Кіріспе

«Парадин ісі» – 1947 жылы түсірілген, Англияда өткен, Альфред Хичкок режиссерлік еткен және Дэвид О. Селзник продюсерлік еткен американдық сот драмасы. Селзник пен Бен Хечт Альма Ревилл мен Джеймс Бридидің 1933 жылғы Роберт Смит Хиченстің романынан жасаған бейімдеуі бойынша сценарий жазды. Валли де, Журдан да фильм арқылы өздерінің туған елдерінде (тиісінше Италия мен Франция) ие болған мәртебеге АҚШ-та қол жеткізеді деп үміттенді, бірақ бұл орындалмады, алайда Журдан кейін көптеген американдық фильмдерде түсті. (Гарбо да шамамен сол кезде «Ана туралы естеліктерімді» қабылдаудан бас тартқан және «Қылмыскерлерге, аналарға жоқ» деген екен. Оның өмірбаянын жазған Дональд Спотоның айтуынша, «Хичкокқа мәжбүрлеп таңылған мазмұн мен әдіске деген наразылығы, Хичкок өзін босатуға асыққан қиын атмосфераны тудырды». Грегори Пек режиссер туралы: «Ол барлық нәрседен жалыққан сияқты көрінді» деді.) Фильм 1946 жылдың 19 желтоқсанынан 1947 жылдың 7 мамырына дейін түсірілді, сол жылдың қарашасында қайта түсірілімдер жасалды. Кейбір сыртқы кадрлар Камбриядағы көлдер аймағын көрсетсе де, қалған бөлігі Калифорниядағы Калвер-Ситидегі Селзник студиясындағы үш декорацияда түсірілді, бұл Селзник үшін тәуелсіз продюсер ретіндегі алғашқы тәжірибесі болды. Фильмнің түсіріліміне шамамен 4,258 миллион доллар жұмсалды, бұл «Желмен бірге кеткендер» фильміне шамамен тең. Селзник өндірісті тығыз бақылап отырды және Хичкоктың әдетте мұқият жоспарланған бюджеттік процесіне кедергі келтірді, кең ауқымды қайта түсірілімдерді талап етті. Хичкок келісімшарт бойынша күніне 1000 доллар төленуін талап еткенде, Селзник пост-продакшн жұмысын өз қолына алып, монтаждау мен фильмнің музыкалық сүйемелдеуін қадағалады. Продюсер фильмнің премьерасына бірнеше сағат қалғанда оны «Парадин ісі» деп қайта атауға дейін он сегіз түрлі атауды қарастырды. «Парадин ісі» 1947 жылдың 29 желтоқсанында Лос-Анджелесте және Калифорнияның Вествуд қаласында бір-біріне қарсы орналасқан екі кинотеатрда көрсетілді. Фильм бастапқыда 132 минуттық болды, Селзник Хичкоктың үш сағатқа жуық болған қара дайындамасын монтаждады. Алайда, кеңінен көрсетілімге шығар алдында Селзник фильмнің ұзақтығын 114 минутқа дейін қысқартты, бұл DVD нұсқасының қазіргі ұзақтығы. 1980 жылы су тасқыны фильмнің түпнұсқа, толық емес нұсқасын жойды деп хабарланды, осыған байланысты оны қалпына келтіру мүмкін емес. Variety журналы былай деп жазды: «Жоғары драмалық шиеленіс, Хичкоктың күмәнділікке және ерекше атмосфераны дамытуға бейімділігі толыққанды пайдаланылды. Оқиға мен актерлерді шайқап отыратын баяу темп, шебер жасалған үзілістер және басқа да мұқият есептелген мелодрамалық тәсілдер бар». Time Out журналы: «Хабардың қайғылылығы (күшті жақсы көретіндер сөзсіз өздерінің құштарлықтарының нысанын жояды), фильм тек жартылай ғана жұмыс істейді. Күрделі үшбұрышты сюжет сот залындағы оқиғаларға тым көп жүк салады». Леонард Мальтин: «күрделі, сахналық сот драмасында көп сөз, көп сөз, көп сөз» деді.

Аралас пікірлерге қарамастан, көптеген сыншылар Энн Тодд пен Джоан Тетцелдің күшті ойынын атап өтті.

Марапаттар мен құрметтер

Этель Бэрримор 1947 жылы «Ең үздік екінші пландағы әйел актриса» номинациясы бойынша «Леди Софи Хорфилд» рөлі үшін Оскар сыйлығына ұсынылды.

Бейімделу

Lux Radio Theatre 1949 жылдың 9 мамырында Джозеф Коттеннің басты рөлде ойнауымен, Алида Валли мен Луи Журдан фильмдегі рөлдерін қайталап, радиоға арналған бейімдеуді эфирге шығарды.