Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон буддалық монахы
Japanese Buddhist monk
Жапон буддизміндегі маңыздылығына байланысты Кукай көптеген әңгімелер мен аңыздармен байланыстырылған. Аңыздың бірі кана әліпбиін Кукайға жатқызады, оның арқасында жапон тілі бүгінгі күнге дейін жазылып келеді (канжимен бірге), сондай-ақ кананы стандарттауға және танымал етуге көмектескен Ироха өлеңі де оған байланысты. Шингонның жақтастары Кукайды әдетте құрметті «Одаиши-сама» (お大師様) атауымен және діни есіммен «Хенджо-Конго» (遍照金剛) деп атайды.
Because of his importance in Japanese Buddhism, Kūkai is associated with many stories and legends. One such legend attribute the invention of the kana syllabary to Kūkai, with which the Japanese language is written to this day (in combination with kanji), as well as the Iroha poem, which helped to standardise and popularise kana. Shingon followers usually refer to Kūkai by the honorific title of Odaishi sama (お大師様), and the religious name of Henjō Kongō (遍照金剛).
Алғашқы жылдар
Кукай 774 жылы Шикоку аралындағы Сануки провинциясындағы Зенцу-дзи ғибадатханасының аумағында дүниеге келген. Оның отбасы аристократиялық Саэки отбасының мүшелері болды, ежелгі Отомо кланының тармағы. Қазіргі заманғы зерттеулерде оның есімі Мао ("Нағыз Балық") деп есептеледі, бірақ бір дереккөзде оның туған есімі Тотомоно ("Қымбат") деп жазылған. Кукай маңызды саяси өзгерістер кезеңінде дүниеге келді. Император Канму (781-806 жылдары) өз билігін нығайтуға және өз аймағын кеңейтуге ұмтылды, Жапонияның астанасын Нарадан Хэйанға (қазіргі Киото) көшіруді қамтитын шаралар қабылдады. Кукайдың балалық шағы туралы көп мәлімет жоқ. Он бес жасында ол анасының ағасы жетекшілігінде қытай классикасын оқыта бастады. Осы уақыт ішінде Саэки Отомо кланы клан басшысы Отомо Якамочи өзінің бәсекелесі Фудзивара но Танецугудың өлтірілуіне кінәлі деп айыпталды және үкімет тарапынан қуғын-сүргінге ұшырады. Осы кезеңде Кукай жеке буддалық тәжірибемен айналысты. Осы уақытта Кукайға түс көрінді, онда бір адам пайда болып, Махавайрокана Тантрасы Кукай іздеген ілімді қамтитын кітап екенін айтты. Губернатор кемеге тоқтауға рұқсат берді, ал топ Тан әулетінің астанасы Чанъаньға (қазіргі Сиань) баруға бағытталды. Тағы да кешігулерден кейін Тан сарайы Кукайға Химинг ғибадатханасында орын берді, онда оның қытай буддизмін зерттеуі шын ниетпен басталды. Ол сондай-ақ гандхаралық пандиті Праджанадан (734-810? ), Наландадағы Үнді буддалық университетінде білім алған, санскритті де оқыды. 805 жылы Кукай Хуигуо (746-805) монахымен кездесті, ол оны Чанъаньның Цинлонг монастырында (青龍寺) қытайлық эзотерикалық буддизмге (Тангми) кіргізді. Хуигуо буддалық ұстаздардың көрнекті әулетінен шыққан, әсіресе санскрит мәтіндерін қытай тіліне, соның ішінде Махавайрокана Тантрасын аударумен танымал болған. Кукай олардың алғашқы кездесуін былай сипаттайды: "Жиминг, Таншенг және Химминг монастырындағы бірнеше Дхарма ұстаздарымен бірге мен оған [Хуигуоға] барып, қабылдауға кірдім. Ол мені көргенде, абат күлімсіреп, қуанышпен: "Сіздің келуіңізді естігеннен бері асыққанмын. Бүгін кездесуіміз қандай керемет! Өмірім аяқталуға жақын, бірақ мен Дхарманы жеткізуге шәкірттер таба алмадым. Сіздің әбішека мандаласына кіруіңізге түтеті мен гүлдерді дереу дайындаңыз".
Kūkai was born in 774 in the precinct of Zentsū ji temple, in Sanuki province on the island of Shikoku. His family were members of the aristocratic Saeki family, a branch of the ancient Ōtomo clan. In modern scholarship, his first name is generally believed to be Mao ("True Fish"), although one source records his birth name as Tōtomono ("Precious One"). Kūkai was born in a period of important political changes with Emperor Kanmu (r. 781–806) seeking to consolidate his power and to extend his realm, taking measures which included moving the capital of Japan from Nara ultimately to Heian (modern day Kyoto). Little more is known about Kūkai's childhood. At the age of fifteen, he began to receive instruction in the Chinese classics under the guidance of his maternal uncle. During this time, the Saeki Ōtomo clan suffered government persecution due to allegations that the clan chief, Ōtomo Yakamochi, was responsible for the assassination of his rival Fujiwara no Tanetsugu. During this period of private Buddhist practice, Kūkai had a dream, in which a man appeared and told Kūkai that the Mahavairocana Tantra is the scripture which contained the doctrine Kūkai was seeking. The governor allowed the ship to dock, and the party was asked to proceed to the capital of Chang'an (present day Xi'an), the capital of the Tang dynasty. After further delays, the Tang court granted Kūkai a place in Ximing Temple, where his study of Chinese Buddhism began in earnest. He also studied Sanskrit with the Gandharan pandit Prajñā (734–810? ), who had been educated at the Indian Buddhist university at Nalanda. It was in 805 that Kūkai finally met the monk Huiguo (746–805) the man who would initiate him into Chinese Esoteric Buddhism (Tangmi) at Chang'an's Qinglong Monastery (青龍寺). Huiguo came from an illustrious lineage of Buddhist masters, famed especially for translating Sanskrit texts into Chinese, including the Mahavairocana Tantra. Kūkai describes their first meeting:
quote|Accompanied by Jiming, Tansheng, and several other Dharma masters from the Ximing monastery, I went to visit him [Huiguo] and was granted an audience. As soon as he saw me, the abbot smiled, and said with delight, "since learning of your arrival, I have waited anxiously. How excellent, how excellent that we have met today at last! My life is ending soon, and yet I have no more disciples to whom to transmit the Dharma. Prepare without delay the offerings of incense and flowers for your entry into the abhisheka mandala".
Коя тауы
816 жылы император Сага Кукайдың дүниелік істерден шегініп, Коя тауында тау-жайлау құру туралы өтінішін қабылдады. Жер 819 жылдың ортасында жеті күндік рәсімдермен ресми түрде қасиеттендірілді. Бірақ ол қала алмады, себебі ол мемлекеттік хатшының кеңесшісі қызметін атқару туралы императорлық бұйрық алды, сондықтан жобаны үлкен шәкіртіне тапсырды. Сақталған көптеген хаттарынан белгілі болғандай, Кукайдың көп уақытын жобаға қаржы жинауға жұмсады, қаржылық қиындықтар үнемі мазалады; ішкінде, жоба Кукайдың 835 жылы қайтыс болғаннан кейін ғана толыққанды жүзеге асты. Кукайдың арманы бойынша, Коя тауы Шиңгон буддизмінің негізінде жатқан Екі Әлемнің мандаласын бейнелеуге тиіс болды: орталық жазық – Жатыр Әлемі мандаласы, ал оны қоршаған шыңдар – лотос гүлдің жапырақтары, ал осының ортасында ғибадатхана нысанында Алмаз Әлемі мандаласы орналасқан, ол Конгобу-дзи ("Алмаз Шыңы ғибадатханасы") деп аталды. Ғибадатхана кешенінің ортасында соңғы шындықтың бейнесі – Ваирокананың зор мүсіні тұр.
In 816, Emperor Saga accepted Kūkai's request to establish a mountain retreat at Mount Kōya as a retreat from worldly affairs. The ground was officially consecrated in the middle of 819 with rituals lasting seven days. He could not stay, however, as he had received an imperial order to act as advisor to the secretary of state, and he therefore entrusted the project to a senior disciple. As many surviving letters to patrons attest, fund raising for the project now began to take up much of Kūkai's time, and financial difficulties were a persistent concern; indeed, the project was not fully realised until after Kūkai's death in 835. Kūkai's vision was that Mt. Kōya was to become a representation of the Mandala of the Two Realms that form the basis of Shingon Buddhism: the central plateau as the Womb Realm mandala, with the peaks surrounding the area as petals of a lotus; and located in the centre of this would be the Diamond Realm mandala in the form of a temple which he named Kongōbu ji ("Diamond Peak Temple"). At the center of the temple complex sits an enormous statue of Vairocana, who is the personification of Ultimate Reality.
Қоғамдық жұмыстар
821 жылы Кукай азаматтық инженерлік жұмысқа кірісіп, Жапониядағы ең ірі суару резервуары болып табылатын Манно суқоймасын қалпына келтіруді қолға алды. Оның басшылығы арқасында бұрын тоқтап қалған жоба сәтті аяқталды және қазір оның айналасындағы көптеген аңыз әңгімелердің бастауы осы оқиғамен байланысты. 822 жылы Кукай бұрынғы император Хейзеи үшін қасиетті дәстүрді өткізді. Сол жылы Сайчо дүние салды.
In 821, Kūkai took on a civil engineering task, that of restoring Manno Reservoir, which is still the largest irrigation reservoir in Japan. His leadership enabled the previously floundering project to be completed smoothly, and is now the source of some of the many legendary stories which surround his figure. In 822 Kūkai performed an initiation ceremony for the ex emperor Heizei. In the same year Saichō died.
Тодзи дәуірі
784 жылы император Канму астананы көшіргенде, ол Нара ғибадатханаларындағы ықпалды буддистердің оның ізінен келуіне рұқсат бермеді. Ол екі жаңа ғибадатхана салдыруға бұйрық берді: Тодзи (Шығыс ғибадатханасы) және Сайдзи (Батыс ғибадатханасы), олар қаланың оңтүстік кіреберісіндегі жолдың екі жағында орналасып, астананы жаман ықпалдардан қорғады. Бірақ, үш он жылға жуық уақыт өткен соң да ғибадатханалар толыққанды аяқталмады. 823 жылы зейнетке шығуға дайындалып жатқан император Сага қоғамдық жұмыстарда тәжірибелі Кукайды Тодзиді басқаруға және құрылыс жобасын аяқтауға шақырды. Сага Кукайға толық еркіндік берді, оның нәтижесінде Тодзи Киотодағы алғашқы Эзотерикалық будда орталығына айналды, сонымен қатар оған сарайға және оның билігіне жақын базаны қамтамасыз етті. Жаңа император, император Юнна (823–833 жылдары) да Кукайға жақсы қанағаттанды. Императордың өтініші бойынша Кукай, сондай-ақ басқа жапон буддист басшылары, буддизмінің осы түрінің сенімдерін, тәжірибелерін және маңызды мәтіндерін баяндаған құжатты ұсынды. Императорлық жарлығында Кукайдың эзотерикалық буддизмінің негіздерін бекіткен Юнна алғаш рет Шингон шү (真言宗) терминін қолданды. Императорлық жарлық Кукайға Шингон мектебі үшін Тодзиді пайдалануға эксклюзивті құқық берді, бұл бұрын ғибадатханалар буддизмнің барлық ағымдарына ашық болған ортада жаңа үрдіс орнатты. Бұл оған ғибадатханада 50 монахты ұстап, оларды Шингон іліміне оқытуға да мүмкіндік берді. Бұл Шингонның тәуелсіз буддалық қозғалыс ретінде қалыптасуының соңғы қадамы болды, ол мемлекеттік бекітумен берік институционалдық негізге ие болды. Шингон заңды күшке енді. 824 жылы Кукай ғибадатхана құрылысына ресми түрде тағайындалды. Сол жылы ол Эдо (Токио) аймағындағы ең көне екінші ғибадатхана – Дзенпуку-джиді салды. 824 жылы ол діни істер жөніндегі кеңсеге де тағайындалды. Офис төрт лауазымнан тұрды, Бас діни қызметкер лауазымы құрметті болып саналды және көбінесе бос тұратын. Согоның нақты басшысы – Дайсозу (大僧都) болды. Кукай Шосозу (小僧都) лауазымына тағайындалды. Император Нинмё (833–850 жылдары) Коя тауына көңіл айту хабарын жіберді, Коя тауының оқшаулануына байланысты байланыс уақытының кешігуіне байланысты кремацияға қатыса алмағанына өкініш білдірді. Алайда, Кукайға дәстүрлі кремация жасалмады, керісінше, оның өсиетіне сәйкес, Коя тауының шығыс шыңында жерленді. "Біраз уақыттан кейін қабір ашылғанда, Кобо Дайши әлі де ұйықтап жатқандай, сыртқы түрі өзгермеген және шашы сәл ұзарған күйінде табылған еді". Аңызға сүйенсек, Кукай өлмеген, бірақ мәңгілік самадхиге (медитациялық трансқа) енген және әлі күнге дейін Коя тауында Майтрея, болашақ Будданың пайда болуын күтіп отыр.
When Emperor Kanmu had moved the capital in 784, he had not permitted the powerful Buddhists from the temples of Nara to follow him. He did commission two new temples: Tō ji (Eastern Temple) and Sai ji (Western Temple) which flanked the road at southern entrance to the city, protecting the capital from evil influences. However, after nearly thirty years the temples were still not completed. In 823 the soon to retire Emperor Saga asked Kūkai, experienced in public works projects, to take over Tō ji and finish the building project. Saga gave Kūkai free rein, enabling him to make Tō ji the first Esoteric Buddhist centre in Kyoto, and also giving him a base much closer to the court, and its power. The new emperor, Emperor Junna (r. 823–833) was also well disposed towards Kūkai. In response to a request from the emperor, Kūkai, along with other Japanese Buddhist leaders, submitted a document which set out the beliefs, practices and important texts of his form of Buddhism. In his imperial decree granting approval of Kūkai's outline of esoteric Buddhism, Junna uses the term Shingon shū (真言宗) for the first time. An imperial decree gave Kūkai exclusive use of Tō ji for the Shingon School, which set a new precedent in an environment where previously temples had been open to all forms of Buddhism. It also allowed him to retain 50 monks at the temple and train them in Shingon. This was the final step in establishing Shingon as an independent Buddhist movement, with a solid institutional basis with state authorization. Shingon had become legitimate. In 824, Kūkai was officially appointed to the temple construction project. In that year he founded Zenpuku ji, the second oldest temple of the Edo (Tokyo) region. In 824 he was also appointed to the Office of Priestly Affairs. The Office consisted of four positions, with the Supreme Priest being an honorary position which was often vacant. The effective head of the Sōgō was the Daisōzu (大僧都). Kūkai's appointment was to the position of Shōsōzu (小僧都). Emperor Ninmyō (r. 833–50) sent a message of condolence to Mount Kōya, expressing his regret that he could not attend the cremation due to the time lag in communication caused by Mount Kōya's isolation. However, Kūkai was not given the traditional cremation, but instead, in accordance with his will, was entombed on the eastern peak of Mount Kōya. "When, some time after, the tomb was opened, Kōbō Daishi was found as if still sleeping, with complexion unchanged and hair grown a bit longer." Legend has it that Kūkai has not died, but entered into an eternal samadhi (meditative trance) and is still alive on Mount Kōya, awaiting the appearance of Maitreya, the Buddha of the future.