Генри Герберт: Король развлечений и политик Англии
Henry Herbert (Master of the Revels)
Генри Герберт (1594-1673) – придворный, политик Англии, Мастер торжеств при Карле I и II. Родственник известных Гербертов, участвовал в дипломатии и делах двора.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сэр Генри Герберт (7 шілде 1594 жылы крещені – 27 сәуір 1673 жылы) – король Карл I және король Карл II-нің сауық-ойын шебері, сонымен қатар екі патшалықтың кезінде саясаткер болған.
Sir Henry Herbert (baptized 7 July 1594 – 27 April 1673) was Master of the Revels to both King Charles I and King Charles II, as well as a politician during both reigns.
Өмірбаян
1594 жылғы шілдеде крещениеден өткен Герберт Монтгомери қамалынан Мадделен Герберт пен Ричард Герберттің алтыншы ұлы болды. Ричард – Эдвард Герберттің, 1-ші барон Герберттің және ақын Джордж Герберттің кіші інісі, екеуі де Англия Парламентінің бұрынғы мүшелері, сондай-ақ теңіз офицері Томас Герберттің ағасы болды. Олардың әулеті Якобин және Каролин дәуірлерінде Англия үкіметі мен қоғамында маңызды рөл атқарған Пемброк Герберт графтарымен туыс болды. Эдвард Герберт Парижде елші болып қызмет етті, ал Генрих 1619 жылы оған қосылып, Пьеро Хугон және Данияның Аннасының әшекейлеріне қатысты іске араласты. Герберттің Master of the Revels лауазымына пьесаларды қарап, лицензия беру және түрлі қоғамдық ойын-сауықтарды бақылау кірді. Герберт ресми түрде 1641 жылы Master of the Revels болды, бірақ кеңсе жұмысын одан бұрын да атқарған. 1622 жылдан 1640 жылғы қаңтарда қайтыс болғанға дейін кеңсе шебері болған сэр Джон Астли, 1623 жылы Гербертті өзінің орынбасары етіп тағайындады. Герберт осылайша Астлиге кеңседен түсетін табыс үшін жыл сайын 150 фунт стерлинг төледі.
Baptised in July 1594, Herbert was the sixth son of Magdelen Herbert and Richard Herbert of Montgomery Castle. Richard was a younger brother of Edward Herbert, 1st Baron Herbert of Cherbury and the poet George Herbert, both former members of the Parliament of England, and older brother of naval officer Thomas Herbert. Their family was related to the Herbert Earls of Pembroke, prominent figures in English government and society throughout the Jacobean and Caroline era. Edward Herbert was ambassador in Paris, and Henry joined him in 1619 and became involved in the case of Piero Hugon and the jewels of Anne of Denmark. Herbert's role as Master of the Revels involved reading and licensing plays and supervising all kinds of public entertainment. Officially, Herbert became Master of the Revels in 1641 but he had been doing the work of the office even earlier. Sir John Astley, the official Master from 1622 to his death in January 1640, had appointed Herbert his deputy the year that he was knighted in 1623. For this arrangement Herbert paid Astley £150 per year in return for the income that the office provided.
Цензор
Герберт лицензия беру және пьесаларды цензуралауға жауапты болғандықтан, ол 1623–1642 жылдар аралығында екі онжылдық бойы ағылшын драмасына зор ықпал етті. 1641 жылы Герберт Мастер лауазымына енді-ақ, 1642 жылдың тамызында Англия азаматтық соғысы басталғанда театрлар жабылды. Герберт кеңсесін 1660 жылы театрлар қайта ашылғанға дейін, тоқтау кезеңі бойы сақтап келді. Карл II Томас Киллигрю мен сэр Уильям Дэвенентке 1660 жылдың тамызында корольдік демеушілікпен екі театр труппасын – Король труппасын және Герцог труппасын құруға рұқсат бергенде, Герберт өзінің құқықтарын бұзу деп есептеді, соның салдарынан сот процесін бастады; ол әсіресе 1656–1660 жылдары Гербертке ешқандай пайда тигізбей, құпия түрде театрлық қойылымдар ұйымдастырған Дэвенентке ашуланды. Келесі екі жылда Герберттің талаптары қаралып, 1662 жылы екі патшалық труппаның артықшылықтары патша жарлығымен жаңартылды. Осыдан кейін ол бұрынғыдай театр әлеміндегі күшті тұлға болмады.
Since Herbert was responsible for licensing and also censoring plays, he had a powerful influence on English drama for two decades, 1623–1642. Herbert had barely gained the official position of Master in 1641 when the theatres were closed at the start of the English Civil War in August 1642. Herbert retained the office throughout the time it was dormant, down to the re opening of the theatres at the Restoration in 1660. When Charles II allowed Thomas Killigrew and Sir William Davenant to form two theatre companies under royal patronage, the King's Company and the Duke's Company, in August 1660, Herbert complained bitterly at what he perceived as the violation of his rights, and started court actions; he was especially irate with Davenant, who had carried on clandestine theatrical performances in the 1656–1660 period, without Herbert benefitting. Over the next two years, Herbert's claims were adjusted and the two royal companies had their privileges renewed by royal patent in 1662. Afterward, he was no longer the power in the theatre that he had been before.
Басқа позициялар
Карл I 1627 жылы Риббесфордтың (Бедли ауданы орналасқан) иелігін бауырларына берді, олар оны Гербертке өткізді. Ол 1626 жылы Монтгомери және 1640 жылы Бедли округтері үшін парламент мүшесі болды (Қысқа және Ұзақ парламенттерде), бірақ 1642 жылы Коммуналар палатасының шешімімен отырудан шеттетілді, себебі ол корольдің әскер жинау комиссиясын іске асырды. 1660 жылы Реставрациядан кейін Герберт қайтадан Бедлиге (Кавалер парламентіне) сайланды және өмірінің соңына дейін осы мандатты сақтап қалды. Ол 1636-1646 жылдары және 1660 жылдың шілдесінен өліміне дейін Вурчестерширдегі бейбіт судья қызметін атқарды. 1648-1649 жылдары Вурчестерширдің жоғары шерифі болып тағайындалды және 1633-1646 жылдары Уэльс шекаралық аймақтарының кеңесінің мүшесі болды. Герберт 1673 жылдың 27 сәуірінде қайтыс болды және Ковент-Гардендегі Сент-Полс шіркеуіне жерленді. Герберт 1673 жылы қайтыс болғанда, оның құжаттары, кеңсе кітабымен бірге, Вурчестерширдегі Риббесфорд иелігіндегі үйінде сақталды. 1738 жылы Герберттің немересі Генри Герберт, 2-ші барон Герберт Чирбери баласыз дүниеден өтті және мұрағат басқа туысы Фрэнсис Уокерге қалдырылды, ол уақыт өте келе біртіндеп таратылды. Дегенмен, кеңсе кітабы және оған қатысты басқа құжаттар Риббесфордта, ескі ағаш сандықта қалды, олар судың ағуынан ішінара зақымданды. 1787 жылы Риббесфорд үйі Фрэнсис Инграмға сатылды, ол сандықты және оның ішіндегі заттарды тапты. Келесі онжылдықтарда Инграм мен оның ұрпақтары ғалымдарға мерекелік құжаттарды зерттеуге рұқсат берді. Ең маңыздысы – Эдмонд Малоун, ол кеңсе кітабының ішінара бүлінген, бірақ әлі де оқуға болатын екенін анықтады. Ол 1790 жылғы Шекспир басылымында одан таңдамалы үзінділерді жариялады. Малоун кеңсе кітабының толық көшірмесін жасағанын мәлімдеді, бірақ оның тек бір бөлігін ғана жариялады, ал көшірмесі ешқашан табылған жоқ. Кейін ғалым Крейвен Орд кеңсе кітабын зерттеп, одан көптеген жазбаларды көшірді, бірақ оларды жарияламады. 1790 жылдары Джордж Чалмерс 1799 жылы Малоун жарияламаған кейбір үзінділерді жариялады, бірақ ол мойындамаса да, оларды Орд берген болуы мүмкін. 1818 жылға дейін Томас Инграм кеңсе кітабын уақытша Ричард Уорнер мен оның қарындасы Ребекка Уорнерге берді, олар одан кейбір үзінділерді жариялады. Крейвен Орд қайтыс болғаннан кейін, кеңсе кітабының көшірмелері аукционда сатылды және ақырында Джейкоб Генри Бернге тиді, ол Офис Ревел тарихын жазу үшін жазбалар жинақтады. Берн Ордтың жазбаларының бір бөлігін көшіріп, кейде оларды өз дәптеріне қостырды, ол қазір Бейнеке кітапханасында сақталады. Ол қайтыс болғаннан кейін Орд көшірмесін J. O. Halliwell Phillips сатып алды, ол да одан ештеңе жарияламады. Орд көшірмесі 1937 жылға дейін жоғалғандай көрінді, сонда Р. С. Болд оның фрагменттерін Фолгер Шекспир кітапханасында сақталған Хэлливелл Филлипстің жазбаларына жабыстырылған күйде тапты. Ол Хэлливелл Филлипс Орд көшірмесін қарап шығып, қызықты бөлімдерін алып тастап, қалғанын тастағанын көрсетті. 1996 жылы Н. В. Баукат Эдинбург университетінің кітапханасында Хэлливелл Филлипстің тағы бірнеше кесінділерін тапты. 1818 жылдан кейін бастапқы кеңсе кітабы жоғалған сияқты. Ол преподобный Эдвард Уиннингтон Инграмтың қолында болған, бірақ оның онымен не істегені белгісіз және ол енді отбасылық құжаттардың арасында жоқ. Хэлливелл Филлипс оның Повис графының кітапханасында екенін мәлімдеді, бірақ граф мұны жоққа шығарды; Повис құжаттары қазір Қоғамдық жазбалар кеңсесі мен Уэльстің Ұлттық кітапханасына тиесілі және кеңсе кітабы олардың арасында жоқ. 1996 жылы Revels-тің сақталған барлық жазбаларының толық жинағын жариялаған Н. В. Баукатт жоғалған ақпарат бір күні қайта табылуы мүмкін деп санайды: кеңсе кітабы, Малоунның көшірмесі, Орд көшірмесінің қалдықтары және Чалмерстің жазбалары әлі де табылмай отыр және болашақта ашылуы мүмкін.
Charles I gave the manor of Ribbesford (in whose parish the Borough of Bewdley lies) to his brothers in 1627 and they passed it to Herbert. He was the Member of Parliament for Montgomery Boroughs in 1626 and Bewdley in 1640 (in both the Short and the Long parliaments), but was disabled from sitting by resolution of the Commons in 1642 because he put into execution the king's commission of array. After the Restoration in 1660, Herbert again sat for Bewdley (in the Cavalier Parliament) and held the seat until his death. He was a Justice of the Peace for Worcestershire by 1636 to 1646 and from July 1660 to his death. He was appointed High Sheriff of Worcestershire for 1648–1649 and was also a member of the Council of the Marches of Wales for 1633–?1646. Herbert died on 27 April 1673 and was buried at St Paul's, Covent Garden. When Herbert died in 1673, his papers, including the office book, were stored at his home, the manor house of Ribbesford, Worcestershire. In 1738, Herbert's grandson, Henry Herbert, 2nd Baron Herbert of Chirbury died childless and the archive was bequeathed to another relative, Francis Walker, and was gradually dispersed over time. However, the office book and other documents related to it were overlooked, remaining at Ribbesford in an old wooden chest where they were partially damaged by water leakage. In 1787, Ribbesford House was sold to Francis Ingram who discovered the chest and its contents. In the next few decades, Ingram and his descendants permitted scholars to study the revels documents. The most important was Edmond Malone, who found the office book to be partially moldered, but still readable. He published selections from it in his edition of Shakespeare (1790). Malone claimed to have made a full transcript of the office book, but he only published a fraction of it, and his transcript has never been found. At some point, the scholar Craven Ord studied the office book and transcribed a large number of entries from it but did not publish them. In the 1790s, George Chalmers published some extracts not published by Malone in 1799; however, although he did not acknowledge it, these may have been supplied to Chalmers by Ord. At some point before 1818, Thomas Ingram temporarily loaned the office book to Reverend Richard Warner and his sister Rebecca Warner, and they published some extracts from it. When Craven Ord died, his transcripts of the office book were auctioned and ultimately ended up in the hands of Jacob Henry Burn, who was compiling notes toward a history of the Office of the Revels. Burn copied, or sometimes cut out and pasted, some of Ord's records into his own notebook, which is now in the Beinecke Library. After his death, the Ord transcript was bought by J. O. Halliwell Phillips, who also did not publish anything from it. The Ord transcript appeared to be lost until 1937, when R. C. Bald discovered fragments of it pasted into Halliwell Phillips' notebooks, stored at the Folger Shakespeare Library. It was revealed that Halliwell Philips had gone through the Ord transcript and cut out interesting items, apparently discarding the rest. In 1996, N. W. Bawcutt discovered a few more of Hallilwell Phillips' cuttings in a notebook at Edinburgh University Library. After 1818, the original office book appears to have been lost. It was in the possession of Reverend Edward Winnington Ingram, but it is not known what he did with it and it is no longer in the family's papers. Halliwell Phillips asserted that it was in the library of the Earl of Powis, but the Earl denied this; the Powis papers are now owned by the Public Record Office and the National Library of Wales and the office book is not among them. N. W. Bawcutt, who published in 1996 a complete collection of all of the surviving Revels records, believes that the lost information might still be rediscovered some day: the office book, Malone's transcript, the remains of Ord's transcript, and Chalmers' notebooks are all unaccounted for and might still come to light.