Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық жазушы (1909–1955)
American writer (1909–1955)
Джеймс Руфус Эджи (James Rufus Agee; 27 қараша 1909 – 16 мамыр 1955) – американдық романист, журналист, ақын, сценарист және кино сыншысы. 1940 жылдары «Time» журналында жазған мақалалары арқылы ол АҚШ-тағы ең беделді кино сыншыларының біріне айналды. Оның «Отбасындағы қайғы» (1957) атты автобиографиялық романы 1958 жылы қайтыс болғаннан кейін Пулитцер сыйлығымен марапатталды. Эджи «Let Us Now Praise Famous Men» кітабының бір авторы ретінде, сондай-ақ «Африка патшайымы» және «Аңшының түні» фильмдерінің сценарийін жазушы ретінде де танымал.
James Rufus Agee ('/eɪ//dʒ//iː/ AYjee; November 27, 1909 – May 16, 1955) was an American novelist, journalist, poet, screenwriter and film critic. In the 1940s, writing for Time, he was one of the most influential film critics in the United States. His autobiographical novel, A Death in the Family (1957), won the author a posthumous 1958 Pulitzer Prize. Agee is also known as a co writer of the book Let Us Now Praise Famous Men and as the screenwriter of the film classics The African Queen and The Night of the Hunter.
Ерте өмір және білім
Эйджи Ноксвилл қаласында, Теннесси штатында, Хью Джеймс Эйджи мен Лора Уитман Тайлер отбасында, Хайленд даңғылы мен 15-ші көше қиылысында, қазір Форт Сандерс ауданындағы Джеймс Эйджи көшесі деп аталатын жерде дүниеге келді. Эйджи алты жасқа толғанда, оның әкесі автомобиль апатында қаза тапты. Эйджи мен оның кіші қарындасы Эмма жеті жасынан бастап бірнеше пансионда оқыды. Олардың ең танымал пансионы Сеуниден екі шақырым қашықтықтағы анасының жазғы үйінің жанында орналасқан. Сент-Эндрюс таулық балалар мектебі Епископальдық шіркеумен байланысты қасиетті Крест монахтар орденінің басқаруында болды. 1919 жылы Эйджидің өмір бойына досы болған, Сент-Эндрюс мектебінің тарих мұғалімі, епископ Джеймс Гарольд Флайе және оның әйелі Грейс Элеонор Хоутонмен танысты. Флай Эйджидің жақын досы және кеңесшісі болды, өмір бойы әдеби және басқа да тақырыптар бойынша хат алмасып, оның рухани күресінің куәсі болды. Ол Эйджи қайтыс болғаннан кейін хаттарды жариялады. The New York Times Book Review басылымы "Джеймс Эйджидің Флай әкесіне жазған хаттары" (1962) кітабын "Фицджеральдтың "Күреуі" және Томас Вулфтың хаттарымен салыстыратын, қазіргі американдық сахнадағы суретшінің өзіндік бейнесін көрсететін маңызды туынды" деп бағалады. Эйджидің анасы 1924 жылы Сент-Эндрюс мектебінің казнашысы Эрскин Райтке үйленді, және олар Мэн штатының Рокленд қаласына көшіп кетті. Эйджи 1924-1925 оқу жылында Ноксвилл орта мектебінде оқыды, содан кейін 16 жасында Флаймен бірге жазда Еуропаға сапар шекті. Оралғаннан кейін Эйджи Нью-Гэмпширдегі пансионға ауысып, 1928 жылы Филлипс Эксетер академиясының түлектерінің қатарына қосылды. Біраз уақыттан кейін ол Дуайт Макдональдпен хат алмасуды бастады. Филлипс Эксетерде Эйджи The Lantern Club клубының президенті және Monthly журналының редакторы болды, онда оның алғашқы әңгімелері, пьесалары, өлеңдері мен мақалалары жарияланды. Көптеген орта мектеп пәндерін мүшкілмен тапсырғанына қарамастан, Эйджи 1932 жылғы түлектер қатарына Гарвард колледжіне қабылданды, онда ол Тейер Холл және Элиот үйінде тұрды. Гарвардта Эйджи Роберт Хиллер мен И. А. Ричардстың сабақтарын тыңдады, оның сыныптасы болашақ ақын және сыншы Роберт Фицджеральд болды, кейін ол Time журналында онымен бірге жұмыс істеді. Кітап тек 600 дана сатылып, кейін қалдыққа салынды. 2003 жылы табылған осы тапсырманың басқа қолжазбасы, "Мақта пахта фермерлері" деп аталады, Fortune журналының редакторларына ұсынылған эссе деп есептеледі. 30 000 сөзден тұратын мәтін, Уокер Эванстың суреттерімен бірге, 2013 жылдың маусым айында кітап ретінде жарық көрді. Джон Джеремая Салливан былай деп жазды: "Бұл "Танымал адамдар" кітабының жай ғана бастапқы, толық емес нұсқасы емес, яғни, жай ғана басқа кітап емес; бұл басқа Эйджи, белгісіз Эйджи. Оның сапасы оның беделін арттыруға тиіс". Екі кітаптың арасындағы маңызды айырмашылық – "Мақта пахта фермерлері" кітабында нақты есімдердің қолданылуы, ал "Танымал адамдар" кітабында кейіпкерлердің жеке басын қорғау үшін ойдан шығарылған есімдер берілген. Эйджи 1937 жылы Fortune журналын тастап, бір кітапқа жұмыс істеді, содан кейін 1939 жылы Time журналында кітаптарды рецензиялау жұмысын бастады, кейде аптасына алты кітапқа дейін рецензия жазды; ол және оның досы Уиттакер Чемберс Time журналының "кітаптың соңындағы" бөлімін басқарды. 1941 жылы ол Time журналының киносыншысы болды. 1942 жылдан 1948 жылға дейін The Nation журналында киносыншысы болып жұмыс істеді. Эйджи Чарли Чаплиннің сол кезде танымал емес "Месье Верду" (1947) фильмінің жақтаушысы болды, ол кейіннен классика ретінде танылды. Ол Лоренс Оливьедің "Генрих V" және "Гамлет" пьесаларын, әсіресе "Генрих V" романын жоғары бағалады. Ол сонымен қатар Д.У. Гриффиттің "Ұлттың туысы" фильмінің жақтаушысы болды, оның стильдік жаңалықтары мен шеберлігі үшін мақтады, бірақ Ку-клукс кланының мадақтауын сынға алмады. Эйджидің "Кино туралы" (1958) кітабында осы кезеңдегі жазбалары жинақталған. 2010 жылы Британдық кино институтының сауалнамасында үш жазушы оны ең жақсы кино туралы кітаптардың бірі деп атады. 1948 жылы Эйджи жұмысынан кетіп, тәуелсіз жазушы болды. Оның тапсырмаларының бірі - үнсіз фильмдердің комедия актерлері Чарльз Чаплин, Бастер Китон, Гарольд Ллойд және Гарри Лэнгдон туралы Life Magazine журналында жарияланған мақала болды. Мақала Китонның мансабын жаңартуға көмектескен деп есептеледі. 1950 жылдары тәуелсіз жазушы ретінде Эйджи киносценарийлермен жұмыс істеп жүріп, журналдарға мақалалар жазуды жалғастырды; ол фотограф Хелен Левиттпен достық қарым-қатынас орнатты.
Agee was born in Knoxville, Tennessee, to Hugh James Agee and Laura Whitman Tyler, at Highland Avenue and 15th Street, which was renamed James Agee Street, in what is now the Fort Sanders neighborhood. When Agee was six, his father was killed in an automobile accident. From the age of seven, Agee and his younger sister, Emma, were educated in several boarding schools. The most prominent of these was near his mother's summer cottage two miles from Sewanee, Tennessee. Saint Andrews School for Mountain Boys was run by the monastic Order of the Holy Cross affiliated with the Episcopal Church. It was there that Agee's lifelong friendship with Episcopal priest Father James Harold Flye, a history teacher at St. Andrew's, and his wife, Grace Eleanor Houghton, began in 1919. As Agee's close friend and mentor, Flye corresponded with him on literary and other topics through life and became a confidant of Agee's soul wrestling. He published the letters after Agee's death. The New York Times Book Review called The Letters of James Agee to Father Flye (1962) "comparable in importance to Fitzgerald's 'The Crackup' and Thomas Wolfe's letters as a self portrait of the artist in the modern American scene." Agee's mother married St. Andrew's bursar Father Erskine Wright in 1924, and the two moved to Rockland, Maine. Agee went to Knoxville High School for the 1924–25 school year, then traveled with Flye to Europe in the summer, when Agee was 16. On their return, Agee transferred to a boarding school in New Hampshire, entering the class of 1928 at Phillips Exeter Academy. Soon after, he began a correspondence with Dwight Macdonald. At Phillips Exeter, Agee was president of The Lantern Club and editor of the Monthly, where his first short stories, plays, poetry and articles were published. Despite barely passing many of his high school courses, Agee was admitted to Harvard College's class of 1932, where he lived in Thayer Hall and Eliot House. At Harvard, Agee took classes taught by Robert Hillyer and I. A. Richards; his classmate in those was the future poet and critic Robert Fitzgerald, with whom he later worked at Time. It sold only 600 copies before being remaindered. Another manuscript from the same assignment discovered in 2003, titled Cotton Tenants, is believed to be the essay submitted to Fortune editors. The 30,000 word text, accompanied by photographs by Walker Evans, was published as a book in June 2013. John Jeremiah Sullivan wrote, "This is not merely an early, partial draft of Famous Men, in other words, not just a different book; it's a different Agee, an unknown Agee. Its excellence should enhance his reputation." A significant difference between the works is the use of original names in Cotton Tenants; Agee assigned fictional names to the subjects of Famous Men to protect their identity. Agee left Fortune in 1937 while working on a book, then, in 1939, he took a book reviewing job at Time, sometimes reviewing up to six books per week; together, he and his friend Whittaker Chambers ran "the back of the book" for Time. In 1941, he became Time's film critic. From 1942 to 1948, he worked as a film critic for The Nation. Agee was an ardent champion of Charlie Chaplin's then unpopular film Monsieur Verdoux (1947), since recognized as a classic. He was a great admirer of Laurence Olivier's Henry V and Hamlet, especially Henry V. He also was an ardent champion of D. W. Griffith's The Birth of a Nation, which he lavishly praised for its stylistic innovations and virtuosity without critically commenting on its celebration of the Ku Klux Klan. Agee on Film (1958) collected his writings of this period. Three writers listed it as one of the best film related books ever written in a 2010 poll by the British Film Institute. In 1948, Agee quit his job to become a freelance writer. One of his assignments was a well received article for Life Magazine about the silent movie comedians Charles Chaplin, Buster Keaton, Harold Lloyd and Harry Langdon. The article has been credited for reviving Keaton's career. As a freelancer in the 1950s, Agee continued to write magazine articles while working on movie scripts; he developed a friendship with photographer Helen Levitt.
Сценарий жазу
1947 және 1948 жылдары Эджи Чарли Чаплинге арналған атаусыз сценарий жазды, онда бомж ядролық тоқыраудан аман қалды; ол 2005 жылы «Трамптың жаңа әлемі» деп аталды. 1948 жылы «Тынық» атты деректі фильмге жазған түсіндірмесі Эджидің аяқталып, көрсетілген фильмге қосқан алғашқы үлесі болды. Эджидің киносценарий жазушы ретіндегі мансабы оның ішімдікке құмарлығымен шектелді. Дегенмен, ол 1950-ші жылдардың ең беделді фильмдерінің екеуінің сценарийшілерінің бірі: «Африка патшайымы» (1951) және «Аңшының түні» (1955). «Аңшыға» қосқан үлесі даулы. Кейбір сыншылар жарияланған сценарийді фильмнің режиссері Чарльз Лоттон жазған деп мәлімдеді. Эйджидің «Аңшы» фильміне жазған сценарийі пайдаланылмаған деген хабарлар 2004 жылы оның алғашқы нұсқасының табылуымен жалған болып шықты, ол 293 беттен тұрса да, Лаутонның режиссерлік еткен фильмге енген көптеген көріністерді қамтиды. Лаутон сценарийдің үлкен бөліктерін өңдеген болуы мүмкін, өйткені ол тым ұзын болды. Алғашқы нұсқасы әлі жарияланбаған, бірақ оны ғалымдар, әсіресе Колумбия университетінің Джеффри Коучман оқыды. Ол «Жақсылыққа лайық сыйлық» атты эссесінде Эйджидің еңбегін бағалады. Сондай-ақ, Эйджи фильмнен шығарылған деген хабарлар да жалған болды. Лаутон Эйджидің келісімшартын жаңарып, сценарийді екіге бөлуді тапсырды, оны Эйджи орындады. Кейіннен, Роберт Митчемнің өтініші бойынша, Эйджи актер мен Лоттон арасындағы дауды шешу үшін түсірілім алаңына барды. Эйджидің агенті Пол Конердің мұрағатындағы хаттар мен құжаттар мұны растайды; оларды Лоттонның өмірбаянының авторы Саймон Каллоу жазды, оның «Аңшының түні» туралы BFI кітабы осы мәселені түсіндіреді. 2009 жылы «Аңшының түні» туралы кітаптың авторы Кучман Эйджидің сценарийі алты сағатқа созылған фильм болар еді деп жазады, сондықтан Лаутон оның маңызды бөлігін кесіп, өңдеуге мәжбүр болды.
In 1947 and 1948, Agee wrote an untitled screenplay for Charlie Chaplin, in which the Tramp survives a nuclear holocaust; posthumously titled The Tramp's New World, the text was published in 2005. The commentary Agee wrote for the 1948 documentary The Quiet One was his first contribution to a film that was completed and released. Agee's career as a movie scriptwriter was curtailed by his alcoholism. Nevertheless, he is one of the credited screenwriters on two of the most respected films of the 1950s: The African Queen (1951) and The Night of the Hunter (1955). His contribution to Hunter is shrouded in controversy. Some critics have claimed that the published script was written by the film's director, Charles Laughton. Reports that Agee's screenplay for Hunter was not used have been proved false by the 2004 discovery of his first draft, which although 293 pages in length, contains many scenes included in the film that Laughton directed. Laughton seemed to have edited great parts of the script because it was too long. While not yet published, the first draft has been read by scholars, most notably Jeffrey Couchman of Columbia University. He credited Agee in the essay, "Credit Where Credit Is Due". Also false were reports that Agee was fired from the film. Laughton renewed Agee's contract and directed him to cut the script in half, which Agee did. Later, apparently at Robert Mitchum's request, Agee visited the set to settle a dispute between the star and Laughton. Letters and documents in the archive of Agee's agent Paul Kohner bear this out; they were documented by Laughton's biographer Simon Callow, whose BFI book about The Night of the Hunter sets this part of the record straight. Couchman, the author of a 2009 book about The Night of the Hunter, writes that Agee's screenplay would have been a film about six hours long, so Laughton had to cut and edit a considerable part of it.
Жеке өмір
Гарвард университетін бітіргеннен кейін көп ұзамай, ол 1933 жылдың 28 қаңтарында Оливия Сондерске (немесе "Виа" деп танылған) үйленді; олар 1938 жылы ажырасты. Сол жылдың өзінде ол Алма Мейлманға үйленді. 1941 жылы олар ажырасып, Алма бір жасар ұлы Жоелмен бірге Мексикаға коммунистік саясаткер және жазушы Бодо Ухсемен бірге тұруға көшті. Аги 1946 жылы үйленген Миа Фричпен Гринвич-Виллиджде бірге өмір сүре бастады. Олардың Джулия (1946–2016, өмір бойы Диди деп аталды), Андреа және Джон есімді ұлдары болды.
Soon after graduation from Harvard University, he married Olivia Saunders (aka "Via") on January 28, 1933; they divorced in 1938. Later that same year, he married Alma Mailman. They divorced in 1941, and Alma moved to Mexico with their year old son Joel to live with Communist politician and writer Bodo Uhse. Agee began living in Greenwich Village with Mia Fritsch, whom he married in 1946. They had two daughters, Julia (1946–2016, known throughout life as Deedee) and Andrea, and a son, John.
Өлім
1951 жылы Санта-Барбарада Аги, көп ішетін және үздіксіз темекі шегетін адам, жүрек талмасына ұшырады; 1955 жылғы 16 мамырда Манхэттенде дәрігерге бара жатқан таксиде қайтыс болды. Ол Нью-Йорк штатының Хиллсдейл қаласындағы өзіне тиесілі фермаға жерленді, ол жер Аги ұрпақтарының меншігінде қалып жатыр.
In 1951 in Santa Barbara, Agee, a hard drinker and chain smoker, suffered a heart attack; on May 16, 1955, He was in Manhattan when he suffered a fatal heart attack in a taxi cab en route to a doctor's appointment. He was buried on a farm he owned at Hillsdale, New York, property still held by Agee descendants.
Мұра
Өзінің өмірінде Аги көпшілік арасында кең танылмады. Оның қайтысынан кейін әдеби беделі артып келеді. 1957 жылы оның "Отбасыдағы қайғы" романы (әкесінің өліміне байланысты оқиғалар негізінде жазылған) жарық көрді және 1958 жылы көркем әдебиет саласындағы Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. 2007 жылы Майкл Лофаро Агидің түпнұсқа қолжазбаларын қолданып, романның толық қалпына келтірілген нұсқасын жариялады. Агидің шығармалары баспагер Дэвид Макдауэллдің алғашқы басылымынан бұрын ауыр редакцияланды. Агидің рецензиялары мен сценарийлері "Аги кино туралы" атты екі томдық жинақта топтастырылған. "Аңшының түні" романын жазуға оның қатысу дәрежесі туралы пікірталас бар. "Енді біз атақты адамдарды мадақтайық" Агидің шедевр туындысы саналады. 1941 жылы жарық көрген кезде назарсыз қалған бұл кітап, кейіннен Нью-Йорк журналистика мектебі мен Нью-Йорк қалалық кітапханасы тарапынан 20 ғасырдың ең ұлы әдеби шығармаларының бірі деп танылды. Бұл Аарон Копландтың "Жұмсақ жер" операсына шабыт берді. Журналист және танымал "The Wire" телесериалының авторы Дэвид Саймон, кітаптың өзінің мансабының бастапқы кезеңінде оған әсер еткенін және журналистикалық тәжірибесіне ықпал еткенін айтады. Композитор Сэмюэл Барбер "Элизиум сипаттамалары" бөлігінен музыка жазды, сондай-ақ "Кноксвилл" бөлімінен прозалық үзінділерді "Кноксвилл: 1915 жылғы жаз" атты сопрано мен оркестрге арналған шығармасында пайдаланды. "Sure On This Shining Night" әнін Рене Клаусен, З. Рэндалл Строуп және Мортен Лауридсен де музыкаға қосты. 1979 жылдың соңында режиссер Росс Спирс "AGEE: Ағылшын тілінің егемен ханзадасы" атты фильмінің тұсаукесерін өткізді, ол кейіннен "Үздік деректі фильм" номинациясы бойынша Оскар сыйлығына ие болды және 1980 жылғы Америка кинофестивалінде "Көк лентамен" марапатталды. "AGEE" фильмінде Джеймс Агидің төрт досы – Дуайт Макдональд, Роберт Фицджеральд, Роберт Саудек және Джон Хьюстон, сондай-ақ Джеймс Агиге үйленген үш әйел бейнеленген. Бұған қоса, әйгілі священник Джеймс Харольд Флай да сұхбат беруші ретінде қатысты. Президент Джимми Картер өзінің сүйікті кітабы "Енді біз атақты адамдарды мадақтайық" туралы әңгімелейді. Ноксвилльдегі әнші-күйші және драматург Р.Б. Моррис жазған "Мұнда тұратын адам – ақымақ" атты бір актілік пьеса, Агидің өмірінен бір түндегі оқиғаны бейнелейді. Пьеса Ноксвилль аймағындағы және Гринвич Виллидждегі Корнелия Стрит Кафедегі сахналарда қойылды.
During his lifetime, Agee enjoyed only modest public recognition. Since his death, his literary reputation has grown. In 1957, his novel A Death in the Family (based on the events surrounding his father's death) was published posthumously and in 1958 won the Pulitzer Prize for fiction. In 2007, Michael Lofaro published a restored edition of the novel using Agee's original manuscripts. Agee's work had been heavily edited before its original publication by publisher David McDowell. Agee's reviews and screenplays have been collected in two volumes of Agee on Film. There is some dispute over the extent of his participation in the writing of The Night of the Hunter. Let Us Now Praise Famous Men has grown to be considered Agee's masterpiece. Ignored on its original publication in 1941, the book has since been placed among the greatest literary works of the 20th century by the New York School of Journalism and the New York Public Library. It was the inspiration for the Aaron Copland opera The Tender Land. David Simon, journalist and creator of acclaimed television series The Wire, credited the book with impacting him early in his career and influencing his practice of journalism. The composer Samuel Barber set sections of "Descriptions of Elysium" from Permit Me Voyage to music, composing a song based on "Sure On This Shining Night". In addition, he set prose from the "Knoxville" section of A Death in the Family in his work for soprano and orchestra titled Knoxville: Summer of 1915. "Sure On This Shining Night" has also been set to music by composers René Clausen, Z. Randall Stroope, and Morten Lauridsen. In late 1979, the filmmaker Ross Spears premiered his film AGEE: A Sovereign Prince of the English Language, which was later nominated for an Academy Award for Best Documentary Feature and was awarded a Blue Ribbon at the 1980 American Film Festival. AGEE featured four of James Agee's friends—Dwight Macdonald, Robert Fitzgerald, Robert Saudek, and John Huston—as well as the three women to whom James Agee had been married. In addition, Father James Harold Flye was a featured interviewee. President Jimmy Carter speaks about his favorite book, Let Us Now Praise Famous Men. The Man Who Lives Here Is Loony, a one act play by Knoxville based songwriter and playwright RB Morris, takes place in a New York apartment during one night in Agee's life. The play has been performed at venues around Knoxville, and at the Cornelia Street Cafe in Greenwich Village.
Жарияланған:
Қазір әйгілі адамдарды мадақтайық, Отбасындағы өлім, Қысқа әңгімелер (Майкл Срагоу, ред.) (Америка кітапханасы, 2005). Әңгімелерге "Шөлдегі өлім", "Қайғымен еггендер жинайды" және "Ананың әңгімесі" кіреді. Қазір әйгілі адамдарды мадақтайық, Violette Editions, 2001, Кино туралы жазу және таңдалған журналистика: жинақталмаған кино жазулары, 'Аңшының түні', журналистика және кітап шолулары (Майкл Срагоу, ред.) (Америка кітапханасы, 2005). Бруклин: Аралдың оңтүстік-шығысы: Саяхат жазбалары, (Джонатан Летем, алғы сөз) (Фордхам университетінің баспасы, 2005).
Let Us Now Praise Famous Men, A Death in the Family, Shorter Fiction (Michael Sragow, ed.) (Library of America, 2005) Stories include "Death in the Desert", "They That Sow in Sorrow Shall Reap" and "A Mother's Tale". Let Us Now Praise Famous Men, Violette Editions, 2001, Film Writing and Selected Journalism: Uncollected Film Writing, 'The Night of the Hunter', Journalism and Book Reviews (Michael Sragow, ed.) (Library of America, 2005) Brooklyn Is: Southeast of the Island: Travel Notes, (Jonathan Lethem, preface) (Fordham University Press, 2005) .