Оңтүстік киттер (Eubalaena australis) – құйрықты киттердің бір түрі. Оңтүстік жартышарда тіршілік етеді, түрлер жіктелуі күрделі. Киттер туралы көбірек біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Киттер түрі
Species of whale
Оңтүстік оңтүстік киті (Eubalaena australis) – балиндар киттер тобына жататын, Eubalaena туысына кіретін оңтүстік киттердің үш түрінің бірі. Оңтүстік оңтүстік киттер экватордың оңтүстігінде, 20° және 60° оңтүстік ендіктер аралығында қоныстанады.
The southern right whale (Eubalaena australis) is a baleen whale, one of three species classified as right whales belonging to the genus Eubalaena. Southern right whales inhabit oceans south of the Equator, between the latitudes of 20° and 60° south.
Таксономия
Тұңғыш рет 1758 жылы Карл Линней киттерді *Balaena* туысына жатқызды, ол сол кезде барлық тұңғыш киттерді (баубалық киттерді қоса) бір түр деп есептеді. 19- және 20-ғасырларда *Balaenidae* туысы зор таксономиялық пікірталас тудырды. Мамандар тұңғыш киттер мен баубалық киттердің үш популяциясын бір, екі, үш немесе төрт түр ретінде қайта-қайта жіктеді, оларды бір туысқа немесе екі бөлек туысқа жатқызды. Бастапқыда олардың барлығы бір түр – *Balaena mysticetus* деп саналды. 1998 жылы Райс өзінің толық және беделді жіктемесінде, «Әлемдегі теңіз сүтқоректілері: жүйелеме және таралу», тек екі түрді атады: *Balaena glacialis* (барлық тұңғыш киттер) және *Balaena mysticetus* (баубалық киттер). 2000 жылы Розенбаум және авторлар киттердің әр популяциясынан алынған ДНК үлгілерінің генетикалық зерттеулеріне негізделіп, бұған келіспеді. Генетикалық дәлелдер көрсетіп тұрғандай, тұңғыш киттердің солтүстік және оңтүстік популяциялары 3 миллионнан 12 миллион жылға дейін шағылыспаған, бұл оңтүстік тұңғыш киттің ерекше түр екенін растайды. Солтүстік Тынық мұхиты мен Атлантика мұхитының популяциялары да ерекшеленеді, Солтүстік Тынық мұхитының тұңғыш киті Солтүстік Атлантиканың тұңғыш китіне қарағанда оңтүстік тұңғыш китіне жақын туыс. Бұл тұңғыш киттердің популяцияларының алғаш рет Солтүстік және Оңтүстік Американың бірігуі салдарынан бөлінгені белгілі. Экватордағы температураның жоғарылауы екінші бөлініске әкелді, солтүстік және оңтүстік топтарды құрады, олардың шағылысуына кедергі келтірді. 2002 жылы Халықаралық кит аулау комиссиясының (IWC) ғылыми комитеті Розенбаумның қорытындыларын қабылдады және осы туыс үшін *Eubalaena* номенклатурасын сақтауды ұсынды. Кладограмма – таксондардың эволюциялық байланыстарын бейнелеу және салыстыру құралы. Тораптың тармақталу нүктесі эволюциялық тармақталуға ұқсас, ал диаграмманы солдан оңға қарай, уақыт сызығы сияқты оқуға болады. *Balaenidae* туысының келесі кладограммасы оңтүстік тұңғыш киті мен оның басқа мүшелері арасындағы қарым-қатынас туралы қазіргі ғылыми консенсусты көрсетуге көмектеседі. *E. australis* үшін басқа кішірек синонимдерге *B. antarctica* (Lesson, 1828), *B. antipodarum* (Gray, 1843), *Hunterus temminckii* (Gray, 1864) және *E. glacialis australis* (Tomilin, 1962) (қосымша синонимдер үшін жақын панельді қараңыз) жатады. Каллозиттердің биологиялық функциялары әлі анықталмаған, бірақ жыртқыштардан қорғану олардың негізгі рөлі болуы мүмкін. Ересектің аналық китінің салмағы дейін жетеді және ұзындығы дейін жетеді, бұл оларды Солтүстік жарты шардың басқа тұңғыш киттерінен сәл кішкентай етеді. Тұңғыш киттердің мүшеқаптары кез келген жануардың ең ірі мүшеқаптары болуы мүмкін, олардың әрқайсысының салмағы шамамен . Бұл спермалық бәсекелестік жұптасу процесінде маңызды екенін көрсетеді. Бұл түрде балқыған түсті жеке тұлғалардың үлесі мен саны Солтүстік жарты шардың басқа түрлерімен салыстырғанда ерекше. Кейбір киттер тіпті өскеннен кейін де ақ түсті болып қалады. Өмір сүру ұзақтығы нақты белгілі емес, бірақ киттер 100 жылдан астам өмір сүруі мүмкін.
Right whales were first classified in the genus Balaena in 1758 by Carl Linnaeus, who at the time considered all right whales (including the bowhead) to be a single species. In the 19th and 20th centuries the family Balaenidae was the subject of great taxonometric debate. Authorities have repeatedly recategorised the three populations of right whale plus the bowhead whale, as one, two, three or four species, either in a single genus or in two separate genera. In the early whaling days, they were all thought to be a single species, Balaena mysticetus. As recently as 1998, Rice, in his comprehensive and otherwise authoritative classification, Marine mammals of the world: systematics and distribution, listed just two species: Balaena glacialis (all of the right whales) and Balaena mysticetus (the bowheads). In 2000, Rosenbaum et al. disagreed, based on data from their genetic study of DNA samples from each of the whale populations. Genetic evidence now shows that the northern and southern populations of right whale have not interbred for between 3 million and 12 million years, confirming the southern right whale as a distinct species. The northern Pacific and Atlantic populations are also distinct, with the North Pacific right whale being more closely related to the southern right whale than to the North Atlantic right whale. It is believed that the right whale populations first split because of the joining of North and South America. The rising temperatures at the equator then created a second split, into the northern and southern groups, preventing them from interbreeding. In 2002, the Scientific Committee of the International Whaling Commission (IWC) accepted Rosenbaum's findings, and recommended that the Eubalaena nomenclature be retained for this genus. The cladogram is a tool for visualising and comparing the evolutionary relationships between taxa. The point where a node branches off is analogous to an evolutionary branching – the diagram can be read left to right, much like a timeline. The following cladogram of the family Balaenidae serves to illustrate the current scientific consensus as to the relationships between the southern right whale and the other members of its family. Other junior synonyms for E. australis have included B. antarctica (Lesson, 1828), B. antipodarum (Gray, 1843), Hunterus temminckii (Gray, 1864), and E. glacialis australis (Tomilin, 1962) (see side panel for more synonyms). The biological functions of callosities are unclear, although protection against predators has been put forward as the primal role. An adult female is and can weigh up to , in length and or up to in weight, making them slightly smaller than other right whales in the Northern Hemisphere. The testicles of right whales are likely to be the largest of any animal, each weighing around This suggests that sperm competition is important in the mating process. The proportion and numbers of molten coloured individuals are notable in this species compared with the other species in the Northern Hemisphere. Some whales remain white even after growing up. Life span is not clear although whales seem to reach over 100 years old.
Мінез-құлық
Басқа оң киттер сияқты, олар да су бетінде өте белсенді және адам кемелеріне қызығушылық танытады. Оңтүстік киттер басқа екі солтүстік түріне қарағанда белсендірек болып көрінеді және адамдармен жиірек байланысқа түседі. Оңтүстік китке тән ерекше мінез-құлық – құйрық қанаттарын желге тікелей ұстау, осылайша бір жағдайда ұзақ уақыт бойы тұру. Бұл ойын түрі сияқты көрінеді және көбінесе Аргентина мен Оңтүстік Африка жағалауларында кездеседі. Сондай-ақ дельфиндер де кездеседі. Мозамбик және Бразилияның Баия аймағында оңтүстік киттер мен жұмбақ киттердің жұптасуға қатысқандығы туралы жазбалар бар. Бірнеше рет, ана киттер өз балаларымен бірге басқа киттердің балаларын да емшектендіргені байқалды. Сонымен қатар, бір ана кит жалғыз жұмбақ кит баланы сүйреп алып кеткені көрінді, бірақ осы екеуінің арақатынасы әлі анық емес.
Like other right whales, they are rather active on the water surface and curious towards human vessels. Southern rights appear to be more active and tend to interact with humans more than the other two northern species. One behaviour unique to the southern right whale, known as tail sailing, is that of using their elevated flukes to catch the wind, remaining in the same position for a considerable amount of time. It appears to be a form of play and is most commonly seen off the coast of Argentina and South Africa. and dolphins. There have been records of southern rights and humpbacks thought to be involved in mating activities off Mozambique, and along Bahia, Brazil. On several occasions, calving mothers have been recorded to nurse non offspring calves along with their own calves. Additionally, a female was seen to accompany a lone humpback whale calf although the actual relationship of this pair is unclear.
Көбею
Оңтүстік киттер өз бала туу орындарына аналық адалдық көрсетеді. Бала туғызған ұрғашы киттер 3 жыл сайын бала туу орындарына оралады. Бала туу маусымы мамырдан қарашаға дейін жалғасады.
Southern right whales display strong maternal fidelity to their calving grounds. Calving females are known to return to calving grounds at 3 year intervals. Calving takes place between June and November
Австралияда оңтүстік киттер толқын энергиясы жоғары жағалаулардағы бала туу орындарын қалайды, мысалы, Head of the Bight сияқты жерлерді. Мұнда толқындардың шуы киттердің даусын жасырып, осылайша шағын киттер мен бозаулап жатқан аналарын қаскыр киттер сияқты жыртқыштардан қорғайды. Бала туу орындарының жанындағы терең сулар, бұзаулардың көші-қонға дейін шыдамдылығын арттыруға арналған жаттығу алабы ретінде қызмет етеді. Ұрғашы киттер алғашқы бұзауларын сегіз бен он жас арасында туады. Бір жылдық жүктілік кезеңінен кейін, шамамен салмағы және ұзындығы бар бір бұзау туады. Бұзау әдетте өмірінің алғашқы жылында анасымен бірге болады, осы уақыт ішінде оның ұзындығы еселейді.
In Australia, southern right whales have shown a preference for calving grounds along coastlines with high wave energy, such as the Head of the Bight. Here, the sound of breaking waves may mask the sound of the whales' presence, and so protect infants and calving cows from predators such as killer whales. Deep waters alongside shallower calving grounds may serve as training grounds for calves to build up their stamina ahead of migration. Females give birth to their first calf when they are between eight and ten years old. A single calf is born after a gestation period of one year, about in weight and in length. The calf usually remains with its mother during the first year of its life, during which time it will double in length.
Тамақтандыру
Басқа мұхиттардағы қаңбақты киттер сияқты, оңтүстік қаңбақты киттер де негізінен зоопланктонмен, әсіресе крилльмен қоректенеді. Олар су бетінен біршама төменде, аузын жартылай ашып, жүзіп жүргенде үнемі суды сүзіп тамақтанады. Олар өздерінің ұзын балиндр табақтары арқылы суды сүзіп, осылайша қоректерін ұстайды. Оңтүстік қаңбақты киттің балиндрі 220-260 балиндр табақтан тұрады және оның ұзындығы шамамен сол көлемінде болады.
Like right whales in other oceans, southern right whales feed almost exclusively on zooplankton, particularly krill. They feed just beneath the water's surface, holding their mouths partly open and skimming water continuously while swimming. They strain the water out through their long baleen plates to capture their prey. A southern right whale's baleen can measure up to long, and is made up of 220 260 baleen plates.
Оңтүстік Африка
Оңтүстік Африкадағы Герман киттерді қадағалау орталығы ретінде танымал. Оңтүстік жарты шардағы қыс айларында (маусым – қазан) оңтүстік жұбыр киттер Оңтүстік Африканың жағалау суларына көшіп келеді, және Герман аймағына 100-ден астам кит келгені белгілі. Бұл аймақта киттерді балаларымен бірге Уокер шығанағына төлдеу және жұптасу үшін келгенде көруге болады. Киттердің секіруі, желкендеуі, құйрықпен суды шапалақтауы немесе басын судан шығаруы сияқты әртүрлі мінез-құлықтарын тамашалауға болады. Фальс-Бейде шілдеден қазанға дейін киттерді жағалаудан көруге болады, ал Плеттенберг шығанағы мен Алгоа шығанағында шілдеден желтоқсанға дейін оңтүстік жұбыр киттер қоныстанады. Оларды құрлықтан да, сондай-ақ жыл бойы теңіз саяхаттарын ұйымдастыратын лицензияланған операторлармен қайықпен де көруге болады. Оңтүстік Африканың солтүстік-шығыс бөлігінде, Балито және Умдолти жағалауындағы «Дельфин жағалауы» деп аталатын аймақта киттердің санының артуы, киттердің табиғи қоныстану аймақтарының кеңеюін көрсетеді және олардың тарихи ареалдарын қайта мекендеуі одан әрі солтүстікке қарай көшіп бара жатқан киттердің саны артуымен жалғаса береді.
Hermanus in South Africa has become known as a centre for whale watching. During the Southern Hemisphere winter months (June – October) the southern right whales migrate to the coastal waters of South Africa, with more than 100 whales known to visit the Hermanus area. Whilst in the area, the whales can be seen with their young as they come to Walker Bay to calve and mate. Many behaviours such as breaching, sailing, lobtailing, or spyhopping can be witnessed. In False Bay whales can be seen from the shore from July to October while both Plettenberg Bay and Algoa Bay are also home to the southern right whales from July to December. They can be viewed from land as well as by boat with licensed operators conducting ocean safaris throughout the year. Recent increases in numbers of whales visiting the north eastern part of South Africa, the so called Dolphin Coast such as around Ballito and off Umdloti Beach, indicates the whales' normal ranges are expanding and that re colonising historical habitats will likely continue as more whales migrate further north.
Шығыс Африка
Оңтүстік киттер Мозамбик және Мадагаскар жағалауларында өте сирек кездеседі. Бұрын киттердің көптеп жүзгенін Дурбан жағалауында, Делагоа/Мапуто шығанағында, Инхака аралында, Понта-ду-Оурода және Базаруто архипелагының төңірегінде байқауға болатын. Соңғы жылдары көбірек киттер туу үшін солтүстікке қарай жылдамдайтын сияқты, мысалы Мадагаскардың солтүстік шетіндегі Сент-Мари аралы, Антонгиль шығанағы, Форт-Дофин-Толиара, Анакао, Андавадоака және Анциранана шығанағында. Майот аралында сирек кездесетін байқаулар расталған. Киттер бұрын Танзания жағалауынан ауланған, және Занзибар айналасында кейде әлі де кездесуі мүмкін.
Southern right whales have been spotted in very small numbers off Mozambique and Madagascar. Whales were historically seen in large numbers at various locations such as off the coast of Durban, in Delagoa/Maputo Bay, Inhaca Island, Ponta do Ouro, and around the Bazaruto Archipelago. In recent years, more whales seem to migrate further north to calve, such as at Île Sainte Marie, Antongil Bay, Fort Dauphin Toliara, Anakao, Andavadoaka, and Antsiranana Bay, at Madagascar's northern tip. Infrequent sightings have been confirmed off the island of Mayotte. Whales were historically taken off the coast of Tanzania, and may still be present occasionally around Zanzibar.
Орта-Оңтүстік Атлантика
КСРО-ның заңсыз кит аулауының салдарынан Тристан-да-Кунья және Гоф аралы сияқты жақын орналасқан аймақтардағы популяциясы қоса алғанда, көптеген киттердің қалпына келуіне елеулі кедергі келтірілді, нәтижесінде келген киттердің саны салыстырмалы түрде азайды. Аулау тізімдері мен соңғы байқауларға сүйенсек, ақ киттерді Сент-Елена және Ассенсион аралдарына дейін солтүстікке қарай көруге болады. Санта-Катарина және Рио-Гранде-ду-Сул штатынан басқа жерлердегі байқаулар, мысалы Сидрейра, Рио-де-Жанейро жағалауындағы Сепетиба шығанағы (pt), Кабо-Фрио, Макаэ, Прадо, Баия, Кастельханос шығанағы, Сао-Паулу жағалауындағы Ильха Анчиета мемлекеттік паркі, Бал аралы, Паранагуа және Суперагуи ұлттық парктерінің шығанақтары мен сағалары, Парана, тіпті Лагоа-дос-Патос лагунасына дейін сирек кездеседі. Жақында жүргізілген зерттеулер Бразилияның оңтүстік-шығыс жағалауында, соның ішінде өте қалалық Сан-Паулу және Рио-де-Жанейро штаттарында байқаулардың азайғанын көрсетіп тұр. Одан солтүстікке қарай, жыл сайын шағын топтағы киттер Баияда қыстауға немесе туу үшін көшіп келеді. Мори мен Таунсендке дейінгі кит аулау туралы мәліметтер, ақ киттердің бұрын солтүстікке қарай, мысалы Сальвадор, Баияда жиі келетін қонақтар болғандығын көрсетеді. Соңғы жылдары Сан-Хорхе шығанағы, От елі, Пуэрто-Десадо, Мар-дель-Плата, Мирамар, Буэнос-Айрес және Баия-Бланка сияқты басқа да аймақтарда байқаулардың саны артып келеді.
Due to illegal whaling by the USSR, the recovery of many stocks including the population off Tristan da Cunha and adjacent areas such as Gough Island has been severely hindered, resulting in relatively few numbers of visiting animals. Based on catch records and recent observations, right whales may be seen as far north as the islands of Saint Helena and Ascension Island. Sighting in locations other than Santa Catarina and Rio Grande do Sul remain sporadic, such as along Cidreira, Rio de Janeiro coasts like Sepetiba Bay (pt), Cabo Frio, Macaé, Prado, Bahia, Castelhanos Bay in Ilha Bela, São Paulo coasts such as within Ilha Anchieta State Park, Honey Island, and bays and estuaries of Paranaguá and Superagui National Park, Paraná, and even entering into the lagoon of Lagoa dos Patos. Recent studies also show a decrease in the number of sightings along the southeastern Brazilian coast, which includes the highly urbanized States of São Paulo and Rio de Janeiro. Further north, small numbers of whales migrate every year to winter or calve in Bahia, Whaling records including those prior to Maury and Townsend indicate that right whales were once more frequent visitors further north, for example at Salvador, Bahia. There have been increasing sightings in various other locations in recent years, such as on Golfo San Jorge, Tierra del Fuego, Puerto Deseado, Mar del Plata, Miramar, Buenos Aires, and Bahía Blanca.
Уругвай
Уругвайда Пунта-дель-Эсте сияқты жағалау аймақтары киттердің көбею маусымында жиналатын орындар болып табылады, бірақ олар төлдеуге арналған жерлер емес. 2013 жылы Уругвай парламенті популяцияны қалпына келтіруге көмектесу мақсатында Латын Америкасының жағалауында киттерді қорғау аймағын құруды бекітті. Бұл қорғалатын аумақты құруға он жылға жуық уақыт бойы Жапон сияқты кит аулауды қолдайтын елдер кедергі келтірді.
In Uruguay, coastal areas such as Punta del Este host congregating sites for whales in breeding seasons, but these are not likely to be calving grounds. In 2013 the Uruguayan parliament approved the creation of a whale sanctuary off Latin America to aid the recovery of the population. The creation of this protected area had been prevented for nearly a decade by pro whaling nations such as Japan.
Чили мен Перу
Чили және Перудегі өте сирек кездесетін популяция үшін, Cetacean Conservation Center (CCC) ақ киттерге арналған жеке бағдарлама жұмысын жүргізіп жатыр. Бұл популяцияда 50-ден аспайтын жекелеген киттер бар, олар кеме жолдарының көбеюінен және балық аулау өнеркәсібінен қауіп көріп отыр. 1964–2008 жылдар аралығында барлығы 124 кездесу тіркелді. Көшпенді киттердің тіркелген деректерінен басқа, Перудің жағалауы Габонмен қатар, бұл түрдің солтүстіктегі ең шеткі ареалының бірі болуы мүмкін. Чилоэдегі киттерді зерттеуге бағытталған Alfaguara жобасы болашақта осы түрге де назар аударуы мүмкін, өйткені туу оқиғалары Чилоэ архипелагында расталған. Бұл популяцияның тамақтану аймақтары әзірге анықталған жоқ, бірақ Чилоэ және Калета Зоррадан оңтүстіске қарай, мысалы, Пенас шығанағынан Бигл каналына дейінгі оңтүстік фиордтарда болуы мүмкін, алайда Бигл каналында растау деректерінің саны аз. Магеллан бұғазының шығыс жағында, әсіресе Виргенс мүйісі мен Пунта-Дунгенесс маңында жаңа туризм индустриясын құруға үміт артылып отыр, себебі кездесу саны артуда. Бұл артудың себебі Патагония популяциясынан келген киттердің қайтадан қоныстануы ма, әзірге белгісіз. Сондай-ақ, осы популяциядан да жолақты киттер кездескен.
For the critically endangered Chile/Peru population, the Cetacean Conservation Center (CCC) has been working on a separate programme for right whales. This population, containing no more than 50 individuals, is under threat from an increase in shipping lanes and the fishing industries. 124 sightings in total were recorded during the period 1964–2008. Aside from vagrants' records, Peru's coastlines possibly host one of the northernmost confirmed range of the species along with Gabon, The Alfaguara project targeting cetaceans in Chiloe may possibly target this species as well in the future since calving activities have been confirmed in Chiloé Archipelago. Foraging grounds of this population is currently undetected, but possibly Chiloé and down south of Caleta Zorra to southern fiords such as from Penas Gulf to Beagle Channel although numbers of confirmations are small in the Beagle Channel. Hopes are arising for the establishment of a new tourism industry on the eastern side of the Strait of Magellan, especially near Cape Virgenes and Punta Dungeness, as the number of sightings increases. It is unknown whether these increases are due to re colonisation by whales from the Patagonian population. Occurrences of brindle individuals have been confirmed from this population as well.
Океания
Тарихи тұрғыдан алғанда, Океания аймақтарындағы оңтүстік киттердің популяциясы жақсы жағдайда болған. Жаңа Зеландияның Веллингтон қаласының және Тасманияның Дервент өзенінің алғашқы қоныс аударушылары киттердің шабысынан түнде ұйықтай алмайтындарын айтқан. 1804 жылғы шілдеде дін қызметкері Роберт Кнопуд Дервент өзенінен өте жатқанда, "өте көп киттерді кездестірдік, сондықтан жағаға жақын болмасақ, қайықпен өзенге көтерілу қауіпті болды" деп мәлімдеді. 1890 жылдары оңтүстік киттердің популяциясы құрылысқа жетіп, Австралия мен Жаңа Зеландияда 25 000-нан астам кит өлтірілді. Популяция құрылымы мен жұптасу жүйелерін зерттеулер Австралияның оңтүстік-батыс және Жаңа Зеландия популяцияларының генетикалық тұрғыдан ерекшеленетінін көрсетті, бірақ бұл ерекшеліктің дәрежесі әлі белгісіз. Екі топтың миграциялық дәліздері мен төлдеу орындары ортақ болуы мүмкін. 2010 жылы популяция 3 500 китке дейін жетті. Австралия суларында екі генетикалық ерекше топ мекендейді: 2012 жылы 2 900 киттен тұратын оңтүстік-батыс популяциясы қазіргі уақытта Австралияның жалпы популяциясының көп бөлігін құрайды, ал өте сирек кездесетін оңтүстік-шығыс тобында ондаған ғана, 300-ге дейін жекелеген киттер бар.
Historically, populations of southern right whales in Oceanian regions were robust. Early settlers of Wellington, New Zealand, and the River Derwent in Tasmania complained that sounds of cavorting whales kept them awake at night. In July 1804, clergyman Robert Knopwood claimed that in crossing the River Derwent, "we passed so many whales that it was dangerous for the boat to go up the river unless you kept very near the shore". By the 1890s southern right whales had been brought to the brink of extinction, with over 25,000 whales killed in Australia and New Zealand. Studies of population structure and mating systems have shown that the southwest Australian and New Zealand populations are genetically differentiated. but the extent of this is unknown. The two groups may share migratory corridors and calving grounds. to 3,500 in 2010. Two genetically distinct groups inhabit Australian waters: the southwestern population of 2,900 whales in 2012 currently holding the majority of the overall Australian population and the critically endangered southeastern group, counting only dozens to 300 individuals.
Оңтүстік Австралия
Оңтүстік киттерді Австралияның оңтүстік бөлігінің көптеген аймақтарында кездестіруге болады, ең ірі популяциясы Оңтүстік Австралиядағы Head of the Bight-та, Нулларбор жазығының орта тұсынан оңтүстікке қарай сирек қоныстанған аймақта орналасқан. Маусым мен қазан аралығында жыл сайын 100-ден астам кит көріледі. Келушілер киттерді жартастың үстіндегі серуен жолдары мен қарау тұрақтарынан, киттердің тікелей астынан жүзуін немесе теңіз саябасынан көрікті ұшу арқылы тамашалай алады. Киттерді көруге қолайлырақ оңтүстік Австралиядағы Encounter Bay аймағы, онда киттерді Fleurieu түбегінің жағалауында, серфингпен танымал Миддлтон қаласының маңында көруге болады. Киттер Eyre түбегінің жанында, әсіресе Fowlers Bay-де жаңа өркендеу ортасын құрды. Бұл аймақтардағы киттердің саны Bight-тағыларға қарағанда әлдеқайда аз, күніне шамамен бір-екі кит байқалады, бірақ Миддлтон маңындағы Basham Beach жағалауынан бір уақытта оннан астам кит көрілген жағдайлар болды. Оңтүстік Австралияның Виктор-Харбордағы киттер орталығы аймақтағы кит аулау және киттерді бақылау тарихы туралы ақпарат ұсынады және киттерді байқау туралы онлайн деректер базасын жүргізеді. 2021 жылдың маусым айында Аделаиданың оңтүстік жақын маңындағы Christies Beach жағажайында ана кит туды және біраз уақытқа дейін жағажайдың жағасында қалды, көптеген адамдарды қызықтырды.
Right whales can be found in many parts of southern Australia, where the largest population is found at the Head of the Bight in South Australia, a sparsely populated area south of the middle of the Nullarbor Plain. Over 100 individuals are seen there annually from June to October. Visitors can view the whales from cliff top boardwalks and lookouts, with whales swimming almost directly below, or by taking a scenic flight over the marine park. A more accessible South Australian location for viewing whales is Encounter Bay where the whales can be seen just off the beaches of the Fleurieu Peninsula, centred around the surfing town of Middleton. The whales have established a newer nursery ground near Eyre Peninsula, especially at Fowlers Bay. Numbers are much smaller at these locations compared to those in the Bight, with an average of a couple of whales per day, but there were regular sightings of more than ten whales at a time off Basham Beach, near Middleton. The South Australian Whale Centre at Victor Harbor has information on the history of whaling and whale watching in the area, and maintains an on line database of whale sightings. In June 2021 a female gave birth off Christies Beach, a southern suburb of Adelaide, and remained in the shallows off the beach for some time, attracting large crowds.
Виктория мен Тасмания
Викторияда киттердің саны сирек, онда киттер жыл сайын өте аз мөлшерде пайдаланатын жалғыз белгілі көбейту орны Уоррнамболда орналасқан. Дегенмен, киттердің саны жалпы түрде артып жатқан сияқты, бірақ Уоррнамболда айқын өсім байқалмайды. Олар қыстау орындарын Викторияның басқа да аймақтарына кеңейтіп жатқан болуы мүмкін, онда көріп қалғандардың саны ақырындап артуда. Бұл аймақтарға Мельбурн маңы, Порт-Филлип шығанағы, Уаратах шығанағы, Оушен-Гроув, Уоррнамбол, Морнингтон түбегі, Аполлон шығанағы, Гиппсленд жағалауы және Уилсонс-Промонтори кіреді. Тасманияда киттердің саны салыстырмалы түрде аз, алайда соңғы жылдары оларды көру жиілеген. Кейбір киттер Тасмания сулары арқылы көшіп өтеді, ал басқалары қыстау маусымында сол жерде қалады.
Whale numbers are scarcer in Victoria, where the only established breeding ground which whales use each year, in very small numbers, is at Warrnambool. However, as the whales do seem to be increasing in number generally, but not showing any dramatic increases at Warrnambool, they may be extending their wintering habitats into other areas of Victoria, where the numbers of sightings are slowly increasing. These areas include around Melbourne, such as in Port Phillip Bay, along Waratah Bay, at Ocean Grove, Warrnambool, on Mornington Peninsula, in Apollo Bay, and on Gippsland coasts and at Wilsons Promontory. Whale numbers in Tasmania are relatively small, however sightings have increased in recent years. Some whales migrate through Tasmanian waters while some others remain throughout wintering seasons.
Жаңа Зеландия
Жаңа Зеландия суларындағы ақ киттердің қазіргі санына анық баға беру қиын. Дегенмен, Табиғатты қорғау департаментінің жүргізген зерттеулері мен жергілікті тұрғындардың хабарлаған байқаулары жағдайды жақсырақ түсінуге көмектесті. Жаңа Зеландия тобының эксплуатацияға дейінгі саны 28 800 мен 47 100 кит аралығында деп есептеледі. 1827 мен 1980 жылдар аралығында 35 000 – 41 000 кит ауланды. 1915 жылы коммерциялық және заңсыз кит аулаудың салдарынан қалған киттердің саны шамамен 110 китке дейін азайды (олардың 30-ға жуығы аналық киттер еді). Осылайша күрт азаюға байланысты, Оңтүстік киттердің бұл аймақтағы популяциясы генетикалық әртүрліліктің төмендеуіне алып келген популяциялық тартылысқа ұшырады. Кэмпбелл аралдарында қалпына келтіру процесі баяу жүріп жатыр. Мұнда, халық саны Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін 20 жеке китке дейін төмендеген деп есептеледі. 1963 жылға дейін 36 жыл бойы ақ киттердің байқалуы немесе жағаға шығуы тіркелмеді, содан кейін кең аумақта төрт жеке байқау, соның ішінде аналық кит пен баласы байқалды. Антарктика маңындағы популяциялардың қалдықтары 1980 жылдары хабарланды және 1990 жылдары қайта ашылды. Бір уақытта 200-ге дейін киттер қыстауы мүмкін. Бұл кішкентай аумақта жыл сайын барлық жастағы киттердің кездесуі ерекше, олар оны тамақтану және жаздау үшін ғана емес, сонымен қатар қыстау, көбейту және суық кезеңдерде төлдеу үшін де пайдаланады. Халық санының азаюы нәтижесінде генетикалық әртүрліліктің төмендеуі бұл топтың тері түсінің өзгеруіне әкелді. Қыс мезгілінде киттер Жаңа Зеландия суларына қарай солтүстікке көшіп келеді және үлкен топтары кейде Оңтүстік аралдың оңтүстік жағалауларына келеді. Фьордленд аймағынан Отагоның солтүстігіне дейінгі Фовэу бұғазының бойындағы шығанақтар ақ киттердің көбеюі үшін маңызды орталар болып табылады, әсіресе Презервация, Чалки шығанақтары, Те-Ваэуэ шығанағы және Отаго түбегі. Төлдеу әрекеттері Жаңа Зеландияның барлық аймақтарында байқалады, бірақ Солтүстік аралдың жағалауларында, батыстағы Таранакиден бастап шығыстағы Хоук шығанағы, Баяу шығанағы және Хаураки шығанағындағы Тамаза бұғазы немесе Солтүстік аралдар шығанағы сияқты аймақтарда жиірек кездеседі. Бұрын елдің әртүрлі аймақтарында көптеген киттер байқалған, бірақ қазіргі кезде байқаулар азайып кеткен. Бұл аймақтарға Марлборо аймағы, әсіресе Клиффорд шығанағы мен Cloudy шығанағынан Порт Андервудқа дейін, Алтын шығанағы, Авароа шығанағы, сондай-ақ Батыс жағалауы мен Нортлендтегі Хокианга портының жағалаулары кіреді. Кермадек аралдары мен Чатем аралдарының тарихи мұхиттық мекендеріне қазіргі көші-қон туралы көп мәлімет жоқ, тек бірнеше расталған байқаулар бар. Тарихи жазбалар бойынша, ең солтүстік байқау 27° оңтүстік ендікте тіркелген. 2009 жылғы зерттеу Жаңа Зеландияның негізгі аралдары мен Антарктика маңындағы аралдардағы ақ кит популяцияларының араласып өрбуін көрсетті, бірақ бұл екі топтың бастапқыда бір популяциядан шыққан-шықпағаны әлі белгісіз. Пелагикалық сулардағы тамақтану орындары әлі анықталмаған, бірақ Чатэм көтерілісінің оңтүстік жиегінде топтасулар расталған. Кейбір австралиялық тау жоталары Жаңа Зеландиялық топтардың тау жоталарына жақын орналасқан (Норфолк аралы, Маккуари аралы). Бұл австралиялық аймақтардағы киттердің бір кездері Жаңа Зеландиялық топтардан шыққан-шықпағаны белгісіз.
The current population of right whales in New Zealand waters is difficult to establish. However, studies by the Department of Conservation and sightings reported by locals have helped to build up a better picture. The pre exploitation size of the New Zealand group is estimated at between 28,800 and 47,100 whales. 35,000 – 41,000 catches were made between 1827 and 1980. The number of whales surviving commercial and illegal whaling operations is estimated to have decreased to just 110 whales (around 30 of which were females) in 1915. As a result of such a steep decline in numbers, the population of southern right whales in this region has experienced a population bottleneck and suffers from low genetic diversity. In the Campbell Islands, recovery is slower. Here, the population is estimated to have dropped to as low as 20 individuals post WWII. There had been no confirmed sightings or strandings of right whales for 36 years until 1963 when four separate sightings including a cow calf pair were made over a wide area. Remnants of sub Antarctic populations were reported in the 1980s and re discovered in the 1990s. up to 200 whales may winter at the same time. It is notable that whales of all age groups are present in this small area annually, not only using them as feeding and summering grounds but also for wintering, breeding, and calving during harsh, cold periods. Low genetic diversity as a result of population decline has caused changes in skin coloration amongst this group. In winter, whales migrate north to New Zealand waters and large concentrations occasionally visit the southern coasts of South Island. Bay areas along Foveaux Strait from Fiordland region to northern Otago are important breeding habitats for right whales, especially Preservation, Chalky Inlets, Te Waewae Bay, and Otago Peninsula. Calving activities are observed all around New Zealand, but with more regularity around North Island shores from the Taranaki coast in the west to Hawke's Bay, Bay of Plenty in the east, and areas in Hauraki Gulf such as Firth of Thames or Bay of Islands in the north. There are various parts of the nation where large numbers of whales were seen historically, but sightings are less common nowadays. These areas include the Marlborough Region, especially from Clifford Bay and Cloudy Bay to Port Underwood, Golden Bay, Awaroa Bay, and coastlines on West Coast and Hokianga Harbour in Northland. Other than a handful of confirmed observations, very little information is available for modern migrations to historical oceanic habitats of Kermadec Islands and Chatham Islands. The northernmost sighting recorded historically was at 27°S. A 2009 study revealed that the right whale populations from New Zealand's main islands and the sub Antarctic islands interbreed, though it is still unknown whether the two stock originally came from a single population. Feeding areas in pelagic waters are unclear while congregations have been confirmed along the southern edge of the Chatham Rise. Some Australian ranges are located close to the ranges of New Zealand groups (Norfolk Island, Macquarie Island). It is unclear whether whales historically or currently from these Australian ranges once originated in New Zealand groups.
Басқа
Жоғарыда аталған аймақтардан басқа мұхит аралдары мен жағалау суларында оңтүстік жұбы киттерінің болуы және қалпына келтіру жағдайы туралы өте аз мәлімет бар. Жұбы киттерінің тарихи ареалдары қазіргіге қарағанда әлдеқайда кеңірек болды; 19 ғасырдың кит аулау дәуірінде киттердің Тынық мұхиты аралдары, Гилберт аралдары (қазіргі Кирибати) сияқты төмен ендік аймақтарда, сондай-ақ Үнді мұхитының орталық бөлігінің төмен ендіктерінде кездесетіні белгілі болды. Бұл киттердің тарихи түрде немесе қазіргі уақытта үлкен құрлық массалары жоқ жарты шардың бөліктерінде таралып, Алехандро Селкирк және Робинзон Крузо аралдары, Ханга Роа, Питкэрн, Галапагос аралдары және Пасха аралы сияқты теңізге қарай шалқақ аралдарға жеткені белгісіз. Шотландия теңізіндегі суб-Антарктикалық аралдардағы популяциялар, Үнді мұхитының осы аймақтарында киттердің қайта қоныстануы басқа аймақтардағыдан тіпті төмен жылдамдықпен жүруі мүмкін. Крозет, Реюньон, Маврикий, Марион аралдары, Амстердам аралы және Кергелен аралдарындағы байқаулар қазіргі заманда азайды. Бұл киттердің өлтірілуі экваторға жақын Үнді мұхитының орталық бөлігінде, әсіресе Диего Гарсия, Эгмонт аралдары және батыстағы Ұлы Чагос жағалауы мен шығыстағы Кокос (Килинг) аралдары арасындағы аймақта тіркелді. Үнді мұхитындағы киттердің ареалы Оңтүстік Америка, Африка және Оңтүстік Тынық мұхиты аралдарындағы, соның ішінде Кирибатидегі басқа популяциялардың ареалымен салыстыруға болады, бұл бүгін белгілі барлық популяциялардың ең солтүстік шегін құрайды.
In oceanic islands and offshore waters other than the above mentioned areas, very little about the presence and recovery status of southern right whales is known. Right whales' historical ranges were much greater than today; during the whaling era of the 19th century whales were known to occur in lower latitude areas such as around the Pacific Islands, off the Gilbert Islands (nowadays Kiribati), and also to frequent lower latitudes of the central Indian Ocean. It is unclear whether right whales have been historically or currently distributed among parts of hemisphere lacking great land masses and reached far more pelagic islands such as Alejandro Selkirk and Robinson Crusoe Islands, Hanga Roa, Pitcairn, Galapagos Islands, and the Easter Island. Populations among sub Antarctic islands in the Scotia Sea Repopulation of whales among these areas of the Indian Ocean is likely to be happening at even lower rates than in other areas. Sightings have been fewer in modern periods among Crozet, Réunion, Mauritius, Marion Islands, Île Amsterdam, and Kerguelen. Killings of these whales have been recorded on central Indian Ocean near the equator, especially around the area between Diego Garcia, Egmont Islands, and the Great Chagos Bank in the west, and the Cocos (Keeling) Islands in the east. The range of whales in the Indian Ocean is comparable to the range of some other populations around South America, Africa, and the South Pacific islands including Kiribati, the northernmost reach of all the populations known today.
Киттер аулау
1750 жылға қарай Солтүстік Атлантикадағы ақ кит коммерциялық мақсаттар үшін дерлік жойылды, ал американдық кит аулаушылар 18 ғасырдың соңына дейін Оңтүстік Атлантикаға көшті. Бразилиядағы ең оңтүстік кит аулау станциясы 1796 жылы Имбитубада салынды. Келесі жүз жыл ішінде американдық кит аулау Оңтүстік және Тынық мұхиттарына тарады, онда американдық флотқа бірнеше еуропалық елдердің флоттары қосылды. Оңтүстік кит 19 ғасырдан бұрын Австралия мен Жаңа Зеландия суларына көптеп келіп тұрды, бірақ 1800 жылдан 1850 жылға дейін қарқынды аулауға ұшырады. Кит аулау популяциясымен бірге азайды, содан кейін Австралазияның жағалау суларында толығымен тоқтады. 20 ғасырдың басында индустриалды кит аулау басталды, ал аулау тез өсті. 1937 жылға қарай кит аулаушылардың тізімі бойынша, Оңтүстік Атлантикада 38 мың, Оңтүстік Тынық мұхитында 39 мың, ал Үнді мұхитында 1300 кит ауланды. Бұл деректердің толық еместігін ескере отырып, жалпы ауланған киттердің саны біршама көп болды. 1937 жылы популяцияның азайып бара жатқаны анықталғаннан кейін, ақ китті аулауға тыйым салынды. Тыйым көбінесе сәтті болды, бірақ бірнеше ондаған жылдар бойы заңсыз кит аулау жалғасты. Мадейра 1968 жылы соңғы екі китін аулады. Бразилия жағалауында заңсыз кит аулау жылдар бойы жалғасты, ал Имбитуба станциясы 1973 жылға дейін ақ киттерді өңдеді. КСРО 1950-1960 жылдары 3300-ден астам китті заңсыз аулағанын мойындады, бірақ ол 4 кит аулағанын хабарлады. Заңсыз операциялар тіпті 1970 жылдары да жалғасты, мысалы, Бразилияда 1973 жылға дейін. 1960 жылдардың басында ақ киттер Австралия мен Жаңа Зеландия суларында қайтадан көріне бастады.
By 1750 the North Atlantic right whale was as good as extinct for commercial purposes, and the American whalers moved into the South Atlantic before the end of the 18th century. The most southerly Brazilian whaling station was established in 1796, in Imbituba. Over the next hundred years, American whaling spread into the Southern and Pacific Oceans, where the American fleet was joined by fleets from several European nations. The southern right whale had been coming to Australian and New Zealand waters in large numbers before the 19th century, but was extensively hunted from 1800 to 1850. Hunting gradually declined with the whale population and then all but ended in coastal waters in Australasia. The beginning of the 20th century brought industrial whaling, and the catch grew rapidly. By 1937, according to whalers' records, 38,000 were harpooned in the South Atlantic, 39,000 in the South Pacific, and 1,300 in the Indian Ocean. Given the incompleteness of these records, the total take was somewhat higher. As it became clear that the population was nearly depleted, the harpooning of right whales was banned in 1937. The ban was largely successful, although some illegal whaling continued for several decades. Madeira took its last two right whales in 1968. Illegal whaling continued off the coast of Brazil for years, and the Imbituba station processed right whales until 1973. The USSR admitted to taking illegally over 3,300 during the 1950s and 1960s, although it only reported taking 4. Illegal operations continued even in the 1970s, such as the case in Brazil until 1973. Right whales began to be seen again in Australian and New Zealand waters from the early 1960s.
Кемеқұйрық шабуылдары
Жас киттердің өлім-жітіміне ықпал ететін бір маңызды фактор ғалымдарды алаңдатады. 1996 жылдан бері Патагония жағалауында балықшы қайыңдары тірі киттерге шабуыл жасап, олармен қоректенгені байқалды. Балықшы қайыңы өзінің күшті мүсігімен тері мен майға бірнеше сантиметр тереңдікте шабады, көбінесе киттерде жарты метрге дейін диаметрі жететін үлкен жаралар қалдырады. Бұл жыртқыштық мінез-құлық, негізінен ана мен бала киттерге бағытталған, Аргентина суларында үнемі тіркеліп келеді және қазірге дейін жалғасуда. Байқаушылар киттердің уақыты мен күшінің үштен бірін қашу маневрлеріне жұмсайтынын атап өтеді. Осылайша, аналар баласына емшек беруге аз уақыт бөледі, ал бала киттер нашарлап, әлсіз болады. Зерттеушілер бұрын балық өңдеу өсімдіктерінен шыққан қалдықтар балықшы қайыңдарының санының артуына себеп болғанын болжайды. Олардың санының артуы және қалдықтардың азаюы нәтижесінде, қайыңдар осы балама азық көзін іздеуге мәжбүр болды. Ғалымдар қайыңдардың үйренген мінез-құлқының таралуынан қорқады және Халықаралық кит сақтау комиссиясының (IWC) ғылыми комитеті Бразилияны өз суларында осындай мінез-құлық байқалған жағдайда дереу шаралар қабылдауды қарастыруға шақырды. Мұндай шараларға Аргентинаның тәжірибесін еліктеп, шабуылдаушы қайыңдарды жою кіруі мүмкін.
One possibly significant contributor to the calf mortality rate has alarmed scientists – since at least 1996, kelp gulls off the coast of Patagonia have been observed attacking and feeding on live right whales. The kelp gull uses its powerful beak to peck down several centimetres into the skin and blubber, often leaving the whales with large open sores – some of which have been observed to be half a metre in diameter. This predatory behaviour, primarily targeted towards mother/calf pairs, has been continually documented in Argentinian waters, and continues today. Observers note that the whales are spending up to a third of their time and energy performing evasive manoeuvres – therefore, mothers spend less time nursing, and the calves are thinner and weaker as a result. Researchers speculate that many years ago, waste from fish processing plants allowed the gull populations to soar. Their resulting overpopulation, combined with reduced waste output, caused the gulls to seek out this alternative food source. Scientists fear that the gulls' learned behaviour could proliferate, and the IWC Scientific Committee has urged Brazil to consider taking immediate action if and when similar gull behaviour is observed in their waters. Such action may include the removal of attacking gulls, following Argentina's lead in attempting to reverse the trend.
Африка
Оңтүстік оң жақ кит Оңтүстік Африкадағы Герман қаласын киттерді бақылаудың әлемдік орталықтарының біріне айналдырды. Қыс айларында (маусымнан қазанға дейін) оңтүстік оң жақ киттер жағалауға сонша жақын келеді ki, келушілер оларды жағадан да, стратегиялық түрде орналасқан қонақүйлерден де көре алады. Қала "кит жаршысы" (қала жаршысы сияқты) қызметін пайдаланады, ол қала бойынша жүріп, киттердің қайда байқалғанын хабарлайды. Герман қаласында екі қайықпен киттерді бақылайтын оператор бар. Сонымен қатар, оңтүстік оң жақ киттерді жағадан немесе Саймонстаундағы операторлардың қайықтарынан да көруге болады. Оңтүстік Африканың Бақ жолындағы Плеттенберг шығанағы да құрлықтан және қайықтан киттерді бақылауға танымал, тек оңтүстік оң жақ киттерді ғана емес (шілдеден желтоқсанға дейін), жыл бойына да киттерді көруге болады. Оңтүстік оң жақ киттерді Порт-Элизабет портынан жүретін теңіздік эко-турлар арқылы Порт-Элизабет жағалауында да көруге болады, себебі кейбір оңтүстік оң жақ киттер қыс айларында Алгоа шығанағын мекендейді. Оңтүстік оң жақ киттер көршілес елдерде де, соның ішінде Намибия, Мозамбик және Мадагаскарда да байқалғанымен, бұл елдерде киттерді бақылау турларының басты мақсаты емес.
The southern right whale has made Hermanus, South Africa, one of the world centres for whale watching. During the winter months (June to October), southern right whales come so close to the shoreline that visitors can watch them from the shore as well as from strategically placed hotels. The town employs a "whale crier" (cf. town crier) to walk through the town announcing where whales have been seen. Hermanus also has two boat–based whale watching operators. Southern right whales can also be watched at False Bay from the shore or from the boats of operators in Simon's Town. Plettenberg Bay along the Garden Route of South Africa is also known for whale watching including both land and boat based watching, not only for southern rights (July to December) but throughout the year. Southern right whales can also be seen off the coast of Port Elizabeth with marine eco tours running from the Port Elizabeth harbour, as some southern right whales make Algoa Bay their home for the winter months. Although southern right whales have been seen in neighboring countries including Namibia, Mozambique, and Madagascar, they are not the targeted species for whale watching tours in these countries.
Оңтүстік Америка
Бразилияда Санта-Катаринадағы Имбитуба ұлттық кит астанасы ретінде танылды және қыркүйек айында жыл сайынғы кит апталығын өткізеді, осы кезде аналар мен бала киттер жиірек көрінеді. Бұрынғы кит аулау станциясы қазір Бразилиядағы киттер тарихын көрсететін мұражайға айналды. Аргентинада Патагониядағы Вальдес түбегінде (қыста) ең ірі көбейетін популяция орналасқан, оны Киттерді сақтау институты мен Океан Альянсы 2000-нан астам кит бойынша тіркеген. Аргентинаның оңтүстігіндегідей, киттер Пуэрто-Мадрин қаласының басты жағажайына жақындап келеді және ірі экотүризм индустриясының бір бөлігін құрайды. 2013 жылдың 4 қыркүйегінде Уругвай Парламенті өзінің барлық аумақтық суларын киттер мен дельфиндерге арналған панаға айналдырған әлемдегі алғашқы ел атанды. Жыл сайын ондаған киттерді көруге болады, әсіресе қыс айларында Малдонадо және Роша департаменттерінде. 1985 жылы коммерциялық мақсатта жүзуге тыйым салынған, бірақ Сан-Матиас шығанағында рұқсат етілді, бұл адамдардың осы түрлермен жүзуіне ресми түрде рұқсат берілген әлемдегі жалғыз орын. Құрлықтан киттерді бақылау және кейде киттермен каякпен жүзу Пуэрто-Мадрин сияқты киттерді бақылауға аса танымал емес және киттерге жақындауға шектеулер аз болған жерлерде де кездеседі, мысалы Пуэрто-Десадо, Мар-дель-Плата және Буэнос-Айрестегі Мирамар қалаларында. Олардың саны қауіпті түрде азайғанмен, соңғы жылдары Чили мен Перу жағалауларында құрлықтан киттерді көру жиілеген, әсіресе Магеллан бұғазында, Виргинс мүйісінің маңында жаңа туризм индустриясын құруға үміт бар. Сондай-ақ Солтүстік аралдың жағалауында, әсіресе Нортлендте және басқа да аймақтарда, мысалы Баф-оф-Пленти және Оңтүстік Таранаки шығанағында байқалады. Бұзаулар негізгі аралдардың жағалауында туып келген болуы мүмкін, бірақ 2012 жылы екі аналық кит пен бала киттен тұратын жұп расталды.
In Brazil, Imbituba in Santa Catarina has been recognised as the National Right Whale Capital and holds annual Right Whale Week celebrations in September, when mothers and calves are more often seen. The old whaling station there is now a museum that documents the history of right whales in Brazil. In Argentina, Península Valdés in Patagonia hosts (in winter) the largest breeding population, with more than 2,000 catalogued by the Whale Conservation Institute and Ocean Alliance. As in the south of Argentina, the whales come within of the main beach in the city of Puerto Madryn and form a part of the large ecotourism industry. Uruguay's Parliament on 4 September 2013, has become the first country in the world to make all of its territorial waters a haven for whales and dolphins. Every year, dozens of whales are sighted, especially in the departments of Maldonado and Rocha during winter. Swimming activities for commercial objectives had been banned in the area in 1985, but were legalised in Gulf of San Matías, the only place in the world where humans are formally allowed to swim with the species. Land based watching and occasional kayaking with whales activities are seen at other locations not renowned for whale watching as much as Puerto Madryn and with less restrictions on approaching whales, such as at Puerto Deseado, Mar del Plata, and Miramar in Buenos Aires. Though their numbers are dangerously small, land based sightings of whales are on the increase in recent years off Chile and Peru, with some hope of creating new tourism industries, especially in the Strait of Magellan, most notably around Cape Virgenes. and on the North Island coast, especially in Northland and other locations such as the Bay of Plenty and the South Taranaki Bight. Births of calves could have always been occurring on the main islands' coasts, but were confirmed with two cow calf pairs in 2012.
Субантарктикалық
Субантарктикалық аралдарда және Антарктика төңірегінде, ережелердің аз немесе тиімсіз орындалуы салдарынан, экспедициялық турларда киттерді кездестіру ықтималдығы артып келеді. Окленд аралдары – құрлықауда киттерге арналған ерекше қорғалатын аумақ, онда рұқсатсыз киттерді қарау туризміне тыйым салынған.
In the Subantarctic Islands and in the vicinity of Antarctica, where few regulations exist or are enforced, whales can be observed on expedition tours with increasing probability. The Auckland Islands are a specially designated sanctuary for right whales, where whale watching tourism is prohibited without authorisation.