Кіріспе
Электромеханикалық клавиатуралы музыкалық аспап. Электр пианиносы – пианино стиліндегі музыкалық клавиатурасы бар музыкалық аспап. Онда дыбыс механикалық балғалардың металл ішектерге, қамыстарға немесе сымды тілшелерге соғуы арқылы туындайды, бұл тербеліске әкеледі, содан кейін олар пикаптар (магниттік, электростатикалық немесе пьезоэлектрлік) арқылы электр сигналына айналады. Пикаптар аспап күшейткіші мен динамикке қосылып, орындаушы мен тыңдаушыға жеткілікті дыбыс беруге мүмкіндік береді. Синтезатордан айырмашылығы, электр пианиносы электрондық аспап емес. Керісінше, ол электромеханикалық аспап. Алғашқы электр пианиноларының кейбіреулері дәстүрлі пианино сияқты дыбыс шығару үшін сымдардың ұзындығын пайдаланған. Кішкентай электр пианинолары дыбыс шығару үшін болаттан жасалған қысқа тілшелерді қолданды (клавиатурасы және пикаптары бар ламеллофон). Ең алғашқы электр пианинолары 1920 жылдардың соңында ойлап табылды; 1929 жылғы Neo Bechstein электрлік роялі алғашқы үлгілердің бірі болды. Ықтимал ең алғашқы ішексіз модель – Ллойд Лоардың Vivi Tone Clavier. Электр пианиноларын шығаратын тағы бірнеше танымал компаниялар – Baldwin Piano and Organ Company және Wurlitzer Company. Электр пианиносының алғашқы жазбаларына 1955 жылғы Дьюк Эллингтонның және Sun Ra's India әндері, сондай-ақ 1956 жылғы екінші альбомы Super Sonic Jazz (немесе Super Sonic Sounds) құрамына енген басқа да тректер кіреді. Электр пианиносының танымалдығы 1950 жылдардың соңында Рей Чарльздің 1959 жылғы "What'd I Say" хитінен кейін өсе бастады және 1970 жылдары ең жоғары деңгейге жетті, содан кейін олар электр пианиносының ауыр салмағы мен жылжымалы механикалық бөліктерінің кемшіліктерінен құтылған, пианиноға ұқсас дыбыстарды шығара алатын жеңіл электрондық пианинолармен біртіндеп ығыстырылды. Олардың дамуы мен қабылдануына ықпал еткен тағы бір фактор – танымал музыканың электрленуі және жоғары дыбыс күшеуіне қабілетті портативті клавиатуралық аспаптың қажеттілігі болды. Музыканттар рок және поп музыкасын орындау үшін түрлі үйдегі электр пианиноларын пайдаланды. Бұл олардың өндірушілерін сахнада пайдалану үшін оларды өзгертуге және содан кейін негізінен сахнада пайдалануға арналған модельдерді жасауға итермеледі. Электр пианиносының дыбысын эмуляциялайтын цифрлық пианинолар 2010 жылдары нақты электромеханикалық аспаптардың орнын басты, себебі цифрлық аспаптардың кішкентай көлемі, жеңіл салмағы және әмбебаптығы, олар пианино дыбыстарынан басқа да көптеген дыбыстарды шығара алады (мысалы, Hammond орган дыбыстарын, синтезатор дыбыстарын және т.б.). Дегенмен, кейбір орындаушылар әлі де винтажды электр пианиноларымен орындайды және жазады. 2009 жылы Rhodes электромеханикалық пианинолардың жаңа желісін шығарды, ол Rhodes Mark 7 деп аталды, содан кейін Vintage Vibe ұсыныс жасады.
An electric piano is a musical instrument that has a piano style musical keyboard, where sound is produced by means of mechanical hammers striking metal strings or reeds or wire tines, which leads to vibrations which are then converted into electrical signals by pickups (either magnetic, electrostatic, or piezoelectric). The pickups are connected to an instrument amplifier and loudspeaker to reinforce the sound sufficiently for the performer and audience to hear. Unlike a synthesizer, the electric piano is not an electronic instrument. Instead, it is an electro mechanical instrument. Some early electric pianos used lengths of wire to produce the tone, like a traditional piano. Smaller electric pianos used short slivers of steel to produce the tone (a lamellophone with a keyboard & pickups). The earliest electric pianos were invented in the late 1920s; the 1929 Neo Bechstein electric grand piano was among the first. Probably the earliest stringless model was Lloyd Loar's Vivi Tone Clavier. A few other noteworthy producers of electric pianos include Baldwin Piano and Organ Company, and the Wurlitzer Company. Early electric piano recordings include Duke Ellington's in 1955 and Sun Ra's India as well as other tracks from the 1956 sessions included on his second album Super Sonic Jazz (a. k. a. Super Sonic Sounds). The popularity of the electric piano began to grow in the late 1950s after Ray Charles's 1959 hit record "What'd I Say", reaching its height during the 1970s, after which they were progressively displaced by more lightweight electronic pianos capable of piano like sounds without the disadvantages of electric pianos' heavy weight and moving mechanical parts. Another factor driving their development and acceptance was the progressive electrification of popular music and the need for a portable keyboard instrument capable of high volume amplification. Musicians adopted a number of types of domestic electric pianos for rock and pop use. This encouraged their manufacturers to modify them for stage use and then develop models primarily intended for stage use. Digital pianos that provide an emulated electric piano sound have largely supplanted the actual electro mechanical instruments in the 2010s, due to the small size, light weight, and versatility of digital instruments, which can produce a huge range of tones besides piano tones (e. g., emulations of Hammond organ sounds, synthesizer sounds, etc.). However, some performers still perform and record with vintage electric pianos. In 2009, Rhodes produced a new line of electro mechanical pianos, known as the Rhodes Mark 7, followed by an offering from Vintage Vibe.
Тарих
Neo Bechstein электрлік пианиносы 1931 жылы салынды. Vierlang Forster электрлік пианиносы 1937 жылы таныстырылды. RCA Storytone электр пианиносы 1939 жылы Story & Clark және RCA бірлескен кәсіпорнында салынды. Корпусын американдық өнеркәсіптік дизайнер Джон Вассос жасады. Ол 1939 жылғы Әлемдік көрмеде алғаш рет көрсетілді. 2020 жылы Valente Electric Piano коммерциялық тұрғыда қолданысқа енгізілді; қолданысқа енгізілген кезде Валенте Суэтт пианиносынан, 1980 жылдары Бразилияда жасалған тағы бір қамысты электр пианиносынан шабыттанғанын айтты.
Бетпен соғылған дирижабльдер
Мұнда "құбыршақ" дегеніміз – екі дірілдейтін бөлігі бар соққыға түсетін элемент. Fender Rhodes аспаптарында "құбыршақтың" соққыға түсетін бөлігі – қатты болат сымнан жасалған тілше. Құбыршақтың тілшеге параллель және жақын орналасқан екінші бөлігі – тон тақтасы, берік болаттан жасалған тақта, ол резонатор ретінде қызмет етеді және дыбысқа созылғыштық қосады. Тілшеге оның ұзындығы бойынша жылжытылатын серіппе орнатылған, ол тонды өзгертуге және дәлдеуге мүмкіндік береді. Тілшеге, өте жеңілдетілген фортепиано механизмімен (әрбір пернеде демпфермен қоса үш қозғалмалы бөлік бар) іске қосылған кішкентай неопрен (алғашқыда мата) ұшы бар балға соғады. Әрбір тілшеде оның ұшынан сәл артық орналасқан электромагниттік сенсор бар (тон дөңгелегін де қараңыз). Rhodes пианиносы ерекше қоңырау сияқты дыбысқа ие, ол Wurlitzer-ге қарағанда толықтырақ, ұзаққа созылады және күшті ойналғанда "қырсылдайды".
Шұңқырдан алынған қамыс
Hohner Pianet көбік резеңкеге негізделген, терінің өңделмеген бетінен жасалған жабысқақ төсемдерді пайдаланады. Теріге металл қамысты жабыстыру және тарту үшін тұтқыр силикон майы сіңіріледі. Перне босатылғанда, төсем демпфер рөлін атқарады. Wurlitzer-ге ұқсас электростатикалық қабылдағыш жүйе қолданылады. Шығарылатын дыбыс Wurlitzer-ге ұқсас, бірақ ашық әрі ұзақтығы аз, бұл негізінен құрылымындағы тұрақты педаль механизмінің болмауына байланысты. Сол фирманың "Cembalet" моделі резеңке медиаторлар мен бөлек уретан көбік демпферлерін қолданады, бірақ қалған бөлігі жайлы жақын. Hohner-дің кейінгі "Pianet T" үлгісі жабысқақ төсемдердің орнына силикон резеңке сорғыш төсемдерді қолданады және электростатикалық жүйені Rhodes-қа ұқсас пассивті электромагниттік қабылдағыштармен ауыстырады. Pianet T Rhodes аспаптарынан ерекшеленбейтін, әлдеқайда жұмсақ дыбысқа ие. Жоғарыда аталған аспаптардың ешқайсысы тұрақты педальді қосу мүмкіндігін ұсынбайды. "Cembalet"-тің жақын көшірмесі – "Weltmeister Claviset", сондай-ақ "Selmer Pianotron" деп сатылады. Бұл үлгіде батареямен жұмыс істейтін алдын ала күшейткіші бар электромагниттік қабылдағыштар орнатылған, ал кейінгі үлгілерде бірнеше тондық сүзгілер және тұрақты педаль қарастырылған.
Басқа электрлі аспаптар
Техникалық тұрғыдан пианино болмаса да, келесілері электрлі клавесиндер мен клавикордтар болып табылады. Болдуиннің "Solid Body Electric Harpsichord" немесе "Combo Harpsichord" – алюминийден жасалған, дәстүрлі пішінді аспап, дыбыс тақтасы жоқ және екі жиынтық электромагниттік қабылдағышы бар, біреуі медиаторға (плектра) жақын, екіншісі жіптердің орта тұсында орналасқан. Аспаптың дыбысы электр гитарасының сипатына ұқсас және кейде заманауи камералық музыкада гитараның орнына қолданылады. Бермуд үшбұрышы тобының Роджер Пенни Кембридж, Массачусетс штатында орналасқан, клавесин жасаушы Cannon Guild Company үшін бастапқы аспапты жобалау және әзірлеу жұмыстарын жүргізді. Бұл аспапта алюминийден жасалған рама, қарағайдан жасалған дыбыс тақтасы, магниттік қабылдағыштар және ашылатын плексиглас қақпағы болды. Прототиптер мен дизайн Болдуинге сатылды, ол кейбір өзгерістер енгізіп, аспапты өз брендімен шығарды. Хонердің "Clavinet" аспабы – электрлі клавикордтың бір түрі. Әрбір перненің астындағы резеңке төсем арқанды металл тіреуішке басып, арқанның "пернеленген" бөлігін қозғайды. Бұл қозғалысты қабылдағыштар анықтап, оны электр сигналына түрлендіреді.