Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Наритадағы будда ғибадатханасы – Нарита сан (成田山 "Нарита тауы") Шиншо-джи (新勝寺 "Жаңа жеңіс ғибадатханасы") – Жапонияның Чиба префектурасының Нарита қаласының орталығында орналасқан Шингон будда ғибадатханасы. Ол 940 жылы Кобо Дайшидің шәкірті Канчо Дайсодзо құрған. Бұл Жаңа Шингонның (Шинги Шингон 新義真言宗) Чисан тармағының (Chisan ha 智山派) бас ғибадатханасы, үлкен ғимараттар мен аумақтар кешенін қамтиды және Канто аймағындағы ең белгілі ғибадатханалардың бірі. Ол Әкалаға (жапонша: Фудо миоо ("Қозғалмайтын даналық патшасы")) арналған, ол көбінесе семсер мен арқан ұстап, отпен оралып тұрады. Оны көбінесе от құдайы деп атайды, сондықтан оттық рәсімдермен байланысты.
Buddhist temple in Narita, Japan
Narita san (成田山 "Narita mountain") Shinshō ji (新勝寺 "New victory temple") is a Shingon Buddhist temple located in central Narita, Chiba, Japan. It was founded in 940 by Kanchō Daisōjō, a disciple of Kōbō Daishi. It is a lead temple in the Chisan branch (Chisan ha 智山派) of New Shingon (Shingi Shingon 新義真言宗), includes a large complex of buildings and grounds, and is one of the best known temples in the Kantō region. It is dedicated to Ācala (Japanese: Fudō myōō ("Unmovable Wisdom King")) who is usually depicted holding a sword and rope and surrounded by flames. Often called a fire god, he is associated with fire rituals.
Негізін қалау
Ғибадатхана 940 жылы Хэйан астанасынан күш жіберілген армияның Канто айманының қуатты самурайы Таира но Масакадо көтерілісін басудағы жеңісін еске алу үшін салынды. Шингон діни қызметкері Канчо сол армиямен бірге Киотодағы Такао сан Дзинго храмының Гомадо (От шалу залынан) Акаланың мүсінін алып келді. Шингон дінінің негізін қалаушы Кобо Дайшидің өзі осы мүсінді жасап, өз дәуірінде көтерілісті тоқтатуға көмектескен Гома қасиетті от рәсімдерінде қолданған делінеді. 940 жылғы көтеріліс те Канчо сол мүсінмен үш апталық Гома рәсімін аяқтағанда тоқтап қалды. Аңыз бойынша, жеңіске жеткен соң Акаланың мүсіні тым ауыр болып, бастапқы орнына қайтару мүмкін болмады, сондықтан Нарита санында Шиншо джи (Жаңа Жеңіс храмы) деп аталған жаңа ғибадатхана салынды, осы мүсін сол жерде сақтау үшін.
The temple was established in 940 to commemorate the victory of the forces dispatched from the Heian capital to suppress a revolt by the powerful Kantō region samurai, Taira no Masakado. The Shingon priest Kanchō accompanied the force, bringing with him an image of Acala from the Gomadō (Fire Offering Hall) of Takao san Jingo ji in Kyōtō. Shingon founder Kōbō Daishi himself was said to have carved the image and used it in Goma sacred fire rituals that helped stop a rebellion during his era. The rebellion in 940 also came to an end just as Kanchō completed a three week Goma ritual with the same image. According to legend, the image of Acala became too heavy after the victory to move back to its home base, so a new temple on Narita san, named Shinshō ji (New Victory Temple), was built to enshrine it on the spot.
Кеңейту
600 жылдан астам уақыт бойы Нарита-сан 1603 жылы Токугава Иэясу өзінің астанасын Эдоға көшіргенге дейін шалғайдағы, қарапайым, провинциялық ғибадатхана болып қала берді. Иэясу оның абысын буддизмге сендіріп, оны ұстауға жергілікті Сакура доменінің даймиосын тағайындады. Ғибадатханамен байланысты әскери және саяси жетістіктер оған да ұнаған болуы мүмкін, ал ғибадатхананың орналасуы, оның жаңа астанасына бағытталған бақытсыз солтүстік-шығыс жақтан қорғауы, Тендай сектасының бас ғибадатханасы Энриаку-дзидің ескі Хеян астанасы Киотоға қатысты орналасуымен сәйкес келді. Дегенмен, 1655 жылы Токугава Иетсуна оның Бас залын қайта жаңғыртқанға дейін, шогунат ғибадатхананы қолдауға көп көңіл бөлмеді. Қазір сол ғимарат каллиграфия сабақтары үшін пайдаланылады. Шингонның негізін қалаушы Кобо Дайши (Кукай) жапон каллиграфиясымен әйгілі болды. Бірақ Нарита-санды насихаттау және байытуда ең жауапты адам – Ичикава Данжуро I (1660–1704), кабукидің алтын ғасырындағы ең ықпалды актерлердің бірі. Нарита аймағымен байланысы бар бай саудагер отбасында дүниеге келген Данжуро, өзінің отбасының бұрынғы самурай мәртебесін асыл істер атқаратын батыр кейіпкерлерді сомдау арқылы қуанышпен қабылдады, соның нәтижесінде арагото деп аталатын қатал, еркектік стильді дамытты. Ол сондай-ақ, шын ниетпен буддист болды және әсіресе Фудо миооға табынды, ол өзінің ұлы Кузоның аман-есен дүниеге келуіне қарыздар екенін айтты, ол кейін Ичикава Данжуро II (1688–1758) атанды. Кузо 1697 жылы сахнадағы тұңғыш рет қатыгез және сенімді Фудо рөлін ойнады, сол кезде көрермендер ғибадатхана құдайының алдында тұрғандай дұғалар мен сыйлықтар арнады. 1703 жылы Данжуро I Шиншо-дзидегі Фудо туралы тағы бір пьеса жазып, оның басты рөлін өзі сомдады – «Нарита ғибадатханасының Фудо аватарлары», пьесаның ашылуы Эдодағы Нарита-саннан әкелінген қасиетті суреттердің көшпелі көрмесімен (出開帳 degaichō) бірге өтті. Данжуроның зор танымалдылығы және Фудо миоомен Шиншо-дзидегі байланысы, барлық топтардан қарапайым халықты Эдодан Нарита-санға үнемі зыярат етуге итермеледі.
For over 600 years, Narita san remained a remote, humble, provincial temple—until Tokugawa Ieyasu moved his capital to Edo in 1603. Ieyasu himself credited its abbot with converting him to Buddhism, and assigned the local Sakura Domain daimyō to be responsible for its upkeep. The military and political success associated with the temple may also have appealed to him, and the location of the temple, protecting the unlucky northeast approach to his new capital, corresponded to the position of the head temple of the Tendai sect, Enryaku ji, relative to the old Heian capital of Kyoto. However, the shogunate did little to support the temple until Tokugawa Ietsuna reconstructed its Main Hall in 1655. That building now serves as a calligraphy classroom. Shingon founder Kōbō Daishi (Kūkai) was famous for his Japanese calligraphy. But the person most responsible for promoting and enriching Narita san was Ichikawa Danjūrō I (1660–1704), one of the most influential actors of the golden age of kabuki. Born into a wealthy merchant family with ties to the Narita area, Danjūrō relished his family's former samurai status by playing heroic characters doing noble deeds, developing in the process a rough, manly style known as aragoto. He was also a devout Buddhist with a particular devotion to Fudō myōō, to whom he gave credit for the safe birth of his son Kuzō, who went on to become Ichikawa Danjūrō II (1688–1758). Kuzō played such a ferocious and convincing Fudō in his stage debut in 1697 that the audience responded with prayers and offerings as if they were before a temple deity. In 1703, Danjūrō I wrote and starred in another play specifically about the Fudō at Shinshō ji, The Avatars of the Fudō of Narita Temple, whose opening was timed to coincide with the traveling exhibit (出開帳 degaichō) of sacred images from Narita san in Edo. Danjūrō's immense popularity and his attachment to Fudō myōō at Shinshō ji prompted many commoners of all classes to make regular pilgrimages from Edo to Narita san.
Маңызды ғимараттар
Нарита сан ғибадатханасындағы бірнеше құрылымдар Ұлттық маңызды мәдени мүліктер ретінде белгіленген: 1701 жылы салынған және Дайничи Ньорай Буддаға (Ваирокана) арналған Комио до, Шингон буддизмінің басты бейнесі; 1712 жылы салынған үш қабатты, 25 метрлік пагода; 1830 жылы салынған Ниомон есік қақпасы; 1858 жылы салынған Шака до (Шакиямуни залы); және 1861 жылы салынған Гаку до (Вотивтік тақталар залы). Каизан до (Ашық тау залы) Канчо Дайсодзоға ғибадатхананың 1000 жылдығына орай 1938 жылы салынды. Нарита сан паркі (16,5 гектар) 1928 жылы ашылды, ал қазіргі Үлкен бас зал 1968 жылы салынды.
Several of the structures at Narita san temple have been designated National Important Cultural Properties: the Kōmyō dō, built in 1701 and dedicated to the Dainichi Nyorai Buddha (Vairocana), the principal image of Shingon Buddhism; the three storied, 25 meter high pagoda built in 1712; the Niōmon main gate, built in 1830; the Shaka dō (Shakyamuni Hall), built in 1858; and the Gaku dō (Votive Tablet Hall), built in 1861. The Kaizan dō (Open Mountain Hall) shrine to Kanchō Daisōjō was built in 1938, in time for the temple's 1000th anniversary. Narita san Park (16.5 hectares) opened in 1928, the current Great Main Hall dates from 1968,
Тұрақты оқиғалар
Нарита-санның жыл сайынғы маңызды іс-шараларына көптеген адамдар қатысады: қаңтарда Ошогацу, ақпанда Сэцубун, сәуірде тайко барабандары фестивалі, мамыр айында отпен Нох пьесаларын қою, шілдеде Гион фестивалі, тамызда Обон; қарашада Шичигосан; және желтоқсан айының соңында жыл сайынғы амулеттерді өртеу. Адамдар Нарита-сан саябағына ерте көктемде өрік гүлдерін, ал күздің соңында күрделі жапырақтарды тамашалау үшін келеді. Күнделікті Гома рәсімдерінде ағаштан жасалған амулеттер салтанатты түрде өртеледі.
Large crowds attend the major annual events at Narita san: Oshogatsu in January, Setsubun in February, the taiko drum festival in April, firelight performances of Noh plays in May, the Gion Festival in July, Obon in August; Shichigosan in November; and the annual burning of amulets in late December. People come to Narita san Park to view ume blossoms in the early spring and autumn leaves in the late fall. Several times a day, wooden amulets are ceremonially burned in Goma rituals.
Туризм
1603 жылы Токугава сёгундары ұлттық астананы Едоға көшіргеннен бері Нарита-сан жақын маңдағы мегаполистің тұрғындары үшін экскурсиялар мен қасиетті сапарлардың танымал орны болып келді. 1970-ші жылдардың соңында жақын орналасқан Нарита халықаралық әуежайы жапондық әуе трафигінің басты халықаралық торабына айналғаннан кейін, Нарита-сан шетелдік туристерді де қызықтыра бастады, әсіресе ұшулары арасында ұзақ күтіп отыруға мәжбүр болғандарды.
Narita san has been a favorite site for excursions and pilgrimages by citizens of the nearby metropolitan area ever since the Tokugawa shōguns moved the national capital to Edo in 1603. After nearby Narita International Airport became the primary international hub for Japanese air traffic in the late 1970s, Narita san also began to attract increasing numbers of foreign tourists, especially those who have a long layovers in transit.