Электрлі лимонад пен кислоталық сынақ

Кіріспе

1968 жылы Том Вулфтың кітабы

"Электрлік көмірқышқылдық тест" – Том Вулфтың 1968 жылы жазылған көркем емес кітабы. 1970 жылға қарай, бұл стиль Хантер С. Томпсонның туындылары үшін қолданылған "Гонзо журналистикасы" терминімен атала бастады. Кітап Кен Кеси мен "Мерри Пранкстерлер" деп белгілі болған психоделикалық энтузиастер тобының, "Фуртур" деп аталатын әдемі боялған мектеп автобусында АҚШ-ты аралап шығу тәжірибесін бірінші тұлғадан баяндайды. Кеси мен Пранкстерлер саналарын кеңейту үшін психоделикалық препараттарды (мысалы, ЛСД) қолдануымен танымал болды. Кітапта "қышқыл тесттер" (LSD қосылған Kool-Aid-пен өткізілген кештер) және сол кездегі танымал тұлғалармен кездесулер (Hells Angels, Grateful Dead, Allen Ginsberg) сипатталады, сондай-ақ Кесидің Мексикаға қашуы мен тұтқындалуы туралы айтылады.

Сюжет

Вулф повествует о приключениях Кена Кези и его последователей. На протяжении всего произведения Кези изображается стремящимся создать новую религию. Кези собрал группу последователей, привлеченных возможностью трансцендентности, достигаемой с помощью наркотиков, а также его способностью проповедовать и очаровывать слушателей. Группа получила название «Веселые проказники» и вела образ жизни, насыщенный наркотиками. «Кислотные тесты» — вечеринки, в центре которых был Kool-Aid, настоянный на ЛСД, и проводимые с использованием света и шума, предназначенных для усиления психоделического опыта, — начались в доме Кези в лесах Ла-Хонды, Калифорния. В конечном итоге, «Проказники» покинули поместье Кези и отправились в путешествие по стране на автобусе под названием Furthur. Автобусом управлял Нил Кэсседи, который послужил вдохновением для персонажа Дина Мориарти в романе Джека Керуака 1957 года «В дороге». На протяжении всего путешествия люди в автобусе часто употребляли кислоту. По мере того, как «Веселые проказники» набирают популярность, растет и репутация Кези. К середине книги Кези обожествляется как герой растущей контркультуры. Помимо этого, Кези заводит дружбу с такими группами, как Hells Angels, и пересекается с иконами поколения битников. Его растущая популярность предоставляет Кези и «Проказникам» возможность встретиться с другими видными членами растущей контркультуры, включая Grateful Dead, Аллена Гинзберга и попытаться встретиться с Тимоти Лири. Несостоявшаяся встреча с Лири ознаменовала собой более масштабный провал в объединении контркультуры с Восточного и Западного побережья. Это стало одним из поворотных моментов в книге, указывающим на то, что новое поколение «хиппи» официально превзошло старое поколение битников в стиле и философии. В стремлении транслировать свой образ жизни, «Проказники» предают огласке свои кислотные переживания, что дало начало термину «Кислотный тест». Они описывают цель этих вечеринок как стремление к «интерсубъективности», состоянию за пределами эго отдельного человека. По мере того, как «Кислотные тесты» становятся культурно популярными, Кези арестовывают за хранение марихуаны. В попытке избежать тюрьмы он бежит в Мексику, к нему присоединяются «Проказники». «Проказники» испытывают трудности в Мексике и не могут добиться тех же результатов от своих кислотных трипов. Кези и некоторые из «Проказников» возвращаются в Соединенные Штаты. В этот момент Кези становится настоящей иконой поп-культуры, появляясь на теле- и радиошоу, несмотря на то, что находится в розыске ФБР. В конце концов, его находят и арестовывают. Кези условно освобождают, когда он убеждает судью в том, что следующий шаг его движения — это «Выпускной кислотный тест», мероприятие, на котором «Проказники» и другие последователи попытаются достичь интерсубъективности без использования психоактивных веществ. Выпускного недостаточно, чтобы снять обвинения с Кези. Ему выносят два приговора за два отдельных правонарушения. Его направляют в трудовой лагерь для отбывания наказания. Он переезжает со своей женой и детьми в Орегон и начинает отбывать срок в лесах Калифорнии.

Wolfe chronicles the adventures of Ken Kesey and his group of followers. Throughout the work, Kesey is portrayed as seeking to create a new religion. Kesey gathers a group of followers based on the allure of transcendence achievable through drugs, as well as his ability to preach and captivate listeners. The group was labelled as the "Merry Pranksters" and participated in a drug fueled lifestyle. The "Acid Tests" — parties centered around LSD laced Kool Aid and carried out with lights and noise intended to enhance the psychedelic experience — started at Kesey's house in the woods of La Honda, California. The Pranksters eventually leave the confines of Kesey's estate and travel across the country in a bus called Furthur. The bus is driven by Neal Cassady, who was the inspiration for the character Dean Moriarty in Jack Kerouac's 1957 novel On the Road. Throughout the journey, the individuals on the bus take acid frequently. As the Merry Pranksters gain popularity, Kesey's reputation develops as well. Towards the middle of the book, Kesey is idolized as the hero of a growing counterculture. Alongside this, Kesey forms friendships with groups like the Hells Angels, and crosses paths with icons of the Beat Generation. His growing popularity provides Kesey and the Pranksters opportunities to meet other significant members of the growing counterculture, including the Grateful Dead, Allen Ginsberg and attempt to meet with Timothy Leary. The failed meeting with Leary marks a greater failure to unite the counterculture from East to West coasts. This becomes one of the turning points in the book, indicating that the new generation of “hippies” had officially outpaced the old Beat Generation in style and philosophy. In an effort to broadcast their lifestyle, the Pranksters publicize their acid experiences giving rise to the term Acid Test. They describe the goal of these parties as the pursuit of "intersubjectivity," a state beyond an individual's ego. As the Acid Tests are catching on culturally, Kesey is arrested for possession of marijuana. In an effort to avoid jail, he flees to Mexico and is joined by the Pranksters. The Pranksters struggle in Mexico and are unable to obtain the same results from their acid trips. Kesey and some of the Pranksters return to the United States. At this point, Kesey becomes a full blown pop culture icon as he appears on TV and radio shows, despite being wanted by the FBI. Eventually, he is located and arrested. Kesey is conditionally released as he convinces the judge that the next step of his movement is an "Acid Test Graduation," an event in which the Pranksters and other followers will attempt to achieve intersubjectivity without the use of mind altering drugs. The graduation is not effective enough to clear the charges from Kesey's name. He is given two sentences for two separate offenses. He is designated to a work camp to fulfill his sentence. He moves his wife and children to Oregon and begins serving his time in the forests of California.

Мәдени мәні және қабылдануы

«Электрлік көмір көмегімен қышқыл сынағы» хиппи қозғалысының тамырлары мен дамуын бейнелеуде адал және «маңызды» деп сипатталған. Жаңа журналистиканың әдеби стилі өз оқырмандарының арасында қызығушылықты немесе күмәнділікті тудырды. «Электрлік көмір көмегімен қышқыл сынағы» Жаңа журналистиканың бастапқы стандарты болмаса да, бұл жанрдың ең көп сілтеме жасалатын туындысы. Вулфтың Кези мен оның серіктерінің бастан кешкендерін сипаттауы мен баяндауы кітаптағы кейіпкерлер мен оқиғалардың мәдени қабылдауына ықпал етті. Вулфтың стилі Жаңа журналистикаға тән, себебі ол оқырмандарды туындыны репортаж емес, көркем шығарма ретінде қарауға шақырады. Кітап әдеби сыншылар тарапынан шамалы мақтау алды, әсіресе Вулфтың суреттелген еркін және көбінесе мас ортада сақталған айқын повествосі үшін. Вулф Кезидің «қозғалысына» толыққанды еніп, оның және Франкстердің идеологиясын қолдағанмен, олардың тәжірибелерін паранойя мен қышқыл сапарларының нәтижесінде туғандай бейтарап түрде көрсетеді, бұл топтың мәдени символына айналды. Кейбіреулер Жаңа журналистиканы әдебиеттің болашағы деп қараса да, бұл тұжырымдама сынсыз болған жоқ. Стильдің сенімділігіне күмән келтіргендер көп болды және есептердің шындығына қатысты көптеген сұрақтар мен сын-пікірлер туды. Дегенмен, Вулф мұндай талаптарға қарсы шығып, «Электрлік көмір көмегімен қышқыл сынағы» сияқты кітаптарда өзінің баяндамасының ішінде көрінбейтінін айтты. Ол өзі куә болған оқиғаларды толыққанды баяндағанын мәлімдеді. Көркем және деректі әдебиетті жақтаушылар Жаңа журналистиканың жарамдылығын күмәндана бергенде, Вулф дамып келе жатқан тәртіпті қолдады. Вулф бұл жазу әдісінің газеттер мен мақалалардағы тақырыптарды көрермендермен байланыс орнатып, оларға жаны ашыратын адамдарға айналдыратынын ойлады. «Электрлік көмір көмегімен қышқыл сынағы» кейбір басылымдардан мақтау алғанмен, кітап контрмәдениет пен есірткі пайдалануын стильдік бейнелеуі үшін де сынға ұшырады. «Гарвард Кримсон» журналында жарияланған мақалада кітаптың әсері айқындалды, бірақ мақтау сөздері айтылмады. Өзі де әдебиетте танымал болған Jay Cantor есімді автор, Кези мен оның Франкстерлері туралы орташа сипаттама береді. Кантор Кезиді мессия ретінде бейнелеген Вулфты сынға алып, «Соңында Вулф Кези үшін жасаған Христиандық киімдері тым үлкен. Бізге тағы бір қышқылға тәуелді адам және бірнеше ақымақ істер жасаған балалар тобы қалды» деген қорытындыға келді. Кантор Кезиге судьяның халыққа үн қойып, ЛСД қолдануды шектеуге мүмкіндік бергенін түсіндіреді. Вулф қозғалысты бастағаны үшін құрметтейтін Кези, қозғалысты өзгертуге бейшара қалды. Кантор сонымен қатар Вулфтың ЛСД-ны шексіз пайдалануды мақтауына қарсы шықты. Кантор бұл жағдайда Кезидің әсерін мойындайды, есірткі 1969 жылы, ол өзінің сын-пікірін жазған кезде кеңінен таралғанын айтады.

The Electric Kool Aid Acid Test has been described as faithful and "essential" in depicting the roots and growth of the hippie movement. The New Journalism literary style is seen to have elicited either fascination or incredulity by its audience. While The Electric Kool Aid Acid Test was not the original standard for New Journalism, it is the most often cited work of that genre. Wolfe's descriptions and accounts of the adventures of Kesey and his cohort were influential on the cultural perception of the figures and events in the book. Wolfe's style is particularly characteristic of New Journalism as he invites the reader to view the work as fiction rather than reportage. The book received modest literary acclaim, in particular for the clear narrative Wolfe maintained amidst the indulgent and often intoxicated milieu depicted. Despite Wolfe's immersion within Kesey's "movement" and advocacy of Kesey's and the Pranksters' ideology, he renders sober portrayals of their experiences as being triggered by both paranoia and the acid trips which had become the group's cultural motif. While some saw New Journalism as the future of literature, the concept was not without criticism. There were many who challenged the believability of the style and there were many questions and criticisms about whether accounts were true. However, Wolfe challenged such claims and notes that in books like The Electric Kool Aid Acid Test, he was nearly invisible throughout the narrative. He argues that he produced an uninhibited account of the events he witnessed. As proponents of fiction and orthodox nonfiction continued to question the validity of New Journalism, Wolfe stood by the growing discipline. Wolfe thought that this method of writing transformed the subjects of newspapers and articles into people with whom audiences could relate and sympathize. In addition to the praise that The Electric Kool Aid Acid Test received from some outlets, the book has received criticism for its stylistic representations of counterculture and drug use. A review in The Harvard Crimson identified the effects of the book, but did so without offering praise. The review, written by Jay Cantor, who went on to literary prominence himself, provides a more moderate description of Kesey and his Pranksters. Cantor challenges Wolfe's messiah like depiction of Kesey, concluding that "In the end the Christ like robes Wolfe fashioned for Kesey are much too large. We are left with another acidhead and a bunch of kooky kids who did a few krazy things." Cantor explains how Kesey was offered the opportunity by a judge to speak to the masses and curb the use of LSD. Kesey, who Wolfe idolizes for starting the movement, is left powerless in his opportunity to alter the movement. Cantor is also critical of Wolfe's praise for the rampant abuse of LSD. Cantor admits the impact of Kesey in this scenario, stating that the drug was in fact widespread by 1969, when he wrote his criticism.</blockquote>

Фильмге бейімдеу жоспарлары

Вулфтың кітабын киноға бейімдеу жобасы тоқтап қалғандай көрінеді. Кәсіпкер Альфред Ровен кітап жарық көргеннен кейін көп ұзамай фильм құқықтарын сатып алып, қайтыс болмас бұрын оларды балаларына берді. Балалары адвокаттары арқылы танысқан Ричард Н. Гладштейнге оларды сеніп тапсырды. Гладштейн режиссер ретінде Гус Ван Сантты (оның 2002 жылғы "Герри" фильмін Кезиге арнағанын) шақырды, содан кейін сценарий үшін Дастин Лэнс Блэк жалданып, кейін Густин Нэш қайта жазу үшін тартылды. 2011 жылы Ван Сант фильмде әлі де жұмыс істеп жатқанын, бірақ жобаны іске қосудың жолын таба алмағанын мәлімдеді.