Алтын ғимарат: Киотодағы Зен буддалық ғибадатханасы

Кіріспе

Киотодағы дзэн буддалық ғибадатханасы, Жапония, ресми түрде аталған, Киотодағы дзэн буддалық ғибадатханасы. Бұл Киотодағы ең танымал ғимараттардың бірі, жыл сайын көптеген келушілерді қызықтырады. Ол Ұлттық ерекше тарихи орын, Ұлттық ерекше ландшафт ретінде белгіленген және ЮНЕСКО-ның Әлемдік мұра тізіміне енген Ежелгі Киотоның тарихи ескерткіштерінің 17 нысанының бірі.

Тарих

Кинкаку-дзи орны бастапқыда Китаяма дай (北山第) деп аталатын вилла болды, ол күшті мемлекет қайраткері Сайонжи Кинцунеге тиесілі еді. Кинкаку-дзи тарихы 1397 жылға дейін жетеді, осы жылы вилла Саёндзи әулетінен шогун Ашикага Ёшимицу сатып алып, Кинкаку-дзи кешеніне айналдырды. Онин соғысы кезінде (1467–1477) павильоннан басқа кешендегі барлық ғимараттар өртенді. Өртенген соң, 22 жастағы жаңа монах Хаяши Ёкен ғимараттың артындағы Даймон-дзи төбесінде өзін-өзі өлтіруге тырысты. Ол аман қалды және кейін қамауға алынды. Монах жеті жылға бас бостандығынан айырылды, бірақ 1955 жылдың 29 қыркүйегінде психикалық аурулары (құдіретсіздік сезімі және шизофрения) салдарынан босатылды. Ол 1956 жылдың наурыз айында туберкулезден қайтыс болды. Өрт кезінде Ашикага Ёшимицудың түпнұсқа мүсіні өртте жоғалып кетті (қазір қайта жаңартылды). Осы оқиғалардың көркемделген нұсқасы Юкио Мисиманың 1956 жылғы "Алтын павильон" кітабының негізгі тақырыбы болып табылады. Қайта құрылыс түпнұсқаның дәл көшірмесі деп есептеледі, бірақ кейбіреулер түпнұсқа құрылыста осыншама көп алтын жапырақ қолданылғанын күмәнданады. Сонымен қатар, ғимараттың ішкі бөлігі, оның ішінде суреттер мен Ёшимицудың мүсіні де қалпына келтірілді. Соңында, шатыры 2003 жылы жаңартылды. Кинкаку (金閣 – алтын павильон) атауы павильонды жабатын алтын жапырақтан шыққан. Алтынның павильонға қосылуының маңызды себебі оның терең мағынасы еді. Қолданылған алтынның мақсаты – өлімге байланысты кез келген ластануды немесе жағымсыз ойлар мен сезімдерді жеңілдету және тазарту. Алтын жапырақтың символикалық мағынасынан басқа, Муромачи дәуірінде визуалды әсерге көп мән берілді. Ғимараттың үстінде қоладан жасалған хоо (феникс) әшекейі орнатылған. Муромачи дәуірі жапон бақшасын жобалаудың классикалық дәуірі саналады. Осы кезеңде ғимараттар мен олардың айналасы арасындағы байланысқа ерекше мән берілді. Бақша дизайнына минималистік көзқараспен үлкен ландшафттарды кіші масштабта, ғимараттың маңында қайта жаңарту арқылы қол жеткізілді.

The site of Kinkaku ji was originally a villa called Kitayama dai (北山第), belonging to a powerful statesman, Saionji Kintsune. Kinkaku ji's history dates to 1397, when the villa was purchased from the Saionji family by shōgun Ashikaga Yoshimitsu and transformed into the Kinkaku ji complex. During the Ōnin war (1467–1477), all of the buildings in the complex aside from the pavilion were burned down. by a 22 year old novice monk, Hayashi Yoken , who then attempted suicide on the Daimon ji hill behind the building. He survived, and was subsequently taken into custody. The monk was sentenced to seven years in prison, but was released because of mental illnesses (persecution complex and schizophrenia) on 29 September 1955; he died of tuberculosis in March 1956. During the fire, the original statue of Ashikaga Yoshimitsu was lost to the flames (now restored). A fictionalized version of these events is at the center of Yukio Mishima's 1956 book The Temple of the Golden Pavilion, The reconstruction is said to be a close copy of the original, although some have questioned whether such an extensive gold leaf coating was used on the original structure. Additionally, the interior of the building, including the paintings and Yoshimitsu's statue, were also restored. Finally, the roof was restored in 2003. The name Kinkaku (金閣 gold pavilion) is derived from the gold leaf that the pavilion is covered in. Gold was an important addition to the pavilion because of its underlying meaning. The gold employed was intended to mitigate and purify any pollution or negative thoughts and feelings towards death. Other than the symbolic meaning behind the gold leaf, the Muromachi period heavily relied on visual excesses. The building is topped with a bronze hōō (phoenix) ornament. The Muromachi period is considered to be a classical age of Japanese garden design. The correlation between buildings and its settings were greatly emphasized during this period. A minimalistic approach was brought to the garden design by recreating larger landscapes in a smaller scale around a structure.