Кіріспе
Ағылшын сахна және кино актрисасы және әншісі Флорэнс Марджори Уилкокс (туған Робертсон; 20 қазан 1904 – 3 маусым 1986), кәсіби аты Анна Нигл, – ағылшын сахна және кино актрисасы, әнші және биші. Ол 20 жыл бойы британдық кинодағы табысты актриса болды және 1949 жылы Ұлыбританиядағы ең танымал жұлдыз деп дауыс берілді. Ол соғыстан қираған Лондон көрермендеріне жеңіл мюзиклдерімен, комедияларымен және тарихи драмаларымен сән мен тартымдылық сыйлағанымен белгілі. Оның фильмдерінің басым бөлігін Герберт Уилкокс түсірген және режиссерлік еткен, ол 1943 жылы оған үйленген. Тарихи драмаларында Нигл британдық тарихи тұлғаларды сомдауымен танымал болды, олардың ішінде Нелл Гвин («Нелл Гвин», 1934), Королева Виктория («Виктория Ұлы», 1937 және «Алпыс даңқты жыл», 1938), Эдит Кавелл («Емдеуші Эдит Кавелл», 1939) және Флоренс Найтингейл («Лампалы ханым», 1951) бар.
Dame Florence Marjorie Wilcox (née Robertson; 20 October 1904 – 3 June 1986), known professionally as Anna Neagle, was an English stage and film actress, singer, and dancer. She was a successful box office draw in British cinema for 20 years and was voted the most popular star in Britain in 1949. She was known for providing glamour and sophistication to war torn London audiences with her lightweight musicals, comedies, and historical dramas. Almost all of her films were produced and directed by Herbert Wilcox, whom she married in 1943. In her historical dramas, Neagle was renowned for her portrayals of British historical figures, including Nell Gwyn (Nell Gwyn, 1934), Queen Victoria (Victoria the Great, 1937 and Sixty Glorious Years, 1938), Edith Cavell (Nurse Edith Cavell, 1939), and Florence Nightingale (The Lady with a Lamp, 1951).
Ерте өмір
Нейгл Флоренс Нейгл мен оның күйеуі Герберт Уильям Робертсонның қызы, ол Меркент флотының капитаны болған. Оның үлкен ағасы бас-баритон және актер Стюарт Робертсон (1901–1958) болды. Робертсон бастауыш мектепті Глазгода, ал кейін қыздарға арналған Сент-Олбанс орта мектебінде оқыды. Ол 1917 жылы биші ретінде сахнада алғаш рет өнер көрсетті, содан кейін C. B. Cochran ревюлерінің хорында және Андре Шарлоның «Bubbly» ревюінде ойнады. Кокранмен жұмыс істегенде ол Джесси Мэтьюстің рөлін орындауға дайын болды. 1931 жылы ол актер Джек Бьюкененмен бірге «Тұрып ән айт» атты Вест-Энд мюзиклінде басты рөлде ойнады, ол оны көрнекті рөлге ие болуға ынталандырды. Осы пьеса үшін ол Анна Нейгл деген кәсіби есімін қабылдады (тегі анасының бойжеткен аты). Пьеса 604 қойылыммен үлкен жетістікке жетті.
Кинодағы бастамасы
Уилкокспен кәсіби одақ құрып, Нейгл өзінің алғашқы басты рөлін музыкалық «Goodnight, Vienna» (1932) фильмінде ойнады, тағы да Джек Бьюкененмен бірге. Осы фильм арқылы Нейгл бір түндік жұлдызға айналды. Фильмді түсіруге бар болғаны 23 000 фунт стерлинг жұмсалғанмен, ол кассада сәтті болды, тек Австралиядағы көрсетілімнен түскен пайда 150 000 фунт стерлингке жетті. Генри Эдвардстың режиссерлік еткен және өзі де ойнаған «The Flag Lieutenant» (1932) фильміндегі басты рөлден кейін, ол Вилкокс режиссерлігімен ғана жұмыс істеді, кейінгі фильмдерінің біреуін қоспағанда. Содан кейін кино сыншысы болған Грэм Грин «Нелл Гвин» туралы: «Нейгл мырзадан гөрі тартымды нәрсе көріп шарықпадым» деді. Олар «Goodnight Vienna» әнін орындады. Олар Ричард Грин мен Маргарет Рутерфордтың қатысуымен «Сары канари» (1943) фильмін түсірді. Бұл шпиондық оқиғада Нейгл өзінің қауіпсіздігі үшін Канадаға қашуға мәжбүр болған неміс жақтасына (немесе кемінде бастапқыда солай көрінетін) рөлді ойнайды. Бірақ шындығында ол Нова-Скотиядағы Галифакс портын жарылту жоспарын ашу үшін жұмыс істейтін жасырын агент. «Сары канари» соғыс уақытының атмосферасын жақсы бейнелегені үшін оң пікірлер алды.
Өте төмендеу
Нейгл мен Флинн екінші фильм, "Кингс рапсодиясы" (1955) үшін қайта бірікті, ол Айвор Новеллоның мюзикліне негізделген және сол кезде Флинннің әйелі болған Патрис Уаймор да басты рөлде ойнады. Нейгл фильм үшін бірнеше музыкалық нөмір орындағанымен, олардың көпшілігі соңғы нұсқадан алынып тасталды, нәтижесінде ол көбінесе екінші рөлде болды. Испанияның Барселона қаласының жанында Eastmancolor және CinemaScope форматында түсірілген "Кингс рапсодиясы" барлық елдерде сәтсіздікке ұшырады. Нейглдің (және Флинннің) кассалық табысы төмендеп бара жатқандай болды. Нейглдің соңғы табысты фильмі – "Менің жасөспірім қызым" (1956) болды, онда ол қызын (Силвия Симс) жасөспірімдердің құқық бұзушылығына ұшырауынан сақтап қалуға тырысатын ана рөлін сомдады. Өмірінің соңғы жылдары Паркинсон ауруына шалдыққан Нейгл белсенділігін тоқтатпады. Ол Камерон Маккинтоштің "My Fair Lady" қойылымын жаңартуында ойнады және 1985 жылы Лондон Палладиумында "Күлшегір" пантомимасында Фея Құдай ана рөлінде пайда болды. Актер Николас Хоулт – Нейглдің шөбере інісі, Хоулттің әкесі тарапынан. Нейгл 81 жасында 1986 жылдың 3 маусымында сүт безінен пайда болған ісіктен қайтыс болды. 1986 жылдың 20 қазанында Вестминстер аббаттығында оны еске алу рәсімі өтті. Ол күйеуінің қасына Лондон қалалық зиратқа жерленді. Олардың қабірін 2014 жылдың 6 наурызында ханшайым Анна қайта еске алды. Оның бұрынғы үйі – Парк-Лейндегі Олдфорд үйінің қабырғасындағы мемориалдық тақта 1996 жылдың 30 мамырында ханшайым Анна мен Лана Моррис тарапынан ашылды. Бұл тақта Лондондағы Форест Гейт аймағында орналасқан.
Марапаттар
Нейгл 1952 жылғы Жаңа жылдық құрметтеуде Британ империясы орденінің командирі (CBE) дәрежесіне ие болды, ал театрга қосқан үлесі үшін 1969 жылғы туған күніне арналған құрметтеуде Британ империясы орденінің дам-командирі (DBE) дәрежесіне көтерілді.
Жарияланымдар
"Әрқашан ертең бар" – Автобиография, 1974 жыл.