Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз жазушысы (1753–1801)
French writer (1753–1801)
Антуан де Ривароль (26 маусым 1753 – 11 сәуір 1801) – Француз революциясы дәуірінде өмір сүрген, монархист француз жазушысы және аудармашы. Ол аудармашы Луиза Генриетта де Риварольмен қысқа мерзімге үйленген.
Antoine de Rivarol (26 June 175311 April 1801) was a Royalist French writer and translator who lived during the Revolutionary era. He was briefly married to the translator Louisa Henrietta de Rivarol.
Өмірбаян
Риварол Лангедоктың Багнольс қаласында дүниеге келген. Оның әкесі, қонақүй иесі, білімді адам еді. Ұлы граф де Ривароль атағын алды, өзін атақты итальяндық Ривероли әулетімен байланысты деп мәлімдеді, бірақ оның жаулары оның шын есімінің «Риверо» екенін және оның ақсүйек тегі болмағанын айтты. 1777 жылы Парижге келіп, бірнеше академиялық жүлделерді жеңіп алды. 1780 жылы шотланд тегінен шыққан аудармашы Луиза Генриетта де Риварольға үйленді. Ол Сэмюэл Джонсонның бірнеше еңбегін аударған, ал Джонсон оның отбасымен дос болған. Антуан Риварол ұл туғаннан кейін қысқа ғана уақыттан соң әйелін тастап кетті. Риваролды ұятқа қалдырған жайт, оның тастап кеткен әйеліне көмек көрсеткен медбикеге оның адамгершілігі үшін Монтион жүлдесі табысталды. 1784 жылы ажырасып кетті. Француз революциясы басталар алдында, ол Шампценетцпен бірге «Petit Almanach de nos grands hommes pour 1788» атты пасквиль жариялады, онда даңқты немесе болашақта даңқ болатын бірқатар жазушыларды, сондай-ақ көптеген белгісіз адамдарды аяусыз сынайды. Риварол сол фракциядағы аристократтардың ең көрнекті журналисі, комментаторы және эпиграмма жазушысы болды: ол республикашылдықты сынап, Ескі тәртіпті қорғады. Риваролдың жазбалары Антуан Сабатье де Кастрдің «Journal Politique» және Жан Габриэль Пельтьедің «Actes des Apotres» журналдарында жарияланды. 1792 жылы Францияны тастап, алдымен Брюссельде қоныстанды, содан кейін Лондонға, Гамбургке және Берлинге көшіп, соңғысынде қайтыс болды. Риваролдың Франциядағы қарсыластары – өткір сөздермен әңгімелесуде – Алексис Пирон мен Николас Шамфорт еді. Оның інісі Клод Франсуа Риварол (1762–1848) де жазушы болған. Оның шығармаларына «Isman, ou le Fatalisme» (1795) романы, «Le Véridique» (1827) комедиясы және «Essai sur les Causes de la Révolution Française» (1827) тарихы кіреді. Ол Берлинде жер аударылып қайтыс болды және Доротенштадт зиратына жерленді, бірақ оның қабірінің орны көп ұзамай ұмытылды.
Rivarol was born in Bagnols, Languedoc. It appears that his father, an innkeeper, was a cultivated man. The son assumed the title of comte de Rivarol, asserting a connection with the noble Italian family Riveroli, although his enemies said his name was really "Riverot" and that he was not of noble stock. He went to Paris in 1777 and won several academic prizes. In 1780 he married Louisa Henrietta de Rivarol, a translator of Scottish descent. She had translated some works by Samuel Johnson and Johnson had become a friend of her family. Antoine Rivarol abandoned his wife after a short relationship which resulted in the birth of a son. To Rivarol's embarrassment, a nurse who supported his abandoned wife was awarded the Montyon Prize for her humanity. He was divorced in 1784. The year before the French Revolution broke out, he and Champcenetz published a lampoon, titled Petit Almanach de nos grands hommes pour 1788, that ridiculed without pity a number of writers of proven or future talent, along with a great many nobodies. Rivarol was the foremost journalist, commentator and epigrammatist among that faction of aristocrats which was most stalwartly conservative: he heaped scorn upon republicanism and defended the Ancien Régime. Rivarol's writing was published in the Journal Politique of Antoine Sabatier de Castres and the Actes des Apotres of Jean Gabriel Peltier. He left France in 1792, first settling in Brussels, then moving successively to London, Hamburg, and Berlin, where he died. Rivarol's rivals in France – in sharp conversational sayings – included Alexis Piron and Nicolas Chamfort. His brother, Claude François Rivarol (1762–1848), was also an author. His works include a novel, Isman, ou le Fatalisme (1795); a comedy, Le Véridique (1827); and the history Essai sur les Causes de la Révolution Française (1827). He died as exile in Berlin and was interred in the Dorotheenstadt cemetery, but the site of his grave was soon forgotten.
Шығармалары
(1782). «Бақшалар поэмасы» туралы сын хат. (1783). М. le Président de *** мырзаға арналған хат, аэростатикалық шар, сөйлейтін бас және Париждегі қоғамдық пікірдің қазіргі күйі туралы. (1784). Француз тілінің әмбебаптығы туралы. (1785). Данте поэмасы «Тозақ». (1787). Пьер Огюстен Карон де Бомарше мырзаның сақшысының әңгімесі. (1788). «Біздің ұлы адамдарымыздың кішкентай альманахы». (1788). М. Некерге арналған бірінші хат, діни көзқарастардың маңыздылығы туралы. (1788). М. Некерге арналған екінші хат, «Әдеп туралы». (1788). «Аталидің арманы» (Луи де Шампценетцпен бірге). (1789). «Ақшаның табиғаты мен құндылығы туралы естелік». (1789). «Біздің ұлы әйелдеріміздің кішкентай альманахы» (Луи де Шампценетцпен бірге). (1789). «Женералдық мемлекеттер мен 1789 жылғы революция» ұлттық саяси журналы. (1789). MM. Импарциалдарға немесе Бейбітшілік достарына Ла Рошфуко герцогының резиденциясында жиналғандарға арналған үнқатысу. (1790). «Революцияның ұлы адамдарының кішкентай сөздігі» (Луи де Шампценетцпен бірге). (1790). Анархияның жеңісі. (1790). Вольтердің француз театры актрисасы Раукур ханымға арналған хаты. (1790). «Біздің ұлы адамдарымыздың кішкентай альманахы». (1790). М. де Шампценетцтің Руссо туралы Б. де С*** ханымның еңбегіне жауап. (1791). Зартық туралы эссе. (1792). Саяси өмір туралы. (1792). Францияға император мен Пруссия королінің армиясының бас қолбасшысы, Брансвик герцогының бұйрығымен қайтып келген француз аристократиясына арналған хат. (1792). «Париждің ұлы қойылымдарының кішкентай альманахы». (1793). Бельгия халқының императорға арналған үнқатысуы. (1795). Француз революциясы кезінде Кобленстің құпия тарихы. (1797). Құрылтай жиналысының жұмысының тарихи және саяси шолуы, Штаттар генералдың ашылуынан бастап 1789 жылғы 6 қазанға дейін. (1797). Француз тілінің жаңа сөздігіне кіріспе сөз. (1808). «Толық еңбектер», өмірбаянымен бірге [5 томдық].
(1782). Lettre Critique sur le Poème des Jardins. (1783). Lettre à M. le Président de *** sur le globe Airostatique, sur les Têtes Parlantes et sur l’État Présent de l’Opinion Publique à Paris. (1784). De l’Universalité de la Langue Française. (1785). L’Enfer, Poème du Dante. (1787). Récit du Portier du Sieur Pierre Augustin Caron de Beaumarchais. (1788). Le Petit Almanach de nos Grands Hommes. (1788). Première Lettre à M. Necker, sur l’Importance des Opinions Religieuses. (1788). Seconde Lettre à M. Necker sur la Morale. (1788). Le Songe d’Athalie (with Louis de Champcenetz). (1789). Mémoire sur la Nature et la Valeur de l’Argent. (1789). Le Petit Almanach de nos Grandes Femmes (with Louis de Champcenetz). (1789). Journal Politique national des États Généraux et de la Révolution de 1789. (1789). Adresse à MM. les Impartiaux ou Les Amis de la Paix Réunis chez Monseigneur le Duc de La Rochefoucault. (1790). Petit Dictionnaire des Grands Hommes de la Révolution (with Louis de Champcenetz). (1790). Triomphe de l’Anarchie. (1790). Épître de Voltaire à Mlle Raucour, actrice du Théâtre français. (1790). Le Petit Almanach de nos Grands hommes. (1790). Réponse à la réponse de M. de Champcenetz au sujet de l’ouvrage de madame la B. de S*** sur Rousseau. (1791). Essai sur la Nécessité du Mal. (1792). De la Vie Politique. (1792). Lettre à la Noblesse Française, au Moment de sa Rentrée en France sous les Ordres de M. le duc de Brunswick, Généralissime des Armées de l’Empereur et du Roi de Prusse. (1792). Le Petit Almanach des Grands Spectacles de Paris. (1793). Adresse du Peuple Belge, à S. M. l’Empereur. (1795). Histoire Secrète de Coblence dans la Révolution Française. (1797). Tableau Historique et Politique des Travaux de l’Assemblée Constituante, depuis l’Ouverture des États Généraux jusqu’après la Journée du 6 Octobre 1789. (1797). Discours Préliminaire du Nouveau Dictionnaire de la Langue Française. (1808). Œuvres Complètes, Précédées d’une Notice sur sa Vie [5 vol. ].