Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Латын Америка музыкасының ықпалымен пайда болған джаз стилі.
Styles of jazz influenced by Latin American music
Латын джазы – латын Америкалық ырғақтарға негізделген джаз жанры. Оның екі негізгі түрі бар: кубалық халықтық би музыкасына негізделген, остинато үлгілерін немесе клавені пайдаланатын ритмдік бөлімі бар афро-кубалық джаз және самба мен босса-нованы қамтитын афро-бразилиялық джаз.
Latin jazz is a genre of jazz with Latin American rhythms. The two main categories are Afro Cuban jazz, rhythmically based on Cuban popular dance music, with a rhythm section employing ostinato patterns or a clave, and Afro Brazilian jazz, which includes samba and bossa nova.
"Испаниялық реңк"Тұңғыш джазда және латын джазындағы кубалық ықпал
Африкалық американдық музыка 19-шы ғасырда, хабанера (кубалық контраданса) халықаралық деңгейде танымал болған кезде, афрокубалық музыкалық мотивтерді қабылдай бастады. Хабанера – ритмикалық тұрғыдан африкалық мотивке негізделген алғашқы жазылған музыка. Хабанера ырғағы (конго, танго конго немесе танго деп те аталады) тресильо мен бэкбиттің үйлесімі ретінде қарастырылуы мүмкін. Уинтон Марсалис трессильоны Нью-Орлеанның «клавесі» деп санайды, бірақ техникалық тұрғыдан алғанда, бұл үлгі клавенің жартысы ғана. В.К. Хендидің 1914 жылғы «Сент-Луис Блюзі» бас партиясында хабанера тресильосы бар. Хенди Уилл Тайлердің «Маори» туындысындағы хабанера ырғағына реакцияны атап өтті: «Ақ бишілердің ырғаққа кенеттен, мақтанышпен және әдемілікпен жауап бергенін байқадым. Мен оларды байқағандай, олар оны қадаммен қабылдады. Мен бұл ырғақтың негроидтық сипаты бар екеніне күмәндана бастадым». «La Paloma» әнінде де осыған ұқсас реакцияны байқағаннан кейін, Хенди осы ырғақты «Сент-Луис Блюзіне», «Мемфис Блюзінің» аспаптық нұсқасына, «Бил Стрит Блюзінің» хорына және басқа да шығармаларына енгізді. Джелли Ролл Мортон тресильо хабанерасын (оның «испандық бояуы» деп атағанын) джаздың маңызды бөлігі деп есептеді. Хабанера ырғағын «The Crave» (1910, 1938 жылы жазылған) сияқты әндерде оның сол қолынан естіп бақылауға болады. Менің ең алғашқы әндерімнің бірі – «Нью-Орлеан Блюзінде» испандық бояуды байқауға болады. Шын мәнінде, егер сіз әндеріңізге испандық бояудың нюанстарын қоса алмасаңыз, сіз джазға қажетті дәмдеуді ешқашан ала алмайсыз, мен оны джаз деп атаймын, – деді Мортон (1938: Конгресс кітапханасының жазбасы). Джаз синкопациясының нақты шығу тегі ешқашан белгілі болмаса да, хабанера тресильосының оның пайда болуынан бері бар екенін көрсететін дәлелдер бар. Бадди Болден, алғашқы танымал джаз музыканты, хабанераға негізделген үлгі – «үлкен төрттік» құрастырғаны үшін мақталады. «Үлкен төрттік» (төменде) – стандартты ритмнен ауытқыған алғашқы синкоптық бас барабан үлгісі. Төмендегі мысал көрсеткендей, «үлкен төрттік» үлгісінің екінші жартысы – хабанера ырғағы. Жалпы алғанда, қарапайым африкалық ырғақ үлгілері джазда сақталғанын айтуға болады, себебі оларды еуропалық ырғақ тұжырымдамаларына оңай бейімдеуге болады. Кейбіреулері аман қалды, ал еуропалықтандыру процесіне байланысты басқалары жойылды. Бұл сондай-ақ [tresillo сияқты үлгілердің] сақталуын түсіндіруге болады. Шуллер (1968) айтқандай, «жақсылық» – джаздағы ең пайдалы және кең таралған синкоптық үлгілердің бірі болып қала береді. Кубалық ықпал 1940 жылдарға дейінгі көптеген джаз туындыларында байқалады, бірақ ырғақтық тұрғыдан олардың барлығы тресильо сияқты бір жасушалы мотивтерге негізделген, екі жасушалы, клавеге негізделген құрылымды қамтымайды. Хуан Тизоль жазған және 1936 жылы алғаш орындалған «Караван» – ертедегі латын джаз композициясы. Бұл клавеге негізделмеген.
African American music began incorporating Afro Cuban musical motifs in the 19th century, when the habanera (Cuban contradanza) gained international popularity. The habanera was the first written music to be rhythmically based on an African motif. The habanera rhythm (also known as congo, tango congo, or tango ) can be thought of as a combination of tresillo and the backbeat. Wynton Marsalis considers tresillo to be the New Orleans "clave," although technically, the pattern is only half a clave. "St. Louis Blues" (1914) by W. C. Handy has a habanera tresillo bass line. Handy noted a reaction to the habanera rhythm included in Will H. Tyler's "Maori": "I observed that there was a sudden, proud and graceful reaction to the rhythm White dancers, as I had observed them, took the number in stride. I began to suspect that there was something Negroid in that beat." After noting a similar reaction to the same rhythm in "La Paloma", Handy included this rhythm in his "St. Louis Blues", the instrumental copy of "Memphis Blues", the chorus of "Beale Street Blues", and other compositions. Jelly Roll Morton considered the tresillo habanera (which he called the Spanish tinge) to be an essential ingredient of jazz. The habanera rhythm can be heard in his left hand on songs like "The Crave" (1910, recorded 1938). Now in one of my earliest tunes, "New Orleans Blues," you can notice the Spanish tinge. In fact, if you can't manage to put tinges of Spanish in your tunes, you will never be able to get the right seasoning, I call it, for jazz—Morton (1938: Library of Congress Recording). Although the exact origins of jazz syncopation may never be known, there is evidence that the habanera tresillo was there at its conception. Buddy Bolden, the first known jazz musician, is credited with creating the big four, a habanera based pattern. The big four (below) was the first syncopated bass drum pattern to deviate from the standard on the beat march. As the example below shows, the second half of the big four pattern is the habanera rhythm. It is probably safe to say that by and large the simpler African rhythmic patterns survived in jazz because they could be adapted more readily to European rhythmic conceptions. Some survived, others were discarded as the Europeanization progressed. It may also account for the fact that patterns such as [tresillo have] . remained one of the most useful and common syncopated patterns in jazz—Schuller (1968). The Cuban influence is evident in many pre 1940s jazz tunes, but rhythmically, they are all based on single celled motifs such as tresillo, and not do not contain an overt two celled, clave based structure. "Caravan", written by Juan Tizol and first performed in 1936, is an early proto Latin jazz composition. It is not clave based.
Босса-нова
Босса-нова – самба ырғағына негізделген гибридтік музыкалық форма, бірақ Дебюссиден бастап АҚШ джазына дейінгі еуропалық және американдық музыканың ықпалына тап болды. Босса-нова 1950-ші жылдары пайда болды, негізінен бразилиялық Антонио Карлос Жобим мен Жоао Гилбертоның еңбектерінің арқасында. Оның ең танымал әні – Гилберто мен оның әйелі Аструд Гилберто орындаған «Ипанемалық қыз». Музыкалық стиль самбадан дамығанмен, одан гармониялық тұрғыдан күрделірек және аспаптық жағынан сәл кем дыбысты. Босса-нова Рио-де-Жанейроның сәнді жағажай маңындағы аудандарынан пайда болды, ал самба Рио-де-Жанейроның фавелаларында туған. Кейбір ұқсас элементтер бұрыннан-ақ байқалды, тіпті батыс классикалық музыкасына да әсер етті, мысалы Гершвиннің «Латын» клаве ырғағына ие «Кубалық увертюрасы». Босса-новаға салқын джаз сияқты джаз стильдерінің ықпалы тарихшылар мен жанкүйерлер арасында жиі талқыланады, бірақ ұқсас «салқын сезімталдық» байқалады. Босса-нова 1950 жылдардың ортасында Бразилияда дамыды, оның құрушылары ретінде Джонни Альф, Антонио Карлос Жобим және Жоао Гилберто есімдері аталады. Алғашқы әндердің бірі – Гилбертоның «Bim Bom» әні. Босса-нованы Доривал Кайммидің «Saudade da Bahia» және Элизате Кардосоның «Chega de Saudade» әнін жазған «Canção do Amor Demais» альбомы танымал етті. Біраз уақыттан кейін әнді Гилберто орындады. Гилбертоның алғашқы шығармалары және 1959 жылы халықаралық деңгейде танымал болған «Orfeu Negro» («Қара Орфей», сазгері Луис Бонфа) фильмі осы музыкалық стильдің Бразилияда және Латын Америкасының басқа аймақтарында танымалдығын арттырды, ол американдық джаз музыканттары арқылы Солтүстік Америкаға тарады. Чарли Берд пен Стэн Гетцтің жазбалары оның танымалдығын бекітіп, 1963 жылғы «Getz/Gilberto» альбомымен бүкіл әлемде кең таралды, сондай-ақ Элла Фицджеральд («Ella Abraça Jobim») және Франк Синатра («Francis Albert Sinatra & Antônio Carlos Jobim») сияқты танымал джаз орындаушыларының көптеген жазбалары шықты. Осыдан кейін босса-нова стилі ондаған жылдар бойы әлемдік музыкаға елеулі әсер етіп келеді, тіпті қазір де әсерін жойған жоқ. Халықаралық танымалдылыққа қол жеткізген алғашқы босса-нова синглы, бар болғаны 1964 жылғы «Getz/Gilberto» альбомындағы «The Girl From Ipanema» әні болды, онда Гилбертоның сол кездегі әйелі Аструд Гилбертоның ғана орындауы қалдырылды. Жанр келесі төрт онжылдық бойында танымал артистер тарапынан «сусыздануға» төтеп берді. Босса-новаға алғашқы ықпал еткен ән – француз әншісі Анри Сальвадордың «Dans mon île» әні, ол 1957 жылы Алессандро Бласеттидің «Europa di notte» итальяндық фильмінде пайда болды; ән Бразилияда таратылды және кейіннен бразилиялық артистер Эумир Деодато («Los Danseros en Bolero – 1964») және Каэтано Велосо («Outras Palavras – 1981») орындады. 2005 жылы Анри Сальвадор Бразилияның мәдени еңбегі орденімен марапатталды, оны әнші және Мәдениет министрі Гилберто Гил президент Луланың қатысуымен табыс етті, оның бразилиялық мәдениетіне тигізген ықпалы үшін. «Bossa nova clave» (немесе «Бразилиялық клаве») босса-новада барабан жиынтығының тұзақ жиегінде ойналады. Бұл үлгі сона клавеге ұқсас ырғаққа ие, бірақ екі жағындағы екінші нота бір соққыға кешіктіріледі (бөлініс). Бұл үлгі Бразилияда жазылғандай 2/4 өлшемінде көрсетілген. Солтүстік Америкадағы ноталар жиі қысқартылған өлшемде жазылады. Барабаншы Бобби Санабрияның сөзіне сәйкес, бұл үлгіні жасаған бразилиялық композитор Антонио Карлос Жобим оны жай ғана ырғақты мотив деп санайды, ал клаве (бағыт беруші үлгі) емес. Кейіннен Жобим латын музыканттарының осы босса-нова үлгісінің рөлін дұрыс түсінбегендеріне өкінді.
Bossa nova is a hybrid form based on the samba rhythm, but influenced by European and American music from Debussy to US jazz. Bossa nova originated in the 1950s, largely from the efforts of Brazilians Antonio Carlos Jobim and João Gilberto. Its most famous song is arguably "The Girl from Ipanema" sung by Gilberto and his wife, Astrud Gilberto. While the musical style evolved from samba, it is more complex harmonically and less percussive. Bossa nova emerged primarily from the upscale beachside neighborhoods of Rio de Janeiro as opposed to samba's origins in the favelas of Rio. Certain similar elements were already evident, even influencing Western classical music like Gershwin's Cuban Overture which has the characteristic 'Latin' clave rhythm. The influence on bossa nova of jazz styles such as cool jazz is often debated by historians and fans, but a similar "cool sensibility" is apparent. Bossa nova was developed in Brazil in the mid 1950s, with its creation being credited to artists including Johnny Alf, Antonio Carlos Jobim and João Gilberto. One of the first songs was "Bim Bom"(Gilberto). Bossa nova was made popular by Dorival Caymmi's "Saudade da Bahia" and Elizete Cardoso's recording of "Chega de Saudade" on the Canção do Amor Demais LP, composed by Vinícius de Moraes (lyrics) and Antonio Carlos Jobim (music). The song was soon after released by Gilberto. The initial releases by Gilberto and the internationally popular 1959 film Orfeu Negro ("Black Orpheus", with score by Luiz Bonfá) brought significant popularity of this musical style in Brazil and elsewhere in Latin America, which spread to North America via visiting American jazz musicians. The resulting recordings by Charlie Byrd and Stan Getz cemented its popularity and led to a worldwide boom with 1963's Getz/Gilberto, numerous recordings by famous jazz performers such as Ella Fitzgerald (Ella Abraça Jobim) and Frank Sinatra (Francis Albert Sinatra & Antônio Carlos Jobim). Since that time, the bossa nova style maintains a lasting influence in world music for several decades and even up to the present. The first bossa nova single to achieve international popularity was perhaps the most successful of all time, the 1964 Getz/Gilberto recording "The Girl From Ipanema", edited to include only the singing of Astrud Gilberto, Gilberto's then wife. The genre would withstand substantial "watering down" by popular artists throughout the next four decades. An early influence on bossa nova was the song "Dans mon île" by French singer Henri Salvador, featured in the 1957 Italian movie Europa di notte by Alessandro Blasetti; the song was distributed in Brazil and covered later by Brazilian artists Eumir Deodato (Los Danseros en Bolero – 1964) and Caetano Veloso (Outras Palavras – 1981). In 2005, Henri Salvador was awarded the Brazilian Order of Cultural Merit, which he received from singer and Minister of Culture, Gilberto Gil, in the presence of President Lula for his influence on Brazilian culture. The so called "bossa nova clave" (or "Brazilian clave") is played on the snare rim of the drum kit in bossa nova. The pattern has a similar rhythm to that of the son clave, but the second note on the two side is delayed by one pulse (subdivision). The pattern is shown below in 2/4, as it is written in Brazil. In North American charts it is more likely to be written in cut time. According to drummer Bobby Sanabria the Brazilian composer Antonio Carlos Jobim, who developed the pattern, considers it to be merely a rhythmic motif and not a clave (guide pattern). Jobim later regretted that Latino musicians misunderstood the role of this bossa nova pattern.
Латын джазынан тыс
Бразилиялық перкуссионист Аирто Морейра 13 жасында кәсіби музыкант болды. Ол самба-джаз пионерлері Самбалансо Трионың құрамында және 1967 жылы Гермето Паскоалмен бірлескен "Квартето Ново" атты жазбасы арқылы танымал атанды. Ұзақ өтпей ол әйелі Флора Пуриммен АҚШ-қа көшті. АҚШ-қа келген соң Аирто афро-бразилиялық халық аспаптарын джаз стилінің алуан түрлеріне бұрынғыдан беймәлім жолдармен енгізді. Чик Кореаның түпнұсқалық Return to Forever тобында Аирто самба шеберлігін түрлі соққы аспаптарында, оның ішінде барабан да қоса, көрсетті. Дегенмен, 1970 жылдардағы АҚШ-тағы Airto қатысқан музыканы "джаз-самба" немесе "латын джазы" деп атау жеткіліксіз. Аирто сол заманғы ең маңызды екі авангардтық электрлі джаз тобы – Майлз Дэвис пен Weather Report құрамында ойнады. Ол CTI Records сияқты танымал альбомдарда да өнер көрсетті. Күшті ырғақтың құрылымымен қатар, Аирто перкуссияға түс қосты, қоңыраулар, шайқаулар мен сыбызғылар арқылы еске алатын дыбыстар жасады. Аирто Гермето Паскоал сияқты басқа да авангардтық бразилиялық музыканттардың Солтүстік Америка джаз сахнасына енуіне жол ашты. Тағы бір инновациялық бразилиялық перкуссионист – Нана Васкончелос. Васкончелос 1976 жылдан 1980 жылға дейін Джон Хасселлдің төрт альбомына (оның ішінде Брайан Ино мен Хасселлдің "Possible Musics" альбомына) және кейін Пат Метень тобының бірнеше жұмыстарына, сондай-ақ 1980 жылдардың басынан 1990 жылдардың басына дейінгі Ян Гарбарек концерттеріне қатысты. 1984 жылы ол Пьер Фаврдің "Singing Drums" альбомында Пол Мотианмен бірге ойнады. Ол Арил Андерсеннің "If You Look Far Enough" альбомында Ральф Тауннермен де бірге қатысты. Васкончелос Дон Черри мен Коллин Уолкоттпен "Codona" тобын құрды, ол 1978, 1980 және 1982 жылдары үш альбом шығарды. Васкончелос афро-бразилиялық ырғақтар мен аспаптарды қолданғанымен, Airto сияқты, бразилиялық джаз бен латын джазының шеңберінен шықты.
Brazilian percussionist Airto Moreira became a professional musician at age 13. He won acclaim as a member of the samba jazz pioneers Sambalanço Trio and for his landmark recording Quarteto Novo with Hermeto Pascoal in 1967. Shortly after, he followed his wife Flora Purim to the United States. Once in the U. S., Airto introduced Afro Brazilian folkloric instruments into a wide variety of jazz styles, in ways that had not been done before. In Chick Corea's original Return to Forever band, Airto was able to showcase his samba prowess on several percussion instruments, including drum kit. However, the terms jazz samba or Latin jazz are too limiting a label for the types of music Airto participated in the U. S. during the 1970s. Airto played in the two most important avant garde electric jazz bands of the day—Miles Davis and Weather Report. He also performed on more mainstream albums, such as those of CTI Records. Besides energetic rhythmic textures, Airto added percussion color, using bells, shakers, and whistles to create evocative textures of timbre. Airto paved the way for other avant garde Brazilian musicians such as Hermeto Pascoal, to enter the North American jazz scene. Another innovative Brazilian percussionist is Naná Vasconcelos. Vasconcelos contributed to four Jon Hassell albums from 1976 to 1980 (including Possible Musics by Brian Eno and Hassell), and later to several Pat Metheny Group works and Jan Garbarek concerts from early 1980s to early 1990s. In 1984 he appeared on the Pierre Favre album Singing Drums along with Paul Motian. He also appears on Arild Andersen's album "If You Look Far Enough" with Ralph Towner. Vasconcelos formed a group named Codona with Don Cherry and Collin Walcott, which released three albums in 1978, 1980 and 1982. While Vasconcelos uses Afro Brazilian rhythms and instruments, he like Airto, transcend the categories of Brazilian jazz and Latin jazz.
Латын джазын тура джазбен салыстыру
Түзу джазбен салыстырғанда, латын джазы серпіліссіз (немесе "тең сегіздіктерді") ырғақ қолданады, серпілісті ырғақ емес. Ерте латын джазында кері соққылар көбінесе қолданылмаған, бірақ қазіргі заманғы түрлері кері соққыны клавемен үйлестіреді. Конга, тимбале, гуиро, бонго және клавес – барабан жиынтығына қосымша немесе оның орнына жиі қолданылатын соққы аспаптары.
In comparison with straight ahead jazz, Latin jazz employs straight rhythm (or "even eighths"), rather than swung rhythm. Early Latin jazz rarely employed a backbeat, but contemporary forms fuse the backbeat with the clave. The conga, timbale, güiro, bongos, and claves are percussion instruments often used in addition to, or in place of the drum kit.
Форматтар
Латын джазы, көптеген джаз түрлері сияқты, кішкентай немесе үлкен топтарда орындалуы мүмкін. Кішкентай топтар, немесе комболар, көбінесе 1950-ші жылдары Америкада танымал болған бибоп форматын пайдаланады, онда музыканттар стандартты мелодияны орындайды, көптеген музыканттар импровизациялық соло орындайды, содан кейін барлығы мелодияны қайтадан орындайды. Латын джазының белгілі биг-бэндтеріне Артуро О'Фарриллдің «Афро-латын джаз оркестрі», Бобби Санабрияның «Мультиверс биг-бэнді», «Райсес джаз оркестрі», «Мамбо Легендтер оркестрі», «Пасифик Мамбо оркестрі» және тағы да басқалары жатады. Латын джаз тобында перкуссия жиі жеке орындауларда (солода) ерекшеленіп шығады. Гермето Паскоал сияқты музыканттардың заманауи латын джаз шығармалары көбінесе осы кішкентай топтар үшін жазылады, оларда перкуссиялық сололармен қатар көптеген үрмелі аспаптар да қолданылады.
Latin jazz music, like most types of jazz music, can be played in small or large groups. Small groups, or combos, often use the bebop format made popular in the 1950s in America, where the musicians play a standard melody, many of the musicians play an improvised solo, and then everyone plays the melody again. Prominent Latin jazz big bands include Arturo O'Farrill's Afro Latin Jazz Orchestra, Bobby Sanabria's Multiverse Big Band, Raices Jazz Orchestra, Mambo Legends Orchestra, Pacific Mambo Orchestra, as well as others. In Latin jazz bands, percussion is often featured in solos. Contemporary Latin jazz pieces by musicians such as Hermeto Pascoal are mostly composed for these small groups, with percussion solos as well as many wind instrumentals.
Латын джазы - әлемдік музыка
Джаз тарихының көп бөлігі джаздың тек американдық музыка екенін – 20-ғасырдың басында африкалық американдықтар жасаған стиль, африкалық ырғақ пен импровизация элементтерін еуропалық аспаптармен, гармониялармен және формальды құрылымдармен үйлестіргенін баса көрсетеді. Кариб теңізі мен Латын Америкасының музыкасының ықпалы – Джелли Ролл Мортонның ерте Нью-Орлеан джазының «испандық бояуы» туралы жиі айтылатын пікірлерін және трубашы Диззи Гиллеспидің соғыстан кейін афрокубалық барабаншы Чано Позобен жасаған танымал ынтымақтастығын есептемегенде – американдық университеттерде қолданылатын стандартты джаз оқулықтарында көбінесе айтылмайды. Сондай-ақ, 1973 жылғы ықпалды жазбалар жинағы, Смитсоновтың классикалық джаз жинағы және Кен Бернстің танымал деректі фильмі «Джаз» латын джазы туралы аз мәлімет береді. Жақындағы зерттеулер бұл көзқарасқа қарсы шығып, Кариб теңізі мен Латын Америкасының музыкасы ертедегі Нью-Орлеан джазының пайда болуына, Нью-Йорктегі соғыстан кейінгі дамуына және 21-ғасырдың қалалық орталықтарында джаздың одан әрі дамуына өте маңызды болғанын дәлелдейді. Бұл пікірді қолдайтындар Франк Мачито Грилло, Марио Бауза, Чико О’Фаррилл, Тито Пуэнте, Рей Баррето, Джерри және Энди Гонсалес сияқты ықпалды Карибтік топ жетекшілерін кең ауқымды джаз репертуарына енгізуді ұсынады. Осы тұрғыдан алғанда, барлық джаз, оның ішінде латын джазы, тек американдық өрнек ретінде емес, «жаһандық музыка» ретінде, «стильдік кеңістігінде мәдениаралық» деп қарастырылады.
Most jazz histories emphasize the narrative that jazz is exclusively an American music—a style created by African Americans in the early 20th century, fusing elements of African rhythm and improvisations with European instrumentation, harmonies, and formal structures. The influences of musics from the Caribbean and Latin America—save Jelly Roll Morton's often quoted comments on the "Spanish tinge" rhythms of early New Orleans jazz, and trumpeter Dizzy Gillespie's famous Post War collaborations with Afro Cuban drummer Chano Pozo—have received little or no mention in standard jazz textbooks used in most American universities. Likewise, the influential 1973 compilation of recordings, the Smithsonian Collection of Classic Jazz, and Ken Burns' popular documentary film Jazz, make little mention of Latin jazz. More recent scholarship has challenged this paradigm, arguing that music from the Caribbean and Latin American were essential to the emergence of early New Orleans jazz, to the music's Post War development in New York City, and to the continued evolution of jazz in twenty first century urban centers. Proponents of this view advocate for the inclusion of influential Caribbean band leaders including Frank Machito Grillo, Mario Bauzá, Chico O'Farrill, Tito Puente, Ray Barretto, and Jerry and Andy Gonzalez in the broader jazz cannon. From this perspective, all jazz, including Latin Jazz, is not viewed as a uniquely American expression, but rather as "a global music" that is "transcultural in its stylistic scope."