, was favourably reviewed by Jeffrey in the Edinburgh Review and is considered to be his masterpiece. In the summer of 1813, Mrs. Crabbe felt well enough to want to see London again, and the father and mother and two sons spent nearly three months in rooms in a hotel. Crabbe was able to visit Dudley North and some of his other old friends, and to visit and help the poor and distressed, remembering his own want and misery in the great city thirty years earlier. The family returned to Muston in September, and Mrs. Crabbe died at the end of October at the age of 63. Within days of his wife's death Crabbe fell seriously ill, and was in danger of dying. He rallied, however, and returned to the duties of his parish. In 1814, he became rector of St James', the parish church of the town of Trowbridge in Wiltshire, a position given to him by the new Duke of Rutland. He remained at Trowbridge for the rest of his life. His two sons followed him, as soon as their existing engagements allowed them to leave Leicestershire. The younger, John, who married in 1816, became his father's curate, and the elder, who married a year later, became curate at Pucklechurch, not far away. Crabbe's reputation as a poet continued to grow in these years. His reputation soon made him a welcome guest in many houses to which his position as rector might not have admitted him. Nearby at Bremhill was the poet William Lisle Bowles, who introduced Crabbe to the noble family at Bowood House, home of the Marquess of Lansdowne, who was always ready to welcome those distinguished in literature and the arts. It was at Bowood that Crabbe first met the poet Samuel Rogers, who became a close friend and had an influence on Crabbe's poetry. In 1817, on the recommendation of Rogers, Crabbe stayed in London from the middle of June to the end of July in order to enjoy the literary society of the capital. While there he met Thomas Campbell, and through him and Rogers was introduced to his future publisher John Murray. The inscription reads: SACRED to the memory of THE REVd G. CRABBE L. L. B. who died on 3 February 1832 in the 78th year of his ageand the 18th year of his services as rector of this parish. Born in humble life, he made himself what he was; breaking through the obscurity of his birth by the force of his genius; yet he never ceased to feel for the less fortunate; entering, as his works can testify, into the sorrows and wants of the poorest of his parishioners, and so discharging the duties of a pastor and a magistrate as to endear himself to all around him, as a writer he cannot be better described than in the words of a great poet, his contemporary, "tho' nature's sternest painter, yet her best". This monument was erected by some of his affectionate friends and parishioners. In June 1819, Crabbe published his collection Tales of the Hall. The last 13 years of Crabbe's life were spent at Trowbridge, varied by occasional visits among his friends at Bath and the surrounding neighbourhood, and by yearly visits to his friend Samuel Hoare Jr in Hampstead. From there it was easy to visit his literary friends in London, while William Wordsworth, Southey, and others occasionally stayed with the family. Around 1820 Crabbe began suffering from frequent severe attacks of neuralgia, and this illness, together with his age, made him less and less able to travel to London. In the spring of 1822, Crabbe met Walter Scott for the first time in London, and promised to visit him in Scotland in the autumn. He kept this promise during George IV's visit to Edinburgh, in the course of which the King met Scott and the poet was given a wine glass from which the King had drunk. Scott returned from the meeting with the King to find Crabbe at his home. As John Gibson Lockhart related in his Life of Sir Walter Scott,

Scott entered the room that had been set aside for Crabbe, wet and hurried, and embraced Crabbe with brotherly affection. The royal gift was forgotten—the ample skirt of the coat within which it had been packed, and which he had hitherto held cautiously in front of his person, slipped back to its more usual position—he sat down beside Crabbe, and the glass was crushed to atoms. His scream and gesture made his wife conclude that he had sat down on a pair of scissors, or the like: but very little harm had been done except the breaking of the glass. Later in 1822, Crabbe was invited to spend Christmas at Belvoir Castle, but was unable to make the trip because of the winter weather. While at home, he continued to write a large amount of poetry, leaving 21 manuscript volumes at his death. A selection from these formed the Posthumous Poems, published in 1834. Crabbe continued to visit at Hampstead throughout the 1820s, often meeting the writer Joanna Baillie and her sister Agnes. In the autumn of 1831, Crabbe visited the Hoares. He left them in November, expressing his pain and sadness at leaving in a letter, feeling that it might be the last time he saw them. He left Clifton in November, and went direct to his son George, at Pucklechurch. He was able to preach twice for his son, who congratulated him on the power of his voice, and other encouraging signs of strength. "I will venture a good sum, sir," he said, "that you will be assisting me ten years hence." "Ten weeks" was Crabbe's answer, and the prediction was right almost to the day. After a short time at Pucklechurch, Crabbe returned to his home at Trowbridge. Early in January he reported continued drowsiness, which he felt was a sign of increasing weakness. Later in the month he was prostrated by a severe cold. Other complications arose, and it soon became apparent that he would not live much longer. He died on 3 February 1832, with his two sons and his faithful nurse by his side.

Поэзия

Краббтың поэзиясы көбінесе батырлық дистихтер түрінде жазылған, ал провинциялық өмір мен қоғамды бейнелеуде сезімталдықтан аулақ екені айтылады. Джон Уилсон: «Крабб – Англия тарихындағы жалпы өмірдің алуан түрлерін ең түпнұсқа және көрнекті суреткері» деп жазды және «Осы ерекше адамның барлық поэзиясында қоғамның салты-дәстүрі, заңдары мен институттарының ықпалымен туындаған және күшейтілген құштарлықтарды үнемі көреміз» деді. Кембридж ағылшын әдебиеті тарихы Краббтың маңыздылығын оның өзінің еңбектерінен гөрі оның ықпалында көрді: «Ол табиғат поэзиясына жаңа жеңістерге жететін әлемдер сыйлады (өзі жеңгенінің орнына), қарапайым факт пен егжей-тегжейлі әлемнің поэзия үшін материал болатынын көрсету арқылы». Август әдебиеті Краббтың өмірі мен поэзиялық карьерасында маңызды рөл атқарғанымен, оның туындылары бірегей және жіктеуге қиын. Оның ең жақсы туындылары – жаңа реалистік поэзиялық формадағы түпнұсқалық жетістік. Краббтың августиандық ықпалдан реалистік повестемеге өтуіне ықпал еткен басты фактор – 18-шы ғасырдың соңы мен 19-шы ғасырдың басындағы оқырмандардың өзгеруі. 18-шы ғасырдың ортасында әдебиет аристократиялық және жоғары білімді топтармен шектелген; 19-шы ғасырдың басында орта таптың өркендеуімен, провинциялық газеттердің көбеюімен, кітаптардың апталық бөлімдермен шығарылуымен және кітапханалардың ашылуымен әдебиетке деген қажеттілік орта тапқа тарады. Повестемелік поэзия августиандық әдебиетте кең таралған емес, сондықтан Краббтың пісіп-жетілген туындыларының повестемелік формасы – жаңалық болды. Бұл, белгілі бір дәрежеде, 18-шы ғасырдың соңы мен 19-шы ғасырдың басындағы романның танымалдылығының артуымен байланысты. Тағы бір жаңалық – Краббтың сипаттамалар мен кейіпкерлерді сомдауда егжей-тегжейлілікке назар аударуы. Августиандық сыншылар жалпыламалыққа басымдық беру үшін ұсақ-түйек мәліметтерден қашу керек деген пікірде болды. Крабб сонымен қатар августиандық дәстүрден бас тартып, жоғары және аристократиялық кейіпкерлермен айналыспай, орта және жұмысшы табынан адамдарды таңдады. Краббтың «Боро» туындысынан алынған «Питер Граймс» сияқты міскі кейіпкерлер августиандық сыншыларға мүлдем қабылдаусыз болар еді. Осылайша, Крабб поэзияда өмір мен қоғамды ұсынудың жаңа жолын жасады.

Crabbe's poetry was predominantly in the form of heroic couplets, and has been described as unsentimental in its depiction of provincial life and society. John Wilson wrote that "Crabbe is confessedly the most original and vivid painter of the vast varieties of common life that England has ever produced;" and that "In all the poetry of this extraordinary man, we see a constant display of the passions as they are excited and exacerbated by the customs, laws, and institutions of society." The Cambridge History of English Literature saw Crabbe's importance to be more in his influence than in his works themselves: "He gave the poetry of nature new worlds to conquer (rather than conquered them himself) by showing that the world of plain fact and common detail may be material for poetry". Although Augustan literature played an important role in Crabbe's life and poetical career, his body of work is unique and difficult to classify. His best works are an original achievement in a new realistic poetical form. The major factor in Crabbe's evolving from the Augustan influence to his use of realistic narrative was the changing readership of the late 18th–early 19th century. In the mid 18th century, literature was confined to the aristocratic and highly educated class; with the rise of the middle class at the turn of the 19th century, which came with a growing number of provincial papers, the heightening in production of books in weekly instalments, and the establishment of circulating libraries, the need for literature was spread throughout the middle class. Narrative poetry was not a generally accepted mode in Augustan literature, making the narrative form of Crabbe's mature works an innovation. This was due to some extent to the rise in popularity of the novel in the late 18th–early 19th century. Another innovation is the attention that Crabbe pays to details, both in description and characterization. Augustan critics had espoused the view that minute details should be avoided in favour of generality. Crabbe also broke with Augustan tradition by not dealing with exalted and aristocratic characters, but rather choosing people from middle and working class society. Poor characters like Crabbe's often anthologized "Peter Grimes" from The Borough would have been completely unacceptable to Augustan critics. In this way, Crabbe created a new way of presenting life and society in poetry.

Сын

Вордсворт болжады, Крэббтің поэзиясы «ақиқат пен поэзияның біріккен артықшылықтарынан бастап, алғашқы пайда болуынан бері өлеңмен айтылған нәрселермен бірдей» ұзаққа созылатынын, бірақ Генри Крэбб Робинсонның айтуынша, бір жағдайда ол «Крэббті адам табиғаты мен қоғамды қарастырудың поэзиялық емес тәсілі үшін кінәлады». Бұл соңғы пікірді Уильям Хазлитт та ұстады, ол Крэббтің кейіпкерлері «анатомиялық сақталымдарды еске салады; немесе шыны корпустағы толтырылған мысық, шұңқырдағы нағыз мысыққа қатысты болғандай, нақты өмірге қатысы бар деп айтуға болады» деп шағымданды. Байрон, «Ағылшын бардтары мен шотландтық рецензенттерде» айтқандарынан басқа, 1816 жылы Крэбб пен Колериджді «осы заманның біріншісі» деп санайтынын мәлімдеді. Байрон ағылшын поэзиясының Поптың құнсыздануынан бері үнемі құлдырап келе жатқанын сезінді және Крэббті дегенеративті дәуірдің соңғы үміті деп атады. Басқа да құрметтегендер қатарында Джейн Остин, Альфред, Лорд Теннисон және сэр Уолтер Скотт болды, ол өзінің романдарының ішінде Крэббтің өлеңдерінен көптеген цитаталарды пайдаланды. Скотттың соңғы ауруы кезінде Крэбб оған оқып беруді сұраған соңғы жазушы болды. Лорд Байрон Крэббтің поэзиясына ғибрат етіп, оны «табиғаттың ең қатал суретшісі, бірақ ең жақсысы» деп атады. Критик Фрэнк Уайтхедтің пікірінше, «Крэбб, әсіресе, өлеңдеріндегі әңгімелерінде маңызды – тіпті, маңызды – ақын, оның еңбегі әлі де жеткілікті бағаланбаған». Оның поэтикалық формадағы повесть емес эсселерінен тұратын алғашқы өлеңдері Сэмюэл Джонсон сияқты әдебиетшілердің мақұлдауын алды, содан кейін 20 жыл бойы көп жазып, көп бөлігін жойды және ештеңе жарияламады. 1807 жылы ол «Өлеңдер» жинағын жариялады, ол оның поэзиясын өмірінің қалған бөлігінде сипаттайтын жаңа реалистік повестьтік әдісті бастады. Уайтхед бұл повестьтік поэзияның, Крэббтің шығармашылығының басым бөлігін құрайтынын, қазіргі заманғы сыншылар назарының ортасында болуы керек деп мәлімдеді. К.Д. Левис Крэбб туралы былай деді: «Ол (немесе оны оқығандар үшін болуы керек пе?) өмір сүретін классика». Оның классикалық мәртебесін Т.С. Элиот Сэмюэл Джонсонның поэзиясы туралы эссесінде қолдады, онда Элиот Крэббті Джонсон, Поп және басқа бірнеше ақындармен бірге жағымды топқа біріктірді. Элиот «жақсы прозаның артықшылықтарына ие болу жақсы поэзияның бірінші және ең төменгі талабы» деді. Критик Артур Поллард Крэбб осы талаптарға сай келгенін сендірді. Критик Уильям Колдуэлл Роско Уильям Хазлитттің неге Крэбб өлең емес, проза жазбады деген сұрағына жауап беріп: «Сіз Крэббтің прозасын оқыдыңыз ба? Оның хаттарына, әсіресе соңғыларына, бағыштамалары мен алғы сөздерінің дұрыс, бірақ жансыз көрінісіне назар аударыңыз, содан кейін оның өлеңдеріне назар аударыңыз, сонда сіз оның «жақсы поэзияның ең төменгі талабынан» қаншалықты асып кеткенін көресіз». Критик Ф.Л. Лукас Крэббтің қасиеттерін былай сипаттады: «Надан, бірақ өткір; тура, бірақ сарказмды; тікелей, бірақ мейірімді; тыныш, бірақ құштар; реалистік, бірақ романтикалық». Крэбб күрделі ақын ретінде қарастырылады, бірақ оның қызығушылықтары мен поэзияда оларға жауап беру жолы тым тар деп есептелді. «Сыншы осындай пікірлер айтқанда, ол Крэббтің классификацияға қарсы екенін көбінесе біледі», - деді Поллард. Поллард Крэббтің жағымсыз пікірлерін және оның өмірінен бастап оқырмандардың азаю себептерін қарастыруға тырысты: «Неге Крэббтің «реализмі» және оның өлеңдегі қысқа әңгімеге ұқсас нәрсені табуы көркем әдебиетке басымдық берген Виктория дәуірінде жағымсыз болды? Әлде психологиялық талдау мен поэзия бір-бірімен үйлеспейді ме? Бірақ неге Браунинг сәттілікке жетіп, Крэбб құлдырады және құлшынысты жанкүйерлердің коттедждеріне түсті? Ал неге біз осы ғасырда [20 ғасырда] оған жақындамадық? Бұл әрбір ұрпақ оның ерекшеліктерін, құндылықтарын табу үшін күресуі керек дегенді білдіре ме?» Фитцджеральд Крэббтен «таңдамалар» немесе «оқылымдар» жасайтын көптеген адамдардың бірі ғана болды. Мұндай таңдаудың салдары көп нәрсе жоғалғанымен, көбі сақталуға лайық екендігі анық».

Wordsworth predicted that Crabbe's poetry would last "from its combined merits as truth and poetry fully as long as anything that has been expressed in verse since it first made its appearance", though on another occasion, according to Henry Crabb Robinson, he "blamed Crabbe for his unpoetical mode of considering human nature and society." This latter opinion was also held by William Hazlitt, who complained that Crabbe's characters "remind one of anatomical preservations; or may be said to bear the same relation to actual life that a stuffed cat in a glass case does to the real one purring on the hearth." Byron, besides what he said in English Bards and Scotch Reviewers, declared, in 1816, that he considered Crabbe and Coleridge "the first of these times in point of power and genius." Byron had felt that English poetry had been steadily on the decline since the depreciation of Pope, and pointed to Crabbe as the last remaining hope of a degenerate age. Other admirers included Jane Austen, Alfred, Lord Tennyson, and Sir Walter Scott, who used numerous quotes from Crabbe's poems in his novels. During Scott's final illness, Crabbe was the last writer he asked to have read to him. Lord Byron admired Crabbe's poetry, and called him "nature's sternest painter, yet the best". According to critic Frank Whitehead, "Crabbe, in his verse tales in particular, is an important—indeed, a major—poet whose work has been and still is seriously undervalued." His early poems, which were non narrative essays in poetical form, gained him the approval of literary men like Samuel Johnson, followed by a period of 20 years in which he wrote much, destroying most of it, and published nothing. In 1807, he published his volume Poems which started off the new realistic narrative method that characterised his poetry for the rest of his career. Whitehead states that this narrative poetry, which occupies the bulk of Crabbe's output, should be at the centre of modern critical attention. Q. D. Leavis said of Crabbe: "He is (or ought to be—for who reads him?) a living classic." His classic status was also supported by T. S. Eliot in an essay on the poetry of Samuel Johnson in which Eliot grouped Crabbe together favourably with Johnson, Pope and several other poets. Eliot said that "to have the virtues of good prose is the first and minimum requirement of good poetry." Critic Arthur Pollard believes that Crabbe definitely met this qualification. Critic William Caldwell Roscoe, answering William Hazlitt's question of why Crabbe had not in fact written prose rather than verse said "have you ever read Crabbe's prose? Look at his letters, especially the later ones, look at the correct but lifeless expression of his dedications and prefaces—then look at his verse, and you will see how much he has exceeded 'the minimum requirement of good poetry'." The critic F. L. Lucas summed up Crabbe's qualities: "naïve, yet shrewd; straightforward, yet sardonic; blunt, yet tender; quiet, yet passionate; realistic, yet romantic." Crabbe, who is seen as a complicated poet, has been and often still is dismissed as too narrow in his interests and in his way of responding to them in his poetry. "At the same time as the critic is making such judgments, he is all too often aware that Crabbe, nonetheless, defies classification", says Pollard. Pollard has attempted to examine the negative views of Crabbe and the reasons for limited readership since his lifetime: "Why did Crabbe's 'realism' and his discovery of what in effect was the short story in verse fail to appeal to the fiction dominated Victorian age? Or is it that somehow psychological analysis and poetry are uneasy bedfellows? But then why did Browning succeed and Crabbe descend to the doldrums or to the coteries of admiring enthusiasts? And why have we in this century [the 20th century] failed to get much nearer to him? Does this mean that each succeeding generation must struggle to find his characteristic and essential worth? FitzGerald was only one of many among those who would make 'cullings from' or 'readings in' Crabbe. The implications of such selection are clearly that, though much has vanished, much deserves to remain."

Энтомология

Крабб coleopterist және қоңыздарды тіркеуші ретінде танымал болды, ал Суффолктан табылган Calosoma sycophanta L. түрінің алғашқы үлгісін ашқаны үшін мақталады. Ол Джон Николстің "Библиотека Топография Британика", VIII, Лестерширдегі ежелгіліктер, 1790 жылы жарық көрген "Белвоар аңғарының табиғи тарихы" атты мақаласын жариялады. Онда жергілікті қоңыздардың өте толық тізімі келтірілген және 70-тен астам түрге сілтеме жасалған.

Бейімделулер

Бенджамин Бриттеннің "Питер Граймс" операсы "Боро" поэмасы негізінде жазылған. Бриттен "Боро" поэмасынан үзіндіні өзінің 47-шы операсының бес гүл әнінің үшіншісі ретінде пайдаланған. Чарльз Лэмбтің 1827 жылы жазылған және келесі жылы Blackwood's Magazine журналында жарияланған "Жұбайдың соты; немесе, Кеңсірген жесір" ("The Wife's Trial; or, The Intruding Widow") атты өлеңдік пьесасы Краббтың "Жақын дос" ("The Confidant") ертегісіне негізделген.