Крикет ережесі: Лег доңғалақтан шығу (Leg before wicket)

Кіріспе

Крикет ережесі

Викет алдындағы аяқ (lbw) – крикет спортында баттердің (соққы берушінің) алынып тасталуының бір жолы. Филдинг (қорғаныс) тарапынан шағым түскеннен кейін, егер доп викетке тиеді деп күтілген болса, бірақ оның орнына баттердің денесінің кез келген бөлігімен (допты ұстап тұрған қолынан басқа) тоқтатылса, төреші баттерді lbw арқылы ала алады. Төрешінің шешімі бірнеше критерийге байланысты болады, соның ішінде доптың қай жерге түскені, доп викетке қатар тигені, баттерге тигеннен кейін доптың күтілетін болашақ траекториясы және баттер допты соғуға тырысқан-тырыспағаны. Leg before wicket (lbw) ережесі алғаш рет 1774 жылы крикет ережелерінде пайда болды, себебі баттерлер өздерінің викетін доптан қорғау үшін пэдтерін (сақтандырғыштарын) қолдана бастады. Бірнеше жыл бойы, доптың қай жерге түсуі керек екенін нақтылау және баттердің ниеттерін түсіндіру қажеттілігін жою үшін түзетулер енгізілді. 1839 жылғы ереже нұсқасының мәтіні шамамен 100 жыл бойы қолданыста болды. Алайда, 19 ғасырдың соңынан бастап, баттерлер "pad play" (пэдпен ойнау) тәсілінде шеберлікке жетіп, алынып тасталу қаупін азайта бастады. Бірнеше сәтсіз реформа ұсыныстарынан кейін, 1935 жылы ереже кеңейтілді, нәтижесінде баттерлер lbw арқылы алынып тасталуы мүмкін болды, тіпті егер доп офф-штамптың (off stump) сызығынан тыс жерге түскен болса да. Сыншылар бұл өзгеріс ойынды тартымсыз етеді деп санайды, өйткені ол лег-спин (leg spin) боулингінің есебінен теріс тактиканы қолдануға ынталандырады. Көптеген пікірталастар мен түрлі тәжірибелерден кейін, 1972 жылы ереже тағы да өзгертілді. Пэдпен ойнауды азайту мақсатында жаңа нұсқа, қазіргі күні де қолданыста, баттерлер допты соғуға тырыспаған жағдайларда lbw арқылы алынып тасталуына мүмкіндік берді. 1990 жылдардан бері теледидарлық қайта ойнату мүмкіндігінің және, кейіннен, төрешілерге көмектесу үшін доптың траекториясын бақылайтын технологияның пайда болуы ірі матчтарда lbw шешімдерінің санының өсуіне әкелді. Алайда, технологияның дұрыстығы және оны қолданудың салдары әлі де даулы мәселе болып қалуда. 1995 жылы крикет ережелерін зерттеген Джеральд Бродрибб былай деді: "Ешқандай алынып тасталу lbw сияқты көп пікірталас тудырмады; ол өзінің алғашқы күндерінен бастап қиындықтар тудырды".

Leg before wicket (lbw) is one of the ways in which a batter can be dismissed in the sport of cricket. Following an appeal by the fielding side, the umpire may rule a batter out lbw if the ball would have struck the wicket but was instead intercepted by any part of the batsman's body (except the hand(s) holding the bat). The umpire's decision will depend on a number of criteria, including where the ball pitched, whether the ball hit in line with the wickets, the ball's expected future trajectory after hitting the batsman, and whether the batsman was attempting to hit the ball. Leg before wicket first appeared in the laws of cricket in 1774, as batsmen began to use their pads to prevent the ball from hitting their wicket. Over several years, refinements were made to clarify where the ball should pitch and to remove the element of interpreting the batsman's intentions. The 1839 version of the law used a wording that remained in place for nearly 100 years. However, starting in the latter part of the 19th century, batsmen became increasingly expert at "pad play" to reduce the risk of their dismissal. Following a number of failed proposals for reform, in 1935 the law was expanded, such that batters could be dismissed lbw even if the ball pitched outside the line of off stump. Critics felt this change made the game unattractive as it encouraged negative tactics at the expense of leg spin bowling. After considerable debate and various experiments, the law was changed again in 1972. In an attempt to reduce pad play, the new version, which is still in use, allowed batters to be out lbw in some circumstances if they did not attempt to hit the ball with their bat. Since the 1990s, the availability of television replays and, later, ball tracking technology to assist umpires has increased the percentage of lbws in major matches. However, the accuracy of the technology and the consequences of its use remain controversial. In his 1995 survey of cricket laws, Gerald Brodribb states: "No dismissal has produced so much argument as lbw; it has caused trouble from its earliest days".

Анықтама

Викет алдындағы аяқтың (lbw) анықтамасы қазіргі уақытта Мэрилебон крикет клубы (MCC) жазған Крикет заңдарында 36-шы заң болып табылады. Егер боулгер "жоқ" доп жіберсе – бұл заңсыз тапсырыс – соққышы ешқандай жағдайда lbw ала алмайды. Әйтпесе, соққышының lbw деп танылуы үшін, егер доп секірсе, доп викетпен немесе оның сыртында болуы керек. Содан кейін доп оның денесінің бір бөлігін, оның ұранына тиіспей, викетке сәйкес соққы беруі керек. Егер соққышы өз ұранымен допқа соққы беруге тырыспаса, ол допқа соққы беретін доппен допқа соққы беріп, допқа соққы беруден тыс жерде соққы алса, ол да аут болуы мүмкін. Судья шардың соққыны соққыға тигізгеннен кейін сол траекторияда жалғасатынын, тіпті ол соққыны соққыға тигізбейді де есепке алуы керек. Егер доп аяғына тимеген болса да, соққышы lbw болуы мүмкін: мысалы, басына соққы берген соққышы lbw болуы мүмкін, бірақ бұл жағдай өте сирек кездеседі. Алайда, егер доп тырналардың аяқ жағында ("сыртқы аяқ тырнасы") болса, соққышы lbw бола алмайды. Оң қолы бар соққышы үшін, оның көзқарасынан қараған кезде аяқ жағы соққының сол жағы болып табылады. Сол қолмен соққы бергенде, аяқ жағы оң қол жағы болады. Сол сияқты, допты ұранымен соққыға ұшыратуға тырысқан соққышы, егер доп оны ортөңгіден тыс сызықтан соқса, lbw деп аталмайды. Алайда, крикеттегі кейбір соққылар, мысалы, ауыстырғыш соққы немесе кері шайқау, соққышының оң және сол қол ұстанымы арасында ауысуын қамтиды; бұл ұстаныммен анықталатын ауф және аяқ жағының орналасуына әсер етеді. Заңда ашық айтылғандай, ауф-сайд қақпаның қақпаға ұшып бара жатқандағы ұстанымымен анықталады. МКК-нің төрешілерге арналған нұсқауларына сәйкес, lbw шешімін қабылдағанда қарастырылатын факторларға доптың қозғалу бұрышы және доптың ауаға ұшып бара жатқаны жатады. Судья сондай-ақ соққы кезінде доптың биіктігін және соққышының викетке қанша қашықтықта тұрғанын есепке алуы керек; осы ақпараттан кейін доптың бұталардың үстінен өткенін немесе соққы бергенін анықтауы керек. MCC нұсқаулығында, доп соққы бермей, соққыны соққан кезде шешім қабылдау оңай, бірақ доп қайтып келгенде қиындық артады және одан да көп, егер допты соққы беру мен соққыны соғу арасындағы уақыт қысқа болса. Сол кезде ағылшын крикетінің ұрықтарының соқпақтары қисық болып, олардың тікелей викет алдында тұра алмайтындығын дәлелдеді. Алайда 1744 жылғы заңдарда судьяларға егер соққыға "жаман" соққы берген болса, әрекет ету құқығы берілді. Крикеттің ұрандары келесі жылдары тік болып, соққышылардың викетке жақын тұруға мүмкіндік беретін етіп өзгертілді. Кейін кейбір ойыншылар қасақана доптардың ұшылуына кедергі келтіре бастады. Мұндай тактика жазушылар тарапынан сынға ұшырады және 1774 жылы заңдарды қайта қарау кезінде егер ол қасақана аяғымен допты соққыдан тоқтатса, соққышы аут болады деп шешілді. 1788 жылғы заңдар нұсқасы енді төрешілердің соққышының ниетіне назар аударуын талап етпеді; енді соққышы "тікелей соққы берген" допты тоқтатса, ол lbw болды. 1823 жылы "топты тік сызықпен жету керек" деген шарт қосылғанда, заңға қосымша түсінік берілді. Пэд-ойынның алдын алу үшін бірнеше ұсыныстар жасалды. 1888 жылы негізгі округтік крикет клубтарының өкілдерінің кездесуінде бір өкіл "биін ұранымен емес, денесін ұранымен қорғаған ұрысшы жазалануы керек" деген пікірін білдірді. Өкілдер заңға өзгерту енгізу туралы ұсынысты қолдады. Бұл заңда егер ол қақпаға тиетін допты тоқтатса, ұрып-соғушылар аут болады деп айтылған. 1888 жылғы ұсынысқа сәйкес, "Басқыншы егер оның адамның кез-келген бөлігімен, қақпадан қақпаға дейін тік сызықта жүріп, ол төрешінің пікірінше қақпаға тиетін допты тоқтатса, аут болады". Заңның өзгеруіне қатысты қосымша талқылау 1899 жылы болды, онда бірнеше белгілі крикетшілер 1888 жылғы ұсынысқа ұқсас түзетуді қолдады: егер доп тепкішке тисе, соққышы аут болады, егер ол қай жерде қойылса да маңызды емес. 1902 жылы МКК-нің арнайы жалпы жиналысында Альфред Литтлтон бұл түзетуді ресми түрде ұсынды; бұл ұсынысты 259 дауыспен 188-ге қарсы қолдады, бірақ заңдарды өзгерту үшін қажетті үштен екі көпшілікті қамтамасыз ете алмады. А. Г. Стил бұл өзгерістерге қарсы болды, өйткені ол төрешілердің жұмысын тым қиындатады деп сенді, бірақ кейіннен ол өз ұстанымына өкінді. Литтлтонның ағасы Роберт бұл өзгерістерді қолдады және өмірінің қалған бөлігінде Lbw заңын өзгерту үшін науқан жүргізді. Пэд-плейдің өсіп келе жатқанын және оны қысқарту қажет екенін дәлелдеу ретінде ол...

The definition of leg before wicket (lbw) is currently Law 36 in the Laws of Cricket, written by the Marylebone Cricket Club (MCC). If the bowler delivers a no ball — an illegal delivery — the batter cannot be out lbw under any circumstances. Otherwise, for the batter to be adjudged lbw, the ball, if it bounces, must pitch in line with or on the off side of the wickets. Then the ball must strike part of the batter's body without first touching his/her bat, in line with the wickets and have been going on to hit the stumps. The batter may also be out lbw if, having made no attempt to hit the ball with their bat, they are struck outside the line of off stump by a ball that would have hit the wickets. The umpire must assume that the ball would have continued on the same trajectory after striking the batter, even if it would have bounced before hitting the stumps. A batter can be out lbw even if the ball did not hit their leg: for example, a batter struck on the head could be lbw, although this situation is extremely rare. However, the batter cannot be lbw if the ball pitches on the leg side of the stumps ("outside leg stump"),refn|For a right handed batter, the leg side is the left hand side of the pitch when viewed from his perspective. For a left handed batter, the leg side is the right hand side. Similarly, a batter who has attempted to hit the ball with their bat cannot be lbw if the ball strikes them outside the line of off stump. However, some shots in cricket, such as the switch hit or reverse sweep, involve the batter switching between a right and left handed stance; this affects the location of the off and leg side, which are determined by the stance. The law explicitly states that the off side is determined by the batter's stance when the bowler commences their run up. According to MCC guidelines for umpires, factors to consider when giving an lbw decision include the angle at which the ball was travelling and whether the ball was swinging through the air. The umpire must also account for the height of the ball at impact and how far from the wicket the batter was standing; from this information they must determine if the ball would have passed over the stumps or struck them. The MCC guidance states that it is easier to make a decision when the ball strikes the batter without pitching, but that the difficulty increases when the ball has bounced and more so when there is a shorter time between the ball pitching and striking the batter. does not include an lbw rule. At the time, batters in English cricket used curved bats, which made it unlikely that they would be able to stand directly in front of the wickets. However, a clause in the 1744 laws gave umpires the power to take action if the batter was "standing unfair to strike". Cricket bats were modified to become straighter over the following years, allowing batters to stand closer to the wickets. Subsequently, some players deliberately began to obstruct the ball from hitting the wickets. Such tactics were criticised by writers and a revision of the laws in 1774 ruled that the batter was out if he deliberately stopped the ball from hitting the wicket with his leg. The 1788 version of the laws no longer required the umpires to take account of the batter's intent; now a batter was lbw if he stopped a ball that "pitch[ed] straight". Further clarification of the law came in 1823, when a condition was added that "the ball must be delivered in a straight line to the wicket". Several proposals were made to prevent pad play. At a meeting of representatives of the main county cricket clubs in 1888, one representative expressed the opinion that a "batsman who defended his wicket with his body instead of with his bat should be punished". The representatives supported a motion to alter the law to state that the batters would be out if he stopped a ball that would have hit the wicket;refn|According to the 1888 proposal, "A batsman shall be out if with any part of his person, being in the straight line from wicket to wicket, he stop a ball which in the opinion of the umpire would have hit the wicket." Further discussion on altering the law took place in 1899, when several prominent cricketers supported an amendment similar to the 1888 proposal: the batter would be out if the ball would have hit the wicket, where it pitched was irrelevant. At a Special General Meeting of the MCC in 1902, Alfred Lyttelton formally proposed this amendment; the motion was supported by 259 votes to 188, but failed to secure the two thirds majority required to change the laws. A. G. Steel was the principal opponent of the change, as he believed it would make the task of the umpires too difficult, but he later regretted his stance. Lyttelton's brother, Robert, supported the alteration and campaigned for the rest of his life to have the lbw law altered. As evidence that pad play was increasing and needed to be curtailed, he cited the growing number of wickets which were falling lbw: the proportion rose from 2% of dismissals in 1870 to 6% in 1890, and 12% in 1923.

Заңның өзгеруі

1900–1930 жылдар аралығында соққышылардың ұпай саны мен Lbw-дің үлесі арта берді. Кейбір соққышылар одан әрі жылжып, сыртқа кеткен допты кері итеруге бейімділік танысты – егер олар қандай да қауіп төндірсе, допты ұруға рұқсат етудің орнына, допты кері итеруге тырысты, себебі олар Lbw арқылы шығарыла алмайтынын білді. Билік бұл өзгерістер көңіл көтерудің нашар деңгейі деп санады. 1933 жылы Bodyline дауларының шыңында, Австралияның жетекші соққышы және ағылшын боулерлерінің басты нысаны Дональд Брэдман, ойынды қызықтырақ ету үшін Lbw ережесін өзгертуді ұсына отырып, MCC-ге хат жазды. Бұл мәселені шешу және боулерлердің үстемдігін қалпына келтіру үшін MCC заңдарға бірнеше өзгеріс енгізді. 1927 жылы доптың мөлшері кішірейтілді, ал 1931 жылы қақпа тіректерінің мөлшері үлкейтілді, бірақ бұл өзгерістердің әсері шамалы болды. Содан кейін 1935 жылы тәжірибелік ереже енгізілді, онда соққышы Lbw арқылы шығарылуы мүмкін болды, тіпті егер доп қақпа сызығынан тыс жерге түскен болса да – яғни, доп бұрылып немесе ауысып, соққышыға келген, бірақ қақпаға тура келмеген. Дегенмен, доп соққышыға қақпа бағытында тиюі керек еді. Төреші жаңа ереже бойынша соққышыны шығарғанда, есепке берушілерге сигнал берді, ал мұндай шығарылу есептесу парағында "Lbw (n)" деп белгіленді. Жаңа ережеге бірнеше жетекші соққышылар қарсы болды, олардың ішінде кәсіби Герберт Сатклифф, пад ойынының шебері ретінде танымал, және әуесқойлар Эррол Холмс және Боб Уайат. Wisden Cricketers' Almanack бұл үшеуінің 1935 жылғы маусымда соққы беру көрсеткіштерін жақсартқанын, бірақ жалпы соққышылардың көрсеткіштері төмендегенін атап өтті. Теңдестірілген матчтардың саны да азайды. Бұл өзгеріске соққышылар тез бейімделді, және Lbw саны артты. 1937 жылы жаңа ереже Крикет ережелерінің бір бөлігіне айналды. Жаңа ереже жазушылар мен крикетшілер арасында пікірталас тудырды; көптеген бұрынғы ойыншылар бұл өзгеріс соққы берудің нашарлауына және ауф-сайдта ойналатын соққылардың азаюына әкелді деп мәлімдеді. Бірнеше сыншылар, соның ішінде Боб Уайат, Lbw ережесінің 1935 жылға дейінгі мәтініне қайта оралуы керек деп санайды. Ал Брэдман 1950 жылдары заңды кеңейтуді ұсынды, соққышы Lbw арқылы шығарылуы мүмкін болса, тіпті егер олар соққыдан тыс жерде соққы алса да. 1956 және 1957 жылдары MCC крикеттің жағдайы туралы зерттеу жүргізді, онда аяққа бағытталған айналма және кірісті боулерлердің кең таралған және танымал емес тактикасы қарастырылды, олар аяқ жағына шоғырланған алаңшылармен аяққа мақсат қойды. Бұл мәселеге қарсы күрес үшін Lbw ережесін өзгертудің орнына, MCC аяқ жағындағы рұқсат етілген алаңшылар санын қысқартты. Pad ойынын ынталандырмау және айналма боулингті қолдау мақсатында Lbw ережесінің жаңа нұсқасы алғаш рет 1969–70 маусымда Австралия мен Вест-Индияда, содан кейін 1970 жылы Англияда енгізілді. Жаңа ереже бойынша, егер доп қақпаға тиюге бағытталған болса, қақпа сызығында немесе соққышының қақпасынан тыс жерге түскен болса, және төрешінің пікірінше, соққышы допты соққымен ойнауға шынайы әрекет жасаса, соққышы Lbw деп танылады. Wisden редакторы бұл өзгеріс соққышыларды көбірек тәуекелге баруға шақырады және крикетке тартымдылық қосады деп сенді. Алайда, Lbw арқылы шығарылған викеттердің үлесі күрт төмендеді, және Австралияда алаңдаушылық туды. MCC 1980 жылы Крикет ережелеріне қайта қаралған мәтінді қосты; Lbw ережесінің бұл нұсқасы 2013 жылға дейін қолданылып келді. Бұл тенденция халықаралық крикетте де байқалады, онда шешімдерді қарау кезінде технологияны қолдану төрешілердің көзқарасын өзгертті. Әсіресе, айналма боулерлер Lbw үшін көбірек апелляция жеңіп алады. Алайда, алаңдағы технологияны қолдану даулы болып шықты; кейбір сыншылар оны адамдық шешімге қарағанда сенімді деп санайды, ал басқалары төреші шешім қабылдауға жақсырақ болады деп санайды. Әлемде осы ойынды басқаруға жауапты Халықаралық крикет кеңесі (ICC) 2002 жылы сынақ жүргізді, онда Lbw шағымдары матч төрешісіне, үшінші төрешіге, теледидардағы қайта қарау үшін жіберілуі мүмкін. ICC эксперимент сәтті болмады деп бағалап, оны жалғастырмады. 2006 жылы тағы да сынақтар өткізілді, бірақ допты бақылау технологиясы ресмилерге қол жетімді болмады. Тағы бір сериядан кейін 2009 жылы халықаралық крикетке төреші шешімін қарау жүйесі (DRS) енгізілді, онда командалар төрешілердің алаңдағы шешімдерін теледидар реплейлері мен доп ізденуі сияқты технологияға қол жеткізіп, үшінші төрешіге жіберуге мүмкіндік алды. ICC-нің бас менеджері Дэйв Ричардсонның сөзіне сәйкес, DRS төрешілердің Lbw шешімдерін беру жиілігін арттырды. 2012 жылғы сұхбатта ол былай деді: "Төрешілер, егер олар біреуді шығарса және DRS оның шығарылмағанын көрсетсе, олардың шешімі түзетіледі деп түсінген болуы мүмкін. Сондықтан, болжам бойынша, олар өз сенімдеріне көбірек ерік береді және соққышыны шығаруға консервативті емес көзқарас танытады. Егер біз толығымен шыншыл болсақ, DRS ойынға біз ойлағаннан сәл көбірек әсер етті." Оппоненттер де допты бақылау технологиясының Lbw шешімдерінде қолданылуы жеткілікті сенімді емес деп күмәнданады, бірақ ICC жүргізген сынақтар жүйенің 100% дәл екенін көрсетеді. Үндістан крикетін басқару кеңесі (BCCI) бастапқыда Үндістан қатысатын матчтарда DRS-ті пайдаланудан бас тартты, себебі олар допты бақылау технологиясы туралы алаңдады. DRS-тің алғашқы сынақтары Үндістан матчтары кезінде жүргізілді, және Lbw бойынша бірнеше мәселелер туды, әсіресе жабдықтар кейінірек болғандай жетілмегендіктен. BCCI технология сенімсіз және манипуляцияға бейім деп сенді. Алайда, 2016 жылға қарай олар оны қабылдады.

Between 1900 and the 1930s, the number of runs scored by batters, and the proportion of lbw dismissals, continued to rise. Some batters began to go further and preferred to kick away balls pitched outside off stump—reaching out to kick the ball instead of allowing it to hit their pads—if they presented any threat, knowing that they could not be dismissed lbw. The authorities believed these developments represented poor entertainment value. At the height of the Bodyline controversy in 1933, Donald Bradman, the leading Australian batter and primary target of the English bowlers, wrote to the MCC recommending an alteration of the lbw law to create more exciting games. To address the problem, and redress the balance for bowlers, the MCC made some alterations to the laws. The size of the ball was reduced in 1927, and that of the stumps increased in 1931, but the changes had little effect. Then, in 1935, an experimental law was introduced in which the batter could be dismissed lbw even if the ball pitched outside the line of off stump—in other words, a ball that turned or swung into the batter but did not pitch in line with the wickets. However, the ball was still required to strike the batter in line with the wickets. The umpire signalled to the scorers when he declared a batter out under the new rule, and any such dismissal was designated "lbw (n)" on the scorecard. Several leading batters opposed the new law, including the professional Herbert Sutcliffe, known as an exponent of pad play, and amateurs Errol Holmes and Bob Wyatt. Wisden Cricketers' Almanack noted that these three improved their batting records during the 1935 season, but batters generally were less successful. There were also fewer drawn matches. There was an increase in the number of lbws batters soon became accustomed to the alteration. in 1937 the new rule became part of the Laws of Cricket. The new law continued to provoke debate among writers and cricketers; many former players claimed that the alteration had caused a deterioration in batting and reduced the number of shots played on the off side. Several critics, including Bob Wyatt, maintained that the lbw law should be returned to its pre 1935 wording; On the other hand, Bradman, in the 1950s, proposed extending the law so that batters could be lbw even if they were struck outside the line of off stump. An MCC study of the state of cricket, carried out in 1956 and 1957, examined the prevalent and unpopular tactic involving off spin and inswing bowlers aiming at leg stump with fielders concentrated on the leg side. Rather than alter the lbw law to combat the problem, the MCC reduced the number of fielders allowed on the leg side. In an effort to discourage pad play and encourage leg spin bowling, a new variant of the lbw law was introduced, initially in Australia and the West Indies in the 1969–70 season, then in England for 1970. Under the re worded law, a batter would be lbw if a ball destined to hit the stumps pitched in line with the wickets or "outside a batter's off stump and in the opinion of the umpire he made no genuine attempt to play the ball with his bat". The editor of Wisden believed the change encouraged batters to take more risks, and had produced more attractive cricket. However, the proportion of wickets falling lbw sharply declined, and concerns were expressed in Australia. The MCC added the revised wording to the Laws of Cricket in 1980; this version of the lbw law is still used as of 2013. This trend is replicated in international cricket, where the increasing use of technology in reviewing decisions has altered the attitude of umpires. Spin bowlers in particular win far more appeals for lbw. However, the use of on field technology has proved controversial; some critics regard it as more reliable than human judgement, while others believe that the umpire is better placed to make the decision. The International Cricket Council (ICC), responsible for running the game worldwide, conducted a trial in 2002 where lbw appeals could be referred to a match official, the third umpire, to review on television replays. The ICC judged the experiment unsuccessful and did not pursue it. More trials followed in 2006, although ball tracking technology remained unavailable to match officials. After a further series of trials, in 2009 the Umpire Decision Review System (DRS) was brought into international cricket where teams could refer the on field decisions of umpires to a third umpire who had access to television replays and technology such as ball tracking. According to the ICC's general manager, Dave Richardson, DRS increased the frequency with which umpires awarded lbw decisions. In a 2012 interview, he said: "Umpires may have realised that if they give someone out and DRS shows it was not out, then their decision can be rectified. So they might, I suppose, have the courage of their convictions a bit more and take a less conservative approach to giving the batter out. I think if we're totally honest, DRS has affected the game slightly more than we thought it would." Opponents also doubt that the ball tracking technology used in deciding lbws is reliable enough, but the ICC state that tests have shown the system to be 100% accurate. The Board of Control for Cricket in India (BCCI) initially declined to use DRS in matches involving India owing to their concerns regarding the ball tracking technology. Early DRS trials were conducted during India matches, and several problems arose over lbws, particularly as the equipment was not as advanced as it later became. The BCCI believed the technology is unreliable and open to manipulation. However, as of 2016 they have accepted it.

Тенденциялар мен қабылдау

2011 жылы Дуглас Миллер жүргізген зерттеуде Англияның графтық крикетінде Бірінші дүниежүзілік соғыстан бері қақпаға түсудің (lbw) үлесінің тұрақты түрде өскені көрсетілді. 1920 жылдары қақпаның шамамен 11% lbw арқылы құласа, 1930 жылдары бұл көрсеткіш 14%-ға дейін өсті. 1946-1970 жылдар аралығында бұл үлес шамамен 11% болды, бірақ кейіннен 2010 жылға дейінгі онжылдықта 19%-ға жуық деңгейге жетті. Миллер сондай-ақ, округтік командалардың капитандығына lbw шешімдерінің көбірек тиісіп, олардың өздері соққы беру кезінде lbw арқылы шығуы сирек, ал доп тастау кезінде қарсыластарды lbw арқылы шығару ықтималдығы жоғары екенін айтады. Көптеген жылдар бойы округтік капитандығына төрешілер туралы матчтардың қорытынды есебін ұсыну міндеті жүктелді; төрешілердің мансабына әсер етуі мүмкін болғандықтан, капитандығына соққы беру немесе доп тастау кезінде белгілі бір жеңілдіктер берілді. 1963 жылға дейін, округтік крикеттегі осы мәртебе жойылғанша, төрешілер әуесқой крикетшілерге де көбірек мейірімділік танытты. Ағылшын крикетін әуесқойлар басқарды, ал олардың біреуін ренжіту төрешінің мансабын аяқтауы мүмкін еді. Әлемнің басқа бөліктерінде lbw шешімдері Үндістан субконтинентінде өтетін матчтарда статистикалық тұрғыдан жиірек кездеседі. Алайда, субконтиненттік соққы берушілер әлемнің қай жерінде ойнаса да, lbw арқылы шығуы сирек болды. Бірақ бұл деректер төрешіге шағымданудың табыстылығына емес, lbw шешімдеріне негізделген. Фрейзер бұл зерттеулерден ешқандай шешімнің дұрыс немесе бұрыс екенін анықтау мүмкін емес екенін, әсіресе lbw заңына әртүрлі түсіндірулер берілуі мүмкін екенін, сондай-ақ питч жағдайы және техника сияқты басқа факторлардың да әсер етуі мүмкін екенін атап өтеді. 2006 жылғы зерттеу бейтарап төрешілердің lbw шешімдерінің жиілігіне тигізетін әсерін қарастырды. 1990 жылдардың басында көптеген тест матчтарында екі төрешінің бірі бейтарап елден тағайындалды, ал 1995 жылы бұл талап ретінде бекітілді; 2002 жылдан кейін екі төреші де бейтарап болуы керек еді. 2020 жылы коронавирус пандемиясына байланысты бұл ереже қайта қаралып, үй төрешілерін пайдалануға рұқсат берілді, бірақ әр команда технологияны пайдалану үшін қосымша тексеру құқығына ие болды. Зерттеу көрсеткендей, бейтарап төрешілер кезінде lbw шешімдерінің саны команда мен орналасқан жерге қарамастан, сәл көбейді. Крикет заңдарын зерттеген Джеральд Бродрибб: «Ешқандай шығарылым lbw сияқты көп дау туғызған жоқ; ол оның алғашқы күндерінен бастап қиындықтар тудырды» дейді. Түсіндірудің қиындығына байланысты сыншылар lbw-ді ең даулы заң деп санайды, сонымен қатар төрешінің қабілеттерін бағалаудың өлшемі ретінде қарастырады. Дэвид Фрейзер өзінің «Крикет және заң: ақ киімдегі адам әрқашан дұрыс» деген кітабында төрешілердің lbw шешімдері жиі сынға ұшырайтынын және «бұзушылық және төрешіліктің нашарлығы туралы пікірталастар lbw шешімдері туралы барлық талқылауларды құрайды» деп жазады. Төрешілер ойыншылар, комментаторлар және көрермендер тарапынан lbw шешімдері үшін жиі сынға ұшырайды. Тарихи тұрғыдан алғанда, наразылықтардан және пікірталастардан бастап, көпшілік наразылықтарына дейінгі даулар кейде даулы шешімдерден туындады.

A study in 2011 by Douglas Miller shows that in English county cricket, the proportion of wickets to fall lbw has increased steadily since the First World War. In the 1920s, around 11% of wickets were lbw but this rose to 14% in the 1930s. Between 1946 and 1970, the proportion was approximately 11% but subsequently increased until reaching almost 19% in the decade before 2010. Miller also states that captains of county teams were statistically more likely to receive the benefit of lbw decisions—less likely to be out lbw when batting and more likely to dismiss batters lbw when bowling. For many years, county captains submitted end of match reports on the umpires; as umpires were professionals whose careers could be affected, captains consequently received leeway whether batting or bowling. Before 1963, when the status was abolished in county cricket, umpires were also more lenient towards amateur cricketers. Amateurs administered English cricket, and offending one could end an umpire's career. Elsewhere in the world, lbws are more statistically likely in matches taking place on the Indian subcontinent. However, batters from the subcontinent were less likely to be lbw wherever they played in the world. However, the data is based on lbw decisions awarded, not on the success rate of appeals to the umpire. Fraser points out that it is impossible to determine from these studies if any of the decisions were wrong, particularly as the lbw law can have different interpretations, or if other factors such as pitch conditions and technique were involved. A 2006 study examined the effect that neutral umpires had on the rate of lbws. refn|From the early 1990s, one of the two umpires in many Tests was from a neutral country, and this became a requirement in 1995; after 2002, both umpires had to be neutral. During 2020, this was revised due to the Coronavirus Pandemic such that home umpries could be used, but each team had an extra review to use the technology it found that lbws increased slightly under neutral umpires regardless of team or location. In his survey of cricket laws, Gerald Brodribb suggests that "no dismissal has produced so much argument as lbw; it has caused trouble from its earliest days". Owing to the difficulty of its interpretation, lbw is regarded by critics as the most controversial of the laws but also a yardstick by which an umpire's abilities are judged. In his book Cricket and the Law: The Man in White Is Always Right, David Fraser writes that umpires' lbw decisions are frequently criticised and "arguments about bias and incompetence in adjudication inform almost every discussion about lbw decisions". Umpires are frequently criticised for their lbw decisions by players, commentators and spectators. Historically, trouble ranging from protests and arguments to crowd demonstrations occasionally arose from disputed decisions.