Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Артур Конан Дойлдың қылмыс романы
Crime novel by Arthur Conan Doyle
«Баскервиллдің иті» – британ жазушысы Артур Конан Дойлдың детектив Шерлок Холмс есімді кейіпкері бар төрт қылмыс романының үшіншісі. Алғаш рет 1901 жылдың тамызынан 1902 жылдың сәуіріне дейін «The Strand Magazine» журналында бөлім-бөлім жарияланған. Оқиға көбінесе Англияның Батыс аймағындағы Дартмур, Девон жерінде өтеді және Холмс пен Уотсонның табиғаттан тыс күштермен байланысты, қорқынышты, зұлым иттің аңызын зерттеуін баяндайды. Бұл Холмстың «Соңғы мәселе» повесіндегі сырттай өлімінен кейін алғашқы пайда болуы болды, ал «Баскервиллдің иті» романының сәттілігі кейіпкердің қайта оянуына себепкер болды. Ең танымал туындылардың бірі саналатын бұл роман 1999 жылы «Шерлок» әуесқойлары арасында жүргізілген сауалнамада Холмс романдарының ең жақсысы деп танылды.
The Hound of the Baskervilles is the third of the four crime novels by British writer Arthur Conan Doyle featuring the detective Sherlock Holmes. Originally serialised in The Strand Magazine from August 1901 to April 1902, it is set largely in Dartmoor, Devon in England's West Country and follows Holmes and Watson investigating the legend of a fearsome, diabolical hound of supernatural origin. This was the first appearance of Holmes since his apparent death in "The Final Problem", and the success of The Hound of the Baskervilles led to the character's eventual revival. One of the most famous stories ever written, In 1999, a poll of "Sherlockians" ranked it as the best of the four Holmes novels.
Сюжет
1889 жылы Лондонда доктор Джеймс Мортимер Шерлок Холмстен көмек сұрап, Баскервилл әулетінде Англия азамат соғысы кезінде сэр Хьюго Баскервилл фермердің қызын қашқақтағаннан бері жалғасып келе жатқан қарғыстың жырларын айтады. Қыз қашып кеткенде, Хьюго шайтанмен келісім жасап, оны қуды. Хьюгоның серіктері қызды үрейден өлгенін, ал Хьюгоны бір құбыжық иті өлтіргенін тапты, ол содан бері Дартмурды мазалап, көптеген Баскервилл мұрагерлерінің ерте өліміне себеп болды. Мортимердің айтуынша, ол аңызға шын сенген досы сэр Чарльз Баскервилл Дартмурдағы Баскервилл сарайында өлген күйде табылған. Жергілікті демеуші ретінде танымал болған сэр Чарльз 1887 жылы Оңтүстік Африкада бірнеше жыл жұмыс істегеннен кейін отбасылық сарайына зейнетке шықты. Оның өлімі жүрек талмасынан болды делінгенімен, оның беті қорқынышқа толы еді, ал денесінің жанында алып иттің іздері болды. Сэр Чарльздың өсиетін орындаушы ретінде Мортимер жаңа Баскервилл баронеті, сэр Чарльздың туған інісі сэр Генри Баскервилл үшін алаңдайды. Сэр Чарльз Баскервилл ағаларының үлкені болды; Сэр Генриден кейін атақ пен мүлікке мұрагер болған ешкім болған жоқ. Англияда ұятты өмір сүрген сэр Чарльздың кіші інісі Роджер Орталық Америкаға қашып кетіп, 1876 жылы сары қызылшадан үйленбеген және баласыз қайтыс болды. Холмс қарғысты ертегі деп есептемесе де, ол Канададан келген сэр Генримен кездесуге келіседі, ол аңызға күмәнданады және Баскервилл сарайын иеленуге асығады, тіпті оны баудан алыс болуға ескертетін анонимді хат алғаннан кейін де; Холмс сондай-ақ сэр Генриді ұстанған біреуін көреді. Мортимер сэр Генридің қайтыс болған ағасынан үлкен байлық мұра еткенін айтады. Бұл Сер Генриге зиян келтіруге тырысатын кез келген адамға күшті себеп екенін түсінген Холмс Ватсоннан Сэр Генри мен Мортимермен бірге баронды қорғау және оны кімнің бақылап тұрғанын анықтау үшін баруын сұрайды. Дартмурға келген Уотсон, Мортимер және сэр Генри сотталған кісі өлтіруші Селден Дартмур түрмесінен қашып, баудан жасырынғанын біледі. Олар Баскервилл сарайына жетеді, онда үй шаруасын басқаратын Барриморлар отбасы қызмет етеді. Уотсон Холмсқа өзінің тергеулері туралы, әсіресе көршілер туралы мәліметтерді жібереді. Стейплтондар, аға-іні, ерекше көзге түседі: Джек өте жолдар, әсіресе ол Уотсонды Grimpen батпағы туралы ескертеді, онда жылқылар өліп кетуі мүмкін, және жаңа келгендер туралы қызығушылық танытады, ал Берил баудан шаршап, сэр Генриді қауіптен ескертуге тырысады. Алыстан естілетін иттің ұлы естіле бастайды және Уотсон түнде шаммен біреуге сигнал беретін Барриморды көреді. Сэр Генри, ағасының кез келген қарым-қатынасқа деген бастапқы көзқарасына қарамастан, Берилге тартылады, ал ескі және ренішті көрші Франкланд телескоппен басқаларды тыңдағанды ұнатады және Мортимер қазған көне қабірлерді атап өтеді. Уотсон мен сэр Генри Барриморларды тергеп, Селденнің миссис Барримордың ағасы екенін және оған тамақ жеткізіп жүргендерін біледі. Селденді ұстауға жасалған сәтсіз әрекет кезінде Уотсон торда тұрған бейтаныс адамды көреді. Олар Барримордан Франкландтың бөлінген қызы Лораның сэр Чарльзбен байланысы бар екенін біледі. Уотсон тордағы адамды тергеп, оның Холмс екенін біледі, ол өзінің тікелей қатысын жасыру үшін жасырын түрде бауызға келгенін түсіндіреді. Холмс құпияны шешуге жақын екенін түсіндіреді. Ол Стейплтонның күдікті екенін және Берилдің іс жүзінде Стейплтонның әйелі екенін, оны сергек болу үшін оның қарындасы ретінде әрекет етуге мәжбүр еткенін түсіндіреді. Ит бауызда бір адамды өлтіреді, Холмс пен Уотсонның оның сэр Генри екенін қорқынышы бірақ ол Селден болып шығады; Барримор оған сэр Генридің тасталған киімдерін берген. Холмс Баскервиллді Стейплтонды ұстауға жем ретінде пайдалануға шешім қабылдайды. Сэр Генри мен Уотсонмен бірге тамақтанып жатқанда Холмс кенеттен сэр Хьюго Баскервиллдің портретіне назар аударады және Стейплтонға отбасылық ұқсастықты таниды. Ол сэр Генриге Стейплтонның үйіне шақыруды қабылдап, қараңғы түскеннен кейін қайта оралуын айтады, бұл жауға итті босатуға барлық мүмкіндік береді. Холмс пен Уотсон Дартмурдан пойызбен кетіп бара жатқандай етіп, Стейплтонның үйіне жақын Скотланд-Ярд инспекторы Лестрейдпен жасырынып қалады. Қалың тұманға қарамастан, Холмс пен Уотсон ит сер Генриге шабуыл жасағанда оны өлтіруге тырысады. Олар Стейплтонның үйінен Берилді байлап тастаған күйде табады, ал Стейплтон өзі қашқанда батпаққа батып кетеді. Лондонда, сэр Генри мен доктор Мортимердің (олар сэр Генридің жүйкесін жақсарту үшін саяхатқа шығады) келуінен кейін Холмс Уотсонға Стейплтонның сэр Генридің туысы, Роджер Баскервилл екенін, оның әкесімен аттас жалғыз ұлы екенін және ол отбасылық мүлікті мұраға алуды үміттенеді. Сэр Хьюго Баскервиллге физикалық және рухани ұқсас болған ол туыстарын қатыгез итпен өлтіруді жоспарлаған, оны фосформен бояп, қорқынышты көрінетін еткен. Ол Лораға үйленуге уәде беріп, оны түнгі уақытта сэр Чарльзды үйінен шығаруға көндірген, осылайша оны жануармен қорқытып өлтіруге тырысқан. Холмс Уотсонға Стейплтонның олар кездескен ең қауіпті қарсыластарының бірі болғанын айтады.
In London, 1889, Dr James Mortimer asks for the aid of Sherlock Holmes, recounting the legend of a curse that has run in the Baskerville family since the time of the English Civil War, when Sir Hugo Baskerville kidnapped a farmer's daughter. When the girl escaped, Hugo made a deal with the devil and pursued her. Hugo's companions found the girl dead of fear and Hugo killed by a demonic hound, which is said to have haunted Dartmoor ever since, causing the premature death of many Baskerville heirs. Mortimer says that his friend Sir Charles Baskerville, who took the legend seriously, was found dead in the yew alley of his estate, Baskerville Hall, on Dartmoor. A locally noted philanthropist, Sir Charles had retired to his family estate in 1887 after some years in South Africa, where he had made a fortune through shrewd investments. His death was attributed to a heart attack, but his face had an expression of horror, and not far from his body were the footprints of a gigantic hound. As the executor of Sir Charles's will, Mortimer fears for the new Baskerville baronet, Sir Henry Baskerville, the nephew of Sir Charles. Sir Charles had been the eldest of three Baskerville brothers; after Sir Henry, there were no further immediate heirs to the title and estate. Sir Charles's youngest brother, Rodger, who had led a scandalous life in England, had fled to Central America, where he had died of yellow fever in 1876, unmarried and childless. Though Holmes dismisses the curse as a fairy tale, he agrees to meet Sir Henry, who arrives from Canada, skeptical of the legend and eager to take possession of Baskerville Hall in spite of receiving an anonymous note warning him to stay away from the moor; Holmes also witnesses someone following Sir Henry. Mortimer reveals that Sir Henry had inherited a vast fortune from his late uncle – £740,000 (equivalent to £ in ). Realising this provides a strong motive for anyone trying to do Sir Henry harm, Holmes asks Watson to go with Sir Henry and Mortimer, in order to protect the baronet and investigate who is following him. Arriving in Dartmoor, Watson, Mortimer and Sir Henry learn that convicted murderer Selden has escaped from Dartmoor Prison and is hiding on the moor. They arrive at Baskerville Hall, where a married couple, the Barrymores, are butler and housekeeper. Watson sends details of his investigations to Holmes, particularly on the neighbourhood residents. The Stapletons, brother and sister, stand out: Jack is overfriendly, particularly as he warns Watson about the Grimpen Mire, where horses can sink to their death, and curious about the newcomers, while Beryl is weary of the moor and attempts to warn Sir Henry of danger. Distant hound like howls start troubling Watson and he witnesses Barrymore, who signals at night with a candle to someone on the moor. Sir Henry is drawn to Beryl despite her brother's initial attitude to any relationships she might have, and Frankland, an old and grumpy neighbour, likes to spy on others with his telescope and notes ancient tombs have been excavated by Mortimer. Watson and Sir Henry investigate the Barrymores and learn that Selden is Mrs Barrymore's brother, and that they have been taking food to him. During an unsuccessful attempt to catch Selden, Watson sees an unknown man standing on a tor. They learn from Barrymore that Frankland's estranged daughter Laura has unclear ties to Sir Charles. Watson investigates the man on the tor and discovers that it is Holmes, who explains that he came secretly to the moor to hide his direct involvement. Holmes explains that he is close to solving the mystery. He explains that Stapleton is the suspect and that Beryl is actually Stapleton's wife, abused and forced into posing as his sister so as to influence Sir Henry and expose him to the hound. The hound kills a man on the moor whom Holmes and Watson fear is Sir Henry, but turns out to be Selden; Barrymore had given him Sir Henry's discarded clothes. Holmes decides to use Baskerville as bait to catch Stapleton. While dining with Sir Henry and Watson, Holmes suddenly notices a portrait of Sir Hugo Baskerville and recognises a family resemblance to Stapleton. He tells Sir Henry to accept an invitation to Stapleton's house and walk back after dark, giving his enemy every chance to unleash the hound. Holmes and Watson pretend to leave Dartmoor by train but instead hide near Stapleton's house with Inspector Lestrade of Scotland Yard. Despite thick fog, Holmes and Watson manage to kill the hound when it attacks Sir Henry. They find Beryl tied up in Stapleton's house, while Stapleton himself, in his flight from the scene, seemingly drowns in the mire. In London, following a visit from Sir Henry and Dr. Mortimer (who leave on a trip to help improve Sir Henry's nerves), Holmes explains to Watson that Stapleton was Sir Henry's cousin, Rodger Baskerville, the only son of his namesake father, and that he had been hoping to inherit the family estate. A physical and spiritual throwback to Sir Hugo Baskerville, he had intended to kill his relations with a vicious hound painted with phosphorus to appear sinister. He had promised Laura marriage and convinced her to lure Sir Charles out of his house at night, in order to frighten him to death with the animal. Holmes remarks to Watson that Stapleton was one of the most formidable foes they had ever encountered.
Шығуы және тарихы
Сэр Артур Конан Дойл бұл әңгімені Оңтүстік Африкадан, өзінің үйіне, Суррейдегі Андершоуға, екінші Буер соғысы кезінде Блумфонтейндегі Лангман далалық госпиталінде ерікті дәрігер болып жұмыс істегеннен кейін жазды. Ол Шерлок Холмс туралы сегіз жыл бойы жазбаған, 1893 жылғы "Соңғы мәселе" әңгімесінде кейіпкерді өлтірген болатын. "Баскервиллдің иті" кейінгі оқиғалардан бұрын болса да, екі жылдан кейін Конан Дойл Холмсты "Бос үйдің оқиғасы" деген шығармасында Холмс өлімін қосақтағанын түсіндіріп, қайтадан оралтып әкелді. Осының салдарынан Холмс кейіпкері тірі және өлі арасындағы белгісіз кеңістікте орналасқан, бұл романның готикалық элементтерін одан әрі күшейтеді. Оған 1901 жылдың маусым айында Дартмурды бірге зерттеген "Дейли Экспресс" газетінің журналисі Бертрам Флетчер Робинсон (1870–1907) көмектесті; Робинсон 1901 жылдың соңына дейін 500 фунт стерлингке жуық роялти төлемі алды, ол кірістің 1/3 бөлігін құрады. Дойл 1898 жылы жазылып, жарияланған қорқынышты алып қасқыр туралы "Түлкілердің патшасы" әңгімесінен де шабыттанған болуы мүмкін.
Sir Arthur Conan Doyle wrote this story shortly after returning to his home, Undershaw in Surrey, from South Africa, where he had worked as a volunteer physician at the Langman Field Hospital in Bloemfontein during the Second Boer War. He had not written about Sherlock Holmes in eight years, having killed off the character in the 1893 story "The Final Problem". Although The Hound of the Baskervilles is set before the latter events, two years later Conan Doyle brought Holmes back for good, explaining in "The Adventure of the Empty House" that Holmes had faked his own death. As a result, the character of Holmes occupies a liminal space between being alive and dead which further lends to the gothic elements of the novel. He was assisted with the legend of the hound and local colour by a Daily Express journalist named Bertram Fletcher Robinson (1870–1907), with whom he explored Dartmoor in June, 1901; Robinson received a 1/3 royalty payment that amounted to over 500 pounds by the end of 1901. Doyle may also have been inspired by his own earlier story (written and published in 1898) of a terrifying giant wolf, "The King of the Foxes".
Шабыт
Оның идеялары Брук Холлдың сквайры Ричард Кэбелл туралы аңызға қатысты, және осы аңыз Баскервилл ертегісінің негізгі шабыты болды. Кэбеллдің қабірі Бакфастли қаласында сақталған. Кэбелл аң аулауды өте жақсы көрді, және сол кездегідей, ол "өте жаман адам" деп сипатталды. Ол осы репутацияны, басқа нәрселермен қатар, әдепсіздігі мен жанын шайтанға сатқандығы үшін иеленді. Сонымен қатар, ол әйелін, сэр Эдмунд Фуэллдің (1593–1674), Фоллскомбтың 1-ші баронының қызы Элизабет Фуэллді өлтірді деген де қауесет болды. 1677 жылдың 5 шілдесінде ол қайтыс болып, мазарға жерленді. Оның жерленген түні, даладан иттің қалың тобы келіп, оның қабіріне қарсы ұлығды. Сол түні ол өлімінің жылдығында осы иттің тобын дала арқылы жетектеп бара жатқандай көрінді. Егер иттің тобы аң аулауға шықпаса, оларды оның қабірінің маңында айқайлап, зарлап жүргенін көруге болар еді. Оның жанын тыныштандыру үшін, ауыл тұрғындары қабірдің үстіне үлкен ғимарат салып, одан да сенімді болу үшін үлкен тақта жапты. Сонымен қатар, Девон халық ауыз әдебиетінде Конан Дойл естіген болуы мүмкін қорқынышты, табиғаттан тыс күшке ие Йет иті туралы әңгімелер бар. Уэллер (2002) Баскервилл залы Дартмурға жақын немесе оның үстінде орналасқан үш мүмкін үйдің біріне негізделген деп санайды: Угбороу приходіндегі Фоуэлл барондарының резиденциясы – Фоуэлл залы; Бакфастлиге жақын Хейфорд залы (Фоуэллсомбқа Джон Кингтің (1861 жылы қайтыс болған) де иелігі болған) және Ричард Кэбеллдің нақты үйі – Бакфастли приходіндегі Брук залы, Хейфордтан шығысқа қарай шамамен екі шақырым жерде. Тағы да басқа әңгімелерде Конан Дойл Солтүстік Норфолкке жасаған саяхатынан шабыттанды деген пікір айтылады, онда Black Shuck туралы аңыз кеңінен танымал. Конан Дойл тұрған готикалық стильден бұрынғы Кромер залы да Дойлдың Баскервилл залын сипаттаған жарқын суреттерімен өте ұқсас. Дойлдың досы және "Love's Old Sweet Song" кітабының авторы Джеймс Линэм Моллой Оксфордширдегі Кроусли Паркінің иесі Генри Баскервиллдің қызы Флоренс Баскервиллге үйленді. Парктің қақпаларында аузына сүйір найзалар тығылған тозақ итінің мүсіндері орнатылған. Ал қақпаның үстінде тағы бір тозақ итінің мүсіні тұрды.
His ideas came from the legend of Squire Richard Cabell of Brook Hall, in the parish of Buckfastleigh, Devon, which was the fundamental inspiration for the Baskerville tale of a hellish hound and a cursed country squire. Cabell's tomb survives in the town of Buckfastleigh. Cabell lived for hunting, and was what in those days was described as a "monstrously evil man". He gained this reputation, amongst other things, for immorality and having sold his soul to the Devil. There was also a rumour that he had murdered his wife, Elizabeth Fowell, a daughter of Sir Edmund Fowell, 1st Baronet (1593–1674), of Fowelscombe. On 5 July 1677, he died and was buried in the sepulchre. The night of his interment saw a phantom pack of hounds come baying across the moor to howl at his tomb. From that night on, he could be found leading the phantom pack across the moor, usually on the anniversary of his death. If the pack were not out hunting, they could be found ranging around his grave howling and shrieking. To try to lay the soul to rest, the villagers built a large building around the tomb, and to be doubly sure a huge slab was placed over the top. Moreover, Devon's folklore includes tales of a fearsome supernatural dog known as the Yeth hound that Conan Doyle may have heard. Weller (2002) believes that Baskerville Hall is based on one of three possible houses on or near Dartmoor: Fowelscombe in the parish of Ugborough, the seat of the Fowell Baronets; Hayford Hall, near Buckfastleigh (also owned by John King (d.1861) of Fowelscombe) and Brook Hall, in the parish of Buckfastleigh, about two miles east of Hayford, the actual home of Richard Cabell. Still other tales claim that Conan Doyle was inspired by a holiday in North Norfolk, where the tale of Black Shuck is well known. The pre Gothic Cromer Hall, where Conan Doyle stayed, also closely resembles Doyle's vivid descriptions of Baskerville Hall. James Lynam Molloy, a friend of Doyle's, and author of "Love's Old Sweet Song", married Florence Baskerville, daughter of Henry Baskerville of Crowsley Park, Oxfordshire. The gates to the park had statues of hell hounds, spears through their mouths. Above the lintel there was another statue of a hell hound.
Техника
Роман бес сюжетті қамтиды: айқын "көрінуге қарғыс" оқиғасы, Сельден және бауызда тұратын басқа бейтанысқа қатысты екі шатастыратын қосымша сюжет, Ватсон баяндайтын Баскервиллге оқиғалардың нақты барысы және Холмс ашуға тиіс жасырын сюжет. Романның Лондондағы таныс ортада басталып, аяқталатын құрылымы, "бауыздардың готикалық пейзажымен байланысты керемет әлемді шектеу" үшін қолданылады, бұл әртүрлі деңгейде сәттілікке жетеді. Ол сол жылы Америка Құрама Штаттарында McClure, Philips & Co. баспасынан шықты. Жаңадан табылған бір данасы 2012 жылы аукционда 158 500 АҚШ долларына сатылды.
The novel incorporates five plots: the ostensible 'curse' story, the two red herring subplots concerning Selden and the other stranger living on the moor, the actual events occurring to Baskerville as narrated by Watson, and the hidden plot to be discovered by Holmes. The structure of the novel starting and ending in the familiar setting in London is used to ‘delimit the uncanny world associated with the Gothic landscape of the moors', with varying degrees of success. It was published in the same year in the United States by McClure, Philips & Co.
A newly rediscovered example was sold at auction in 2012 for US$158,500.
Бейімделулер
"Баскервиллдің иті" әртүрлі медиа форматтарында бейімделген.
The Hound of the Baskervilles has been adapted in various forms of media.
Кино және теледидар бейімделулері
"Баскервильдің иті" романының 20-дан астам фильм және теледидар нұсқасы түсірілді. Жыл Атауы Ел Директоры Холмс Уотсон 1914 "Баскервильдің иті" – 1 бөлім Рудольф Майнерт Алвин Нойсс – 1914 "Баскервильдің иті" – 2 бөлім – Уайда үй 1914 "Баскервильдің иті" – 3 бөлім – Керемет бөлме Ричард Освальд 1915 "Баскервильдің иті" – 4 бөлім 1920 "Қара сарай" Вилли Зейн Юген Бург – 1920 "Терезесі жоқ үй" Эрих Кайзер Титц 1920 Доктор Макдональдтың санаторийі 1921 "Баскервильдің иті" Морис Эльвей Эйл Норвуд Хьюберт Уиллис 1929 "Баскервильдің иті" Ричард Освальд Карлайл Блэквелл Джордж Серофф 1932 "Баскервильдің иті" Гарет Гундрей Роберт Рендел Фредерик Ллойд 1937 "Баскервильдің иті" Карл Ламац Бруно Гюттнер Фриц Одемар 1939 "Баскервильдің иті" Сидни Ланфилд Базил Рэтбоун Найжел Брюс 1951 "Жығанса" Ажой Кар Сишир Батабаялас детектив Смаражит Сен ? 1955 "Баскервильдің иті" Фриц Умгельтер Вольф Аква Арнульф Шрёдер 1959 "Баскервильдің иті" Теренс Фишер Питер Кушинг Андре Морелль 1962 "Екі жылдан кейін" (Х.К. Ройдың "Түндегі құбыжық" романының негізінде, "Баскервильдің иті" романының бенгал тіліне аудармасы) Бирен Наг Асит Сенас детектив Гопичанд – 1968 Шерлок Холмс – "Баскервильдің иті" Грэм Эванс Питер Кушинг Найжел Сток 1968 Шерлок Холмс – "Баскервильдің соңғысы" Гульельмо Моранди Нандо Газзоло Джанни Бонагура 1971 "Баскервильдің иті" (Собака Баскервилей) А.Ф. Зиновьева Николай Волков Лев Круглый 1972 "Баскервильдің иті" Барри Крэйн Стюарт Грэнджер Бернард Фокс 1978 "Баскервильдің иті" Пол Моррисси Питер Кук Дадли Мур 1981 "Баскервильдің иті" (Собака Баскервилей) Игорь Масленников Василий Ливанов Виталий Соломин 1982 "Баскервильдің иті" Питер Дугид Том Бейкер Теренс Ригби 1983 "Баскервильдің иті" Дуглас Хикокс Иан Ричардсон Дональд Черчилль 1983 "Шерлок Холмс және Баскервиль қарғысы" Иан Маккензи & Алекс Николас Питер О'Тул (дауысы) Эрл Кросс (дауысы) 1988 "Шерлок Холмсқа оралу – "Баскервильдің иті"" Брайан Миллс Джереми Бретт Эдвард Хардвик 1995 "Wishbone – "Жағымсыз ит"" Фред Холмс "Wishbone" (Soccer the Dog, Ларри Брантли дауысы) Рик Спигель 1999 "Шерлок Холмс 22 ғасырда – "Баскервильдің иті"" Роберт Бруссо, Скотт Хеминг Джейсон Грей Стэнфорд Джон Пейн 2000 "Баскервильдің иті" Родни Гиббонс Мэтт Фрюер Кеннет Уэлш 2002 "Баскервильдің иті" Дэвид Атвуд Ричард Роксбург Иан Харт 2012 "Шерлок – "Баскервильдің иті"" Пол Макгуиган Бенедикт Камбербэтч Мартин Фримен 2015 "Генри Баскервильдің және иттің шытырман оқиғасы" (Basukāviru kun to inu no bōken,) Мичиё Морита Коичи Ямадера (дауысы) Ватару Такаги (дауысы) 2015 "Шерлох – "Баскервильдің мысығы"" (Шерлох – "Кішка Баскервілів") Кирило Бин Евгений Кошевий Юрий Крапов 2014 "Elementary – "Қан жасушаларының иті"" Майкл Словис Джонни Ли Миллер Люси Лю 2016 "Elementary – "Қуып жететін"" Роберт Хьюитт Волф
Over 20 film and television versions of The Hound of the Baskervilles have been made. Year Title Country Director Holmes Watson 1914 Der Hund von Baskerville – 1 Teil Rudolf Meinert Alwin Neuß – 1914 Der Hund von Baskerville – 2 Teil – Das einsame Haus 1914 Der Hund von Baskerville – 3 Teil – Das unheimliche Zimmer Richard Oswald 1915 Der Hund von Baskerville – 4 Teil 1920 Das dunkle Schloß Willy Zeyn Eugen Burg – 1920 Das Haus ohne Fenster Erich Kaiser Titz 1920 Dr. MacDonalds Sanatorium 1921 The Hound of the Baskervilles Maurice Elvey Eille Norwood Hubert Willis 1929 Der Hund von Baskerville Richard Oswald Carlyle Blackwell George Seroff 1932 The Hound of the Baskervilles Gareth Gundrey Robert Rendel Frederick Lloyd 1937 The Hound of the Baskervilles Carl Lamac Bruno Güttner Fritz Odemar 1939 The Hound of the Baskervilles Sidney Lanfield Basil Rathbone Nigel Bruce1951Jighansa Ajoy Kar Sishir Batabyalas Detective Smarajit Sen ? 1955 Der Hund von Baskerville Fritz Umgelter Wolf Ackva Arnulf Schröder 1959 The Hound of the Baskervilles Terence Fisher Peter Cushing André Morell 1962 Bees Saal Baad(based on H. K. Roy's Nishachari Bibhishika,the Bengali adaptation of The Hound of the Baskervilles) Biren Nag Asit Senas Detective Gopichand – 1968 Sherlock Holmes – "The Hound of the Baskervilles" Graham Evans Peter Cushing Nigel Stock 1968 Sherlock Holmes – "L'ultimo dei Baskerville" Guglielmo Morandi Nando Gazzolo Gianni Bonagura 1971 The Hound of the Baskervilles (Собака Баскервилей) A. F. Zinovieva Nikolay Volkov Lev Krugliy 1972 The Hound of the Baskervilles Barry Crane Stewart Granger Bernard Fox 1978 The Hound of the Baskervilles Paul Morrissey Peter Cook Dudley Moore 1981 The Hound of the Baskervilles (Собака Баскервилей) Igor Maslennikov Vasilij Livanov Vitali Solomin 1982 The Hound of the Baskervilles Peter Duguid Tom Baker Terence Rigby 1983 The Hound of the Baskervilles Douglas Hickox Ian Richardson Donald Churchill 1983 Sherlock Holmes and the Baskerville Curse Ian McKenzie & Alex Nicholas Peter O'Toole (voice) Earle Cross (voice) 1988 The Return of Sherlock Holmes – "The Hound of the Baskervilles" Brian Mills Jeremy Brett Edward Hardwicke 1995 Wishbone – "The Slobbery Hound" Fred Holmes "Wishbone" (Soccer the Dog, voice of Larry Brantley) Ric Speigel 1999 Sherlock Holmes in the 22nd Century – "The Hounds of the Baskervilles" Robert Brousseau, Scott Heming Jason Gray Stanford John Payne 2000 The Hound of the Baskervilles Rodney Gibbons Matt Frewer Kenneth Welsh 2002 The Hound of the Baskervilles David Attwood Richard Roxburgh Ian Hart 2012 Sherlock – "The Hounds of Baskerville" Paul McGuigan Benedict Cumberbatch Martin Freeman 2015 The Adventure of Henry Baskerville and a Dog(Basukāviru kun to inu no bōken, ) Michiyo Morita Kōichi Yamadera (voice) Wataru Takagi (voice) 2015 Sherloch – "The Cat of the Baskervilles" (Шерлох – "Кішка Баскервілів") Kyrylo Bin Evgen Koshevyy Yuriy Krapov 2014 Elementary – "The Hound of the Cancer Cells" Michael Slovis Jonny Lee Miller Lucy Liu 2016 Elementary – "Hounded" Robert Hewitt Wolfe
Аудио
Эдит Мейзер романды «Шерлок Холмс оқиғалары» радио сериясының алты эпизоды ретінде бейімдеді. Эпизодтар 1932 жылдың ақпан және наурыз айларында эфирге шықты, Ричард Гордон Шерлок Холмс рөлінде, ал Ли Ловелл – доктор Уотсон рөлінде. Бұл оқиғаның тағы бір драмалық нұсқасы 1936 жылдың қараша және желтоқсан айларында көрсетілді, Гордон Холмс рөлінде, ал Гарри Уэст – Уотсон рөлінде. Мейзер бұл әңгімені «Шерлок Холмс жаңа оқиғалары» сериясының алты эпизоды ретінде де бейімдеді. Эпизодтар 1941 жылдың қаңтар және ақпан айларында эфирде болды. Феликс Фелтонның романының драмалық нұсқасы 1958 жылы BBC Light Programme арнасында 1952–1969 жылдар аралығындағы радио сериясының бөлігі ретінде көрсетілді, Карлтон Хоббс Шерлок Холмс рөлінде, ал Норман Шелли – доктор Уотсон рөлінде. «Баскервиллдің итінің» тағы бір өндірісі, сонымен қатар Фелтонның бейімдеуімен және Гоббс пен Шеллидің қатысуымен, бірақ басқаша актерлік құрамымен, 1961 жылы BBC Home Service арнасында көрсетілді. Роман CBS радиосының «Құпия театр» эпизоды ретінде бейімделді. 1977 жылы эфирде болған эпизодта Кевин Маккарти Холмс рөлін, ал Ллойд Баттиста – Уотсон рөлін ойнады. Берт Кулес «Баскервиллдің итін» BBC радиосы үшін екі рет бейімдеді. Біріншісінде Роджер Рис Холмс, Кроуфорд Логан Уотсон және Мэтт Циммерман сэр Генри рөлінде ойнады. Оның жақсы қабылдануынан кейін Кулес радиоға қосымша бейімдеулер жасауды ұсынды, нәтижесінде 1989–1998 жылдар аралығындағы бүкіл канонның драмалық радио сериясы пайда болды, онда Клайв Меррисон Холмс рөлін, ал Майкл Уильямс – Уотсон рөлін ойнады. Осы актерлік дуэттің қатысуымен «Баскервиллдің иті» сериалының екінші нұсқасы 1998 жылы көрсетілді, сонымен қатар Джуди Денч миссис Хадсон рөлінде, ал Дональд Синден – сэр Чарльз Баскервилл рөлінде ойнады. Клайв Нолан мен Оливер Уэйкмен 2002 жылы Роберт Пауэллдің баяндауымен «Баскервиллдің итін» прогрессивті рок альбомы ретінде бейімдеді. «Баскервиллдің иті» американдық радио сериалы «Шерлок Холмстың классикалық оқиғалары» үшін үш эпизод ретінде бейімделді, онда Джон Патрик Лоури Холмс рөлін, ал Лоуренс Альберт – Уотсон рөлін ойнады. Эпизодтар алғаш рет 2008 жылдың наурыз айында көрсетілді. 2011 жылы Big Finish Productions кітаптың бейімделуін өзінің екінші «Холмс драмалары» сериясының бөлігі ретінде шығарды. Холмсты Николас Бриггс, ал Уотсонды Ричард Эрл ойнады. 2014 жылы L.A. Theatre Works өзінің қойылымын шығарды, онда Сеймус Девер Холмс, Джеффри Аренд Уотсон, Джеймс Марстерс сэр Генри, Сара Дрю Берил Степлтон, Уилсон Бетел Степлтон, Анри Любатти доктор Мортимер, Кристофер Нейм сэр Чарльз және Франкланд, Моира Квирк миссис Хадсон және миссис Барримор, ал Даррен Ричардсон Барримор рөлінде ойнады. 2020 жылы Lions Den Theatre компаниясы Кит Моррисон жазған және режиссерлік жасаған романның жаңа бейімделуін компанияның YouTube арнасында жариялады. Пьесаның алғашқы нұсқасы 2018 жылы Нова Скотияның әртүрлі жерлерінде орындалды. 2021 жылы Audible Джордж Манн мен Каван Скотттың драмалық нұсқасын шығарды, онда Колин Салмон Холмс рөлін, ал Стивен Фрай – Уотсон рөлін ойнады. 2022 жылы «Баскервиллдің иті» Нил Брэндтің «концерт драмасы» ретінде бейімделді, музыкасын Тімоти Брок басқарды және BBC Симфониялық оркестрі орындады. Марк Гатисс пен Санжив Бхаскар Холмс пен Уотсон рөлінде ойнады. Қойылым 20 желтоқсанда Барбикан залында жазылды және 2023 жылдың 22 қаңтарында BBC Radio 3 арнасында көрсетілді. Оқудың видеожазбасы BBC Four арнасында 2023 жылдың 25 желтоқсанында көрсетілді.
Edith Meiser adapted the novel as six episodes of the radio series The Adventures of Sherlock Holmes. The episodes aired in February and March 1932, with Richard Gordon as Sherlock Holmes and Leigh Lovell as Dr. Watson. Another dramatisation of the story aired in November and December 1936, with Gordon as Holmes and Harry West as Watson. The story was also adapted by Meiser as six episodes of The New Adventures of Sherlock Holmes with Basil Rathbone as Holmes and Nigel Bruce as Watson. The episodes aired in January and February 1941. A dramatisation of the novel by Felix Felton aired on the BBC Light Programme in 1958 as part of the 1952–1969 radio series, with Carleton Hobbs as Sherlock Holmes and Norman Shelley as Dr. Watson. A different production of The Hound of the Baskervilles, also adapted by Felton and starring Hobbs and Shelley with a different supporting cast, aired in 1961 on the BBC Home Service. The novel was adapted as an episode of CBS Radio Mystery Theater. The episode, which aired in 1977, starred Kevin McCarthy as Holmes and Lloyd Battista as Watson. The Hound of the Baskervilles has been adapted for radio for the BBC by Bert Coules on two occasions. The first starred Roger Rees as Holmes, Crawford Logan as Watson and Matt Zimmerman as Sir Henry and was broadcast in 1988 on BBC Radio 4. Following its good reception, Coules proposed further radio adaptations, which eventually led to the 1989–1998 radio series of dramatisations of the entire canon, starring Clive Merrison as Holmes and Michael Williams as Watson. The second adaptation of The Hound of the Baskervilles, featuring this pairing, was broadcast in 1998, and also featured Judi Dench as Mrs. Hudson and Donald Sinden as Sir Charles Baskerville. Clive Nolan and Oliver Wakeman adapted The Hound of the Baskervilles as a progressive rock album in 2002, with narration by Robert Powell. The Hound of the Baskervilles was adapted as three episodes of the American radio series The Classic Adventures of Sherlock Holmes, with John Patrick Lowrie as Holmes and Lawrence Albert as Watson. The episodes first aired in March 2008. In 2011, Big Finish Productions released their adaptation of the book as part of their second series of Holmes dramas. Holmes was played by Nicholas Briggs, and Watson was played by Richard Earl. In 2014, L. A. Theatre Works released their production, starring Seamus Dever as Holmes, Geoffrey Arend as Watson, James Marsters as Sir Henry, Sarah Drew as Beryl Stapleton, Wilson Bethel as Stapleton, Henri Lubatti as Dr. Mortimer, Christopher Neame as Sir Charles and Frankland, Moira Quirk as Mrs. Hudson & Mrs. Barrymore, and Darren Richardson as Barrymore. In 2020, Lions Den Theatre released a new adaptation of the novel written and directed by Keith Morrison on the company's YouTube channel. An early version of the play was performed in various locations around Nova Scotia in 2018. In 2021, Audible released a dramatisation by George Mann and Cavan Scott, starring Colin Salmon as Holmes and Stephen Fry as Watson. In 2022, The Hound of the Baskervilles was adapted and conducted as a "concert drama" by Neil Brand, with the music directed by Timothy Brock, and performed by the BBC Symphony Orchestra. Mark Gatiss and Sanjeev Bhaskar played Holmes and Watson, respectively. The production was recorded at the Barbican Hall on December 20, and was broadcast on BBC Radio 3 on January 22, 2023. A filmed recording of the reading was broadcast for BBC Four on 25 December, 2023.
Сахна
2007 жылы Peepolykus Theatre Company компаниясы Лидстегі Батыс Йоркшир ойын үйінде «Баскервиллдің иті» атты жаңа бейімдемесін көрсетті. Джон Николсон мен Стивен Канни жазған бұл қойылымда бар болғаны үш актер ойнады және сыншылар оның физикалық комедиясын жоғары бағалады. Ұлыбритания бойынша гастрольдік сапардан кейін ол Лондонның Вест-Эндіндегі Герцогиня театрына көшті. «The Daily Telegraph» газеті оны «тамаша әзіл-қалжың» деп сипаттады, ал «The Sunday Times» газеті «ақылға сыймас күлкі, сізді өте салмақты сезіндіретін» деп мақтады. Бұл бейімдеме әлемдегі кәсіби және әуесқой театрлармен үздіксіз қойылып келеді. Ұлыбританияда Джоан Найт, Клэр Малколмсон, Гарри Мичер және Роджер Сансом сияқты авторлардың драмалық қойылымдары да сахналанды. Мичердің нұсқасы үш рет қойылды, әр жолы ол өзі Холмс рөлін сомдады. Кен Людвиг «Баскервилл: Шерлок Холмс жұмбағы» атты бейімдеме жазды, ол 2015 жылдың қаңтарында Arena Stage (Вашингтон, округ Колумбия) және 2015 жылдың наурызында McCarter Theatre Center-де бірлесіп қойылды. 2021 жылы Стивен Канни мен Джон Николсонның Peepolykus үшін жазған, Тим Джексон мен Лотте Уэйкмен режиссерлік еткен сахналық бейімдемесі Original Theatre Company және Болтонның Octagon Theatre продюсерлігімен Ұлыбритания бойынша гастрольдік сапарға шықты. Бұл Лотте Уэйкменнің Франкфурттағы ағылшын театры, Джермин-Сент театры және Болтондағы Октагон үшін жасаған бейімдемесінің жалғасы болды.
In 2007, Peepolykus Theatre Company premiered a new adaptation of The Hound of the Baskervilles at West Yorkshire Playhouse in Leeds. Adapted by John Nicholson and Steven Canny, the production involves only three actors and was praised by critics for its physical comedy. Following a U. K. tour, it transferred to the Duchess Theatre in London's West End. The Daily Telegraph described it as a ‘wonderfully delightful spoof’, whilst The Sunday Times praised its ‘mad hilarity that will make you feel quite sane’. This adaptation continues to be presented by both amateur and professional companies around the world. Stage performances have also been performed in the U. K. in dramatisations by Joan Knight, Claire Malcolmson, Harry Meacher, and Roger Sansom, among others. Meacher's version has been produced three times, each time with himself the actor playing Holmes. Ken Ludwig authored an adaptation entitled Baskerville: A Sherlock Holmes Mystery which premiered as a co production at Arena Stage (Washington, D. C.) in January 2015 and McCarter Theatre Center in March 2015. In 2021 an adaption for the stage by Steven Canny and John Nicholson for Peepolykus, directed by Tim Jackson & Lotte Wakeman toured the UK produced by Original Theatre Company and Bolton's Octagon Theatre. It was a continuation the adaptation that was directed by Lotte Wakeman for English Theatre, Frankfurt, Jermyn St Theatre and Octagon, Bolton.
Бейне ойындар
Баскервиллдің иті Ұлы туберкулезді адвокат: Әңгімелердегі соңғы істе қолданылады, онда басты кейіпкер Герлок Шолмспен (жапондық түпнұсқадағы Шерлок Холмс) бірге Холмс шежіресіндегі әртүрлі туындыларға негізделген құпияларды тергейді. Атап айтқанда, "Баскервиллдің иті" қолжазбасы осы істің маңызды бөлігі болып табылады. "Шерлок Холмс және Баскервиллдің иті" – Frogwares компаниясының ойын. Ол түпнұсқа сюжеттен айырмашылығы бар, себебі онда нақты мистикалық элементтер енгізілген. Канондық емес сюжетіне қарамастан, жақсы бағалар алды.
The Hound of the Baskervilles is utilised in the final case in The Great Ace Attorney: Adventures in which the protagonist teams up with Herlock Sholmes (Sherlock Holmes in the original Japanese version) to investigate mysteries based on various entries in the Holmes chronology. In particular, the manuscript of The Hound of the Baskervilles is a key part of the case. Sherlock Holmes and the Hound of the Baskervilles is a casual game by Frogwares. It departs from the original plot by introducing clear supernatural elements. Despite its non canonical plot, it received good reviews.