Кіріспе

Майкл "Додо" Мармароса (12 желтоқсан 1925 - 17 қыркүйек 2002) – американдық джаз пианині, композиторы және аранжировщик. Пенсильвания штатының Питтсбург қаласында дүниеге келген Мармароса жасөспірім шағында кәсіби музыкантқа айналып, 1940-шы жылдардың ортасына дейін Томми Дорси, Джин Крупа және Арти Шоу басқарған бірнеше ірі биг-бендтермен гастрольдік сапарларда болды. 1945 жылы Лос-Анджелеске көшіп келді, онда ол жаңадан пайда болған бибоп өнеріне қызығушылық танытып, белсенді қатысты. Батыс жағалауда ол Говард МакГи, Чарли Паркер және Лестер Янг сияқты бибоп және свинг музыканттарымен шағын топтарда жазбалар жасады, сонымен қатар өзінің жекелеген топтарын басқарды. 1948 жылы денсаулығына байланысты Мармароса Питтсбургке оралды. Ол бұрынғыдан гөрі сирек орындауға көшті және шамамен он жыл бойы тек жергілікті деңгейде танылды. Достары мен әріптес музыканттар Мармаросаның ерекше тұлға екенін ерте кезден-ақ атап өткен. Оның психикалық денсаулығына жас кезіндегі ұрыс салдарынан комаға түсуі, қысқа мерзімді некеден кейін балаларынан айырылуы және әскердегі ауыр кезең әсер еткен болуы мүмкін. 1960-шы жылдардың басында ол қайтадан жазбалар жасады, бірақ көп ұзамай Питтсбургке қайтып, 1970-шы жылдардың басына дейін кейде ойнады. Содан кейін үш онжылдықтан кейін қайтыс болғанға дейін ол отбасымен және ардагерлер ауруханаларында өмір сүрді.

Ерте өмір

Мармароса 1925 жылдың 12 желтоқсанында Пенсильвания штатының Питтсбург қаласында дүниеге келді. Оның ата-анасы – италиялық жұмысшы топқа жататын Жозеф пен Кармелла болды. Ол үш баланың арасындағы ортаншысы, Одри мен Дорис есімді екі әпкесі болған. Ол классикалық музыка сабақтарын алғанмен, Арт Татум, Тедди Уилсон сияқты джаз орындаушылардың музыкасына, өзінен төрт жас үлкен пианист Эрролл Гарнердің таныстыруы арқылы әсерленді.

194150

Мармароса кәсіби мансабын 1941 жыл шамасында бастады, 15-16 жасында Джонни "Скат" Дэвис оркестріне қосылды. Ол келесі жылы ұлттық джаз баспасөзінде алғаш рет есімдері тілісті, джем-сессияда ойнағаны үшін Down Beat журналында жарияланды. Крупа оркестрі 1943 жылдың ортасында тарағаннан кейін Мармароса сол жазда Тед Фио Рито тобында кем дегенде бір ай ойнады. Мармароса 1944 жылы Крупа мен ДеФранкомен бірнеше трио тректерін жазды. Жазылған екі трек – "Ornithology" және "Yardbird Suite" – Grammy Hall of Fame-ге енді. Мармароса 1945–47 жылдары бибоп пен свинг үлгілерінде көптеген жобаларда шебер музыкант ретінде жазбалар жасады. Бұл – алғашқы пиццикато джаз виолончель жазбалары болды. Сол жылы ол Джин Норманның "Just Jazz" концерттерінде өнер көрсетті. Шоу Мармаросаның "жағымды және нәзік болғанын, [және] музыкант әлеміне бейімделе алмағанын" хабарлады, олар үшін шілде айында төрт трио жазды, бірақ сапасы оның бұрынғы ойнауына жете алмады. Екіншісі, трубашы Билл Хардманмен квартетте, 1988 жылы шықты. Сегал Мармаросаның "көп сөйлемейтінін, өте тартымды мінезді екенін" айтты. Ол күні бойы көп мөлшерде ішімдік ішетін, арақ пен сыраны бірге араластырып ішкен. Ондай ішімдік он адамның тоғызын теңсіздікке түсіретін еді, бірақ ол әлі де жүріп-тұрды. Пианист бір кезде Чикаго мен Питтсбург арасында шаттлмен жүріп, соңынан соңғысына орналасты. немесе 1970 жылдардың басында. Диабет оның толық зейнетке шығуына себепкер болды. Ол кейде отбасының жертөлесінде немесе ауруханадағы басқа пациенттер үшін фортепианода ойнайтын. Оның екі қарындасы сақталды. 1944 жылғы ойнауының кейбір бөлімдерінде Мармароса прогрессивті түрде бибопқа қарай бағытталды, гармониядан алынған мелодияларды қолданып, акценттердің ырғақты орналасуын өзгертіп, жақын арада ойынына көбірек кеңістік қосты, бибопқа қарағанда қысқа ноталар тізбегін пайдаланды. Музыка сыншысы және музыкант Брайан Пристли былай деп жазды: "Додоның жұмысының ерекшелігі оның гармониялық сезімі мен қосымша ноталарды [бибопта] білуі болды. Көптеген пианисттер бұл әуендерді толық аккордтармен қанағаттандырудың жолдарын табуға тырысты, бірақ Мармароса сияқты ешқайсысы оны ұнамды және еркін орындамады. Бұл оның қолдарын біріктіріп, бір-біріне қарсы қолдануымен де байланысты болды, сонымен қатар оның ерекше уақыт сезімі де болды". 1960 жылдардағы жазбаларына қарай Мармаросаның ойнау стилі жеңілдеген. Биографтар "оның классикалық түрде алынған біркелкі артикуляциясы ырғақты, джазға бағытталған ойнауға жол бергенін, ал ең бастысы, оның музыкалық тұлғасы одан да бекем және үйлесімді болғанын" атап өтті. Мармароса сондай-ақ ДеФранконы бибоппен айналысуға ынталандырды.

Дискография

Бұрын шығарылған материалдардың жинақтары және радио хабарлары үшін немесе радиодан жазылған жазбалар тізімге енгізілмейді.