Кіріспе
Ортағасырлық Еуропа монастырларында жазуға арналған бөлме. Скрипторий (/audio=En us scriptorium. ogg//s//k//r//ɪ//p/'/t//ɔːr//i//ə//m/) – ортағасырлық Еуропадағы монастырларда қолжазбаларды көшіру және безендіру үшін арналған жазу бөлмесі. Бұл термин, мүмкін, шамадан тыс қолданылған. Барлық монастырьларда емес, тек кейбіреулерінде ғана жазушылар үшін арнайы бөлмелер болған. Көбінесе олар монастырь кітапханасында немесе өз бөлмелерінде жұмыс істеген. Ортағасырлық суреттерде көбінесе жақсы жабдықталған кабинеттерде жалғыз жазушы бейнеленген, бірақ бұл әдетте белгілі авторлардың немесе аудармашылардың портреттері. Көбінесе монастырьдан тыс жазушылар мен безендірушілер де дін қызметкерлеріне көмектескен. Ол өзінің танымал туындыларының бірі – "Анамыздың ғажайыптары" жинағын жазуын бейнелейді. Монастырь мекемелері алғашқы 6 ғасырда пайда болған (Еуропадағы алғашқы жазбалар 517 жылға дейін жетеді), ол Еуропалық әдеби мәдениетін қалыптастырып, Батыстың әдеби тарихын сақтап қалды. Монахтар миссионерлік мақсаттар үшін және монастырь ішінде қолдану үшін Иеронимнің латын тіліндегі "Вулгата" Библиясын, сондай-ақ ерте шіркеу әкелерінің түсіндірмелерін және хаттарын көшірген. Көшіру процесінде монахтардың арасында еңбек бөлінісі болды: пергаментті көшіруге дайындаушылар (тегістеу және әктеп беру), мәтінді көшірушілер және безендірушілер. Кейде бір монах қолжазбаны дайындаудың барлық кезеңдерін өзі атқарған. Қолжазбаларды безендірушілер жазушылармен тығыз байланыста жұмыс істеді, бұл монастырь қолжазбаларын жасаудың қарапайым түсіндіруіне жол бермейтін күрделі өзара әрекеттесуді қамтамасыз етті. Монастырь өнімдері құнды сауда құралы болды. Қолжазбаның аймақтық, мерзімдік және контексттік стильдерін салыстыру олардың арасындағы әлеуметтік және мәдени байланыстарды көрсетеді, өйткені жаңа стильдер пайда болып, саяхатшылар арқылы таратылды, олардың өкілдігі мен қолжазбалардың бір монастырьдан екіншісіне өтуі арқылы. Жақындағы зерттеулер скрипторий салыстырмалы түрде оқшауланған түрде дамыды деген тұжырымды ұстанады, сондықтан палеографтар әр жазу орталығының өнімдерін анықтап, оған сәйкес мерзімді анықтай алады. 13 ғасырдың басында жеке шеберханалар пайда болды, онда кәсіби жазушылар клиенттердің тапсырыстарын орындау үшін жазу үстелінде жұмыс істеді, ал Кейінгі Орта ғасырларда жазу практикасы тек монастырьлық немесе патшалық іс-әрекетке ғана шектелмейтін болды. Алайда, жеке шеберханалардың практикалық салдары және баспа өнерінің монастырь скрипторияларына әсері күрделі мәселе болып табылады. Орта ғасырларда діни немесе зайырлы аяда әйелдердің мәтіндер жазғандығы туралы да мәліметтер бар. Археологтар Германиядағы әйелдер қауымынан табылған тіс тасының ішінде ортағасырлық безендірілген қолжазбаларды безендіру үшін қолданылатын лазурит пигментін тапқан, ол 11-12 ғасырларға жатады. Францияда ерте орта ғасырларда құрылған Челс аббаттығы да скрипторийімен танымал болды, онда монахтар қолжазбалар мен діни мәтіндер шығарған. Сондай-ақ, 13-16 ғасырларда еврей әйелдерінің еврей мәтіндерін жазушылар ретінде жұмыс істегендігі туралы мәліметтер бар, бірақ бұл әйелдер негізінен діни мекемелер емес, өз үйлерінде жұмыс істеді, олар жазушылардың қыздары мен әйелдері болды. Әйелдер тек осы мәтіндерді жазушылар ғана емес, сонымен қатар тұтынушылар немесе тапсырыс берушілер де болды.
A scriptorium (/audio=En us scriptorium. ogg//s//k//r//ɪ//p/'/t//ɔːr//i//ə//m/) was a writing room in medieval European monasteries for the copying and illuminating of manuscripts by scribes. The term has perhaps been over used—only some monasteries had special rooms set aside for scribes. Often they worked in the monastery library or in their own rooms. Most medieval images of scribing show single figures in well appointed studies, although these are generally author portraits of well known authors or translators. Increasingly, lay scribes and illuminators from outside the monastery also assisted the clerical scribes. depicts him writing his compilation of the Miracles of Our Lady, one of his many popular works.]] When monastic institutions arose in the early sixth century (the first European monastic writing dates from 517), they defined European literary culture and selectively preserved the literary history of the West. Monks copied Jerome's Latin Vulgate Bible and the commentaries and letters of early Church Fathers for missionary purposes as well as for use within the monastery. In the copying process, there was typically a division of labor among the monks who readied the parchment for copying by smoothing and chalking the surface, those who ruled the parchment and copied the text, and those who illuminated the text. Sometimes a single monk would engage in all of these stages to prepare a manuscript. The illuminators of manuscripts worked in collaboration with scribes in intricate varieties of interaction that preclude any simple understanding of monastic manuscript production. The products of the monasteries provided a valuable medium of exchange. Comparisons of characteristic regional, periodic as well as contextual styles of handwriting do reveal social and cultural connections among them, as new hands developed and were disseminated by travelling individuals, respectively what these individuals represented, and by the examples of manuscripts that passed from one cloister to another. Recent studies follow the approach, that scriptoria developed in relative isolation, to the extent that paleographers are sometimes able to identify the product of each writing centre and to date it accordingly. By the start of the 13th century, secular workshops developed,
where professional scribes stood at writing desks to work the orders of customers, and during the Late Middle Ages the praxis of writing was becoming not only confined to being generally a monastic or regal activity. However, the practical consequences of private workshops, and as well the invention of the printing press vis a vis monastic scriptoria is a complex theme. There is also evidence that women scribes, in religious or secular contexts, produced texts in the medieval period. Archaeologists identified lapis lazuli, a pigment used in the decoration of medieval illuminated manuscripts, embedded in the dental calculus of remains found in a religious women's community in Germany, which dated to the 11th 12th centuries. Chelles Abbey, established in France during the early medieval period, was also well known for its scriptorium, where nuns produced manuscripts and religious texts. There is also evidence of Jewish women working as scribes of Hebrew texts from the 13th to 16th centuries, though these women primarily worked out of their homes rather than religious institutions, as daughters and wives of scribes. Women were not only the producers of these texts, but could also be the consumers or commissioners of them.
Физикалық скрипториум
Ортағасырлық кітапханалар Умберто Эконың "Розаның аты" романындағы бейнеленгендей болмағандай, ежелгі жазбалар, сақталған ғимараттар және археологиялық қазбалар да скрипторияның бар екенін әрқашан растамайды. Скриптория, физикалық жағынан, осы мақсат үшін арнайы бөлінген бөлме, көбінесе нақты жазба жобаларына жауап ретінде туған болуы мүмкін; мысалы, монастырь немесе патшалық мекеме көптеген мәтіндерді көшіруді қалаған кезде. Қазіргі ғылыми еңбектерде "скриптория" термині көбінесе монастырьдың жазба жұмыстарының жиынтығын білдіреді, ерте патшалық кезеңдегі канцелярияның үлгілер жасаумен айналысқаны сияқты, бірақ ең дәстүрлі көзқарас бойынша, скриптория кітапхананың қажетті бөлігі болды, 1678 жылы "скрипториум" деп аталатын.
Сан-Джованни-Евангелиста, Римини
Бұл шіркеуде, оның қамқоршысы Галла Плацидия (450 жылы қайтыс болған), апсидінің екі жағында орналасқан, тек қана дәліздерден кіруге болатын жұп тікбұрышты бөлмелер латын және грек тілдеріндегі кітапханалар және, мүмкін, жазушылар шеберханалары ретінде қарастырылған. Жарты метр тереңдіктегі, жақсы жарықтандырылған нишалар, еден астындағы гипокаусттардың болуы кеңістікті құрғақ ұстау үшін жасалған, және римдік кітапханалар архитектурасында олардың үлгілері кездеседі.
Кассиодор және виварий
VI ғасырдың екінші ширегінде Кассиодордың жетекшілігімен Италияның оңтүстігіндегі Сквиллаке маңындағы Вивариумда салынған монастырьда мәтіндерді жинау, көшіру және сақтау үшін скрипторий болды. Кассиодор монастырының сипаттамасында күн сағаты, су сағаты және май резервуарынан өзімен толығатын "мәңгілік шам" бар, арнайы салынған скрипторий туралы айтқан. Скрипторийде монахтардың мәтіндерді көшіру үшін отыратын үстелдер, қажетті сия қаулары, пышақтар және қаламдар да болды. Кассиодор Рим империясының соңында грек білімін латын тілінде оқитын адамдарға жеткізуге және болашақ ұрпақ үшін қасиетті де, зайырлы да мәтіндерді сақтауға ниетпен кітапхана құрды. Кассиодор кітапханашы ретінде мүмкіндігінше көп қолжазба жинады, сондай-ақ монахтарға мәтіндерді дұрыс пайдалануды үйрету үшін трактаттар жазды. Бірақ, ақырында Вивариум кітапханасы тарап, жоғалып кетті, дегенмен ол 630 жылға дейін жұмыс істеген.
Цистерциандар
Цистерциан орденінің скрипториялары бенедиктиндердікіне ұқсас болған сияқты. Cîteaux-дағы аналық үй, ең жақсы құжатталған жоғары ортағасырлық скрипториялардың бірі, 12 ғасырдың бірінші жартысында қатаң "үй стилін" қалыптастырды. 12 ғасырғы Cîteaux скрипторийі және оның туындылары цистерциан скрипториялары контекстінде Йоланта Залуска, L'enluminure et le scriptorium de Cîteaux au XIIe siècle (Brecht: Cîteaux) 1989 жұмысында зерттелген.
Мекемелер
Византияда немесе Шығыс Рим империясында білім маңыздылығын сақтап, көптеген монастырьлардағы 'scriptoria' Киелі кітаптар мен Евангелиелерді безендірумен қатар, көптеген классикалық және эллиндік еңбектерді көшіруші шеберханалармен мәшһүр болды. Мұрағаттарда көрсетілгендей, мұндай монастырь қауымдарының бірі – Афон тауындағы монастырь, онда түрлі безендірілген қолжазбалар сақталған және нәтижесінде 10 мыңнан астам кітап жиналған. Ең алғашқы Бенедикт монастырларында жазу бөлмесі іс жүзінде монастырьдің орталық алаңына ашық дәліз болды. Бұл кеңістікте шамамен он екі монах орналаса алатын, оларды сыртқы ауа райынан тек артқы қабырғасы мен жоғарыдағы күмбез ғана қорғайтын. Орта ғасырларда салынған монастырлар скрипторийді ішке, ас үйдің жылы бөлмесіне немесе жылыту бөлмесіне (калефакторияға) жақын орналастырды. Кейінгі скрипторийлердің жылылығы, текстерді көшіруге құлшынбайтын монахтарды жұмыста ынталандыру үшін пайдаланылды, өйткені монастырь сирек жылытылатын.
Сент-Галл
Сент-Галлдың бенедиктиндік жоспары – 819–826 жылдарға жатқан, идеалды монастырьдың эскизі. Онда шіркеудің негізгі бөлігінің солтүстік-шығыс бұрышына жалғасқан скрипторий мен кітапхана бейнеленген; алайда, сақталған монастырлардың куәліктері бұл суреттемені растамайды. Жоспардың мақсаты белгісіз болғанымен, ол 9-ғасырдың басында монастырлық кешендерде скрипторийдің маңыздылығын анық көрсетеді.
Цистерциандар
13 ғасырдың соңында цистерциандықтар кейбір монахтарға жазу жұмыстарын "бір адамнан артық сыймайтын" шағын ұяда орындауға рұқсат бергендігіне куәліктер бар. Бұл ұялар скриптория деп аталды, себебі оларда көшірмелер жасалған, бірақ олардың басты мақсаты жазу бөлмесі болу емес еді.
Картузиандар
Картузиандар діни мәтіндерді көшіруді үлкен Шіркеуге жасаған миссионерлік қызметтері деп есептеді; Картузиандық орденнің қатаң уединилігі монахтардың қол еңбегін өздерінің жеке ұяларында атқаруын талап етті, сондықтан көптеген монахтар мәтіндерді көшірумен шұғылданды. Шындығында, әрбір ұя пергамент, қалам, сияқорап және сызғышпен жабдықталған көшіру бөлмесі сияқты болды. Орденнің негізін қалаушы Гигус ду Пин, немесе Гиго, ескертті: "Бауырлар, шкафтан алған кітаптарының түтінге немесе кірге маза келіп қалмауына көңіл бөлсін; кітаптар – жанымыздың мәңгілік тағамындай нәрсе, оларды ең мұқият сақтап, ең ынталы жасауды тілейміз".
Ресава
Манасия монастырын 15 ғасырдың басында Стефан Лазаревич құрғаннан кейін, көптеген білімді монахтар жиналды. Олар көшіру және әдеби еңбектерді дамытып, өте жоғары сапасымен және өнімділігімен Оңтүстік славян әдебиетінің тарихын өзгертті, православие Балқан аймақтарындағы әсерін кеңейтті. Сонымен қатар, Ресава мектебінің ең белгілі ғалымдарының бірі – философ Константин /Konstantin Filozof/ болды, ол мектептің негізін қалаушысы (Стефан Лазаревич) туралы ықпалды жазушы және өмірбаян жазушы еді.
Рача
Сербия жерлеріне түрік шапқыншылығы кезінде (14 ғасырдың соңынан 19 ғасырдың басына дейін) монастырь маңызды мәдени орталыққа айналды. Әр монастырьдың жазу бөлмесі білімнің бекінісі болды, онда монах-жазушылар безенділген қолжазбалар жасады, көбінесе сербтік діни кітаптар және ежелгі сербтік өмірбаяндықтар, патшалар мен архиепископтардың қасиетті өмірбаяндары. Серб әдебиетінде 16 ғасырдың соңы мен 18 ғасырдың басында Рача монастырында қызмет еткен Серб Православие шіркеуінің көптеген жазушыларының есімдері сақталып қалған – «Рачалықтар». Монах-жазушылардың ішінде ең танымалдары – безендіруші иеромонах Христифор Рачанин, Киприан Рачанин, Иеротфей Рачанин, Федор Рачанин және Гаврил Стефанович Венклович. Бұл – Сербияның белгілі монахтары мен жазушылары, олар орта ғасырдың соңы мен барокко дәуірінің әдебиет және өнер, сәулет салаларындағы өкілдері арасындағы байланыс құрады.
Кассиодор институттары
Бұл монахтар ережесі болмаса да, Кассиодор өзінің «Институттарын» Вивариумдағы монахтарға – Италияның оңтүстігіндегі отбасылық жеріне құрған монастырының монахтарына оқулық ретінде жазды. Классикалық білім алған римдік дінге өткен Кассиодор жазушылардың жұмысы туралы көп жазды. Ол ынтасы шамадан тыс жазушыларды өз көшірмелерін ежелгі, сенімді үлгілермен салыстырып тексеруге және грамматикалық немесе стильдік қателіктерге байланысты кітаптағы құдайға берілген сөздерді өзгертуден сақ болуға кеңес береді. Ол: «Жазбашының Жаратқан Иенің әрбір жазған нәрсесі – Шайтанға салған жара» деді, себебі «ол Құдай сөздерін оқып, өз санасын жетілдіреді және Иенің бұйрықтарын көшіріп, оларды кеңінен таратуға көмектеседі». Кассиодордың монастырь кітапханасына ежелгі Рим мен Грекияның классикалық мәтіндерін қосқанын атап өту керек. Бұл, әдетте, сол заманғы монастырь үшін ерекше болғанымен, оның өсіп-өнген ортасымен байланысты болуы мүмкін. Кассиодор монахтары осы мәтіндерді көшіргенде, грамматика мен стиль тұрғысынан түзетулер енгізуге шақырды.
Қасиетті Бенедикт
VII ғасырдағы ең танымал монастырь трактаты, Нурсиялық Сент-Бенедикттің ережесі, көшіру еңбегін атап көрсетпейді, бірақ оның институты – Монтекассино монастыры XI ғасырда ең ықпалды скрипториялардың бірін дамытты. Бұл аббатхананы «Жоғары Орта ғасырларда Оңтүстік Италиядағы кітап өндірісінің ең ірі орталығына» айналдырды. Аббат Дезидерий басшылығымен осы жерде ерекше «Кассинезе» стиліндегі Беневентан жазуы жасалды және жетілдірілді. Қасиетті Бенедикттің ережесінде монахтардың күнделікті екі сағат оқуға және ораза кезінде кітаптарға қол жеткізуі міндетті етілген, олар әрбір кітапты толығымен оқуға тиіс болған. Осылайша, әр монастырьда кең көлемде кітаптар жинағы болуы керек еді, олар армариумда (кітап сандықтарында) немесе дәстүрлі кітапханада сақталуға тиіс болды. Дегенмен, Орта ғасырларда кітаптардың көп мөлшерін алудың жалғыз жолы – оларды көшіру болғандықтан, іс жүзінде монастырь басқа жинақтардағы мәтіндерді көшіруге мүмкіндікке ие болуы керек еді. Бенедикттің ораторияны үнсіз, құрметпен дұға оқуға арналған орын ретіндегі қатаң талаптарының басқаша аудармасы, шын мәнінде, скрипторийдің бар екендігіне меңзеп тұр. Бенедикт өзінің 52-ші тарауында ескертеді: «Ораторияны осылай атаңдар, онда ештеңе жасалмасын немесе сақталмасын». Бірақ *condatur* сөзі «сақтау» және «құрастыру немесе жазу» деп аударылады, осылайша Бенедикттің қолжазба өндірісіне қатысты ниеті туралы мәселе әлі де даулы. Қасиетті Бенедикттің ережесіне арналған ең алғашқы түсіндірмелерде көшіру еңбегі қауымдастықтың жалпы кәсібі ретінде сипатталған, сондықтан Бенедикттің скрипторийді атамаған болуы мүмкін, себебі ол монастырь ішінде маңызды рөл атқарды.
Сен-Ферреол
Орта ғасырлардағы монастырлық өмір қатаң түрде дұға мен қол еңбегіне бағытталған еді. Орта ғасырдың басында монастырлық өмірдің ұйымдастырылуы мен тәртібін белгілеуге көптеген тытынулар жасалды. Монталембер VI ғасырға жататын "Сен-Ферреол ережесі" деп аталатын бір құжатты мысалға келтіреді, онда былай делінген: "Егер егістікті тырмалауға шамасы келмесе, онда оның саусақтарымен парқшаға жазуы керек". Бұл осылай болса, жазушының еңбегі ауыл шаруашылығы және басқа да сыртқы жұмыстардың күш-жігерін талап етумен теңестірілген. Монталембердің тағы бір мысалы – жазушының осыған ұқсас жазбасы: "Жазуды білмейтін адам оны еңбек деп санамайды, бірақ осы саусақтар қаламды ғана ұстаса да, бүкіл дене шаршайды".
Цистерциандар
1119–52 жылдар аралығындағы (Залуска 1989) мерзімде жасалған, датасы көрсетілмеген цистерциандық жарлықта "бір түсті және суреттелмеген әріптер" (literae unius coloris et non depictae) деп белгіленген, бұл цистерциандықтар орденімен бірге, Бургундияның монастырьлары және одан тыс аймақтарда әртүрлі деңгейде тарады. 1134 жылы цистерциандықтар монахтардың скрипторийде де, монастырьдегідей үнсіз болуы керек деп мәлімдеді.
Монастырь өміріндегі кітаптар мен транскрипция
Қолжазба жазу – денсаулыққа зиян келтіретін, жарық аз жағдайдағы еңбекқор процесс еді. Х ғасырда біреу шағымданып: «Өзің жасап көр, сонда жазушының қаншалықты қиын жұмыс істейтінін білерсің. Көзді шаршатады, арқаны ауыртады, кеуде мен ішекті қысып қояды. Бұл бүкіл денеге зор ауырлық». Монастырьдағы скрипторий директоры армарий («жабдықтаушы») болатын, ол жазушыларға қажетті материалдармен қамтамасыз етіп, көшіру процесін қадағалаған. Дегенмен, армарийдің басқа да міндеттері болды. Ұзақсоқпының басында армарий барлық монахтардың оқуға кітаптар алуын қамтамасыз ететін.
"Only try to do it yourself and you will learn how arduous is the writer's task. It dims your eyes, makes your back ache, and knits your chest and belly together. It is a terrible ordeal for the whole body". The director of a monastic scriptorium would be the armarius ("provisioner"), who provided the scribes with their materials and supervised the copying process. However, the armarius had other duties as well. At the beginning of Lent, the armarius was responsible for making sure that all of the monks received books to read,
While at Vivarium c. 540–548, Cassiodorus wrote a commentary on the Psalms entitled Expositio Psalmorum as an introduction to the Psalms for individuals seeking to enter the monastic community. The work had a broad appeal outside of Cassiodorus' monastery as the subject of monastic study and reflection. Abbot Johannes Trithemius of Sponheim wrote a letter, De Laude Scriptorum (In Praise of Scribes), to Gerlach, Abbot of Deutz in 1492 to describe for monks the merits of copying texts. Trithemius contends that the copying of texts is central to the model of monastic education, arguing that transcription enables the monk to more deeply contemplate and come to a more full understanding of the text. He then continues to praise scribes by saying "The dedicated scribe, the object of our treatise, will never fail to praise God, give pleasure to angels, strengthen the just, convert sinners, commend the humble, confirm the good, confound the proud and rebuke the stubborn". Among the reasons he gives for continuing to copy manuscripts by hand, are the historical precedent of the ancient scribes and the supremacy of transcription to all other manual labor. This description of monastic writing is especially important because it was written after the first printing presses came into popular use. Trithemius addresses the competing technology when he writes, "The printed book is made of paper and, like paper, will quickly disappear. But the scribe working with parchment ensures lasting remembrance for himself and for his text". In his comparison of modern and medieval scholarship, James J. O'Donnell describes monastic study in this way:
"[E]ach Psalm would have to be recited at least once a week all through the period of study. In turn, each Psalm studied separately would have to be read slowly and prayerfully, then gone through with the text in one hand (or preferably committed to memory) and the commentary in the other; the process of study would have to continue until virtually everything in the commentary has been absorbed by the student and mnemonically keyed to the individual verses of scripture, so that when the verses are recited again the whole phalanx of Cassiodorian erudition springs up in support of the content of the sacred text". In this way, the monks of the Middle Ages came to intimately know and experience the texts that they copied. The act of transcription became an act of meditation and prayer, not a simple replication of letters.
540-548 жылдары Кассиодор монахтар қауымына кіруге ниеттенгендер үшін Забурларға кіріспе ретінде «Expositio Psalmorum» («Забурларға түсіндірме») атты еңбек жазды. Бұл еңбек Кассиодор монастырының шеңберінен тысқары да кең танымал болды, монахтардың оқуы мен ой-толғанысының нысаны ретінде қолданылды. Спонхайм аббаты Иоганн Тритемиус 1492 жылы Дюц аббаты Герлахқа «De Laude Scriptorum» («Жазушыларды мақтау») атты хат жолдап, монахтарға мәтіндерді көшірудің пайдасын түсіндірді. Тритемиус мәтіндерді көшірудің монахтар біліміне тән ең маңызды бөлік екенін айтады, көшірудің монахқа мәтінді тереңірек ойлауға және толыққанды түсінуге мүмкіндік беретінін жеткізеді. Одан әрі ол: «Біздің тақырыбымызға арналған, адал жазушы Құдайды мақтайды, періштелерге қуаныш сыйлайды, тура жолдағыларды күшейтеді, күнәкарларды қайтарады, қарапайымдарды жоғары қояды, жақсыларды бекітеді, мақтанқорларды ұятқа қалдырады және жалғаншыларды жазалайды» деп жазушыларды мақтайды. Ол қолжазбаларды қолмен көшіруді жалғастырудың себептері ретінде ежелгі жазушылардың тарихи дәстүрін және көшірудің барлық басқа қол еңбегінен артық екенін атап көрсетеді. Бұл сипаттама ерекше маңызға ие, себебі ол алғашқы баспа машиналарын пайдалану кеңінен тарағаннан кейін жазылған. Тритемиус бәсекелес технологияға тоқталып: «Баспа кітап қағаздан жасалған және қағаз сияқты тез жоғалады. Ал парқментпен жұмыс істейтін жазушы өзінің және жазған мәтінінің ұзаққа созылатын есте қалуын қамтамасыз етеді» деп жазады.
"Only try to do it yourself and you will learn how arduous is the writer's task. It dims your eyes, makes your back ache, and knits your chest and belly together. It is a terrible ordeal for the whole body". The director of a monastic scriptorium would be the armarius ("provisioner"), who provided the scribes with their materials and supervised the copying process. However, the armarius had other duties as well. At the beginning of Lent, the armarius was responsible for making sure that all of the monks received books to read,
While at Vivarium c. 540–548, Cassiodorus wrote a commentary on the Psalms entitled Expositio Psalmorum as an introduction to the Psalms for individuals seeking to enter the monastic community. The work had a broad appeal outside of Cassiodorus' monastery as the subject of monastic study and reflection. Abbot Johannes Trithemius of Sponheim wrote a letter, De Laude Scriptorum (In Praise of Scribes), to Gerlach, Abbot of Deutz in 1492 to describe for monks the merits of copying texts. Trithemius contends that the copying of texts is central to the model of monastic education, arguing that transcription enables the monk to more deeply contemplate and come to a more full understanding of the text. He then continues to praise scribes by saying "The dedicated scribe, the object of our treatise, will never fail to praise God, give pleasure to angels, strengthen the just, convert sinners, commend the humble, confirm the good, confound the proud and rebuke the stubborn". Among the reasons he gives for continuing to copy manuscripts by hand, are the historical precedent of the ancient scribes and the supremacy of transcription to all other manual labor. This description of monastic writing is especially important because it was written after the first printing presses came into popular use. Trithemius addresses the competing technology when he writes, "The printed book is made of paper and, like paper, will quickly disappear. But the scribe working with parchment ensures lasting remembrance for himself and for his text". In his comparison of modern and medieval scholarship, James J. O'Donnell describes monastic study in this way:
"[E]ach Psalm would have to be recited at least once a week all through the period of study. In turn, each Psalm studied separately would have to be read slowly and prayerfully, then gone through with the text in one hand (or preferably committed to memory) and the commentary in the other; the process of study would have to continue until virtually everything in the commentary has been absorbed by the student and mnemonically keyed to the individual verses of scripture, so that when the verses are recited again the whole phalanx of Cassiodorian erudition springs up in support of the content of the sacred text". In this way, the monks of the Middle Ages came to intimately know and experience the texts that they copied. The act of transcription became an act of meditation and prayer, not a simple replication of letters.
Қазіргі және орта ғасырлық зерттеулерді салыстырып, Джеймс О'Доннелл монахтардың оқуын былайша сипаттайды: «Сыныстың әрқайсысы оқу кезеңінде аптасына кем дегенде бір рет оқылуы керек еді. Әрбір Забур жеке-жеке оқылғанда, бір қолымен мәтінді (немесе жақсырақ болса, жадына түсіріп), екінші қолымен түсіндірмені оқып, зерттеуді жалғастыру қажет еді. Осылайша оқу процесі студенттің түсіндірменің барлық мазмұнын сіңіріп алуына және оны әрбір өлеңге байланыстыруына дейін жалғасатын еді, сонда Забур оқылғанда Кассиодордың білімі толыққанды мағынаны қолдайтын еді». Осылайша, орта ғасырлардағы монахтар көшірген мәтіндерді жақсы біліп, сезіне білді. Көшіру әрекеті жай ғана әріптерді қайталау емес, медитация мен дұғаның бір түріне айналды.
"Only try to do it yourself and you will learn how arduous is the writer's task. It dims your eyes, makes your back ache, and knits your chest and belly together. It is a terrible ordeal for the whole body". The director of a monastic scriptorium would be the armarius ("provisioner"), who provided the scribes with their materials and supervised the copying process. However, the armarius had other duties as well. At the beginning of Lent, the armarius was responsible for making sure that all of the monks received books to read,
While at Vivarium c. 540–548, Cassiodorus wrote a commentary on the Psalms entitled Expositio Psalmorum as an introduction to the Psalms for individuals seeking to enter the monastic community. The work had a broad appeal outside of Cassiodorus' monastery as the subject of monastic study and reflection. Abbot Johannes Trithemius of Sponheim wrote a letter, De Laude Scriptorum (In Praise of Scribes), to Gerlach, Abbot of Deutz in 1492 to describe for monks the merits of copying texts. Trithemius contends that the copying of texts is central to the model of monastic education, arguing that transcription enables the monk to more deeply contemplate and come to a more full understanding of the text. He then continues to praise scribes by saying "The dedicated scribe, the object of our treatise, will never fail to praise God, give pleasure to angels, strengthen the just, convert sinners, commend the humble, confirm the good, confound the proud and rebuke the stubborn". Among the reasons he gives for continuing to copy manuscripts by hand, are the historical precedent of the ancient scribes and the supremacy of transcription to all other manual labor. This description of monastic writing is especially important because it was written after the first printing presses came into popular use. Trithemius addresses the competing technology when he writes, "The printed book is made of paper and, like paper, will quickly disappear. But the scribe working with parchment ensures lasting remembrance for himself and for his text". In his comparison of modern and medieval scholarship, James J. O'Donnell describes monastic study in this way:
"[E]ach Psalm would have to be recited at least once a week all through the period of study. In turn, each Psalm studied separately would have to be read slowly and prayerfully, then gone through with the text in one hand (or preferably committed to memory) and the commentary in the other; the process of study would have to continue until virtually everything in the commentary has been absorbed by the student and mnemonically keyed to the individual verses of scripture, so that when the verses are recited again the whole phalanx of Cassiodorian erudition springs up in support of the content of the sacred text". In this way, the monks of the Middle Ages came to intimately know and experience the texts that they copied. The act of transcription became an act of meditation and prayer, not a simple replication of letters.