Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Поэзия және музыка жанры. Эклог – пасторальдық тақырыпта классикалық стильде жазылған өлең. Осы жанрдағы өлеңдер кейде буколика деп те аталады. Бұл термин пасторальдық көріністі бейнелейтін музыка жанры үшін де қолданылады.
Poetry and music genre
An eclogue is a poem in a classical style on a pastoral subject. Poems in the genre are sometimes also called bucolics. The term is also used for a musical genre thought of as evoking a pastoral scene.
Классикалық бастама
Қазіргі ағылшын тіліндегі эклог сөзінің түрі орта ағылшын тіліндегі эклогтан дамыды, ол латын тіліндегі эклогадан шыққан, ал ол грек тіліндегі эклоге (ἐκλογή) сөзінен келген, "таңдау, әдеби туынды" деген мағынада (грек тілінде бұл мағыналардың бірі ғана еді). Бұл термин кез келген жанрдағы қысқа жазбаларға, тіпті поэзиялық жинақтың бөліктеріне де метафоралық түрде қолданылды. Поэзия жанры ретінде эклог латын ақыны Вергилийден бастау алды, оның он Eclogae жинағы ақырында Теокриттің Идиллияларына негізделген. Оған "Буколика" деген де ат берілді. Онда пасторлық диалогтардың, ән сайыстарының және заманауи сілтемелердің күрделі қосылысы кездеседі. Вергилийдің терминін кейінірек Кальпурний Сицилий және Немезиан сияқты латын ақындары өздерінің пасторальдық поэзиясын атау үшін қолданды, көбінесе Вергилийді үлгі етіп алып, ал олардың біріншісі шаруа тіліндегі сөздер мен көне сөздерді де пайдаланып, осылай алыстату әсерін күшейтті.
The form of the word eclogue in contemporary English developed from Middle English eclog, which came from Latin ecloga, which came from Greek eklogē (ἐκλογή) in the sense 'selection, literary product' (which was only one of the meanings it had in Greek). The term was applied metaphorically to short writings in any genre, including parts of a poetic sequence or poetry book. As a genre of poetry, Eclogues began with the Latin poet Virgil, whose collection of ten Eclogae was ultimately modelled on the Idylls of Theocritus. and was alternatively termed Bucolica. Found there was a sophisticated mixture of pastoral dialogues, song contests and contemporary references. Virgil's term was used by later Latin poets such as Calpurnius Siculus and Nemesianus to refer to their own pastoral poetry, often in imitation of Virgil, while the first of these also employed rustic vocabulary and archaic expressions to add to their distancing effect.
Ұлыбританияда
Эклог жазу практикасын 15 ғасырдағы итальян гуманистері Баптиста Мантуанус пен Жакопо Санназаро кеңейтті, олардың латын поэзиясы Ренессанс кезінде әртүрлі еуропалық халық тілдерінде, соның ішінде ағылшын тілінде еліктелді. Алайда, "Ағылшында жазылған алғашқы Ренессанс буколикалық өлеңі" 1497 жылы Иоганн Опицийдің Генрих VII-ді мадақтап жазған латын тіліндегі эклогиі болды. Мопсус пен Мелибеус шопандары арасындағы диалог түрінде жазылған, ел билеушісін өркендеу мен қауіпсіздіктің алтын дәуірін қайтару үшін мақтаған поэма Вергилийдің Октавианды мадақтаған бірінші эклогы мен Кальпурний Сицилийдің Неронды мадақтаған бірінші эклогынан үлгі алған. Соңғы мәліметтерге сәйкес, поэма қолжазба күйінде қалды, тіпті Александр Барклейдің ағылшын тілінде жазған алғашқы эклогтары 1514 жылға дейін жарияланбады. Бұл туындылар 15 ғасырдағы Мантуан мен Эней Сильвийдің латын түпнұсқаларынан бейімделген. Эдмунд Спенсер де Мантуанның эклогтарына, сондай-ақ Вергилий мен Теокритке шабыттанды, ол он екі эклогтан тұратын «Шепардтар күнтізбесін» (1579) құрастырды, олардың әрқайсысы жылдың әр айына арналған. Әрқайсысы «Аэглога» деп аталады және әртүрлі тақырыптар бойынша әртүрлі спикерлердің диалогтарын қамтиды. Артқы жағында Джон Скелтон мен Джеффри Чосерден алынған ескірген сөздіктерде көрініс тапқан Кальпурнийдің үлгісі де бар. Ал қарапайым (бірақ сауатсыз емес) тілдің артында заманауи оқиғаларға, әсіресе королева мен католик француз арасындағы күтілетін некеге қатысты айқын сілтемелер бар. Спенсердің эклогтары жас кезінде жазылған туындылар еді, Александр Поуптың «Пасторальдары» сияқты, төрт шопандық диалогтан тұрады, олар маусымдар бойынша бөлінген. Олар алғаш рет 1704 жылы жазылып, 1709 жылы жарияланды, ал 1717 жылғы басылымға Поуп өзінің бастапқыда «Пасторальдық поэзия туралы эссе» деп аталатын эссесін қосты, онда ол Спенсермен бірге Теокрит пен Вергилийді («Пасторальдық поэзияның жалғыз даусыз авторлары») мойындады. Олардың арасында Финес Флетчердің «Piscatorie Eclogs» (1633) шықты, бұл Санназароның ертеректегі «Eclogae Piscatoriae» (Балықшылардың эклогтары, 1526) туындысының үлгісі, онда дәстүрлі шопандар Неаполь шығанағынан келген балықшыларға ауыстырылды. Келесі ғасырда Уильям Дипер осы дәстүрлі тақырыпты қайта қарастырды, оның «Нерейдес: немесе теңіз эклогтары» (1712) баяндамашылары теңіз құдайлары мен теңіз нимфалары болды.
The practice of writing eclogues was extended by the 15th century Italian humanists Baptista Mantuanus and Jacopo Sannazaro whose Latin poetry was imitated in a variety of European vernaculars during the Renaissance, including in English. However, "the first Renaissance bucolic poem written in England" was a 1497 eclogue in Latin by Johannes Opicius in praise of Henry VII. Written in the form of a dialogue between the shepherds Mopsus and Melibœus, praising the ruler of the country from bringing back a Golden Age of prosperity and safety, the poem was modelled on the first of Virgil's Eclogues in praise of Octavian and the first eclogue by Calpurnius Siculus in praise of Nero. So far as is known, the poem remained in manuscript and even the first eclogues written in the English language by Alexander Barclay remained unpublished until about 1514. These were written earlier and adapted from 15th century Latin originals by Mantuanus and Aeneas Silvius. Edmund Spenser was also inspired by Mantuan's eclogues, as well as by Virgil and Theocritus, when he composed the Shepheardes Calendar (1579), a series of twelve eclogues, one for each month of the year. Each is titled an Aegloga and contains for the most part dialogues by different speakers on a variety of subjects. In the background too is the example of Calpurnius, manifested here in the antiquated vocabulary drawn from John Skelton and Geoffrey Chaucer. And behind the plain (but far from unlettered) language is vigorous allusion to contemporary events, particularly the proposed marriage between the queen and a Catholic Frenchman. Spenser's eclogues were youthful work, as were Alexander Pope's Pastorals, consisting of four shepherd dialogues divided between the seasons. They were originally composed in 1704 but first published in 1709; and to the 1717 edition, Pope added his originally intended "Discourse on Pastoral Poetry" in which he acknowledged the examples of Theocritus and Virgil ("the only undisputed authors of Pastoral") along with Spenser. In between had come Phineas Fletcher's Piscatorie Eclogs (1633), imitations of Sannazaro's much earlier Eclogae Piscatoriae (Fishermen's eclogues, 1526), in which the traditional shepherds are exchanged for fishermen from the Bay of Naples. He was followed in this refocussing of the traditional subject matter in the following century by William Diaper, in whose Nereides: or Sea Eclogues (1712) the speakers are sea gods and sea nymphs.
Тақырыптың өзгеруі
18 ғасырдың басында пасторальдық жанр жаңаруға дайын тұрды және пародия элементтері енгізіле бастады. Джон Гей, Амброз Филипстің «Шопан апталығының» алты «пасторалындағы» эклогтарын пародиялады. Жаңару мен пародияға деген құштарлық осы кезеңде жарық көрген әртүрлі «қалалық эклогтарда» көрінді, олар назарларын даладан қалалық мәселелерге бұрды. Біріншісі – Джонатан Свифт пен оның достарының 1710 жылы «Татлер» журналында бірлесіп жариялаған туындысы; Джон Гей тағы үш эклог, сондай-ақ «Квакерлер» деп аталатын екі адам арасындағы «Кейс» атты «асыл эклог» жазды; ал Мэри Вортли Монтегю 1715 жылдан бастап тағы алты қалалық эклог жазуға кірісті. Шотландияда Аллан Рамзи 1723 жылғы «Пэти мен Роджер» және «Дженни мен Мегги» атты екі пасторальдық диалогына шотланд диалектісінің жаңалығын енгізді. Одан кейін Томас Чаттертонның үш африкалық эклогтары (1770) және Скотт Амвеллдің үш шығыс эклогтары (1782) жарық көрді, олардың оқиғалары Арабия, Бенгалия және Тан әулетінің Қытайында өрбітіп өтті. 1811 жылы Пиреней түбегіндегі соғыстың салдарынан тақырып Еуропаға төрт испандық эклог түрінде оралды, оның ішінде Маркиз де ла Романаның қазасы туралы Hispanicus псевдонимімен жарияланған жоқтау өлеңі бар. Бұл туынды замандас шолуларында «Коллинстің үлгісімен жасалған» деп сипатталды. Келесі онжылдықта Уильям Рассел Макдональдқа (1787–1854) тиесілі, Дублинге патша сапары туралы сатиралық әңгіме – «Дарби мен Тиг» атты жергілікті «ирландтық эклог» жарық көрді.
By the early 18th century, the pastoral genre was ripe for renewal and an element of parody began to be introduced. John Gay ridiculed the eclogues of Ambrose Philips in the six 'pastorals' of The Shepherd's Week. The impulse to renewal and parody also met in the various "town eclogues" published at this time, transferring their focus from the fields to city preoccupations. The first was a joint publication by Jonathan Swift and his friends in The Tatler for 1710; John Gay wrote three more, as well as The Espousal, "a sober eclogue between two of the people called Quakers"; and Mary Wortley Montagu began writing a further six Town Eclogues from 1715. In Scotland Allan Ramsay brought the novelty of Scots dialect to his two pastoral dialogues of 1723, "Patie and Roger" and "Jenny and Meggy", It was followed by the three African Eclogues (1770) of Thomas Chatterton, and by Scott of Amwell's three Oriental Eclogues (1782) with settings in Arabia, Bengal and Tang dynasty China. In 1811 the fortunes of the Peninsular War brought the subject back to Europe in the form of four Spanish Eclogues, including an elegy on the death of the Marquis de la Romana issued under the pseudonym Hispanicus. These were described in a contemporary review as "formed on the model of Collins". In the following decade they were followed by a vernacular "Irish eclogue", Darby and Teague, a satirical account of a royal visit to Dublin ascribed to William Russell Macdonald (1787–1854).
Музыкалық жанр
Эклог немесе оның баламалары деген термин ақырында пасторальдық музыкаға қолданылды, алғашқы маңызды мысалдар – чех композиторы Вацлав Томашектің фортепианолық шығармалары болды. 19 ғасыр композиторлары осы атауды фортепианоға арналған Ян Вацлав Воришек үшін, Франц Лист, "Эглог" (Années de Pèlerinage, 1842 жылғы бірінші кітабындағы жетінші шығарма), Сезар Франк, "Эглог", Op. 3, 1842, сондай-ақ "Рут" ораториясының сегізінші бөлімі (1882), "eglogue biblique" деген атпен, Александр Гийлемин сөздеріне негізделген; Антонин Дворжак, "Фортепианоға арналған 4 эклог", Op. 56, 1880; Витецлав Новак, "Эклоген", Op. 11, фортепианоға арналған, 1896; және Мел Бонис, фортепианоға арналған "Эглог", Op. 12, 1898 жылдары қолданды. Жаңа ғасырда соло фортепианоға арналған тағы екі шығарма жарық көрді: Эгон Веллецтің "4 эклог", Op. 11, 1912, және Жан Сибелиус, "Эклог" – оның "Фортепианоға арналған 4 лирикалық пьесасының" біріншісі, Op. 74, 1914. Игорь Стравинскийдің "Дюо-концертант" ("Эклог I" және "Эклог II", 1932) екінші және үшінші бөлімдеріне де ұқсас атаулар берілді, ал оның үш бөлімді "Одасының" (1943) ортаңғы бөлімі де "Эклог" деп аталды. Джеральд Финцидің фортепиано мен скрипкалық оркестрге арналған "Эклог", Op. 10, 1940 жылдары қайта жөнделді және сол кезде осы атау берілді. Морис Блауэрдің мүйіз және скрипкаларға арналған "Эклог" шығармасы шамамен 1950 жылдарға жатады. 21 ғасырда америкалық композитор Генри Джастин Рубиннің скрипка мен фортепианоға арналған "Egloga" шығармасы 2006 жылы жазылды.
The term eclogue or its equivalents was eventually applied to pastoral music, with the first significant examples being piano works by the Czech composer Václav Tomášek. 19th century composers who adopted the title include Jan Václav Voříšek for piano; Franz Liszt, "Eglogue", the seventh piece in the first book of Années de Pèlerinage, 1842); César Franck, "Eglogue", op. 3, 1842, as well as the later eighth movement of the oratorio Ruth (1882), titled eglogue biblique, a setting of the words of Alexandre Guillemin; Antonín Dvořák, "4 eclogues for piano", Op. 56, 1880; Vítězslav Novák, Eklogen, Op. 11 for piano, 1896; and Mel Bonis, "Eglogue" for piano, Op. 12, 1898. Two further pieces for solo piano followed in the new century: Egon Wellesz's "4 eclogues", Op. 11, 1912, and Jean Sibelius's Ekloge, the first of his "4 lyric pieces for piano", Op. 74, 1914. Similar titles were given the second and third movements of Igor Stravinsky's Duo Concertant ("Eclogue I" and "Eclogue II", 1932), while the middle movement of his three movement Ode (1943) is also titled "Eclogue". Gerald Finzi's "Eclogue" for piano and string orchestra, Op. 10, was revised in the 1940s and given that title then. An "Eclogue" for horn and strings by Maurice Blower dates from about the 1950s. In the 21st century, American composer Henry Justin Rubin's Egloga for violin and piano dates from 2006.