Соқтығысу түрлері: Алдыңғы көлікке соғылу – АҚШ-тағы ең көп кездесетін жол апаттарының бірі. Себептері, сақтық шаралары мен статистикасы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жол-көлік оқиғасының түрі
Traffic collision type
Артқы соқтығысу, көбінесе "артқыдан соқтығысу" деп аталады, ал Ұлыбританияда – "шант", алға қозғалған көлік құралы алдындағы басқа көліктің (көбінесе тұрған) артқы жағына шабуыл жасаған кезде болады. Сол сияқты, пойыздың рельсте артқыдан соқтығысуы – бір пойыздың сол жолда алдындағы пойыздың соңына шабуыл жасаған кезде орын алады. Артқы соқтығысуға себеп болатын ортақ факторлар: жүргізушінің назарының ауысуы немесе алаңдауы, алдынан келе жатқан көлікке тым жақын жүру, кенеттен тоқтау, тежегіштерді сынау және жаңбырлы ауа райы немесе тозығы жеткен жол жамылғысынан туындаған ұшу қабілетінің төмендеуі. Ұлттық жол қауіпсіздігі басқармасының (NHTSA) мәліметінше, артқы соқтығысулар өлімге әкеп соққан автомобиль оқиғаларының барлық жағдайының тек 6% құрайды. Дегенмен, олар барлық автомобиль апаттарының 28% құрайды, бұл оларды АҚШ-тағы ең көп кездесетін автомобиль апаттарының біріне айналдырады.
A rear end collision, often called rear ending or, in the UK, a shunt, occurs when a forward moving vehicle crashes into the back of another vehicle (often stationary) in front of it. Similarly, rear end rail collisions occur when a train runs into the end of a preceding train on the same track. Common factors contributing to rear end collisions include driver inattention or distraction, tailgating, panic stops, brake checking and reduced traction due to wet weather or worn pavement. According to the National Highway Safety Administration (NHTSA), rear end collisions account for only 6% of fatal automobile collisions. However, they account for 28% of all automobile accidents, making them one of the most frequent types of automobile accidents in the United States.
Шолу
Артқы соқтығыстардың типтік сценарийлері – бірінші көліктің кенеттен баяулауы (мысалы, көшеден өткісі келген адамды қауіпсіздендіру үшін), соның салдарынан одан кейін келе жатқан жүргізушінің тежеуге уақыты жетпей, соқтығысуы мүмкін. Басқа жағдайда, алдыңғы көліктен кейін келе жатқан көлік тезірек жылдамдауы мүмкін (мысалы, қиылыстан шығу кезінде), нәтижесінде соқтығысу орын алады. Егер екі көліктің физикалық құрылымы ұқсас болса, басқа көлікке соқтығысу, қозғалмайтын, берік бетке (мысалы, қабырғаға) жақындау жылдамдығының жартысымен соқтығысумен тең келеді. Яғни, 50 км/сағ жылдамдықпен келе жатқан тұрған көліктің артына соқтығу, 25 км/сағ жылдамдықпен қабырғаға соқтығумен бірдей деформацияға (баяулауға) әкеледі. Бұл соқтығысқа ұшыраған көлік үшін де дұрыс. Алайда, егер көліктердің бірі айтарлықтай берік болса (мысалы, кішкентай көлік ауыр жүк көлігінің артына соқтығыса), онда баяулау әдетте, әлсіз көлік үшін толық жақындау жылдамдығымен анықталады. Артқы соқтығыстардың, тіпті орташа жылдамдықпен болғанда да, медициналық салдары – қамшы синдромы. Ауыр жағдайларда, мойын омыртқасының жарылуы сияқты тұрақты жарақаттар пайда болуы мүмкін. Микроавтобустардың ең артқы қатарында отырған жолаушылар, қысқа артқы деформациялық аймақтан көп пайда көре алмайды, сондықтан жарақаттану немесе қаза болу қаупі жоғары. Сақтандыру және полиция органдары үшін, артқы соқтығысқа кінәлі деп танылатын жүргізуші, көлікті тым жақын ұшқандықтан немесе назарсыздық танытқандықтан жауапты болады. Бірақ, егер соқтығысқа ұшыраған көлік кері бағытта қозғалған болса, бұл ерекше жағдай болып есептеледі. Егер артқы соқтығысқа ұшыраған жүргізуші, оны соқтырған жүргізушіге талап қойса, екінші жүргізуші соқтығыс салдарынан келтірілген барлық зиянды өтеуге міндетті болуы мүмкін. NHTSA деректеріне сәйкес, барлық жол-көлік оқиғаларының ішінде артқы соқтығыстар 23-30% құрайды. Ford Pinto көлігінің дизайнындағы кемшілік, артқы соқтығыс кезінде отыннан өрт шығуына себеп болуы мүмкін деген күдік туды, бұл үлкен алаңдаушылыққа әкелді. Автоматтандырылған қауіпсіздік жүйелерінің енгізілуі артқы соқтығыстардың санын азайтты.
Typical scenarios for rear ends are a sudden deceleration by the first car (for example, to avoid someone crossing the street) so that the driver behind it does not have time to brake and collides with it. Alternatively, the following car may accelerate more rapidly than the leading one (for example, leaving an intersection), resulting in a collision. Generally, if two vehicles have similar physical structures, crashing into another car is equivalent to crashing into a rigid immovable surface (like a wall) at half of the closing speed. This means that rear ending a stationary car while travelling at 50 km/h (30 mph) is equivalent, in terms of deceleration, to crashing into a wall at 25 km/h (15 mph). The same is true for the vehicle crashed into. However, if one of the vehicles is significantly more rigid (e. g. a small car hits the rear of a heavy truck) then the deceleration is more typically reflected by the full closing speed for the less rigid vehicle. A typical medical consequence of rear ends, even in collisions at moderate speed, is whiplash. In more severe cases, permanent injuries such as herniation may occur. The rearmost passengers in minivans, benefiting little from the short rear crumple zone, are more likely to be injured or killed. For purposes of insurance and policing, the driver of the car that rear ends the other car is almost always considered at fault due to following too closely, or lack of attention. An exception is if the rear ended vehicle is in reverse gear. If the driver of the car that was rear ended files a claim against the driver who hit them, the second driver could be responsible for all damages to the other driver's car. According to data from the NHTSA, the percentage of rear end accidents in all crashes is 23–30%. The Ford Pinto received widespread concern when it was alleged that a design flaw could cause fuel fed fires in rear end collisions. Recent developments in automated safety systems have reduced the number of rear end collisions.