16 ғасырдағы ағылшын полифониялық музыкасы: In Nomine
In Nomine
16 ғасырдағы ағылшын полифониялық музыкасы – In Nomine. Джон Тавернердің шығармасы негізінде дамыған, аспаптық музыканың ерте түрі. Тарихы, ерекшеліктері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
16 ғасырда Англияда пайда болған музыка жанры.
the musical genre originating in 16th century England
In Nomine – 16 ғасырда алғаш рет жазылған, көптеген ағылшын полифониялық, көбінесе аспаптық музыка туындыларына берілген атау.
In Nomine is a title given to a large number of pieces of English polyphonic, predominantly instrumental music, first composed during the 16th century.
Тарих
Бұл "ағылшын консорт музыкасының ерте дамуындағы ең айқын форма" 16 ғасырдың басында Джон Тавернердің 1530 жылға дейін Gloria Tibi Trinitas әніне арнап жазған алты дауысты мессасынан туындады. Бұл мессаның Бенедикт бөлімінде "in nomine Domini" латын тіркесі төрт бөлімді контрапунктпен, қарапайым әуенмен орындалды. Алғашқыда бұл тартымды үзінді қысқа аспаптық туынды ретінде танымал болды, бірақ Тавернердің өзі осы аранжировкалардың ешқайсысын жасаған жоқ деген дәлел жоқ. Келесі 150 жыл ішінде ағылшын композиторлары осы әуенді "In Nomine" шығармаларына енгізді, олардың стильдік диапазоны кеңейді. "In Nomine" әдетте төрт немесе бес аспапқа арналған консорттық туындылар, әсіресе виолалар тобына. Бір аспап тақырыпты cantus firmus ретінде орындайды, әр нотасы бір немесе тіпті екі тактқа созылады; көбінесе бұл жоғарыдан екінші партия. Басқа партиялар көбінесе имитациялық контрапунктте күрделірек мелодияларды орындайды. Олар әдетте бірнеше жаңа мотивтерді кезекпен қабылдайды, оларды имитацияның бастапқы нүктесі ретінде пайдаланады. Дегенмен, соло немесе дуэттің клавишті аспаптары үшін, тіпті лют үшін де "In Nomine" шығармалары бар: Джон Даулендтің "Farewell" атты фантазиясы. Осы жанрдың мысалдары ретінде Кристофер Тай (ең көп "In Nomine" шығармаларын жазған, 24 нұсқасы сақталған), Томас Таллис, Уильям Бёрд, Джон Булл, Орландо Гиббонс, Томас Томкинс, Уильям Лоуес және Генри Перселлдің туындыларын атауға болады. Олардың көңіл-күйі мұңды, тыныш, қуанышты, тіпті ойнақы немесе қарбалас болуы мүмкін (мысалы, Тайдың "Crye" атты "In Nomine" шығармасында, онда виолалар көшедегі сатушының шақыруын еліктейтіндей). "In Nomine" шығармаларын жазу 18 ғасырда тоқтады, бірақ 20 ғасырда қайта жанданды, алғашқы мысалы Рихард Штраустың "Die schweigsame Frau" операсы, онда Джон Буллдың клавишті "In nomine" шығармасы қолданылған. Кейінгі мысалдар Питер Максвелл Дэвис және Роджер Смоллидің еңбектерінде кездеседі. 1999 жылдан бастап Фрайбургтың жаңа музыка ұйымы ensemble recherche фестиваль үшін қысқа "In Nomine" шығармаларының үздіксіз сериясын тапсыруды бастады – Wittener Tage für neue Kammermusik. Бұл серия 1989 жылдан бері фестиваль директоры болып табылатын деге арналған және "Witten In Nomine Broken Consort Book" деп аталады. Осы серияға шығармаларын салған белгілі композиторлардың қатарында Брайан Фернейхоу, Георг Фридрих Хаас, Тошио Хосокава, Гьёрги Куртаг, Клаус Стеффен Махнкопф, Жерар Пессон, Роберт Х. П. Плац, Рольф Рихм, Вольфганг Рихм, Сальваторе Скаррино, Ханс Зендер және Уолтер Циммерман бар. 1995 жылы Перселлдің қайтыс болғандығының 300 жылдығына орай, Гэвин Брайарс Fretwork виолалар тобы үшін "In Nomine (after Purcell)" шығармасын жазды. Грэхам Уотерхаус 2013 жылы виолончель солосы үшін "In Nomine" шығармасын жазды.
This "most conspicuous single form in the early development of English consort music" originated in the early 16th century from a six voice mass composed before 1530 by John Taverner on the plainchant Gloria Tibi Trinitas. In the Benedictus section of this mass, the Latin phrase "in nomine Domini" was sung in a reduced, four part counterpoint, with the plainchant melody in the meane part. At an early point, this attractive passage became popular as a short instrumental piece, though there is no evidence that Taverner himself was responsible for any of these arrangements. Over the next 150 years, English composers worked this melody into "In Nomine" pieces of ever greater stylistic range. In Nomines are typically consort pieces for four or five instruments, especially consorts of viols. One instrument plays the theme through as a cantus firmus with each note lasting one or even two measures; usually this is the second part from the top. The other parts play more complex lines, often in imitative counterpoint. Usually they take up several new motifs in turn, using each one as a point of imitation. However, there are In Nomines composed for solo or duo keyboard instruments and even one for the lute: a fantasy titled Farewell by John Dowland. Examples of the genre include compositions by Christopher Tye (the most prolific composer of In Nomines, with 24 surviving settings), Thomas Tallis, William Byrd, John Bull, Orlando Gibbons, Thomas Tomkins, William Lawes, and Henry Purcell, among many others. They can vary in mood from melancholy to serene, exultant, or even playful or hectic (as in Tye's In Nomine "Crye", in which the viols seem to imitate the call of a street hawker). Composition of In Nomines lapsed in the eighteenth century but was revived in the twentieth century, an early notable example being Richard Strauss's opera Die schweigsame Frau, which quotes a keyboard In nomine by John Bull. Later examples are found in works by Peter Maxwell Davies and Roger Smalley. Starting in 1999, the Freiburg new music organization ensemble recherche began commissioning an ongoing series of short In Nomine compositions for the festival Wittener Tage für neue Kammermusik. The series is dedicated to de, director of the festival since 1989, and is collectively titled the Witten In Nomine Broken Consort Book. Some of the notable composers who have contributed pieces to this series to date include Brian Ferneyhough, Georg Friedrich Haas, Toshio Hosokawa, György Kurtág, Claus Steffen Mahnkopf, Gérard Pesson, Robert H. P. Platz, Rolf Riehm, Wolfgang Rihm, Salvatore Sciarrino, Hans Zender, and Walter Zimmermann. In 1995, for the 300th anniversary of the death of Purcell, Gavin Bryars composed In Nomine (after Purcell) for the viol consort Fretwork. Graham Waterhouse composed In Nomine for cello solo in 2013.