Кіріспе

Польша композиторы (1882–1937)

Кароль Мацей Шимановский (; 3 қазан 1882 – 29 наурыз 1937) Польшадағы Конгресс Польшасында музыкалық мүмкіндіктер өте шектеулі болғандықтан, ол Еуропа мен Солтүстік Африканы аралады.

Мансап

Берлинде Шимановский жас поляк композиторларының баспасын құрды (1905–1912), оның басты мақсаты – өз отандастарының жаңа туындыларын жариялау болды. Венада болған кезінде (1911–1914) ол «Хагит» операсын және екі ән циклін – «Хафиздің махаббат әндерін» жазды, олар оның бірінші және екінші стильдік кезеңдері арасындағы өткелді көрсетеді. Бір тізесінің зақымдануы Шимановскийді Бірінші дүниежүзілік соғыста әскери қызметке жарамсыз етті. 1914–1917 жылдар аралығында ол көптеген шығармалар жазды және өзін ислам мәдениетін, ежелгі грек драмаларын және философияны зерттеуге арнады. Осы кезеңдегі «Мифтер» (1914), «Метоптар» (1915) және «Маскалар» (1916) сияқты туындылары ерекше жаңалыққа және стильдік әртүрлілікке толы. Шимановскийдің музыкасындағы динамикалық ауытқулар азайды, ал композитор бұрынғы туындыларының экспрессивті мелодиялық стилін сақтап, түрлі-түсті оркестрлеуді және политональды және атональды материалдарды қолдана бастады. 1918 жылы Шимановский гомосексуализмді тақырып еткен екі томдық «Эфебос» романының қолжазбасын аяқтады. («Эфебос» – грек тілінде еркек жасөспірімді білдіретін сөз.) Оның саяхаттары, әсіресе Жерорта теңізі аймағына жасаған сапарлары, оған жеке және көркемдік тұрғыдан жаңа тәжірибе сыйлады. Артур Рубинштейн 1921 жылы Парижде Шимановскиймен кездескенде, оның өзгергенін байқады: «Карол өзгерді; оны соғыстан бұрын бай досы және оның жанкүйері Сицилияға екі рет шақырғанда сезіне бастадым. Ол Сицилияға, әсіресе Таорминаға оралғаннан кейін, Сицилия туралы құштарлықпен айтты. «Онда Антинусқа үлгі бола алатын бірнеше жас жігіттердің шомылып жатқанын көрдім. Мен олардан көздерімді ала алмадым», – деді ол. Енді ол гомосексуал екені анық болды. Ол маған бәрін жалынды көздермен айтты». Оның 1917–1921 жылдары жаратылған немесе алғашқы ойлары туған музыкалық және әдеби туындылары, мысалы, «Король Роджер» туралы бір сыншы былай деп жазды: «Бізде Эрос берген көркемдік еркіндікке негізделген болашақ халықаралық қоғамға деген сенімділікпен ұлттың, нәсілдің және гендерлік шекараларды басып өтетін, мәдени сілтемелердің керемет жеке синтезін көрсететін туындылар бар». Шимановскийдің фортепиано туындыларының ынталы жақтасы, пианист Ян Сметёрлинмен болған ұзақ хат алмасуы 1969 жылы жарық көрді.

Әсерлер

Шимановский Рихард Вагнер, Рихард Штраус, Макс Регер, Александр Скрябин және Клод Дебюсси мен Морис Равельдің музыкасына, сондай-ақ импрессионизмге ықпалданды. Оған өзінің елдесі Фредерик Шопен мен поляк халық музыкасы да зор әсер етті. Шопен сияқты, ол фортепианоға арналған бірнеше мазуркалар жазды. Оған Польша тауларының (Гораль) халық музыкасы ерекше әсер етті, оны ол оңтүстік Татра тауларындағы Закопанеде ашты. Ол "Гораль музыкасы туралы" мақаласында былай деп жазды: "Гораль музыкасының, биінің және сәулет өнерінің маңызды сұлулығын жеке өзім аштым; осы сұлулықтың көп бөлігін бойыма сіңірдім". Джим Самсонның сөзіне сәйкес, бұл музыка "екі скрипка мен контрабаспен орындалады" және "ерекше "экзотикалық" ерекшеліктерімен, жоғары диссонанстық және қызықты гетерофониялық эффектілерімен" сипатталады. Александр Ласковский Шимановскийдің музыкасы мен оның өзгеретін стилі туралы былай деді: "Ол музыкалық тілді ойлап тапты [ ] Оның туындылары шынайы және тапқыр болды. Оның шығармашылығында Страус және Вагнерлік кезеңнен бастап, қызықты және өте романтикалық Шығыс кезеңіне дейін, Татрада өткен уақытының әсерінен ұлттық кезеңге дейін керемет даму байқалады".

Шығармалары

Шимановскийдің оркестрлік шығармаларының ішінде төрт симфония (оның ішінде №3, «Түннің әні», хор мен вокалдық солистермен, және №4, Symphonie Concertante, фортепиано концертантымен) және екі скрипкалық концерттер бар. Оның сахналық шығармаларына «Харнаси» және «Мандрагора» балеттері, «Хагит» және «Король Роджер» опералары кіреді. Ол көптеген фортепиано музыкасын жазды, соның ішінде төрт этюд, Op. 4 (оның ішінде №3 бір кезде ең танымал шығармасы болған), көптеген мазуркалар және Métopes. Басқа шығармаларына скрипка мен фортепианоға арналған үш миф, Ноктюрн және Тарантелла, екі саптық квартет, скрипка мен фортепианоға соната, бірнеше оркестрлік әндер (кейбіреулері Хафиз бен Джеймс Джойстің мәтіндеріне жазылған) және оның Stabat Mater кіреді. Самсонның сөзінше, «Шимановский тоналды ұйымдастыруға толыққанды баламаны қабылдаған жоқ [ ] гармониялық кернеулер мен серпілістер және мелодиялық фразеология тоналды процедурада анық бастау алады, бірақ [ ] тоналды негізгі құрылым дерлік немесе толығымен жойылған».

Тану

Шимановскийдің музыкасы халықаралық деңгейде танылды. 1920-1930 жылдары оның музыкасы зор танымалдылыққа ие болды. Оның шығармаларын Артур Рубинштейн, Гарри Нойхаус, Роберт Касадес, Пауэль Кочанский, Бронислав Губерман, Джозеф Сигети және Жак Тибо сияқты жетекші солистер, сондай-ақ Эмиль Млынарски, Альберт Коутс, Пьер Монте, Филипп Гобер, Леопольд Стоковски және Виллем Менгельберг сияқты дирижерлер басқарған оркестрлер әлемнің түкпір-түкпірінде орындады. Оның «Стабат Матери» туындысының еуропалық және американдық тұсаукесерлері дүниежүзілік деңгейдегі маңызды оқиғаларға айналып, Неаполь, Париж, Льеж, Нью-Йорк, Чикаго және Вурчестер қалаларында сәтті өтті. Прагада 1932 жылғы 21 қазанда Йозеф Мунклингрдің қоюымен өткен «Король Роджер» операсы Шимановскийдің туындыға қатысты көзқарасын нақты бейнеледі және үлкен жетістікке жетті, «Харнаси» қойылымы да зор табысқа ие болды. 1932 жылы оның 4-ші симфониясының поляк тіліндегі жазбасынан кейін, көптеген концерттер шетелде өтті, көбінесе Шимановскийдің фортепианода орындауымен және Гжегож Фительбергтің дирижерлігімен. 1933 жылы симфония Лондон, Болонья, Кливленд; Мәскеу, Загреб, Бухарест; 1934 жылы Париж, София, Лондон; 1935 жылы Стокгольм, Осло, Берген, Берлин, Рим, Льеж және Маастрихт; ал 1937 жылы Гаагада орындалды.

Жазбалар

1994 жылы Шарль Дюто Монреаль симфониялық оркестрімен Шимановскийдің екі скрипкалық концертін де жазды. Соңғы екі онжылдықта Шимановскийдің музыкасы қайта жанданып, бүкіл әлемде орындалды. Оны Пьер Булез, Эдвард Гарднер, Владимир Юровский, Марк Эльдер және Кристиан Зимерман сияқты дирижерлер мен музыканттар жазды.

Есте сақтау

Шимановский көптеген марапаттар алды, оның ішінде Польшаны қайта құру орденінің офицерлік кресі; Италия Корольдігі орденінің офицері; Италия Корольдігі орденінің командирі; Ардагерлер легионының рыцарі; Санта-Чечилия Ұлттық академиясының құрметті тақтасы; Польшаны қайта құру орденінің командирлік кресі; және Польша әдебиет академиясының академиялық алтын лавры, Польша Республикасының Еңбегі үшін ордені. Ол сонымен қатар Краков Ягеллон университетінің құрметті докторы және Чехия Ғылым академиясының, Ригадағы Латвия музыка консерваториясының, Римдегі Әулие Чечилия Корольдік академиясының, Белградтағы Корольдік музыка академиясының және Қазіргі заманғы музыканың халықаралық қоғамының құрметті мүшесі болды. 2018 жылдың 11 қарашасында Польшаның тәуелсіздігінің 100 жылдығын еске алуға арналған шара аясында президент Анджей Дуда Шимановскийге және басқа 24 еңбек еткен полякқа Польшаның ең жоғары наградасы – Ақ бұрқыт орденін өскери түрде табыс етті. Шимановский Ярослав Ивашкевичтің «Даңқ және сән» романындағы композитор Эдгар Шиллер кейіпіне шабыттандырды. 2023 жылдың 3 қазанында Шимановскийдің 141 жылдығына орай Google Doodle арқылы еске алынды.