Британдық Гран-при: Формула-1 тарихы мен қазіргі жағдайы

Кіріспе

Формула 1 Гран-приі – Формула 1 жарысы.

Британдық Гран-при – Motorsport UK ұйымдастырған Ұлыбританияда өткізілетін Гран-при автожарысы. Бірінші рет 1926 жылы Корольдік автомобиль клубы (RAC) өткізген Британдық Гран-при 1948 жылдан бері жыл сайын өткізіліп келеді және 1950 жылдан бері FIA Formula One әлем чемпионатының бір кезеңі болып табылады. 1952 жылы Сильверстоун трассасының жалға алу шарты Британдық жарыс жүргізушілер клубына берілгеннен кейін RAC Сильверстоунда өткізілетін жарыстарды BRDC-ге, ал Айнтриде өткізілетін жарыстарды Британдық автомобиль жарыстары клубына тапсырды. Бұл келісім 1970 жылдардың соңында RAC Моторспорт қауымдастығын құрғанға дейін жалғасты және ол оқиғаның ұйымдастырушылық бақылауын қайта алды. RAC MSA 2019 жылы RAC-тен ресми түрде бөлінген кезде Motorsport UK деп аталды. Қазіргі уақытта Британдық Гран-при Англияның Нортгемптонширдегі Сильверстоун ауылының маңында орналасқан Сильверстоун трассасында өткізіледі. 2019 жылғы жарыс 1950 жылғы F1 маусымының бастапқы кезеңінен бері жарыстың әлем чемпионаты ретінде 70-ші рет өткізілді, ал Сильверстоун қаласында әлем чемпионатының 53-ші кезеңі болды. Британдық жарыс Формула 1 әлем чемпионатының ең көне жарысы болып табылады, себебі 1950 жылы Сильверстоундағы жарыс 1950 жылғы F1 маусымының бірінші кезеңінің бірінші жарысы болды. Ол және Италия Гран-приі – чемпионат өткізілген барлық маусымдарда өткен Formula One әлем чемпионатының жалғыз Гран-приі. Британдық Гран-при 1926 және 1927 жылдары Дүниежүзілік өндірушілер чемпионатының кезеңі болды, бірақ Еуропа чемпионатының кезінде ешқашан өткізілген жоқ. 1950-1977 жылдар аралығында бес рет Еуропалық Гран-при деп аталды, бұл атақ әр жылы Еуропадағы бір Гран-при жарысына берілетін құрметті марапат болды. 1926 жылдан бері барлық Британдық Гран-прилер Англияда өткізілді, онда британдық автожарыстар индустриясы негізінен орналасқан. Жарыс кем дегенде 2034 жылға дейін Сильверстоун трассасында өтеді.

The British Grand Prix is a Grand Prix motor racing event organised in the United Kingdom by Motorsport UK. First held by the Royal Automobile Club (RAC) in 1926, the British Grand Prix has been held annually since 1948 and has been a round of the FIA Formula One World Championship every year since 1950. In 1952, following the transfer of the lease of the Silverstone Circuit to the British Racing Drivers' Club, the RAC delegated the organisation of races held at Silverstone to the BRDC, and those held at Aintree to the British Automobile Racing Club. This arrangement lasted until the RAC created the Motor Sports Association in the late 1970s and it reclaimed organising control of the event. The RAC MSA was renamed Motorsport UK in 2019 when it formally split from the RAC. The British Grand Prix is currently held at the Silverstone Circuit near the village of Silverstone in Northamptonshire in England. The 2019 event was the 70th time that the race had been run as a World Championship event since the inaugural season in F1 season of 1950, and the 53rd time that a World Championship round had been held at Silverstone. The British race is the oldest in the Formula One World Championship calendar as the 1950 race at Silverstone was round one of the first championship season in F1 season of 1950. It and the Italian Grand Prix are the only two Formula One World Championship Grands Prix that have been staged during every season that the championship has been held. The British Grand Prix was a round of the World Manufacturers' Championship in both 1926 and 1927, but was never held during the existence of the European Championship. It was designated the European Grand Prix five times between 1950 and 1977, when this title was an honorary designation given each year to one Grand Prix race in Europe. All British Grands Prix dating back to 1926 have been held in England, where the British motor racing industry is primarily located. The event is due to take place at Silverstone Circuit until at least 2034.

Бруклендс (19261927)

Бруклендс овалы 1907 жылы британдық астана Лондонның сыртында орналасқан Суррейдегі Вейбридждің жанында салынды. Бұл алғашқы мақсатты түрде салынған автожарыс алаңы, сондай-ақ Ұлыбританиядағы алғашқы әуежайлардың бірі болды. Гран-при автожарыстары алғаш рет 1926 жылы Ұлыбританияға келді, Генри Сегревтің 1923 жылғы Франция Гран-присі мен келесі жылғы Сан-Себастьян Гран-присінде жеңіске жеткенінен кейін, екеуі де Sunbeam Grand Prix машинасымен өткізілді. Бұл спортқа ел ішінде қызығушылықты арттырып, AIACR-ға британдық автоөнеркәсібінің жетістіктері халықаралық Гран-при автожарысын өткізу құрметіне лайық екенін көрсетті. Бірінші Ұлыбритания Гран-приі (ресми түрде Корольдік Автомобиль Клубының Гран-приі деп аталады) 1926 жылдың 7 тамызында Бруклендсте өтті және Роберт Сенешаль мен Луи Вагнер Delage 15 S 8 машинасымен жеңіске жетті. RAC-тің екінші Гран-приі де Бруклендсте, 1927 жылдың 1 қазанында өтті, және оны тағы да Delage 15 S 8 жеңіп алды, бұл жолы Роберт Бенуа басқарды. Чемпионатқа кірмейтін бірнеше жарыс Донингтон Гран-приі деп аталды, олар Дербидің жанындағы Лестерширдегі Донингтон паркінде 1937 және 1938 жылдары өткізілді, бұл жарыстарға еуропаның ең үздік командалары қатысты, онда неміс Mercedes және Auto Union командалары басымдық танытты. Неміс Бернд Роземайер және италиялық Тацио Нуволари (екеуі де ортада қозғалтқышы бар Auto Union машиналарын басқарды) 1937 және 1938 жылдары осы жарысты жеңіп алды, бірақ жарыстарды Корольдік Автомобиль Клубы емес, Дерби және аудандық мотор клубы ұйымдастырғандықтан, оларға көбінесе "Британ Гран-приі" деген атақ берілмейді.

Сильверстоун (1948-1954 жылдар)

Бруклендс Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуынан ауыр зардап шекті, нәтижесінде трасса тасталып кетті. Көптеген жаңа британдық трассалар қолданыстан шыққан Корольдік әуе күштерінің әуежайларының орнында салынды, ал Англияның орталық бөлігіндегі Нортгемптоншир және Букингемшир шекарасында орналасқан Сильверстоун, Лондон мен Бирмингем (соңғысы Ұлыбританияның автомобиль өндірісінің астанасы) арасында тең қашықтықта болды. Ол өзінің алғашқы жарысын – 1948 жылғы 2 қазандағы Корольдік автомобиль клубының халықаралық Гран-приін өткізді, оны итальян Луиджи Виллорези Maserati көлігімен жеңіп алды. 1949 жылы трасса күрт өзгертіліп, өте жылдам етуге қол жеткізілді және ондаған жылдар бойы осы конфигурацияда сақталды. 1950 жылы Жүргізушілердің әлем чемпионаты енгізілді, ал 1950 жылғы Британ Гран-приі жаңа ережелермен және Еуропада өткен тағы 6 жарыспен бірге бірінші Формула-1 әлем чемпионаты жарысы болды. Бұл жарысты Alfa Romeo жүргізушісі Джузеппе "Нино" Фарина жеңіп алды. Жарысқа патша Георг VI да қатысты. 1951 жылғы жарыс ерекше қызығушылық тудырды, себебі бұл Alfa Romeo жеңбеген алғашқы Формула-1 жарысы болды. Отын көп жұмсайтын итальяндық көліктер Аргентиналық Хосе Фройлан Гонсалестің отынды тиімдірек пайдаланатын Ferrari көлігімен жеңіліп қалды – бұл атақты Scuderia үшін Формула-1-дегі тұңғыш жеңіс болды. 1952 жылғы жарысқа дайындық барысында Абби мен Вудкот арасындағы ескі пит-стоптар тасталып, бұзылды. Вудкот және Копсе бұрыштары арасында жаңа пит-стоп кешені салынды. Альберто Аскари осы және келесі жылғы жарыстарда басымдық танытты, ал Гонсалес 1954 жылы Ferrari көлігімен тағы да жеңіске жетті.

Сильверстоун мен Эйнтри (1955-1962 жылдар)

1955 жылы Формула-1 циркі Ливерпульдің жанындағы Гранд-Нэшнл ат жарысы трассасында орналасқан Сильверстоун мен Эйнтри трассаларын кезекпен пайдалана бастады. «Мерседес» жүргізушілері Хуан Мануэль Фангио және жергілікті фаворит Стирлинг Мосс жеңіске үміттене отырып, Эйнтриге келді. Олар стартта көшбасшылыққа шықты, екеуі де күшті бәсекелестікке түсті, Мосс 26-шы айналымда Фангиодан өтті және біраз уақыт көш бастады; бірақ Фангио қарсы шабуыл жасап, соңғы айналымның соңғы бұрылысында Мосты озуға жақын болды, барлығы Фангио Мосты шақырған жеңіс туымен озатынына сенімді болды. Бірақ ол олай істемеді, және Мосс өз отанындағы алғашқы Формула-1 жарысын жеңді. Кейін Мосс Фангиодан: «Мені өткізіп жібердің бе?» деп сұрады, ал аргентиналық: «Жоқ. Сол күні сен менің үстімде тұрдың» деп жауап берді. «Мерседес» 1-2-3-4 нәтижемен финиш сызығын кесті, неміс Карл Клинг және итальяндық Пьеро Таруффи 3-ші және 4-ші орындарды иеленді. Жұп сандардағы жылдары жарыс Сильверстоунда, ал тақ сандардағы және 1962 жылы Эйнтриде өтті. 1956 жылы Фангио «Феррари» көлігімен жеңіске жетті, ал 1957 жылы Мосс «Ванвалл» көлігімен тағы да жеңіске қол жеткізді; ол ауруға шалдыққан командаласы Тони Брукстің көлігін алып, жеңіс үшін күшпен өтті. Бұл британдық құраманың тұңғыш Гран-при жеңісі болды. Көп ұзамай Формула-1 командаларының басым бөлігі британдық болып бақты. 1958 жылы Питер Коллинс «Феррари» көлігімен жеңіске жетті, ал Берни Экклстоун «Коннот» көлігімен қатысты, бірақ оның көлігін Джек Фэйрман жүргізді, ал 1959 және 1960 жылдары австралиялық Джек Брэбхэм ортада қозғалтқышы бар «Купер» көлігімен жеңіске жетті. Эйнтридегі соңғы жарыс 1962 жылы өтті, онда британдық Джим Кларк өзінің алғашқы 5 британдық Гран-присін жеңіп алды; Эйнтри 1964 жылы жабылды.

Сильверстоун және Брэндс Хэтч (1963-1986)

1964 жылы Лондонның оңтүстігінде, Кенттегі ежелгі орманның ішінде орналасқан Брэндс-Хатч трассасында Формула-1 жарысы тұңғыш рет өтті. Трасса 1950 жылдардың басында салынды және 1960 жылы жаңа Гран-при жолымен кеңейтілді. Сильверстоун тақ жылдары Британ Гран-приін қабылдаса, Брэндс-Хатч жұп жылдары қабылдады. Сильверстоун сияқты, бұл трасса да жүргізушілерге ұнады, бірақ Нортгемптонширдің тегіс трассасы мен Эйнтриден айырмашылығы, Брэндс-Хатч көптеген қисайған бұрыштар мен әртүрлі биіктіктерге ие болды. Кларк 1964 жылы және келесі жылы да жарысты жеңіп алды. 1967 жылы Кларк тағы да үстемдік танытты, ал 1968 жылы Lotus-тағы швейцариялық Джо Сифферт пен Ferrari-дегі жаңа зеландиялық Крис Амон арасындағы айқас болды; Сифферт жарысты жеңіп, Формула-1-дегі екі жеңісінің біріншісін алды. 1969 жылы жергілікті сүйікті Джеки Стюарт пен австриялық Йохан Риндт арасындағы тағы бір қызықты жарыс болды, бірақ Риндттің артқы қанаты зақымданып, жөндеу үшін пит-стопқа кіруге мәжбүр болды; Стюарт Кен Тиррелл үшін Ford/Cosworth қозғалтқышы бар Matra-ны жүргізіп, жеңіске жетті. 1970 жылы Риндт жарыстың соңында Брабхамның отыны бітіп қалғандықтан жеңіске жетті, ал 1971 жылы Стюарт Tyrrell-де тағы да жеңіске жетті (Кен Тиррелл өз машиналарын жасауды бастады). 1973 жылы Вудкотте алғашқы айналымда үлкен апат болды, нәтижесінде 11 машина, оның ішінде барлық үш Surtees машинасы жарыстан шықты. Өлім қорбаны болғандар мен өрт болған жоқ, ең жаман жаңалық Андреа де Адамичтің мансабын аяқтаған білезік жарақаты болды. 1974 жылы австриялық Ники Лауда Ferrari-де жарысқа үстемдік етті, бірақ артқы дөңгелектің тесілуі оның машинасын баяулатты, ал бәсекелестері Джоди Шектер мен Эмерсон Фиттипальди Лауданы озып, 1-ші және 2-ші орындарды иеленді. 1975 жылы Вудкоттеге жоғары жылдамдықты бұрылыста машиналарды баяулату үшін шикана қосылды; жаңбыр трассаға түскенде Шектер мен британдық Джеймс Хант сияқты бірнеше жүргізушілер сол бұрылыста трассадан шығып кетті; Фиттипальди жарыс қысқартылғаннан кейін жеңіске жетті. 1976 жылы Брэндс-Хатч трассасында да өзгерістер болды, соның ішінде қауіпті Пэддок Хилл бұрысын сәл жұмсарту, Оңтүстік жағалау бұрысын ұзақ тігіс емес, сол жаққа бұру және төменгі тігісті оңтүстікке жылжыту арқылы шұңқырлар мен падок аумағын кеңейту. Бұл жарыс өте даулы болды; жергілікті сүйікті Хант жарысты жеңіп алды, бірақ кейіннен Ferrari және басқа командалар Хант жарыстың бірінші айналымын аяқтамағаны туралы наразылық білдіргеннен кейін дисквалификацияланды; жеңіс екінші орындағы Лаудаға бұйырды. 1977 жылы Хант ешқандай даусыз жеңіске жетті, ал екі жылдан кейін Формула-1 Сильверстоунға оралғанда, австралиялық Алан Джонс өзінің ground effect Williams-те трасса рекордынан 6 секундтан астам уақыт ішінде айналды. Оның командаласы Клей Регаццони жарысты жеңіп алды, бұл Williams-тың алғашқы Формула-1 жеңісі болды. 1980 жылы Джонс Жак Лаффит пен Дидье Пиронидің Ligier машиналары зейнеткерлікке шыққаннан кейін жеңіске жетті; ал 1981 жылы француздық жас жұлдыз Ален Прост өзінің Renault-да жарыстың басында үстемдік танытты; Вудкотт шиканасында канадалық Жилль Вильнёвтің апаты болды, ол британдық Джон Уотсонды тоқтатты; бірақ Уотсон бірнеше машинаны озып өтіп, жарысты жеңіп алды; бұл толық көміртекті шассиі бар машинаның алғашқы жеңісі болды. 1982 жылы стартқа дайындықтанған Кеке Росберг Williams-тағы проблемаларға байланысты соңғы қатардан бастауға мәжбүр болды және ол оны жоғары көтеріп, көшбасшылар қатарына жетті; бірақ ол жарыстан шықты, ал британдық Дерек Уорвик өзінің қаржысы жеткіліксіз Toleman-да тағы да керемет өнер көрсетті; ол Пирониді 2-ші орынға озып өтті, бірақ содан кейін білігі бұзылып жарыстан шықты; жеңіс австриялық Лаудаға бұйырды. 1983 жылы Прост өзінің бес Британ Гран-приінің біріншісін жеңіп алды және турбоқозғалтқышты Lotus-та алғашқы жарысында британдық Найджел Манселлдің керемет өнері болды, ол 16-шы орыннан басталып, 4-ші орынға жетті. Лауда 1984 жылы Брэндс-Хатчта тағы да жеңіске жетті, осы кезде FISA президенті Жан Мари Балестр Тиррелл командасының отын ережелерін бұзғандықтан сол жылғы чемпионаттан шеттетілетінін жариялады, ал Боттом-Бендтегі үлкен апаттан кейін қайта басталған жарыс одан да көп дау тудырды; Прост пен Лауда бірінші жарыстың соңғы айналымында бразилиялық Нельсон Пикеді озып өтті, бірақ Пике екі McLaren жүргізушісінің алдында старт алды; ережелер бойынша жарысты қайта бастау алдындағы орналасу екі айналым бұрын анықталуы керек болды; және ашуланған Прост өзінің отандасы Балестрге қатысты сөздерін айтты. 1985 жылы Кеке Росберг жарысқа іліккенде 17 жыл бойы Формула-1 квалификациясының рекордын жаңартты, ол Сильверстоун трассасындағы ең жылдам уақытты көрсетті, ол өте жылдам трасса болғандықтан, жылдамдық артып, машиналар 1 минуттың төменгі шегінде айналып өтетін болды. Жарыс қызықты болды, бразилиялық жас жұлдыз Айртон Сенна 4-ші орыннан керемет старт алып, бірінші бұрылыста көшбасшы болды. Ол жарыстың соңына дейін жетекке шықты, бірақ оның машинасы отыны бітіп бара жатқанда Прост оны қысымға алды; Сенна ақырында отыны бітіп қалды, ал Прост жеңіске жетті. 1986 жылы Манселлдің жеңіске үміткер болуына байланысты көп көрермен жиналды; оның жаңа танымал болуы және бәсекеге қабілетті командадағы орны Британ Гран-приіне бірнеше жыл бойы көп көрермен жиналуына көмектесетін еді. Бұл жарыста 42 жастағы Жак Лаффит бірінші бұрылыста апатқа ұшырап, тосқауылға соқтығысты, екі аяғын сындырып, Формула-1 мансабын аяқтады. Манселлдің машинасы бірінші жарыстың басында бұзылып, командаласы Пикедің қосалқы машинасына отырып, жарысты жеңіп алды; бірақ бұл Брэндс-Хатчтағы соңғы Формула-1 жарысы болды. Көптеген адамдар трассаның кішкентайлығына байланысты машиналардың жылдамдығына алаңдады; әсіресе өткен жылы Брэндс-Хатчта өткен Еуропа Гран-приі. Оңтүстік ағылшын трассасы бұл машиналармен қатар өте жылдам болып бара жатты, сонымен қатар, стартқа дайындықтанған Пикедің орташа уақыты 1 минут 6 секундты құрады, ал 1976 жылы ол 1 минут 20 секундты құрады. Бірақ Брэндс-Хатчтың құлдырауының басқа себептері де болды: сол кездегі халықаралық моторспорт басқару органы, Fédération Internationale du Sport Automobile (FISA), Гран-приі үшін бір трассаға ұзақ мерзімді келісімшарттар саясатын енгізді. Брэндс-Хатч нашар жабдықталған трасса ретінде қарастырылды, және трассаның көп бөлігі өте ескі орманның ішінде орналасқандықтан, онда кеңейтуге және қауіпсіздікке қажетті кеңістік болмады, бұл Сильверстоунның артықшылығы болды. Сильверстоун мен BRDC 1987 жылдан 1993 жылға дейін жалғасатын жеті жылдық келісімшартқа қол қойды.

1964 saw the first Formula One race at the southern English circuit known as Brands Hatch, located in ancient woodlands in Kent, just outside London. The track was built in the early 1950s and had been extended in 1960 to include the new Grand Prix course. Silverstone hosted the British Grand Prix in odd numbered years and Brands Hatch in even numbered years. Like Silverstone, the circuit was popular with drivers, and unlike the flat Northamptonshire circuit and Aintree, Brands Hatch had many cambered corners and varying elevation. Like the year before at Silverstone, Clark won the 1964 race and the next year's race. 1967 saw Clark take yet another dominant win, and 1968 saw a monumental battle between Swiss Jo Siffert in a Lotus and New Zealander Chris Amon in a Ferrari; Siffert won the race, his first of two victories in F1 on the circuit where he would lose his life in a non championship race three years later. 1969 saw another big battle between home favourite Jackie Stewart and Austrian Jochen Rindt, that went on for a while; although Rindt had a loose rear wing and had to come into the pits to get it repaired; Stewart took the chequered flag driving a Ford/Cosworth powered Matra for Ken Tyrrell. Rindt won the 1970 event at the expense of Brabham running out of fuel at the end of the race, and 1971 saw Stewart win again in a Tyrrell (Ken Tyrrell had started building his own cars). 1973, however, saw a huge first lap accident at Woodcote that took out 11 cars, including all three works Surtees cars. Amazingly, there were no deaths or any fires and the worst news was that Andrea de Adamich received career ending ankle injuries. 1974 saw Austrian up and comer Niki Lauda dominate the race in his Ferrari, however, a rear tire puncture slowed his car and rivals Jody Scheckter and Emerson Fittipaldi passed Lauda to take 1st and 2nd. 1975 saw a chicane added to Woodcote to slow cars going through the very high speed corner; and this was another race of variables as a rainstorm hit the track and a number of drivers including Scheckter and Briton James Hunt hydroplaned off the track at the same corner; Fittipaldi won the race after it was called short. 1976 also saw changes to Brands Hatch including making the fearsome Paddock Hill bend a bit tamer, South Bank corner more of a left hand apex rather than a long hairpin and moving Bottom Straight further south so that the pits and paddock area could be expanded. This race proved to be very controversial; as home favourite Hunt won the race but was later disqualified following a protest from Ferrari and other teams about Hunt not completing the first lap of the race; and the victory went to second placed Lauda. 1977 saw Hunt take victory without any controversy and when F1 returned to Silverstone two years later, Australian Alan Jones lapped the circuit more than 6 seconds inside the lap record in his ground effect Williams. His teammate Clay Regazzoni won the race, Williams's first F1 victory. 1980 saw Jones win after the Ligiers of Jacques Laffite and Didier Pironi retired; and 1981 saw French rising star Alain Prost thoroughly dominate the first part race in his Renault; and there was an accident involving Canadian Gilles Villeneuve at the Woodcote Chicane which held up Briton John Watson; but Watson passed several cars and won the race; the first for a car with an all carbon fibre chassis. 1982 saw polesitter Keke Rosberg having to start from the back due to problems with his Williams and he began a charge that brought him far up the field; but he retired, and there was another spectacular showing from Briton Derek Warwick in his underfunded Toleman; he managed to pass Pironi for 2nd, but he also retired with a broken driveshaft; the victory went to Austrian Lauda. 1983 saw Prost win his first of five British Grands Prix and a spectacular performance from Briton Nigel Mansell in his first outing in a turbocharged Lotus, he started 16th and finished 4th. Lauda won again at Brands Hatch in 1984, during which FISA president Jean Marie Balestre announced that the Tyrrell team was to be excluded from that year's championship for fuel irregularities, and the restarted race after a huge accident at Bottom Bend caused more controversy; Prost and Lauda had passed Brazilian Nelson Piquet on the last lap of the first race, but Piquet started in front of the two McLaren drivers; regulations dictated that the positions were on the grid were to be determined two laps before the restart was called; and an irate Prost made scathing comments about his countryman Balestre. 1985 was to see Keke Rosberg set the all time Formula 1 qualifying lap record for 17 years after posting a fastest qualifying time for the race with an average speed of Silverstone, which was already a very fast circuit, was becoming faster and faster and the cars were lapping the circuit in the low 1 minute range. The race was an exciting one with Brazilian rising star Ayrton Senna making a great start from 4th and taking the lead by the first corner. He led until late in the race when his car was running out of fuel while Prost was pushing him hard; Senna eventually ran out of fuel and Prost went on to take victory. 1986 saw a huge crowd thanks to Mansell being a favourite to win; his newly found fame and place in a competitive team would help the British Grand Prix to see huge crowds for several years. This race saw 42 year old Jacques Laffite get involved in a first corner accident and slam head on into the barriers, breaking both his legs and ending his Formula One career. Nigel Mansell, whose car broke at the start of the first race, got into his teammate Piquet's spare car and won the race; although this was the last F1 race at Brands Hatch. A number of people had concerns about the speeds of the cars on the small track; particularly the European Grand Prix held at Brands Hatch the previous year. The southern English circuit was getting to be very fast now with these plus, cars, pole sitter Piquet's average qualifying speed was and his lap time was in the 1 minute 6 second range, compared to the 1 minute 20 second range in 1976. But Brands Hatch's demise was for other reasons: the international motorsports governing body at the time, Fédération Internationale du Sport Automobile (FISA), had instituted a policy of long term contracts for one circuit per Grand Prix. Brands Hatch was perceived as a poorer facility, and considering most of the track was located in a very old forest it did have very little run off and room to expand, something Silverstone had in acres. Silverstone and the BRDC had signed a seven year contract with Formula 1 and FISA at some point in 1986, to run from 1987 to 1993.

Сильверстоунның эволюциясы (1987 жылдан қазіргі уақытқа дейін)

1987 жылы Сильверстоун трассасы өзгертілді; Вудкот шиканасы енді пайдаланылмады және Вудкоттан бұрын Ферма түзуінде жаңа сол және оң шикана салынды. Брендс-Хатч сияқты, Сильверстоун трассасының орналасуы да 1949 жылдан бері көбінесе өзгерген жоқ. Трасса әлі де жылдам болды, және Манселл Пикеттен (ол жарыстың барлығын бір жиын дөңгелектермен аяқтауға шешім қабылдаған) қуып жете бастады, британдық пилот 11 рет төңкеріліс рекордын жаңартты, Пикетті қуып жеңіп алды; Сильверстоун көрермендері қатарларын бұзып, жарыс аяқталғаннан кейін трассаға жүгірді; бұл Манселлдің келесі 5 жылындағы драматикалық оқиғаларының бастауы болды. 1988 жылы Сенна жаңбырға толы жарыста жеңіске жетті, ал Манселл Сеннаны қуып жете алу үшін көп машинаны озуға тырысып, өте қарқынды жүргізіп екінші орынды иеленді; бұл Манселлдің сол маусымдағы екі жарысының бірі болды. 1989 жылы Прост командаласы Сенна Бекеттс бұрышында сырғып кеткеннен кейін McLaren үшін жеңіске жетті; Манселл Ferrari үшін қайтадан екінші орынды алды; жарыстан кейін Сильверстоун, Формула 1 күнтізбесіндегі ең жылдам трасса, кең ауқымды өзгерістерге ұшырайтыны шешілді, және жоба 1991 жылы аяқталуға тиіс болды. 1990 жылғы Гран-при жоғары жылдамдықтағы трассадағы соңғы жарыс болды; Манселл жарыстың көп бөлігінде жетекке шығып, қарқынды жүргізді; бірақ қоробка-айырдың (gearbox) ақаулары оны зейнетке шығуға мәжбүр етті, ол қолғаптарын көрермендерге лақтырып, зейнетке шығатынын жариялады, бірақ бұл шешімін кейіннен қайтарып алды; және ол келесі екі жарыста Williams үшін тиімді түрде үстемдік танытты. Трасса енді техникалық жағынан жақсартылып, 15 пайызға баяулады және Копстен басқа барлық бұрыштар өзгеше болды. Сондай-ақ, бұл пит-стоп алдындағы ішкі аймақты қамтыды. 1992 жылдан кейін Манселл Ф1-ден зейнеткерлікке шықты, ал 1993 жылы Williams-тың жаңа пилоты Деймон Хилл жарыстың көп бөлігін жетектеді, бірақ оның қозғалтқышы жарылып, Хиллдің француз әріптесі Ален Прост мансабындағы 50-ші Гран-при жеңісін тойлады. 1994 жылы Имоладағы трагедиялық оқиғалардан кейін, жарысқа 6 апта қалғанда Абби бұрышында шикана орнатылды, ал Стоу бұрышы айтарлықтай баяулады. Хилл бұл жарыста жеңіске жетті, бірақ оның екі дүркін әлем чемпионы әкесі Грэм ешқашан жеңіске жетпеген. 1995 жылы тағы бір британдық пилот Джонни Герберт өзінің Benetton командасымен жеңіске жетті. 1996 жылы трассада өзгерістер енгізіліп, Стоу бұрышы 1991 жылғы дизайнына жақын қалпына келтірілді, ал 1999 жылғы жарыста екі дүркін әлем чемпионы Майкл Шумахер Стоуда ауыр апатқа ұшырады; ол аяғын сындырып, көптеген жарыстарды өткізіп жіберді, бұл оны чемпионат үшін күрестен шығарды. 2002 жылы Британдық Гран-приді Брэндс-Хэтчке қайтаруға әрекеттер жасалды, бірақ бұл жоспар іске аспады. 2003 жылғы жарысты дін қызметкері Корнелиус Хоран бұзды, ол жарыс кезінде Hangar Straight-ке жүгіріп кірді, ал машиналар оған жоғары жылдамдықпен келе жатты. Маршалдар оны өзіне немесе басқаларға зиян келтірместен трассадан шығарып алды, кейін ол тұтқындалды; бразилиялық Рубенс Барричелло жарысты Ferrari үшін жеңіп алды. 2003 жылы Сильверстоунның иелері, Британдық жарыс жүргізушілер клубы (BRDC) мен Формула 1 билігі арасындағы трассаның жақсартуларын қаржыландыру мәселесі жарыстың болашағына күмән тудырды. 2004 жылдың қазан айында Британдық Гран-при 2005 жылғы алдын ала жарыс кестесінен шығарылды, өйткені BRDC Берни Экклстоун талап еткен жарыс ақысын төлеуден бас тартты. Алайда, BRDC, Экклстоун және Формула 1 конструкторлары арасындағы бірнеше айлық келіссөздерден кейін, Гран-приді 2009 жылға дейін Сильверстоун қаласында өткізу туралы келісімге қол жеткізілді. 2008 жылы британдық Льюис Хэмилтон McLaren үшін нөсер жаңбырда жеңіске жетті. Формула 1-де Хэмилтон мен Дженсон Баттонның қатысуы және табысы Сильверстоун трассасында Найджел Манселлдің кезінен бері көре алмаған үлкен көрермендерді тартуға көмектесті. 4 шілдеде Донингтон Паркқа 2010 жылдан бастап 10 жыл бойы Британдық Гран-приді өткізу құқығы берілгені хабарланды. Алайда, Донингтон жарысты өткізу үшін қажетті қаржыны қамтамасыз ете алмады, ал оның келісімшарты 2009 жылдың қараша айында тоқтатылды. 2009 жылдың 7 желтоқсанында Сильверстоун 2010 жылдан бастап Британдық Гран-приді өткізу үшін 17 жылдық келісімшартқа қол қойды. 2010 жылғы жарыста жаңа трасса конфигурациясы қолданылды, жаңа "Арена" орналасуы пайдаланылды. 2011 жылы Клуб пен Абби бұрыштары арасында жаңа пит-стоп кешені салынды, соның нәтижесінде старт/финиш сызығы жылжытылды. Сильверстоун әлі де Формула 1 машиналары үшін орташа жылдамдығы жоғары жылдамдықтың өте жылдам трассасы болып табылады; F1 күнтізбесіндегі ең жоғары орташа жылдамдықтардың бірі. 2017 жылы жергілікті батыр Льюис Хэмилтон Сильверстоундағы өз үй жарысындағы алғашқы – және 2023 жылға дейін жалғыз – "Гранд слэм" жетістігіне қол жеткізді. 2019 жылғы жарыста Шарль Леклер мен Макс Ферстаппен арасында қызықты күрес болды, нәтижесінде Леклердің командаласы Себастьян Феттель де бәсекеге қосылды; Феттель тежегішін күйдіріп, Ферстаппенмен соқтығысып, оларды қиыршық тасқа (gravel) жіберді. 2020 жылы Хэмилтон тесілген дөңгелекпен алтыншы Британдық Гран-при жеңісіне жетті. 2021 жылғы жарыста Хэмилтон Копсе бұрышында старттан шыққан Ферстаппенмен соқтығысты, нәтижесінде Red Bull пилоты қабырғаға ұшты. Келесі жылы да бір машина қабырғаға соқтығысты; бұл жолы Пьер Гасли мен Джордж Расселдың қатысуымен болған оқиғадан кейін Чжоу Гуаньюдің Alfa Romeo машинасы старт/финиш түзу бойында аударылды. Жарыста Ferrari пилоты Карлос Сайнс Жр. өзінің Формула 1 мансабындағы алғашқы жеңісін тойлады. 2017 жылдың 11 шілдесінде Сильверстоун иелері BRDC келісімшарттарындағы бұзу тармағын белсендірді, егер жаңа келісімге қол қойылмаса, 2019 жыл Британдық Гран-при Сильверстоунда өткізілген соңғы жарыс болады дегенді білдірді. Алайда, 2019 жылдың шілдесінде, 2019 жылғы жарысқа бірнеше күн қалғанда, Сильверстоун Британдық Гран-приді кемінде 2024 жылға дейін қабылдауға келісімшарт жасады. 2022 жылдың қыркүйегінде Сильверстоун 2023 жылғы Британдық Гран-приге билет сатудың бастапқы кезеңінде сынға ұшырады. Трасса бағаның динамикалық өзгерісін енгізді, бағалар сұранысқа байланысты 90 секунд сайын жаңартылды, содан кейін жанкүйерлерді сату басталғанда онлайн билет жүйесіне дереу кіруге шақырып, бағаның өсуіне және билет сату веб-сайтының құлауына әкелді. Сильверстоун сатуды тоқтатуға және жанкүйерлерден кешірім сұрауға мәжбүр болды. 2024 жылдың 8 ақпанында Сильверстоун мен Формула 1 Британдық Гран-приді 2034 жылға дейін өткізу келісімшартын ұзартты.

1987 saw Silverstone modified; the Woodcote chicane was no longer used and a new left right chicane was built on the Farm Straight just before Woodcote. Silverstone's layout, like Brands Hatch, had changed little since 1949. The circuit was still fast, and it saw Mansell charge after Piquet (who had decided to run the whole race on one set of tyres) and the British driver broke the lap record 11 times, caught and passed Piquet and took victory; the Silverstone crowd broke ranks and ran onto the circuit after the race was over; this was to start a number of dramatic events surrounding Mansell for the next 5 years. 1988 saw Senna win a rain soaked event, and Mansell finished 2nd after driving very hard and passing many cars to attempt to catch Senna; this was one of Mansell's two race finishes that season. 1989 saw Prost win in a McLaren after his teammate Senna went off at Becketts; Mansell finished 2nd again driving for Ferrari; and sometime after the event, it was decided that Silverstone, the fastest circuit on the Formula One calendar, was to be heavily modified, and the project would be completed for 1991. The 1990 Grand Prix was the last motor race on the high speed circuit; and Mansell drove hard and led a lot of the race; but gearbox problems eventually forced him to retire, where he threw his gloves into the crowd and announced that he was going to retire, a decision that he would later take back; and he effectively dominated the next two events, driving for Williams. The circuit was now more technical, 15 percent slower and every corner on the circuit except Copse was different. It also included an infield section right before the pits. After 1992, Mansell had retired from F1, and 1993 saw new Williams driver Damon Hill lead much of the race until his engine blew up, and Hill's French teammate Alain Prost took his 50th career Grand Prix win. After the tragedies of Imola in 1994, a chicane was installed at the flat out Abbey corner 6 weeks before the event was due to take place and Stowe corner was slowed considerably. Hill won the event, something his double world champion father Graham never did. 1995 saw another British driver, Johnny Herbert, take victory in his Benetton. 1996 saw further changes to the circuit, where Stowe was more or less restored to its 1991 design, and the 1999 event saw double world champion Michael Schumacher crash heavily at Stowe; he broke his leg, missed many races and this put him out of championship contention. There were attempts to bring the British GP back to Brands Hatch for 2002, but this never materialised. The 2003 event was disrupted by a defrocked priest, Cornelius Horan, who ran onto the Hangar Straight during the race while cars were coming at him at over Marshals were able to get him off the track before he hurt himself or anyone else and he was later arrested; Brazilian Rubens Barrichello won the race for Ferrari. A dispute between Silverstone's owners, the British Racing Drivers' Club (BRDC), and the Formula One authorities in 2003 over the funding of necessary improvements to the track's facilities led to doubts over the future of the race. In October 2004 the British Grand Prix was left off the preliminary race schedule for 2005 because the BRDC refused to pay the race fee demanded by Bernie Ecclestone. However, after months of negotiation between the BRDC, Ecclestone and the Formula One constructors, a deal was made for the Grand Prix to be held at Silverstone until 2009. 2008 saw Briton Lewis Hamilton win in pouring rain for McLaren; Hamilton and Jenson Button’s presence and success in Formula One helped to see huge crowds at Silverstone not seen since Nigel Mansell’s time in the sport. On 4 July, it was announced that Donington Park had been awarded the contract to host the British Grand Prix for 10 years from 2010. However, Donington failed to secure the necessary funding to host the race, and its contract was terminated in November 2009. On 7 December 2009, Silverstone signed a 17 year contract to host the British Grand Prix from 2010 onwards. The 2010 race saw a new circuit configuration being used, using the brand new "Arena" layout. For 2011 a new pit complex was built between Club and Abbey Corners, to where the start/finish line was moved. Silverstone is still a very fast circuit with average speeds up in the range for Formula 1 cars; one of the highest average speeds on the F1 calendar. In 2017, home hero Lewis Hamilton achieved his first – and as of 2023, only – grand slam at his home race at Silverstone. The 2019 race saw an intense battle against Charles Leclerc and Max Verstappen, which would eventually see Leclerc's teammate Sebastian Vettel join the fray; Vettel locked up, causing him to collide with Verstappen and sending them into the gravel. In 2020, Hamilton brought the car home with a punctured tyre for a sixth British Grand Prix victory. The 2021 installment would see Hamilton collide with polesitter and championship leader Verstappen at Copse corner, sending the Red Bull driver into the wall at The following year would also see another car collide with the barriers in a major incident; this time with Zhou Guanyu's Alfa Romeo down the start finish straight following an incident involving Pierre Gasly and George Russell. The race also saw Ferrari's Carlos Sainz Jr. win his first race in his Formula One career. On 11 July 2017, the BRDC, the owners of Silverstone, activated a break clause in their contract meaning unless a new contract was signed, 2019 would be the final year the British Grand Prix took place at Silverstone. However, in July 2019 a few days before the 2019 edition it was confirmed that Silverstone was contracted to host the British Grand Prix until at least 2024. In September 2022, Silverstone was criticised during the initial sale of tickets for the 2023 British Grand Prix. The track instituted a 'dynamic pricing' model of prices refreshing every 90 seconds based on demand, and then encouraged fans to access its online ticketing system immediately after sales began. The rush of fans led to surges in pricing and crashes to the ticket sales website. Silverstone was forced to suspend sales and apologise to fans. On 8 February 2024, Silverstone and Formula One extended its contract to host the British Grand Prix until 2034.

Жыл бойынша

Жасыл түс AIACR әлемдік автокөлік өндірушілер чемпионатының бөлігі болған жарысты көрсетеді. Ал қызғылт түс Формула-1 әлем чемпионатының бөлігі болмаған жарысты білдіреді. Жыл Жүгізуші Конструктор Орналасқан жер Есеп 1926 Роберт Сенешаль Луи Вагнер Delage Бруклендс Есеп 1927 Роберт Беноист Delage Есеп 1928–1947 Өткізілмеді 1948 Луиджи Виллорези Maserati Сильверстоун Есеп 1949 Эммануэль де Граффенрид Maserati Есеп 1950 Формула-1 маусымы Джузеппе Фарина Alfa Romeo Сильверстоун Есеп 1951 Формула-1 маусымы Жозе Фроилан Гонсалес Ferrari Есеп 1952 Формула-1 маусымы Альберто Аскари Ferrari Есеп 1953 Формула-1 маусымы Альберто Аскари Ferrari Есеп 1954 Формула-1 маусымы Жозе Фроилан Гонсалес Ferrari Есеп 1955 Формула-1 маусымы Стирлинг Мосс Mercedes Эйнтри Есеп 1956 Формула-1 маусымы Хуан Мануэль Фанхио Lancia Ferrari Сильверстоун Есеп 1957 Формула-1 маусымы Стирлинг Мосс Тони Брукс Vanwall Эйнтри Есеп 1958 Формула-1 маусымы Питер Коллинз Ferrari Сильверстоун Есеп 1959 Формула-1 маусымы Джек Брабам Cooper Climax Эйнтри Есеп 1960 Формула-1 маусымы Джек Брабам Cooper Climax Сильверстоун Есеп 1961 Формула-1 маусымы Вольфганг фон Трипс Ferrari Эйнтри Есеп 1962 Формула-1 маусымы Джим Кларк Lotus Climax Есеп 1963 Формула-1 маусымы Джим Кларк Lotus Climax Сильверстоун Есеп 1964 Формула-1 маусымы Джим Кларк Lotus Climax Брэндс Хэтч Есеп 1965 Формула-1 маусымы Джим Кларк Lotus Climax Сильверстоун Есеп 1966 Формула-1 маусымы Джек Брабам Brabham Repco Брэндс Хэтч Есеп 1967 Формула-1 маусымы Джим Кларк Lotus Ford Сильверстоун Есеп 1968 Формула-1 маусымы Жо Сифферт Lotus Ford Брэндс Хэтч Есеп 1969 Формула-1 маусымы Жакки Стюарт Matra Ford Сильверстоун Есеп 1970 Формула-1 маусымы Йошен Риндт Lotus Ford Брэндс Хэтч Есеп 1971 Формула-1 маусымы Жакки Стюарт Tyrrell Ford Сильверстоун Есеп 1972 Формула-1 маусымы Эмерсон Фиттипальди Lotus Ford Брэндс Хэтч Есеп 1973 Формула-1 маусымы Питер Ревсон McLaren Ford Сильверстоун Есеп 1974 Формула-1 маусымы Джоди Скехтер Tyrrell Ford Брэндс Хэтч Есеп 1975 Формула-1 маусымы Эмерсон Фиттипальди McLaren Ford Сильверстоун Есеп 1976 Формула-1 маусымы Ники Лауда Ferrari Брэндс Хэтч Есеп 1977 Формула-1 маусымы Джеймс Хант McLaren Ford Сильверстоун Есеп 1978 Формула-1 маусымы Карлос Рейтеман Ferrari Брэндс Хэтч Есеп 1979 Формула-1 маусымы Клей Регаццони Williams Ford Сильверстоун Есеп 1980 Формула-1 маусымы Алан Джонс Williams Ford Брэндс Хэтч Есеп 1981 Формула-1 маусымы Джон Уотсон McLaren Ford Сильверстоун Есеп 1982 Формула-1 маусымы Ники Лауда McLaren Ford Брэндс Хэтч Есеп 1983 Формула-1 маусымы Ален Прост Renault Сильверстоун Есеп 1984 Формула-1 маусымы Ники Лауда McLaren TAG Брэндс Хэтч Есеп 1985 Формула-1 маусымы Ален Прост McLaren TAG Сильверстоун Есеп 1986 Формула-1 маусымы Найджел Мэнселл Williams Honda Брэндс Хэтч Есеп 1987 Формула-1 маусымы Найджел Мэнселл Williams Honda Сильверстоун Есеп 1988 Формула-1 маусымы Айртон Сенна McLaren Honda Есеп 1989 Формула-1 маусымы Ален Прост McLaren Honda Есеп 1990 Формула-1 маусымы Ален Прост Ferrari Есеп 1991 Формула-1 маусымы Найджел Мэнселл Williams Renault Есеп 1992 Формула-1 маусымы Найджел Мэнселл Williams Renault Есеп 1993 Формула-1 маусымы Ален Прост Williams Renault Есеп 1994 Формула-1 маусымы Дэмон Хилл Williams Renault Есеп 1995 Формула-1 маусымы Джонни Герберт Benetton Renault Есеп 1996 Формула-1 маусымы Жак Вильнёв Williams Renault Есеп 1997 Формула-1 маусымы Жак Вильнёв Williams Renault Есеп 1998 Формула-1 маусымы Михаэль Шумахер Ferrari Есеп 1999 Формула-1 маусымы Дэвид Култхард McLaren Mercedes Есеп 2000 Формула-1 маусымы Дэвид Култхард McLaren Mercedes Есеп 2001 Формула-1 маусымы Мика Хаккинен McLaren Mercedes Есеп 2002 Формула-1 маусымы Михаэль Шумахер Ferrari Есеп 2003 Формула-1 маусымы Рубенс Баррикелло Ferrari Есеп 2004 Формула-1 маусымы Михаэль Шумахер Ferrari Есеп 2005 Формула-1 маусымы Хуан Пабло Монтойя McLaren Mercedes Есеп 2006 Формула-1 маусымы Фернандо Алонсо Renault Есеп 2007 Формула-1 маусымы Кими Райкконен Ferrari Есеп 2008 Формула-1 маусымы Льюис Хэмилтон McLaren Mercedes Есеп 2009 Формула-1 маусымы Себастьян Феттель Red Bull Renault Есеп 2010 Формула-1 маусымы Марк Уэббер Red Bull Renault Есеп 2011 Формула-1 маусымы Фернандо Алонсо Ferrari Есеп 2012 Формула-1 маусымы Марк Уэббер Red Bull Renault Есеп 2013 Формула-1 маусымы Нико Росберг Mercedes Есеп 2014 Формула-1 маусымы Льюис Хэмилтон Mercedes Есеп 2015 Формула-1 маусымы Льюис Хэмилтон Mercedes Есеп 2016 Формула-1 маусымы Льюис Хэмилтон Mercedes Есеп 2017 Формула-1 маусымы Льюис Хэмилтон Mercedes Есеп 2018 Формула-1 маусымы Себастьян Феттель Ferrari Есеп 2019 Формула-1 маусымы Льюис Хэмилтон Mercedes Есеп 2020 Формула-1 маусымы Льюис Хэмилтон Mercedes Есеп 2021 Формула-1 маусымы Льюис Хэмилтон Mercedes Есеп 2022 Формула-1 маусымы Карлос Сайнс-младший Ferrari Есеп 2023 Формула-1 маусымы Макс Ферстаппен Red Bull Honda RBPT Есеп

A green background indicates an event which was part of the AIACR World Manufacturers' Championship. A pink background indicates an event which was not part of the Formula One World Championship. Year Driver Constructor Location Report 1926 Robert Sénéchal Louis Wagner Delage Brooklands Report 1927 Robert Benoist Delage Report 1928–1947 Not held 1948 Luigi Villoresi Maserati Silverstone Report 1949 Emmanuel de Graffenried Maserati Report F1 season of 1950 Giuseppe Farina Alfa Romeo Silverstone Report F1 season of 1951 José Froilán González Ferrari Report F1 season of 1952 Alberto Ascari Ferrari Report F1 season of 1953 Alberto Ascari Ferrari Report F1 season of 1954 José Froilán González Ferrari Report F1 season of 1955 Stirling Moss Mercedes Aintree Report F1 season of 1956 Juan Manuel Fangio Lancia Ferrari Silverstone Report F1 season of 1957 Stirling Moss Tony Brooks Vanwall Aintree Report F1 season of 1958 Peter Collins Ferrari Silverstone Report F1 season of 1959 Jack Brabham Cooper Climax Aintree Report F1 season of 1960 Jack Brabham Cooper Climax Silverstone Report F1 season of 1961 Wolfgang von Trips Ferrari Aintree Report F1 season of 1962 Jim Clark Lotus Climax Report F1 season of 1963 Jim Clark Lotus Climax Silverstone Report F1 season of 1964 Jim Clark Lotus Climax Brands Hatch Report F1 season of 1965 Jim Clark Lotus Climax Silverstone Report F1 season of 1966 Jack Brabham Brabham Repco Brands Hatch Report F1 season of 1967 Jim Clark Lotus Ford Silverstone Report F1 season of 1968 Jo Siffert Lotus Ford Brands Hatch Report F1 season of 1969 Jackie Stewart Matra Ford Silverstone Report F1 season of 1970 Jochen Rindt Lotus Ford Brands Hatch Report F1 season of 1971 Jackie Stewart Tyrrell Ford Silverstone Report F1 season of 1972 Emerson Fittipaldi Lotus Ford Brands Hatch Report F1 season of 1973 Peter Revson McLaren Ford Silverstone Report F1 season of 1974 Jody Scheckter Tyrrell Ford Brands Hatch Report F1 season of 1975 Emerson Fittipaldi McLaren Ford Silverstone Report F1 season of 1976 Niki Lauda Ferrari Brands Hatch Report F1 season of 1977 James Hunt McLaren Ford Silverstone Report F1 season of 1978 Carlos Reutemann Ferrari Brands Hatch Report F1 season of 1979 Clay Regazzoni Williams Ford Silverstone Report F1 season of 1980 Alan Jones Williams Ford Brands Hatch Report F1 season of 1981 John Watson McLaren Ford Silverstone Report F1 season of 1982 Niki Lauda McLaren Ford Brands Hatch Report F1 season of 1983 Alain Prost Renault Silverstone Report F1 season of 1984 Niki Lauda McLaren TAG Brands Hatch Report F1 season of 1985 Alain Prost McLaren TAG Silverstone Report F1 season of 1986 Nigel Mansell Williams Honda Brands Hatch Report F1 season of 1987 Nigel Mansell Williams HondaSilverstone Report F1 season of 1988 Ayrton Senna McLaren Honda Report F1 season of 1989 Alain Prost McLaren Honda Report F1 season of 1990 Alain Prost Ferrari Report F1 season of 1991 Nigel Mansell Williams Renault Report F1 season of 1992 Nigel Mansell Williams Renault Report F1 season of 1993 Alain Prost Williams Renault Report F1 season of 1994 Damon Hill Williams Renault Report F1 season of 1995 Johnny Herbert Benetton Renault Report F1 season of 1996 Jacques Villeneuve Williams Renault Report F1 season of 1997 Jacques Villeneuve Williams Renault Report F1 season of 1998 Michael Schumacher Ferrari Report F1 season of 1999 David Coulthard McLaren Mercedes Report F1 season of 2000 David Coulthard McLaren Mercedes Report F1 season of 2001 Mika Häkkinen McLaren Mercedes Report F1 season of 2002 Michael Schumacher Ferrari Report F1 season of 2003 Rubens Barrichello Ferrari Report F1 season of 2004 Michael Schumacher Ferrari Report F1 season of 2005 Juan Pablo Montoya McLaren Mercedes Report F1 season of 2006 Fernando Alonso Renault Report F1 season of 2007 Kimi Räikkönen Ferrari Report F1 season of 2008 Lewis Hamilton McLaren Mercedes Report F1 season of 2009 Sebastian Vettel Red Bull Renault Report F1 season of 2010 Mark Webber Red Bull Renault Report F1 season of 2011 Fernando Alonso Ferrari Report F1 season of 2012 Mark Webber Red Bull Renault Report F1 season of 2013 Nico Rosberg Mercedes Report F1 season of 2014 Lewis Hamilton Mercedes Report F1 season of 2015 Lewis Hamilton Mercedes Report F1 season of 2016 Lewis Hamilton Mercedes Report F1 season of 2017 Lewis Hamilton Mercedes Report F1 season of 2018 Sebastian Vettel Ferrari Report F1 season of 2019 Lewis Hamilton Mercedes Report F1 season of 2020 Lewis Hamilton Mercedes Report F1 season of 2021 Lewis Hamilton Mercedes Report F1 season of 2022 Carlos Sainz Jr. Ferrari Report F1 season of 2023 Max Verstappen Red Bull Honda RBPT ReportSources: