Кіріспе
Американдық орташа/ауыр жауынгерлік танк (1944–1951)
M26 Pershing – бұрын АҚШ армиясы қолданған ауыр/орта танк. Ол Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы айларында Германияға басып кіру кезінде және Корея соғысында кеңінен қолданылды. Танк Бірінші дүниежүзілік соғыста Еуропадағы американдық экспедициялық корпусты басқарған генерал Джон Першингтің құрметіне аталған. M26 танк M4 Sherman-ді алмастыру мақсатымен жасалған, бірақ ұзақ дамыту кезеңінен кейін, Еуропадағы шайқастарда одан аз ғана саны қолданылды. Оқ-дәрі қуаты, жылдамдығы және қорғаныс қабілеті критерийлері бойынша АҚШ тарихшысы Р. П. Хунникатт Pershing танкін неміс Tiger II ауыр танкысынан кейін, бірақ Tiger I ауыр және Panther орта танкыларынан бұрын бағалады. 1951 жылы ол жақсартылған нұсқасы – M46 Patton танкысының пайдасына тоқтатылды, ол қуаттырақ және сенімдірек қозғалтқышқа және жаңартылған жүріс бөлігіне ие болды. M26 танкысының ізбасарлары M47 Patton танкысімен жалғасты, сондай-ақ кейінірек M48 Patton және M60 танкыларының жаңа конструкцияларында көрініс тапты.
Даму
M26 1942 жылы T20 танк прототипімен басталган орта танк прототиптерінің нәтижесі болды және ол M4 Sherman танктерімен аяқталған АҚШ армиясының бұрынғы танктерінен ерекшеленетін жаңа дизайн болды. Прототиптерде бірнеше дизайндық ерекшеліктер сынақтан өтті. Олардың кейбіреулері сәтті болмады, бірақ көптегені АҚШ армиясының келесі танктерінің маңызды бөлігіне айналды. Бұл прототиптік көліктер сериясы M4 Sherman танкына ұқсас, бірақ одан заманауи орта танк жобасы ретінде басталды және бірнеше жылдан кейін АҚШ армиясының алғашқы қолданысқа жарамды ауыр танкы ретінде аяқталды.
M4 жолында жақсару
АҚШ армиясының алғашқы танктері M1 Combat Car-дан басталып, M2 жеңіл танкыға, M2 орта танкыға, M3 Lee-ге және соңында M4 Sherman-ға дейін дамыды. Бұл танктердің бәрінің арт жағында Continental әуемен салқындатылатын радиалды ұшақ қозғалтқыштары және алдыңғы жетек дөңгелегі болды. Мұндай конструкцияда жетек білігі мұнараның астынан өтуі керек болды, бұл танктың жалпы биіктігін арттырды. Осы конструкцияны Екінші дүниежүзілік соғыстағы неміс танктері де қолданды, олардың арасында да осы ерекшелік кездеседі. M4 танктеріндегі радиалды қозғалтқыштардың үлкен диаметрі корпустың биіктігін одан әрі арттырды. Осы ерекшеліктер M4 танктерінің жоғары силуэтіне және үлкен бүйірлік спонсондарына себеп болды. 1942 жылдың көктемінде M4 Sherman өндіріске түскен кезде, АҚШ армиясының қару-жарақ басқармасы жаңа танкты жасау жұмыстарын бастады. T20 танкы 1942 жылдың мамыр айында макеттік сатыға жетті және M4 танкысын жетілдіретін орта танкы ретінде жоспарланды. Алдыңғы ауыр танкы, M6, 1942 жылдың ақпан айында қабылданғанмен, сәтсіз болып шықты. Ол кезде АҚШ армиясының ауыр танкты қолдануға қатысты ешқандай доктринасы болмады.
Т20
T20, M4-ке қарағанда ықшам корпусқа ие болу үшін жобаланған. M4 кейінгі түрлерінде қолданылған GAA қозғалтқышының төмендетілген силуэтті нұсқасы – Ford GAN V8 қолжетімді болды. Қозғалтқыш бастапқыда Ford компаниясының Rolls Royce Merlin үлгісіндегі сұйық салқындатылатын V12 ұшақ қозғалтқышын жасауға жасаған әрекеті болған, бірақ ұшаққа тапсырыс алмағандықтан, ол танктерде пайдалану үшін V8 ретінде қайта жабдықталды. Осы төмен профильді қозғалтқыштың қолданылуы және артқы беріліс пен артқы тісті дөңгелек жетегінің таңдалуы корпус силуэтын төмендетуге және бүйірлік спонсондарды жоюға мүмкіндік берді. T20 жаңа 76 мм M1A1 зеңбірегімен жабдықталды, ал 3 дюймдік M7 зеңбірегінің шамамен 540 кг салмақтағы қару жасау үшін жаңа, күштірек болаттар қолданылды. Алдыңғы 3 дюймдік корпус бронясы M4-тің алдыңғы бронясынан қалың болды. Гляцис пластинасының еңісі 46° шамасында бірдей болды. T20-нің жалпы салмағы шамамен M4-ке тең болды. T20 көлденең спиральді серіппелі серіппе (HVSS) жүйесінің ерте нұсқасын қолданды, бұл M4-тің ерте нұсқаларындағы нашар тік спиральді серіппелі серіппе (VVSS) жүйесімен салыстырғанда тағы бір жақсарту болды. Кейінірек M26 прототиптерінде бұрылмалы тіреулі серіппелер сынақтан өтті, ол болашақ АҚШ танктерінің серіппе жүйесінің стандарты болды.
T22 және T23
T22 сериясы T20-де қолданылған Torqmatic берілісінің мәселелеріне байланысты M4 берілісіне қайта оралды. T22E1 негізгі қару үшін автозарядтағышты сынап, экипаждың құрамын екі адамға дейін азайтатын шағын мұнараны енгізді. 1943 жылдың көп бөлігінде АҚШ Армиясында 75 мм M4 Шерманнан артық танкқа қажеттілік сезілмеді, сондықтан Армияның қалған бөлігінен қажеттілік туралы түсінік болмағандықтан, Орднанс департаменті T23 сериясымен электрлік берілістерді зерттеуге бет бұрды. Электрлік беріліс General Electric компаниясымен жасалды, онда қозғалтқыш екі жетекші қозғалтқышты қуаттандыратын генераторды игерді. Бұл тұжырымдама неміс "Порше Тигр" машинасының жетек жүйесіне ұқсас болды. Бұл жүйе қиын немесе төбелі жерлерде, серпімді күш талаптарының жылдам өзгеруіне жақсырақ бейімделе алатын өнімділік артықшылықтарына ие болды. Осы даму кезеңінде T23 электрлік берілісін Орднанс департаменті қолдады. 1943 жылдың басында алғашқы прототиптер жасалғаннан кейін, 1944 жылдың қаңтар-желтоқсаны аралығында қосымша 250 T23 танк өндірілді. Бұл 76 мм M1A1 зеңбірегімен жабдықталған АҚШ Армиясының алғашқы өндірістік танктері болды. Дегенмен, T23 Армияның оқу, жөндеу және техникалық қызмет көрсету салаларында толығымен бөлек жүйе қабылдауын талап ететін болғандықтан, жауыгерлік операциялар үшін қабылданбады. Сондықтан T23-тің басты мұрасы – бастапқыда M4 Шерман танктерінің мұнара сақинасымен алмастырылатын етіп жобаланған құйма мұнарасы болды. T23 мұнарасы 76 мм M4 Шерманның барлық өндірістік нұсқаларында қолданылды, себебі бастапқы M4 75 мм мұнарасы 76 мм M1A1 зеңбірегін орнату үшін тым кішкентай болып шықты. T23 мұнарасы бар алғашқы 76 мм M4 – M4E6 танк 1943 жылдың жазында құрастырылды.
T25 және T26
T25 және T26 танктарының топтамалары 1943 жылдың ортасынан 1944 жылдың басына дейін АҚШ Армиясы ішінде күшті өрт және бронясы жақсырақ танктар қажеттігі туралы қызу пікірталас кезінде құрылды. Екі топтамаға да жаңа, үлкен мұнараға 90 мм-лік зеңбірек орнатылды. T26 топтамаларына қосымша алдыңғы корпус бронясы қосылды, оның бортық бөлігі күшейтілді. Бұл T26 топтамаларының салмағын арттырып, қозғалыс жылдамдығы мен сенімділігін төмендетті, себебі қозғалтқыш пен күш беріліс жүйесі салмақ артуын өтеу үшін жаңартылмады. T26E3 – T26E1 танкысының өндірістік үлгісі болып табылады, және оған далалық сынақтар нәтижесінде бірнеше шағын өзгерістер енгізілді. 1945 жылдың ақпан айында T26 Еуропа театрларында қолданысқа түсті, онда Армия қару-жарақ басқармасы оның өнімділігін жоғары бағалады. Армия март айында танкты M26 деп атағанда, оны Армия генералы Джон Дж. Першингтің құрметіне атады.
Соғыстан кейін
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін шамамен 800 M26 танктері жақсартылған қозғалтқыштармен, жүйелік берілістермен және жақсартылған 90 мм М3А1 зеңбірегімен жаңартылды. Олар M26E2 деп белгіленді, ал кейіннен M46 Паттон деп қайта аталды.
Өндірістің кешігуі
M26 екінші дүниежүзілік соғыстың соңында енгізілді және ұрысқа шектеулі ғана қатысты. Р. П. Хунникат, Джордж Форти және Стивен Залога сияқты танк тарихшылары генерал Лесли МакНейр басқарған Армияның құрлық әскерлерінің танкқа қарсылығы М26 өндірісінің кешігуінің басты себебі болды деген пікірде бірауыздан келісті. Атап айтқанда, Залога М26 бағдарламасының кешігуіне және M4 оттық күшін жақсартудың шектеулі болуына әкелген бірнеше нақты факторларды анықтады: 1. Макнейр, артиллерия офицері болғандықтан, АҚШ армиясында «танк жойғыш доктринасын» қабылдады. Бұл доктрина бойынша танктер негізінен жаяу әскерді қолдау және жарылымдарды пайдалану үшін арналған. Бұл тактикаға сәйкес, жау танктері танкке қарсы қару-жарақпен жабдықталған, бірақ салыстырмалы түрде жылдамды, сонымен қатар танкке қарсы қару-жарақтардың сүйретілетін нұсқаларымен жабдықталған танк жойғыш күштерімен күресуі керек болды. Танк жойғыш доктринасы бойынша, танк жойғыштардың оттық күшін жақсартуға баса назар аударылды, себебі жау танктерімен күресуге арналған ауыр танкты дамытуға қарсы күшті бейімділік болды. Бұл сондай-ақ M4 «Шерман» танкісінің оттық күшін жақсартуды шектеді. Осы доктринаны қолдаған АҚШ армиясының құрлық әскерлері жаңа ТД жобаларын мақұлдады, олардың бірі 90 мм-лік зеңбірекпен жабдықталған, ал танк жобаларын тоқтатты. 2. Макнейр қару-жарақтарды сатып алу үшін «жауынгерлік қажеттілік» критерийлерін белгіледі, бұл Американың Еуропаға 3000 миль (4828 км) көлеміндегі жабдықтау желісін тиімді пайдалану үшін, майдан даласында қажетсіз, ысырапшыл немесе сенімсіз болып көрінетін қару-жарақтарды енгізуге жол бермеуді қамтамасыз етті. Оның пікірінше, жаңа ауыр танкты енгізу тасымалдау, жабдықтау, техникалық қызмет көрсету және сенімділік тұрғысынан қиындықтар тудырады және 1943 немесе 1944 жылдың басында қажет болмады. Танктерді дамыту уақытты қажет етеді, сондықтан жаңа танк қатерінің кенеттен пайда болуы мұндай критерийлер бойынша жылдам жауап беруге мүмкіндік бермеді. 3. АҚШ армиясында танктарды дамыруға жауапты адамдардың арасында қанағаттандыру сезімі пайда болды, себебі 1942 жылы американдықтар M4 «Шерман» танкісін неміс танктерінен – Panzer III және Panzer IV-тің ерте модельдерінен жоғары бағалады. 1943 жылдың көп бөлігінде 75 мм-лік M4 «Шерман» неміс бронетехникасының көпшілігіне қарсы тиімді болды, бірақ осы кезеңде неміс 7.5 см KwK 40 зеңбірегінің кең таралуы M4 танкісінің қарусыздануына әкелді деген түсінік күшейді. Ақпараттық мәліметтерді өңдеу және болашақты болжау жеткіліксіз болды, сондықтан танктердегі қарулану жарысы жүріп жатқанын және АҚШ болашақ неміс танктерінің қауіптерін болжауы керек екенін түсіну қажет болды. 1943 жылы пайда болған Tiger I және Panther танктері АҚШ әскерлерімен өте шектеулі түрде кездесті, сондықтан олар үлкен қауіп ретінде қарастырылмады. Нәтижесінде 1943 жылы Армияның басқа бөлімдерінен ешқандай басшылық алмаған Қару-жарақ департаменті танктарды дамытудағы күш-жігерін негізінен өзінің ірі жобасына – электрлік беріліспен жабдықталған T23 танкісіне шоғырландырды. Керісінше, советтік және британдықтар танктарды жақсарту үшін үздіксіз күш салды; 1943 жылы британдықтар 51 тонналық Centurion танкісін әзірлеуді бастады (бірақ бұл танк Екінші дүниежүзілік соғыста соғысқа қатысу үшін тым кеш пайда болды), ал Шығыс майданда танктердегі қарулану жарысы қарқынды жүргізілді, советтер неміс ауыр танктеріне жауап ретінде Т-34-85 және ИС-2 танктерін әзірлеу жұмыстарын бастады. 1943 жылдың ортасынан 1944 жылдың ортасына дейін 90 мм-лік күшейтілген бронясы бар T26 прототипінің әзірлеуі АҚШ армиясының болашақ танк қажеттіліктері туралы келіспеушіліктерге байланысты баяу жүргізілді. Бұл кезеңде не болғаны туралы мәліметтер тарихшылар арасында әртүрлі, бірақ барлығы T26 өндірісін кейінге қалдырған қарсылықтың негізгі көзі – Армияның құрлық әскерлері болды деген пікірде бірауыздан келісті. 1943 жылдың қыркүйек-қазан айларында T26E1 танкісінің өндірісін бастау мәселесі бойынша бірқатар талқылаулар өтті, оны Қарулы Күштердің басшысы генерал Джейкоб Деверс қолдады. Қару-жарақ департаменті 76 мм-лік зеңбірекпен, электрлік берілісі T23-пен жабдықталған нұсқаны ұсынды. Театр командирлері әдетте 76 мм-лік зеңбірекпен жабдықталған орташа танкты ұнатты және 90 мм-лік танкке қарсы болды. Алайда, Форт-Нокстегі T23 сынақтары электрлік берілістегі сенімділік мәселелерін көрсетті, бұл туралы армияның көптеген командирлері білмеді. M4 «Шерман» танкісі үшін бекітілген жаңа 76 мм М1А1 зеңбірегі неміс танктеріне қарсы оттық күш туралы алаңдаушылықты шешкен сияқты көрінді. Дебаттың барлық қатысушылары 76 мм-лік зеңбірек Panther танкісінің алдыңғы бронясына қарсы жеткіліксіз екенін білмеді, себебі олар осы зеңбіректің жаңа неміс танктеріне қарсы тиімділігін зертпеген, олармен майдан даласында кездескен болатын. Генерал Лесли Макнейр 76 мм-лік M4 «Шерман» танкісінің өндірісіне келісті және T26E1 танкісінің қосымша өндірісіне қарсы болды. 1943 жылдың күзінде ол Деверске жауап хат жолдады, оның T26E1 танкісін қолдауына:
1. McNair, who was an artillery officer, had promulgated the "tank destroyer doctrine" in the U. S. Army. In this doctrine, tanks were primarily for infantry support and exploitation of breakthroughs. Those tactics dictated that enemy tanks were to be engaged by tank destroyer forces, which were composed of lightly armored but relatively fast vehicles carrying more powerful anti tank guns, as well as towed versions of these anti tank guns. Under the tank destroyer doctrine, emphasis was placed only on improving the firepower of the tank destroyers, as there was a strong bias against developing a heavy tank to take on enemy tanks. This also limited improvements in the firepower of the M4 Sherman. The US Army Ground Forces that supported this doctrine got the approval of new TD projects, one of them using the same 90 mm gun, while at the same time they were blocking tank projects. 2. McNair established "battle need" criteria for acquisition of weapons in order to make best use of America's 3000 mile (4828 km) supply line to Europe by preventing the introduction of weapons that would prove unnecessary, extravagant or unreliable on the battlefield. In his view, the introduction of a new heavy tank had problems in terms of transportation, supply, service, and reliability, and was not necessary in 1943 or early 1944. Tank development took time, and so the sudden appearance of a new tank threat could not be met quickly enough under such criteria. 3. A sense of complacency fell upon those in charge of developing tanks in the U. S. Army because the M4 Sherman, in 1942, was considered by the Americans to be superior to the most common German tanks: the Panzer III and early models of the Panzer IV. Even through most of 1943, the 75 mm M4 Sherman was adequate against the majority of German armor, although the widespread appearance of the German 7.5 cm KwK 40 tank gun during this time had led to a growing awareness that the M4 was becoming outgunned. There was insufficient intelligence data processing and forward thinking to understand that an arms race in tanks was in progress and that the U. S. needed to anticipate future German tank threats. The Tiger I and Panther tanks that appeared in 1943 were seen in only very limited numbers by U. S. forces and hence were not considered as major threats. The end result was that, in 1943, the Ordnance Department lacking any guidance from the rest of the army, concentrated its efforts in tank development mainly on its major project, the electrical transmission T23. In contrast, the Russians and British were engaged in a continuous effort to improve tanks; in 1943, the British began development of what became the 51 ton Centurion tank (although this tank reached service just too late to see combat in World War II) and, on the Eastern Front, the tank arms race was emphatically underway, with the Soviets responding to the German heavy tanks by starting development work on the T 34 85 and IS 2 tanks. From mid 1943 to mid 1944, development of the 90 mm up armored T26 prototype continued to proceed slowly due to disagreements within the U. S. Army about its future tank needs. The accounts of what exactly happened during this time vary by historian, but all agree that Army Ground Forces was the main source of resistance that delayed production of the T26. In September–October 1943, a series of discussions occurred over the issue of beginning production of the T26E1, which was advocated by the head of the Armored Force, General Jacob Devers. Ordnance favored the 76 mm gun, electrical transmission T23. Theater commanders generally favored a 76 mm gun medium tank such as the T23 and were against a heavy 90 mm gun tank. However, testing of the T23 at Fort Knox had demonstrated reliability problems in the electrical transmission of which most army commanders were unaware. The new 76 mm M1A1 gun approved for the M4 Sherman seemed to address concerns about firepower against the German tanks. All participants in the debate were, however, unaware of the inadequacy of the 76 mm gun against the frontal armor of the Panther tank, as they had not researched the effectiveness of this gun against the new German tanks, which had already been encountered in combat. Gen. Lesley J. McNair had agreed to the production of the 76 mm M4 Sherman, and he strongly opposed the additional production of the T26E1. In the fall of 1943, he wrote this letter to Devers, responding to the latter's advocacy of the T26E1:
General Devers pressed on with his advocacy for the T26, going over McNair's head to General George Marshall, and, on 16 December 1943, Marshall overruled McNair and authorized the production of 250 T26E1 tanks. Then, in late December 1943, Devers was transferred to the Mediterranean, where he eventually led the invasion of Southern France with the 6th Army Group. In his absence, further attempts were made to derail the T26 program, but continued support from Generals Marshall and Eisenhower kept the production order alive. Testing and production of the T26E1 proceeded slowly, however, and the T26E1 did not begin full production until November 1944. These production models were designated as the T26E3. A single prototype of a T26 turret mounted on an M4(105) chassis was built by Chrysler in the summer of 1944, but did not progress into production. Hunnicutt, researching Ordnance Department documents, asserts that Ordnance requested production of 500 each of the T23, T25E1, and T26E1 in October 1943. The AGF objected to the 90 mm gun of the tanks, whereas the Armored Force wanted the 90 mm gun mounted in a Sherman tank chassis. General Devers cabled from London a request for production of the T26E1. In January 1944, 250 T26E1s were authorized. General Barnes of Ordnance continued to press for production of 1,000 tanks. According to Forty, Ordnance recommended that 1,500 of the T26E1 be built. The Armored Force recommended only 500. The AGF rejected the 90 mm version of the tank and wanted it to be built with the 76 mm gun instead. Somehow, Ordnance managed to get production of the T26E1 started in November 1944. Forty primarily quoted from a post war report from the Ordnance Dept.
Генерал Деверс T26 танкісін қолдауын жалғастырып, Макнейрдің үстінен тікелей генерал Джордж Маршаллға жүгінді, және 1943 жылдың 16 желтоқсанында Маршалл Макнейрдің қарсылығын жойды және 250 T26E1 танкісінің өндірісіне рұқсат берді. Содан кейін, 1943 жылдың соңында Деверс Жерорта теңізіне ауыстырылды, онда ол 6-шы армия тобымен Оңтүстік Францияға шабуылға жетекшілік етті. Оның кеткеннен кейін T26 бағдарламасын бұзуға тағы да әрекеттер жасалды, бірақ генералдар Маршалл мен Эйзенхауэрдің үздіксіз қолдауы өндіріс тапсырысын сақтап қалды. Алайда, T26E1 танкісінің сынақтары мен өндірісі баяу жүргізілді, және T26E1 танкісінің толық өндірісі 1944 жылдың қараша айына дейін басталған жоқ. Бұл өндіріс үлгілері T26E3 деп белгіленді. 1944 жылдың жазында Chrysler компаниясы M4(105) шассиіне орнатылған T26 мұнарасының бір прототипін жасады, бірақ ол өндіріске енбеді. Хунникат Қару-жарақ департаментінің құжаттарын зерттеу нәтижесінде, 1943 жылдың қазан айында Қару-жарақ департаменті T23, T25E1 және T26E1 танкілерінің әрқайсысынан 500 дана өндіруді сұрады. Құрлық әскерлері танктердің 90 мм-лік зеңбірегіне қарсы болды, ал Қарулы Күштер 90 мм-лік зеңбіректі «Шерман» танкісінің шассиіне орнатуды қалады. Генерал Деверс Лондоннан T26E1 танкісінің өндірісін ұсынып, кабель жіберді. 1944 жылдың қаңтарында 250 T26E1 танкісіне рұқсат берілді. Қару-жарақ департаментінің генералы Барнс 1000 танктің өндірісін жалғастыруды ұсынды. Фортидің мәліметінше, Қару-жарақ департаменті T26E1 танкісінен 1500 дана жасауды ұсынды. Қарулы Күштер тек 500 дана жасауды ұсынды. Құрлық әскерлері танктердің 90 мм-лік нұсқасына қарсы болды және оны 76 мм-лік зеңбірекпен жабдықтауды қалады. Бірқалай жолмен Қару-жарақ департаменті 1944 жылдың қараша айында T26E1 танкісінің өндірісін бастауға қол жеткізді. Форти негізінен соғыстан кейінгі Қару-жарақ департаментінің есебінен цитата келтірді.
1. McNair, who was an artillery officer, had promulgated the "tank destroyer doctrine" in the U. S. Army. In this doctrine, tanks were primarily for infantry support and exploitation of breakthroughs. Those tactics dictated that enemy tanks were to be engaged by tank destroyer forces, which were composed of lightly armored but relatively fast vehicles carrying more powerful anti tank guns, as well as towed versions of these anti tank guns. Under the tank destroyer doctrine, emphasis was placed only on improving the firepower of the tank destroyers, as there was a strong bias against developing a heavy tank to take on enemy tanks. This also limited improvements in the firepower of the M4 Sherman. The US Army Ground Forces that supported this doctrine got the approval of new TD projects, one of them using the same 90 mm gun, while at the same time they were blocking tank projects. 2. McNair established "battle need" criteria for acquisition of weapons in order to make best use of America's 3000 mile (4828 km) supply line to Europe by preventing the introduction of weapons that would prove unnecessary, extravagant or unreliable on the battlefield. In his view, the introduction of a new heavy tank had problems in terms of transportation, supply, service, and reliability, and was not necessary in 1943 or early 1944. Tank development took time, and so the sudden appearance of a new tank threat could not be met quickly enough under such criteria. 3. A sense of complacency fell upon those in charge of developing tanks in the U. S. Army because the M4 Sherman, in 1942, was considered by the Americans to be superior to the most common German tanks: the Panzer III and early models of the Panzer IV. Even through most of 1943, the 75 mm M4 Sherman was adequate against the majority of German armor, although the widespread appearance of the German 7.5 cm KwK 40 tank gun during this time had led to a growing awareness that the M4 was becoming outgunned. There was insufficient intelligence data processing and forward thinking to understand that an arms race in tanks was in progress and that the U. S. needed to anticipate future German tank threats. The Tiger I and Panther tanks that appeared in 1943 were seen in only very limited numbers by U. S. forces and hence were not considered as major threats. The end result was that, in 1943, the Ordnance Department lacking any guidance from the rest of the army, concentrated its efforts in tank development mainly on its major project, the electrical transmission T23. In contrast, the Russians and British were engaged in a continuous effort to improve tanks; in 1943, the British began development of what became the 51 ton Centurion tank (although this tank reached service just too late to see combat in World War II) and, on the Eastern Front, the tank arms race was emphatically underway, with the Soviets responding to the German heavy tanks by starting development work on the T 34 85 and IS 2 tanks. From mid 1943 to mid 1944, development of the 90 mm up armored T26 prototype continued to proceed slowly due to disagreements within the U. S. Army about its future tank needs. The accounts of what exactly happened during this time vary by historian, but all agree that Army Ground Forces was the main source of resistance that delayed production of the T26. In September–October 1943, a series of discussions occurred over the issue of beginning production of the T26E1, which was advocated by the head of the Armored Force, General Jacob Devers. Ordnance favored the 76 mm gun, electrical transmission T23. Theater commanders generally favored a 76 mm gun medium tank such as the T23 and were against a heavy 90 mm gun tank. However, testing of the T23 at Fort Knox had demonstrated reliability problems in the electrical transmission of which most army commanders were unaware. The new 76 mm M1A1 gun approved for the M4 Sherman seemed to address concerns about firepower against the German tanks. All participants in the debate were, however, unaware of the inadequacy of the 76 mm gun against the frontal armor of the Panther tank, as they had not researched the effectiveness of this gun against the new German tanks, which had already been encountered in combat. Gen. Lesley J. McNair had agreed to the production of the 76 mm M4 Sherman, and he strongly opposed the additional production of the T26E1. In the fall of 1943, he wrote this letter to Devers, responding to the latter's advocacy of the T26E1:
General Devers pressed on with his advocacy for the T26, going over McNair's head to General George Marshall, and, on 16 December 1943, Marshall overruled McNair and authorized the production of 250 T26E1 tanks. Then, in late December 1943, Devers was transferred to the Mediterranean, where he eventually led the invasion of Southern France with the 6th Army Group. In his absence, further attempts were made to derail the T26 program, but continued support from Generals Marshall and Eisenhower kept the production order alive. Testing and production of the T26E1 proceeded slowly, however, and the T26E1 did not begin full production until November 1944. These production models were designated as the T26E3. A single prototype of a T26 turret mounted on an M4(105) chassis was built by Chrysler in the summer of 1944, but did not progress into production. Hunnicutt, researching Ordnance Department documents, asserts that Ordnance requested production of 500 each of the T23, T25E1, and T26E1 in October 1943. The AGF objected to the 90 mm gun of the tanks, whereas the Armored Force wanted the 90 mm gun mounted in a Sherman tank chassis. General Devers cabled from London a request for production of the T26E1. In January 1944, 250 T26E1s were authorized. General Barnes of Ordnance continued to press for production of 1,000 tanks. According to Forty, Ordnance recommended that 1,500 of the T26E1 be built. The Armored Force recommended only 500. The AGF rejected the 90 mm version of the tank and wanted it to be built with the 76 mm gun instead. Somehow, Ordnance managed to get production of the T26E1 started in November 1944. Forty primarily quoted from a post war report from the Ordnance Dept.
Өндіріс
1944 жылдың қарашасында өндіріс басталды. Сол айда Фишер танк арсеналында он T26E3 танкісі, желтоқсанда - 30, қаңтарда - 70, ақпанда - 132 танкі өндірілді. 1945 жылдың наурыз айында Детройт танк арсеналы да өндіріске кірісті, ал сол айдағы жалпы өндіріс 194 танкты құрады. Соғыс аяқталғанға дейін өндіріс жалғасты, 1945 жылдың соңына дейін 2000-нан астам танкі өндірілді.
Супер першинг
Першинг танкысінің 90 мм М3 зеңбірегі, Tiger I танкысінде қолданылған неміс 88 мм KwK 36 зеңбірегіне ұқсас болды. King Tiger танкысінің күштірек 88 мм KwK 43 зеңбірегінің атыс күшін теңестіру үшін, T15E1 90 мм зеңбірегі әзірленді және 1945 жылдың қаңтарында T26E1 танкысіне орнатылды. Бұл танк T26E1 1 деп белгіленді. T15E1 зеңбірегінің ұзындығы 73 калибрге тең болды және оның үлкен сыйымдылықтағы патрондық камерасы 330 мм-ге дейін броняны тесіп өтуге мүмкіндік берді. Бұл оған T30E16 APCR оғымен бірге жоғары бастапқы жылдамдық сырға салды және Tiger танкысінің алдыңғы бронясын тесіп өтуге мүмкіндік берді. Көрсетілген модель бір бөліктен тұратын оқ-дәрілерді пайдаланды және Еуропаға жіберілген жалғыз Super Pershing танкысі болды. T15E1 зеңбірегімен жүргізілген сынақтар көрсетті, оның ұзындығы мен салмағы танк ішінде оқ-дәрілерді сақтауды және зеңбірекке салуды қиындатады. Екінші пилоттық танк T26E3 танкысінен қайта жасалды және екі бөліктен тұратын оқ-дәрілерді пайдаланған модификацияланған T15E2 зеңбірегі қолданылды. T26E4 деп белгіленген танктың жиырма бес данасы салынды. Жақсартылған орнату тұрақтандырушы серіппелерді қажет етпейді. Соғыстан кейін екі M26 танкысіне T54 зеңбірегі орнатылды, оның ұзындығы бірдей болды, бірақ оқ-дәрі патроны қысқарақ және кеңірек етіп жасалды, бірақ бастапқы оқтың күшін сақтап қалды. Танктер M26E1 деп аталды, бірақ қаражаттың жетіспеуі одан әрі өндірісті тоқтатты.
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі даму
1946 жылғы мамыр айында АҚШ армиясының танк қажеттіліктері туралы ұғымдардың өзгеруіне байланысты M26 орта танк ретінде қайта жіктелді. Ауыр танк ретінде жобаланған «Першинг» M4 «Шерманнан» оттық күші, қорғанысы және жылдамдығы жағынан елеулі жақсарту болды. Дегенмен, ол орта танк үшін толыққанды болмады (өйткені ол M4A3 танкысында қолданылған, он тоннаға жеңіл қозғалтқышты пайдаланды) және оның беріліс қорабы сенімділік тұрғысынан толыққанды емес еді. 1948 жылы жаңа қозғалтқышпен жабдықталған M26E2 нұсқасы әзірленді. Ақырында, жаңа нұсқа M46 «Паттон» деп аталды және 1160 M26 танкысы осы жаңа стандартқа сәйкес қайта жаңартылды. Осылайша, M26 1950-ші жылдардың басында оны алмастырған «Паттон» танкылары сериясының негізіне айналды. M47 «Паттон» – жаңа мұнарасы бар M46 «Паттон» болды. Ал M48 «Паттон» және M60 танкылары, біріншісі Вьетнам соғысында, ал екеуі де Таяу Шығыстағы түрлі қақтығыстарда қатысты және бүгінгі күні көптеген елдерде әлі де активті қызметте тұр, «Першинг» танкысымен белгіленген бастапқы конструкцияның эволюциялық жаңартылған нұсқалары еді.
Еуропадағы Екінші дүниежүзілік соғыс
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде M26 танкісін әзірлеу бірнеше факторларға байланысты ұзаққа созылды, ең бастысы – армияның жер күштерінің танкіге қарсылығы. Дегенмен, Арденн шайқасында 400-ге жуық «Пантера» танкісінен тұратын неміс танкілерінің шоғырланған күштеріне, сондай-ақ «Тигр II» танкілері мен басқа да неміс бронетехникасына тап болғандағы шығындар американдық бөлімшелердегі M4 «Шерман» және танк жойғыштарының кемшіліктерін көрсетті. Бұл кемшілік әскерилерді танктерді Еуропаға жеткізуге итермеледі, ал 1944 жылдың 22 желтоқсанында T26E3 танкілерін Еуропаға орналастыруға бұйрық берілді. Үйлесімсіз жобалау және өндіріс кешігулеріне байланысты, Еуропа операциялық аймағына 20 «Першинг» танкісі ғана жеткізілді. «Першингтердің» алғашқы партиясы 1945 жылдың қаңтар айында Антверпенге келді. Олар 1-ші армияға берілді, ол оларды 3-ші және 9-шы бронетанкті дивизиялар арасында бөлісті. VE күніне дейін барлығы 310 T26E3 танкісі Еуропаға жіберілді, оның 200-і әскерлерге берілді. Нақты соғысқа қатысқандардың саны белгісіз. 1945 жылдың ақпан айында Армияның зымырандық қарулар бөлімінің бастығы генерал-майор Глэдон М. Барнс жеке өзі Еуропа театрына арнайы команданы бастап, оны «Зебра» миссиясы деп атады. Оның мақсаты әлі де толыққанды жұмыс істемейтін T26E3 танкілерін қолдау, сондай-ақ басқа да жаңа қаруларды сынау болды. Наурыз айында T26E3 танкілері M26 деп қайта аталды. 3-ші бронетанкті дивизия 25 ақпанда Роер өзені маңында M26-ны жаумен алғаш рет кездестірді. 26 ақпанда Эльсдорф маңында «Fireball» атты T26E3 тұзаққа түсіп, жолды бақылау кезінде жойылды. Жақын маңдағы өрттен көзге түсіп тұрған «Першинг» қолайсыз жағдайда болды. Жасырын тұрған «Тигр» танкісі үш рет атып, біріншісі шатырдың маңдай бөлігі арқылы пулеметші мен жүк көтергішті өлтірді. Екінші оқ оқпанның ішіндегі оқты жарып, оқпанды бұрмалады. Соңғы оқ мұнараның жанына тиіп, жоғарғы люкті жыртып тастады. «Тигр» танкісі қашу үшін артқа шегінген кезде қиындыққа тап болып, экипажы оны тастап кетті. «Fireball» тез жөнделіп, 7 наурызда қайтадан қызметке кірісті. Содан кейін, Эльсдорфта тағы бір T26E3 «Тигр I» және екі «Панцер IV» танкін жойды. «Тигр» 90 мм-лік HVAP T30E16 оқ-дәрісімен жойылды. Хунникутттың кітабындағы «Тигр I» суретінде төменгі қару қалқаны арқылы тесік көрінеді. 6 наурызда, 3-ші бронетанкті дивизия Кёльн қаласына кіргеннен кейін, танк дуэлі болды. Кёльн соборының алдындағы көшеде «Пантера» танкісі жау танкілерін күтіп тұрды. Екі M4 «Шерман» пехотаға қолдау көрсетіп, «Пантерамен» бір көшеде келді. Көшедегі қиратылған үйлердің салдарынан олар собордың алдында тоқтады және жау «Пантерасын» көрмеді. «Шерманның» алдыңғы жағы жойылды, экипаждың бесеуінің үшеуі қаза тапты. T26E3 келесі көшеде болды және «Пантераға» қарсы шабуылға шақырды. Одан кейін болған оқиғаны T26E3 пулеметшісі, сержант Клэренс Смойер былай баяндады:
«Пантераның» экипажының төртеуі танк жойылғанға дейін сәтті түрде танктан секіріп шықты. Бұл оқиғаны телеграф операторы, Т/сержант Джим Бейтс түсірді. Сол күні тағы бір T26E3 Кёльн қаласына жақын Ниль қаласында, сирек кездесетін 88 мм-лік «Nashorn» танк жойғышымен, өте жақын қашықтықта бәрелесті. T26E3 қатысқан тағы екі танк шайқасы болды, олардың бірі Кёльн маңындағы шайқастар кезінде «Тигр I» танкін жойды, ал екіншісі Мангеймде «Панцер IV» танкін жойды. 9-шы бронетанкті дивизияның T26E3 ұшақтары Роер өзені маңындағы шайқаста әрекет етті, біреуі 150 мм-лік неміс далалық пулеметінен екі рет зақымдалды. Бес M26 взводы, біреуі жөндеуде болғандықтан, 1945 жылдың 7-8 наурызында Ремаген шайқасында 9-шы бронетанкті дивизияның B ұрыс тобына Людендорф көпірін басып алуға көмектесуде маңызды рөл атқарды, немістер көпірді жарып жібермес бұрын, жаяу әскерге отпен қолдау көрсетті. «Тигрлермен» және «Пантералармен» кездесулерде M26 жақсы өнер көрсетті. Дивизияның басқа танктері көпірден өте алды, бірақ T26E3 өте үлкен және ауыр болғандықтан, зақымдалған көпірден өте алмады және өзеннен баржамен өту үшін бес күн күтуге тура келді. Еуропаның көпірлері ауыр жүктерге арналған емес, бұл ауыр танкті Еуропаға жіберудің бастапқы қарсылықтарының бірі болды.
Супер першинг
Бір Super Pershing Еуропаға жеткізілді және 3-ші бронедивизияның танк экипаждарының біріне тағайындалғанға дейін техникалық қызмет көрсету бөлімі қарудың мантлетіне және алдыңғы корпусына қосымша бронь қосты. Super Pershing-тің жаңа пулеметі броньды тесіп өте алатын. Алдыңғы корпусқа екі 38 мм болат қазандық пластинасы қосылды, ал алдыңғы жағы 38+38+102 мм броньға дейін жетті. Пластиналар түпнұсқа корпус пластинасынан үлкен бұрышпен орнатылды. Мұнараның алдыңғы бөлігін жауып тұрған, мантильге дәнекерленген Panther танкісінің жоғарғы глацисінен 80 мм қалыңдықтағы біртекті бронь (RHA) болды. Бұл танктың салмағына шамамен бес тонна салмақ қосты, сондықтан теңгерімді сақтау үшін мұнараға қосымша бронь қосу қажет болды. Бұл танктың жауынгерлік әрекеттері туралы мәліметтер Джон П. Ирвиннің "Тағы бір өзен, тағы бір қала" атты соғыс естелігінде жазылған. Залога өз кітабында үш оқиғаны сипаттады. 4 сәуірде Везер мен Нордхайм арасында Super Pershing неміс танкісін немесе танкқа ұқсайтын нәрсені жойды. Залоганың пікірінше, бұл көлік 507-ші ауыр танк батальонынан шыққан Jagdpanther болуы мүмкін. 12 сәуірде Super Pershing белгісіз типтегі неміс танкісін жойғанын мәлімдеді. 21 сәуірде Super Pershing неміс танкісімен қысқа қашықтықтағы шайқасқа қатысып, оны корпусынан атып құлатты. Ирвин бұл неміс танкісін "Тигр" деп сипаттады, бірақ Залога бұл мәлімдемеге күмәнмен қарады. Танк, тіпті Panzer IV болған болуы мүмкін. Соғыстан кейін Еуропадағы жалғыз Super Pershing соңғы рет Германияның Кассель қаласындағы техникалық қоқысқа толы орында суретке түсірілді және, әдетте, жаратылған.
Окинавада қолдану
1945 жылдың мамыр айында Окинава аралында қызу шайқас жалғасып, М4 танкілерінің жоғалту саны артып, сол шайқасқа М26 Першинг танкілерін жеткізу жоспары жасалды. 1945 жылдың 31 мамырында 12 М26 Першинг танкісі Окинава шайқасында қолдану үшін Тынық мұхитына жөнелтілді. Әртүрлі кешігулерге байланысты, танкілер 4 тамызға дейін Окинавадағы Наха жағажайына толық түсірілмеді. Ол кезде Окинава шайқасы аяқталған еді, ал 1945 жылдың 2 қыркүйегінде Жеңіс күні (VJ Day) тойланды.
Корея соғысында қолданылуы
Корея соғысы басталғанда, АҚШ-тың Қиыр Шығыс қолбасшылығының құрамында M24 Chaffee танктерімен жабдықталған төрт танк компаниясы ғана толыққанды жұмыс істеді. 1950 жылдың шілдесінде Т-34-85 сияқты Солтүстік Корея танктеріне қарсы M24 танкінің тиімсіздігі анықталған соң, АҚШ әскері олармен күресу үшін орта салмақты танктерді жедел түрде жұмылдыра бастады. Қиыр Шығыс қолбасшылығы Токио қару-жарақ қоймасында ұзақ уақытқа дейін назарсызда қалған үш М26 танкін шұғыл түрде қалпына келтіріп, лейтенант Сэмюэл Фаулер басқаратын уақытша танк взводына біріктірді және Корея түбегіне жіберді. Алайда, шілде айының 31-де Цзинью қаласын қорғаған кезде, барлық танктердің қозғалтқыштары қызып кетіп, істен шықты, себебі танктердің жүргізу механизмдері мен салқындатқыштарына тиісті күтім болмаған. Нәтижесінде, олардың барлығы дерлік өзінен-өзі жойылды. Осыған шамалас уақытта, Армияның әртүрлі танк батальондары мен 1-ші теңіз жаяу әскер бригадасының танк ротасы, барлығы толық құралымдағы бронетранспорттық оқу бөлімдері, M26 Pershing танктерімен бірге Корея түбегіне аттанды. 1950 жылдың қарашасынан бастап Солтүстік Кореяның бронетехникасымен кездесу азайып кетті. Қытай 1951 жылдың ақпанында төрт танк полкімен (көбінесе Т-34-85 танкілері, сондай-ақ бірнеше ИС-2 танкілері және басқа да бронетехникасы) қақтығысқа араласты. Бірақ, осы қытай танктері жаяу әскермен бірге таратылғандықтан, БҰҰ күштерімен танктер арасындағы тікелей шайқастар сирек болды. Танктер арасындағы шайқастардың азаюымен, M26 танктерінің Кореяның таулы жеріндегі техникалық кемшіліктері айқын көріне бастады, сондықтан 1951 жылы бірқатар M26 танктері Кореядан шығарылып, M4A3 Sherman және M46 Patton танктерімен алмастырылды. M45 гаубицалық танк модификациясы тек 6-шы орта танк батальонының шабуылдық артиллериялық взводында қолданылды, және осы алты машина 1951 жылдың қаңтарына дейін елден шығарылды.
Еуропа
Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Германиядағы оккупациялық міндеттерде болған АҚШ армиясының бөлімшелері квазиполиция күштеріне, яғни босқындар ағынын және қара нарықты бақылауға арналған констебюлярлық бөлімшелерге айналдырылды. Жауынгерлік бөлімшелер жеңіл моторизацияланған бөлімшелерге түрлендіріліп, АҚШ оккупациялық аймасының барлық бөлігіне таратылды. 1947 жылдың жазында армия жұқа орналасқан констебюлярлық бөлімшелерді қолдау үшін жауынгерлік резервке мұқтаж болды. Келесі жылы 1-ші жаяу әскер дивизиясы қайта құрылып, нығайтылды, құрамында үш полктан танк роталары және дивизиялық танк батальоны болды. 1948 жылғы жаяу әскер дивизиясының штаттық кестесіне 123 «М26 Першинг» және 12 «М45» гаубицалық танк кірді. 1951 жылдың жазында НАТО-ның күшін арттыру бағдарламасы аясында үш қосымша жаяу әскер дивизиясы мен 2-ші бронетанкті дивизия Батыс Германияға жіберілді. «М26 Першинг» 1951 жылы Кореядан алынып тасталғанмен, Батыс Германияға жіберілген танк бөлімшелері олармен жабдықталды, бірақ 1952–1953 жылдары «М47 Паттонмен» алмастырылды. 1952–1953 жылдарғы жаяу әскер дивизиясының штаттық кестесіне «М26» және «М46» танктерін алмастырған 135 «М47 Паттон» танк кірді. 1952 жылы Бельгия армиясы 423 «М26» және «М26А1 Першинг» танктерін алды, олар өзара қорғаныс көмегі бағдарламасы аясында тегін жалға берілді, бұл АҚШ-тың одақтастарына әскери көмек көрсетудің ресми атауы еді. Танктер көбінесе батальондық деңгейдегі мобилизациялық резервтік бөлімшелерді жарақтандыру үшін қолданылды: 2-ші, 3-ші және 4-ші «Режимент де Гидс/Режимент Гидсен» (Бельгиялық бөлімшелер француз және голланд тілдерінде ресми атаулары бар); 7-ші, 9-шы және 10-шы «Режимент де Лансьер/Режимент Лансьерлер» және соңында 2-ші, 3-ші және 5-ші «Батальон де Танк Лурдс/Батальон Зваре Танк». Алайда 1953 жылдың көктемінде «М26» танктері үш ай бойы белсенді бөлімнің 1-ші жаяу әскер дивизиясының 1-ші ауыр танк батальонымен жабдықталды, содан кейін олар «М47» танктерімен алмастырылды. 1961 жылы резервтік бөлімшелердің саны қысқартылып, резервтік жүйе қайта ұйымдастырылды, ал «М26» танктері 1-ші және 3-ші танк эскадронын жаяу әскердің жалпы резерві ретінде жабдықтады. 1969 жылы барлық «М26» танктері қолданыстан шығарылды. 1952–1953 жылдары Батыс Германиядағы АҚШ армиясының бөлімшелері «М47» танктерімен қайта жабдықталған кезде Франция мен Италия да «М26 Першинг» танктерін алды. Франция оларды «М47 Паттонмен» тез алмастырды, ал Италия 1963 жылға дейін оларды пайдалануды жалғастырды.
Нұсқалар
M26 (T26E3). М3 мылтығының қос бұрандалы тұтқасы бар. Негізгі өндіріс үлгісі. M26A1. М3A1 мылтығы, бұрыштық эвакуаторы және бір бұрандалы тұтқасы бар. T26E4 (T26E1 пилоттық көлік). Бұл T26E1-дің бірінші пилоттық көлігі, нұсқа емес. Бұл танк кейіннен T15E1 үлкен сыртқы тұрақтандырғыш пружиналары және бір бөліктен тұратын оқ-дәрілерді қоса алғанда, бірнеше жаңартулар алды. T15E1 жаңартылған үлгісінің дұрыс атауы – T26E4. (жауынгерлік қолданыста қолданылды). T26E4. Ұзын T15E2 мылтығы және екі бөліктен тұратын оқ-дәрілері бар эксперименталды үлгі; жақсартылған бекіткіш пружиналарды қажет етпейді. M26E1. Ұзын мылтық, бір бөліктен тұратын оқ-дәрі, T54 мылтығы. (соғыстан кейінгі). M26E2. Жаңа қозғалтқыш, беріліс және M3A1 мылтығы. M46 Patton деп қайта жіктелді. (соғыстан кейінгі). T26E2, ақырында 105 мм гаубицамен (74 оқ) жабдықталған орта танк M45 ретінде қолдану үшін стандартталды. T26E5. M4A3E2 "Жамбо" шабуылдық танк тәжірибесіне негізделген, максималды қалыңдығы 279 мм болатын қалың бронясы бар прототип. + Прототиптер, түрлендірулер және нұсқалар.
Модель Негізгі қарулану Glacis қалыңдығы (дюйм) Серпімділік Беріліс Қозғалтқыш Панельдің ені (дюйм) Өндіріс мерзімі Өндірілген саны Ескермелер
T20 76 мм M1A1 3 HVSS Torqmatic Model 30 30B GAN 16 9/16 мамыр 1943 1 Жаңа гидравликалық айналымды берілістің алғашқы сынағы, ол ақаулы және қызуға бейім екені дәлелденді.
T20E3 76 мм M1A1 3 торсионды серпімділік Torqmatic Model 30 30B GAN 18 шілде 1943 1 Жүруді және жер қысымын жақсартуға тырысу.
T22 76 мм M1A1 3 HVSS өзгертілген M4A3 Sherman GAN 16 9/16 маусым 1943 2 Белгілі, сенімді беріліске қайта оралу.
T22E1 75 мм M3 автоматты жүктегіш 3 HVSS өзгертілген M4A3 Sherman GAN 16 9/16 тамыз 1943 1 76 мм мылтық үшін автоматты жүктегішті сынау, жаңа, кішкентай екі адамдық мұнара, тек қана мерген мен командирге арналған, T22 таңкісінен өзгертілген.
T23 76 мм M1A1 3 VVSS Электрлік GAN 16 9/16 қаңтар-желтоқсан 1943 250+ M4 Sherman танкысының тік бұрылмалы серпімділік жүйесін (VVSS) пайдаланды. 76 мм мылтықты орнататын жаңа құйма мұнара (76 мм M4 үшін қолданылды).
T23E3 76 мм M1A1 3 торсионды серпімділік Электрлік GAN 19 тамыз 1944 1 Торсионды серпімділікті, электрлік берілісті және 19 дюймдік панельдерді бірге сынау.
T23E4 76 мм M1A1 3 HVSS Электрлік GAN 23 1944 жылдың соңы 3 HVSS, электрлік беріліс және 23 дюймдік панельдер.
T25 90 мм T7 3 HVSS Электрлік GAN 23 қаңтар 1944 2 T23 танкыларында 90 мм мылтықты және электрлік берілісті сынау. 90 мм T7 кейіннен 90 мм M3 ретінде стандартталды.
T25E1 90 мм M3 3 торсионды серпімділік Torqmatic GAF 19 ақпан-мамыр 1944 40 Модель 30 30B Torqmatic берілісінің жақсартылған нұсқасы. Ford GAF қозғалтқышы GAN қозғалтқышының шағын өзгертілген нұсқасы болды.
T26 90 мм M3 4 торсионды серпімділік Электрлік GAN 24 қазан 1944 1 Салмағы 95,100 фунт, 90 мм мылтығы, 4 дюймдік бронясы, электрлік берілісі бар.
T26E1 90 мм M3 4 торсионды серпімділік Torqmatic GAF 24 ақпан-мамыр 1944 10 Сынақтан кейін толық өндіріске таңдалған прототиптік үлгі.
T26E2 105 мм гаубица M4 4 торсионды серпімділік Torqmatic GAF 24 шілде 1945 185 Соғыстан кейін M45 танкысы ретінде стандартталды.
T26E3 / M26 90 мм M3 4 торсионды серпімділік Torqmatic GAF 24/23 қараша 1944 2000+ 1945 жылдың наурыз айында M26 танкысы ретінде стандартталды, кейінгі өндірісте 23 дюймдік панельдер болды.
T26E4 90 мм T15E1, T15E2 4 торсионды серпімділік Torqmatic GAF 24 қараша 1944 25 "Супер Першинг", бірінші пилоттық үлгі T26E1-ден өзгертілді және тек соғысқа қатысқан. Оның T15E1 мылтығы бір бөліктен тұратын оқ-дәрілерді пайдаланды. Барлық басқа T26E4 екі бөліктен тұратын оқ-дәрілері бар T15E2 болды.
T26E5 90 мм M3 6 торсионды серпімділік Torqmatic GAF 23 маусым-шілде 1945 27 M4A3E2 "Жамбо" шабуылдық танк тәжірибесіне негізделген. T26E3 броньдалған, салмағы 102,300 фунт. Панельдер 5 дюймдік "қазқаз" кеңейткіштерін қабылдай алады.
M26E1 90 мм T54 4 торсионды серпімділік Torqmatic GAF 23 маусымнан кейін 1945 25 "Супер Першинг" жоғары жылдамдықты 90 мм мылтығының жақсартылған нұсқасы және өте ұзын корпус орнына қысқа, майлы қозғалтқыш корпусы бар оқ-дәрі. M26 танкыларынан өзгертілді.
M26E2 / M46 90 мм M3A1 4 торсионды серпімділік Allison CD 850 1 қиылыс беріліс Continental AV 1790 3 23 1948-1949 1 / 800 Қолданыстағы M26-ны жаңарту. Жаңа ықшам беріліс және жоғары қуатты қозғалтқыш, жақсартылған 90 мм M3 мылтығы, бұрыштық эвакуатор және басқа да өзгерістер. Прототиптен тыс қосымша өзгерістер T40 деп қайта аталды, содан кейін M46 Patton ретінде стандартталды. Барлығы 800 M26 танкысы M46 танкысына ауыстырылды.
M26A1 90 мм M3A1 4 торсионды серпімділік Torqmatic GAF 23 1948 1200? Соғыстан кейінгі қаржының жетіспеушілігі барлық M26 танкыларын M46 түріне ауыстыруға кедергі келтірді. Қалған M26-ның көпшілігі тек M3A1 мылтығымен жаңартылды.
M26 T99 x2 T99 көп қабатты ракеталық атқыштар 4 N/A N/A N/A N/A 1945 N/A T34 Calliope және T40 Whizbang-ті алмастыру үшін жасалды, ол 1945 жылдың соңында Абердиннің сынақ алаңында сыналды. Алайда, ол қанағаттанарлықсыз болып шықты және 1946 жылы тоқтатылған болуы мүмкін. Оның барлығы 44 ракеталық түтігі бар, мұнараның әр жағында 22-ден.
M26E2. New engine and transmission and M3A1 gun. Reclassified as the M46 Patton. (post war)
T26E2, eventually standardized for use as the Medium Tank M45—a close support vehicle with a 105 mm howitzer (74 rounds). T26E5. Prototype with thicker armor—a maximum of 279 mm— based on the experience of the heavily armored assault tank M4A3E2. + Prototypes, variants, and conversionsModelMain armamentGlacis thickness (inches)SuspensionTransmissionEngineTread width (inches)Production datesNumber producedNotesT20 76 mm M1A1 3 HVSS Torqmatic Model 30 30B GAN 16 9/16 May 1943 1First test of new hydraulic torque converter transmission, which proved leaky and prone to overheatingT20E3 76 mm M1A1 3 torsion bar Torqmatic Model 30 30B GAN 18 July 1943 1Effort to improve the ride and ground pressureT22 76 mm M1A1 3 HVSS modified M4A3 Sherman GAN 16 9/16 June 1943 2Reversion to the known reliable transmission of the M4T22E1 75 mm M3 autoloader 3 HVSS modified M4A3 Sherman GAN 16 9/16 Aug 1943 1Test of autoloader for 76 mm gun, new smaller two man turret with only a gunner and commander, converted from a T22 tankT23 76 mm M1A1 3 VVSS Electrical GAN 16 9/16 Jan–Dec 1943 250+Used same vertical volute spring suspension (VVSS) of the M4 Sherman. New cast turret mounting the 76 mm gun (used for the 76 mm M4)T23E3 76 mm M1A1 3 torsion bar Electrical GAN 19 Aug. 1944 1Test of torsion bars, electrical transmission, and 19 in tracks togetherT23E4 76 mm M1A1 3 HVSS Electrical GAN 23 late 1944 3HVSS, electrical transmission, and 23in tracksT25 90 mm T7 3 HVSS Electrical GAN 23 Jan 1944 2Test of 90 mm gun and electrical transmission on converted T23s. The 90 mm T7 was later standardized as the 90 mm M3T25E1 90 mm M3 3 torsion bar Torqmatic GAF 19 Feb–May 1944 40Improved version of Model 30 30B Torqmatic transmission. The Ford GAF engine was a minor modification of the GAN engine. T26 90 mm M3 4 torsion bar Electrical GAN 24 Oct 1944 1Weighed 95,100 lbs, with 90 mm gun, 4 in armor, electrical transmissionT26E1 90 mm M3 4 torsion bar Torqmatic GAF 24 Feb–May 1944 10Prototype model selected for full production after testingT26E2 105 mm howitzer M4 4 torsion bar Torqmatic GAF 24 Jul 1945 185Standardized as M45 tank post warT26E3 / M26 90 mm M3 4 torsion bar Torqmatic GAF 24/23 Nov. 1944 2000+Standardized as M26 tank in March 1945, later production had 23in tracksT26E4 90 mm T15E1, T15E2 4 torsion bar Torqmatic GAF 24 Nov. 1944 25"Super Pershing", the first pilot was a converted T26E1 and the only one to see combat. Its T15E1 gun used one piece ammunition. All other T26E4s had the T15E2 with two piece ammunitionT26E5 90 mm M3 6 torsion bar Torqmatic GAF 23 June–July 1945 27Based on the experience of the M4A3E2 "Jumbo" assault tank. Uparmored T26E3, weighed 102,300 lbs. Tracks could take 5 in "duckbill" extendersM26E1 90 mm T54 4 torsion bar Torqmatic GAF 23 after June 1945 25Improved version of "Super Pershing" high velocity 90 mm gun and ammunition with short, fat propellant casing instead of very long casing. Converted from M26 tanksM26E2 / M46 90 mm M3A1 4 torsion bar Allison CD 850 1 cross drive Continental AV 1790 3 23 1948–1949 1 / 800Upgrade of existing M26. New compact transmission and engine with increased power to Improved 90 mm M3 gun, with bore evacuator and other modifications. Additional conversions beyond the prototype were redesignated as the T40, then were standardized as the M46 Patton. A total of 800 M26 tanks were converted to the M46. M26A1 90 mm M3A1 4 torsion bar Torqmatic GAF 23 1948 1200?Lack of funds postwar prevented conversion of all of the M26 tanks to the M46. Most of the remaining M26s only received a gun upgrade with the M3A1 gun. M26 T99 x2 T99 multiple rocket launchers 4 N/A N/A N/A N/A 1945 N/APotentially made to replace the T34 Calliope and T40 Whizbang, it was tested at the Aberdeen Proving Grounds in late 1945. However, it must've proved unsatisfactory and was likely cancelled in 1946. It had a total of 44 rocket tubes, 22 on each side of the turret.