Жаңа Йорк қаласының музыкалық өмірі

Кіріспе

Нью-Йорк қаласының музыкалық өміріне шолу

Нью-Йорк қаласының музыкасы – музыка әлемінде әртүрлі және маңызды сала. Ол джаз, рок, соул, R&B, фанк, урбан блюз, сондай-ақ классикалық және көркем музыка сияқты танымал жанрлардың ұзақ жылдар бойы гүлденген ортасы болды. Хип-хоп, гараж хаус, бугалу, ду-уоп, бибоп, панк-рок, диско және жаңа толқын осы қалада дүниеге келді. 1960-шы жылдары Нью-Йорктің латиноамерикандық аудандарында куба және Пуэрто-Рико мәдениеттерінің бірігуінен пайда болған сальса музыкасы да осы қаланың туындысы. Әлемнің түкпір-түкпірінен келген халықтардың қосылған нәтижесі болған қала мәдениеті ирланд-американдық музыка және еврей клезмері сияқты маңызды халықтық музыка өнерін қалыптастырды. 20 ғасырдың басында танымал ноталардың таралуымен, Нью-Йорктің Бродвей музыкалық театры және Тин-Пэн аллеясының ән жазу өнерінен бастап, Нью-Йорк американдық музыка индустриясының маңызды бөлігіне айналды. Музыка зерттеушісі Ричи Унтербергер Нью-Йорк музыкалық өмірін және қаланың өзін "(к)өптеген, байызда, әртүрлі, жарқын, көп ұлтты және өнер мен әлемдік үстемдік үшін тынымсыз күресте" деп сипаттады.

Мекемелер мен орындар

Нью-Йорк 20 ғасырдың басындағы алғашқы жазбалардан бері Америка музыка индустриясының орталығы болып табылады. Содан бері Нью-Йоркте көптеген компаниялар мен ұйымдар өз штаб-пәтерлерін құрды, олардың ішінде Tin Pan Alley баспагерлері мен Бродвейден бастап, қазіргі тәуелсіз рок және хип-хоп лейблдары, коммерциялық емес ұйымдар және тағы да басқалары бар. Көптеген музыка журналдарының штаб-пәтері Нью-Йоркте орналасқан немесе болған, соның ішінде Blender, Punk, Spin және Rolling Stone. Карнеги залы – әлемдегі ең маңызды музыкалық алаңдардың бірі, әсіресе классикалық музыка үшін; зал өте жақсы акустикасымен танымал. Алаң қайырымдылық шаруағатымен белгілі Эндрю Карнегидің құрметіне аталған, бірақ 20 ғасырда тозығы жеткенше, 1983 және 1995 жылдар аралығында жаңартылды. Радио Сити музыка залы 1932 жылы ашылғаннан кейін де маңызды орын болды және жақында қайта жаңартылды; қазір ол арт-деко стилінің көрнекті үлгісі ретінде маңызды сәулеттік тартымдылық болып табылады. Линкольн өнер орталығы – әлемдегі ең ірі өнер орталығы. Орталықта он екі тұрақты ұйым орналасқан, олардың ішінде Метрополитен операсы, Нью-Йорк филармониясы, Нью-Йорк қалалық балеті, камералық музыка қоғамы, Нью-Йорк қалалық операсы, Джульярд мектебі, Линкольн орталығының театры және Линкольн орталығындағы джаз. Авери Фишер залында өнер көрсететін Нью-Йорк филармониясы – АҚШ-тағы ең көне оркестр, ол 1842 жылы құрылған. 2005 жылғы мәліметтер бойынша, Лорен Маазель дирижер болып табылады. Филармония 1917 жылдан бері 500-ден астам жазба жасады және 1922 жылдан бастап тікелей эфирде орындалған алғашқылардың бірі болды. Нью-Йорк филармониясы Джордж Бристоу және Теодор Томас сияқты белгілі композиторларды тәрбиеледі. Бристоу филармониядан кетіп қалды, өйткені ол американдық музыканы жеткілікті дәрежеде дәріптемейді деп ойлады, және бұл мәселені ол, кейін Томас та түзетуге тырысты. Нью-Йорктегі басқа да мекемелер мен ұйымдарға Бруклин музыка академиясы, Нью-Йорк қалалық балеті және Американың джаз қоры кіреді. Жабылып қалған танымал орындарға «Rhapsody in Blue» атымен танымал Aeolian Hall және 1967 жылы қиратылған 1411 Бродвейдегі ескі Метрополитен операсы жатады. Аполлон театры афроамерикандық өнерпаздардың мансабын бастау үшін ұзақ жылдар бойы маңызды орын болды; Конгресс оны Ұлттық тарихи ескерткіш деп жариялағандықтан, оның ерекше мәртебесі бар.

New York has been a center for the American music industry since the earliest records in the early 20th century. Since then, a number of companies and organizations have set up headquarters in New York, from the Tin Pan Alley publishers and Broadway to modern independent rock and hip hop labels, non profit organizations, and others. Many music magazines are or were headquartered in New York, including Blender, Punk, Spin, and Rolling Stone. Carnegie Hall is one of the most important music venues in the world, especially for classical music; the hall is noted for its excellent acoustics. The venue was named for philanthropist Andrew Carnegie, but fell into disrepair in the 20th century until being renovated between 1983 and 1995. Radio City Music Hall was also a major venue after opening in 1932, and was also recently renovated; it is now a significant architectural attraction as an example of the Art Deco style. Lincoln Center for the Performing Arts is the largest performing arts center in the world. The center is home to twelve resident organizations, including the Metropolitan Opera, New York Philharmonic, New York City Ballet, Chamber Music Society, New York City Opera, Juilliard School, Lincoln Center Theater, and Jazz at Lincoln Center. The New York Philharmonic, which performs at Avery Fisher Hall, is the oldest orchestra in the United States, founded in 1842. as of 2005, Lorin Maazel is the conductor. The Philharmonic has made more than 500 recordings since 1917, and was one of the first to broadcast live performances, beginning in 1922. The New York Philharmonic produced celebrated composers such as George Bristow and Theodore Thomas. Bristow was a fiercely nationalistic composer who left the Philharmonic because he felt it did not glorify American music adequately, a situation he, and later Thomas, attempted to rectify. Other institutions and organizations in New York include the Brooklyn Academy of Music, New York City Ballet, and the Jazz Foundation of America. Notable venues that have closed include the Aeolian Hall of Rhapsody in Blue fame and the old Metropolitan Opera (demolished in 1967) at 1411 Broadway. The Apollo Theater has long been a place for African American performers to begin their careers; it has such an iconic status that Congress has declared it a National Historic Landmark.

Клубтың ықпалы

Нью-Йорк клубтық сахнасы – қаланың музыкалық өмірінің маңызды бөлігі, дискодан панк-рокқа дейінгі көптеген музыкалық стильдердің туған жері; Studio 54, Max's Kansas City, Mercer Arts Center, ABC No Rio және CBGB сияқты кейбір клубтар АҚШ-та және әлемде танымал мәртебеге ие болды. Нью-Йоркте Birdland, Sweet Rhythm (бұрынғы Sweet Basil), Village Vanguard және The Blue Note сияқты бірнеше ірі джаз клубтары бар, соңғысы джаз әуекоштары үшін ең танымал орындардың бірі. Бір кезде, қазір ұмытылған, Манхэттендегі 52-ші көше көптеген клубтарымен джаздың орталықтарының бірі болды. Музыкалық орындардың келер ұрпақтары осы мәдениеттің өркендеген элементтерін сақтап қалады. 1980-жылдардың соңында жергілікті би сахнасын (deep house) "кислоталық джазға" айналдырғаннан бері Groove Academy/Giant Step Groove Collective және Nuyorican Soul сияқты бірнеше ірі лейбл топтарын таныстырды. Гринвич Виллидждің фольклорлық сахнасында ұзақ жылдар бойы сақталған The Bottom Line сияқты орындар бар. Нью-Йорктің рок сахнасына Irving Plaza сияқты клубтар кіреді, ал қаланың авангардтық "қала орталығы" сахнасына The Kitchen, Roulette және Knitting Factory кіреді. Латын және әлемдік музыка сахнасында S. O. B.'s және 2001 жылы жабылған Wetlands Preserve сияқты орындар бар. Сонымен қатар, Нью-Йорк жыл сайынғы ElectricZoo фестивалін қабылдайды, ол АҚШ-тағы хаус және электрондық музыка жанкүйерлері үшін Маямидегі Winter Music Conference-тен кейінгі екінші Мекке болып табылады. Бұған қоса, жыл сайынғы Dance Parade өтеді, ол бүкіл әлемнен келген биге бағытталған музыканың барлық түрлерін (дәстүрлі және заманауи) Бесінші авенюден бірлескен шеруде біріктіреді. Нью-Йорк Музыкалық аралық фестивалі 2001 жылдан бері жазғы маусымның тұрақты шарасы болып табылады, ол осы ерекше аспапта әртүрлі музыканы орындау үшін әлемнің түкпір-түкпірінен музыкалық аралық ойнаушыларды шақырады. Наталья Паруз ұйымдастырған фестиваль ең ірі музыкалық аралық ансамблі үшін Гиннес рекордтарын иеленеді. Роз Никсон.

Музыка тарихы

Қазіргі Нью-Йорк қаласының аумағында алғаш орындалған музыка сол жерде тұрған Ленапе үндістерінің музыкасы болды. Алайда, осы халықтардың музыкалық өмірі туралы көп мәлімет белгілі емес. Ең ерте жазбадағы музыка осы аймақты 1664 жылға дейін бақылаған голланд зерттеушілері қалаға (сол кезде Жаңа Амстердам деп аталған) негіз салғаннан кейін пайда болды. Нью-Йорктің отарлық дәуіріндегі музыка негізінен британдық сипатта болды, бірақ Америка Құрама Штаттары тәуелсіздік алып, ерекше мәдениет дамытқан сайын бірте-бірте өзгерді. 18-ші және 19-шы ғасырларда қаланың афроамерикандық халқының өсуімен афроамерикандық музыканың ықпалы зор болды. 1830 жылдары Нью-Йорк біртіндеп АҚШ-тың ең маңызды мәдени орталығына айналып, халықтық, танымал және классикалық музыканың көптеген түрлеріне шаңырақ болды. 19-шы ғасырдың соңында әлемге әйгілі Метрополитен опера үйі мен Карнеги залы сияқты көптеген беделді консерваториялар мен мәдени орындар ашылды. Нью-Йорктің музыкалық даму орталығы ретіндегі мәртебесі 20-шы ғасырда да жалғасты, нәтижесінде қалада американдық музыка индустриясымен байланысты көптеген компания құрылды. Олардың ішінде «Тин-Пэн аллеясы» деп аталатын аймақта орналасқан нота баспалары, содан кейін грампластинкалар және басқа да ұйымдар мен мекемелер болды. Ғасырдың басында Бродвей театрларының дамуы басталды; Бродвей мюзиклдерінен шыққан әндер алғашқы американдық танымал музыканың біріне айналып, кейіннен поп-стандарттар ретінде танылды.

Ерте тарих

Голландияның Нью-Амстердам колониясы болғандықтан, Нью-Йоркте голландиялық қоныс жайлаушылар өмір сүрді, олар "Голландиялық алғыс дұғасы", "Роза" және "Кішкентай шаңшы" сияқты бірнеше әннен басқа, музыкада аз із қалдырды. Ағылшыз билігі кезінде теңізшілер әндері, ашық ауада ән салатын бақтар (кейде фейерверктермен), балладалар және басқа да англо-ирландтық дәстүрлер кеңінен таралды. Нью-Йорк колониялық балладалары көбінесе заманауи оқиғалар мен жергілікті әңгімелерге арналған. 1732 жылдан бастап балладалар бір-бірімен байланыстыратын оқиғалармен қоса орындалып, баллада операсы деп аталатын өнер жанрын құрады, оның ең танымал үлгісі – 1752 жылы алғаш рет қойылған "Кедей операсы". Сол кезеңде Нью-Йоркте алғашқы концерттер өтті және қалада шіркеу музыкасын дамытуға көмектескен Уильям Туки келді. Нью-Йорк АҚШ-тың интеллектуалдық және өнер орталығы ретінде 1830 жылдары өркендеді. Бұл кезең американдық ұлтшылдықтың күшеюімен бірге жүрді, хор музыкасының қарқынды өсуі байқалды, Нью-Йорк сияқты көптеген ірі қалаларда музыкалық қоғамдар құрылды; бұл хор қоғамдары 19-ғасыр бойы американдық музыканың маңызды бөлігі болып қала берді. Әскери оркестрлер де ел бойынша кең таралды, сондай-ақ Хатчинсон отбасы сияқты әнші отбасылар да болды. Кейінірек, ақтөстің қаралап ойнайтын комедиялық және музыкалық қойылымдары елге тарады. Нью-Йоркте ғасырдың көп бөлігінде итальяндық опералар өте танымал болды.

Классикалық және көркем музыка тарихы

Нью-Йорктің еуропалық классикалық музыка орталығы ретінде қалыптасуы 18 ғасырдың соңы мен 19 ғасырдың басында басталды. 1842 жылы құрылған Нью-Йорк филармониясы қаланың беделін нығайтуға үлкен үлес қосты. Сол кезеңде Филармонияның қысқа ғұмырлы қарсыласы – Чарльз Джером Хопкинс (1836 жылы Вермонт штатының Берлингтон қаласында туған), Уильям Фрай, Джордж Бристоу және Чарльз Стил 1856 жылы Америка музыка академиясын құрды. Нью-Йорктің алғашқы маңызды композиторларының екеуі – Уильям Фрай мен Джордж Бристоу болды, екеуі де 1854 жылы Филармонияның бағдарламалық таңдауларына қатысты танымал дауға қатысты. Бұл дау «Музыкалық әлем» және «Таймс» газеттерінде жарияланған хаттар сериясынан тұрды. Фрайдың алғашқы хатында Филармонияның американ композиторларының ешқандай шығармасын орындамағаны айтылды. Бристоу Филармонияның өзінің шығармасы – бір увертюраны орындағанын мәлімдеді. Филармонияның негізін қалаушылардың бірі Генри Кристиан Тимм жауап ретінде жақында жазылған бірнеше шығарманы атап көрсетті. Гершвиннен кейін алғашқы маңызды композитор Бруклиннен шыққан Аарон Копланд болды, ол американдық халық музыкасының элементтерін пайдаланды, бірақ техникасы мен формасы еуропалық болды. Оның шығармаларына орган мен оркестрге арналған симфония (жақсы қабылданды, оны Стравинскиймен салыстырды), джаз әсерімен жазылған Театрға арналған музыка, «Аппалач көктемі» балетіне арналған музыка және фортепиано вариациялары кіреді. Кейін ол балетке, содан кейін сериалдық музыкаға көшті. Африка-американдық джаз жанры 20 ғасырдың ортасында Нью-Йоркпен тығыз байланысты болды, сол кезде бірқатар авангард орындаушылары хард-боп және фри-джаз сияқты стильдерді қалыптастыруға көмектесті. Кейін Нью-Йорк панк-рок және жаңа толқын қозғалыстарының негізгі американдық орталығы болды, сонымен қатар хип-хоп және латын сальса музыкасының туған жері болды. Нью-Йорк музыканттары еврей-американдық клезмер музыкасы, Гринвич Виллидждегі ескі уақыт музыкасының қайта жандануы және Брилл Билдинг дыбысымен ерекшеленетін 1960 жылдардың тікелей поп музыкасында үстемдік құрды.

New York's position as a center for European classical music can be traced back to the late 18th early 19th century. The New York Philharmonic, formed in 1842, did much to help establish the city's reputation. In that same era was organized the short lived rival to the Philharmonic, the American Academy of Music, founded by Charles Jerome Hopkins (born 1836 in Burlington, Vermont), William Fry, George Bristow, and Charles Steele in 1856. Two of the first major New York composers were William Fry and George Bristow, both of whom were involved in a well known 1854 controversy over the Philharmonic's programming choices. The controversy consisted of a series of letters published in the Musical World and Times following a poor review of Fry's Santa Claus Symphony. Fry's first letter, responding angrily to the review, claimed that the Philharmonic had played no pieces by American composers, to which Bristow responded that the Philharmonic had played one piece, an overture he had composed. Henry Christian Timm, one of the founders of the Philharmonic, responded by noting a number of recently composed works. Following Gershwin, the first major composer was Aaron Copland from Brooklyn, who used elements of American folk music, though it remained European in technique and form. His works included the Symphony for Organ and Orchestra (which was well received, earning him comparisons to Stravinsky), the jazz affected Music for the Theatre, the music for the ballet Appalachian Spring and the Piano Variations. Later, he turned to the ballet and then serial music. The African American genre of jazz was closely associated with New York by the middle of the 20th century, when a number of avant garde performers helped created styles such as hard bop and free jazz. Later still, New York was the major American home for the punk rock and new wave movements, and was the scene for the invention of both hip hop music and Latino salsa music. Musicians from New York have also dominated the Jewish American klezmer scene, the Greenwich Village old time music revival, and the straight 1960s pop music exemplified by the Brill Building sound.

Тінпан аллеясы

Tin Pan Alley 20-ғасырдың басында музыка басылымдарының орталығы болды. Осы аймақта көптеген кәсіби ән жазушылар тұрды, олар Американың бағытталған ағымына дайын әндер шығарып, музыка, американдық мәдениеттің басқа салалары сияқты, аймақтық емес, ұлттық сипатқа ие болған кезде. Tin Pan Alley бастапқыда Юнион Сквер деп аталған аймақта орналасқан, ал 1890 жылдардың ортасына қарай музыка басылымдарының маңызды орталығына айналды. Осы дәуірдегі ән жазушылар үлгілік әндер жазды, олардың көпшілігі – сезімтал балладалар. Ең белгілі басылымдардың қатарында Уиллис Вудвард, Уитмарк баспа үйі, Чарльз К. Харрис және Эдвард Б. Маркс пен Джозеф В. Стерн болды. Стерн мен Маркс 1894 жылы әуесқой ретінде "The Little Lost Child" әнін бірлесіп жаза бастады; ән сәтті жарнамаланғаннан және танымал сахна шебері Делла Фокс назарын тартып алғаннан кейін, оның ноталарының екі миллионнан астам данасы сатылып, хитке айналды. Алайда, Дэвид Ивеннің сөзімен айтқанда, Пол Дрессер «Юнион Скверге сезімтал балладалардың ең көп үлес қосқан авторы» болды. Ол өзінің замандастарына қарағанда аз көңілді, аз жалтақтаған, аз клишелік композитор еді. Көп таралған балладалар мен таза әндерден басқа, кейбір Tin Pan Alley басылымдары 1888 жылы жазылған «Drill Ye Tarriers» сияқты қатаң әндерге назар аударды, оның авторы сахна шеберіне айналған білімі жоқ жұмысшы Томас Ф. Кейси деп есептеледі. Coon әндері де Tin Pan Alley-дің маңызды бөлігі болды, олар «рагтайм ырғағының сіңірілуімен» сергектік пен қуаттылыққа ие болған минестрель шоуларының сусыған әндерінен туындады. Алғашқы танымал coon әні 1883 жылы «New Coon in Town» әні болды, одан кейін Эрнест Хоган және Мей Ирвин сияқты coon әншілерінің толқыны пайда болды.

Музыкалық театр

XX ғасырдың басында музыкалық қойылымдарға маманданған театрлар тобы – Бродвей театры да дамыды. Бродвей әлемдегі музыкалық театрдың ең көрнекті орындарының біріне айналды және Дональд Кларк бұл дәуірді (шамамен 1914-1950 жылдар) ән жазудың алтын ғасыры деп атады. Театр мен сюжет шектеулеріне сайын әндерді бейімдеу қажеттілігі ән жазу өнерінің дамуына және Джордж Гершвин, Коул Портер, Ирвинг Берлин және Джером Керн сияқты композиторлардың өркендеуіне ықпал етті. Осы әндердің авторларының көпшілігі Ресейден көшіп келген еврейлердің ұрпақтары еді. Бұл әнші Эми Уайнхаусқа өте ұнаған әншілер болатын. Doo Wop-тың әдемі көп дауысты үйлесімдері Харлем мен Бруклин көшелерінде пайда болды. Филадельфия және Чикаго сияқты басқа қалаларда да Doo Wop өте дамығанмен, бұл дыбыстың қалыптасуына The Ravens, The Crows, The Chords және әсіресе The Drifters сияқты алғашқы өкілдері үлкен үлес қосты. 1950 жылдары Нью-Йорктан көптеген топтар шықты, олардың ішінде Фрэнки Лаймон және "Жасөспірімдер", Джонни Маэстро жетекшілік еткен "The Crests" (кейін "The Brooklyn Bridge" деп аталды, ол Бруклин Doo Wop-ымен байланысты болды), "The Rays", "The Mystics", сондай-ақ 1960 жылдардағы қыздар тобының дыбысына әсер еткен "The Bobbettes" және "The Chantels" топтары бар еді.

Гринвич ауылы

1940-жылдардан бастап Нью-Йорк американдық халық музыкасының қайта жаңғыруының орталығы болды. Көптеген Нью-йорк тұрғындары, әсіресе жастар, блюз, Аппалачи халық музыкасы және басқа да түбірлі стильдерге қызығушылық танытты. Гринвич Виллиджде осы адамдардың көпшілігі жиналды; бұл аймақ американдық халық музыкасының, сондай-ақ солшыл саяси белсенділіктің ошағына айналды. Гринвич Виллидж сахнасымен байланысты әртістердің көпшілігі, Нью-Йорк тумасы емес, 1940-1950 жылдары кейде кең танылуға ие болды; Пит Сигер және Альманах триосы сияқтылар сәтті болды, бірақ көпшілігі жергілікті кофеханалар мен басқа да орындармен шектелді. Дейв Ван Ронк және Джоан Баиз сияқты әртістер колледж студенттеріне ұнату арқылы сахнаны кеңейтуге көмектесті. 1960-жылдардың басында Баиз өзінің тыңдаушыларына жас фолк-артист Боб Диланды таныстыруда маңызды рөл атқарды және ол тез арада ұлттық деңгейде танымал болды. 1960-жылдардың ортасында фолк пен рок бірігіп кетті, Боб Дилан 1965-жылдың шілдесінде "Like a Rolling Stone" әнін шығарды, ол сол кезде революциялық рок дыбысымен және Нью-Йорктің еске қаларлық суреттерімен ерекшеленді, содан кейін шілде айының соңында Ньюпорт фольклорлық фестивалінде электрлі орындалысы болды. Дилан әнші-күйшілердің ортасына бүкіл буынды енгізіп, көбінесе Нью-Йорк тұрғысынан жазды. 1960-жылдардың ортасынан соңына дейін Нью-Йорктегі андеграунд өнер және музыка сахнасында топтар мен әнші-күйшілер көбейе бастады. 1967 жылы шыққан The Velvet Underground & Nico альбомы, әнші-күйші Лу Рид пен оның серігі Никоның қатысуымен жарық көрді, 2003 жылы Rolling Stone журналы оны "ең болжамды рок альбомы" деп атады. Нью-Йорк 1960-жылдардың ортасынан соңына дейін заманауи әнші-күйшінің тууына куә болды, қалалық пейзаж Энн Секстон және Сильвия Плат сияқты ақындардың сырлы стильіндегі өлеңдер үшін холст ретінде қызмет етті. 1969-жылдың шілдесінде Newsweek журналының "Қыздар босап бара жатыр" атты мақаласында Джони Митчелл, Лора Найро, Лотти Голден және Меланидің жаңа музыкасы әйел трубадурлардың жаңа түрі ретінде сипатталды: "Олардың ортақ нәрсесі – олар жазатын жеке әндер, өзін-өзі тану саяхаты сияқты, поэзиясының күшімен таң қалдырады". Бұл ерте Нью-Йорк әнші-күйшілерінің жұмысы, Лора Найроның 1969 жылы шыққан Нью-Йорк Тендаберриден бастап, Лотти Голденнің Манхэттендегі East Village, Motor Cycle күнделіктеріне дейін, оның 1969 жылы Atlantic Records-тағы дебюті, рок, фолк және джаз дәстүрлеріндегі әйел әнші-күйшілердің буындарына шабыт берді. 2017-жылдың қаңтарында The Guardian журналы Newsweek журналының 1969-жылғы шілдедегі мақаласында жарияланған әнші-күйшілерге құрмет көрсетті: "Newsweek журналы «Қыздар босап бара жатыр» деген тақырыппен мақала жариялады, ол жас музыканттар тобының өркендеген мансабын «талантты әйел трубадурлардың жаңа мектебі» деп атады. Олар саясат, махаббат, қалалық пейзаж, есірткі, көңіл күйін және саяхатшы әншілердің өмірі мен жалғыздығы туралы ән салып, ән жазды, бұл тақырыптар бұрын негізінен еркек музыканттардың еншісінде болған". Нью-Йорк 1980 және 1990 жылдары Сузан Вега сияқты артистер бастаған фолк және әнші-күйшілерге деген қызығушылықты қайта жандандырды.

Beginning in the 1940s, New York was the center for a roots revival of American folk music. Many New Yorkers, especially young people, became interested in blues, Appalachian folk music, and other roots styles. In Greenwich Village, many of these people gathered; the area became a hotbed of American folk music as well as leftist political activism. The performers associated with the Greenwich Village scene, many of whom were not originally from New York, had sporadic mainstream success in the 1940s and 1950s; some, such as Pete Seeger and the Almanac Trio, did well, but most were confined to local coffeehouses and other venues. Performers such as Dave Van Ronk and Joan Baez helped expand the scene by appealing to college students. In the early 1960s, Baez was instrumental in introducing the up and coming young folk artist Bob Dylan to her audience and he quickly achieved national prominence. By the mid 1960s, folk and rock were merging, with Bob Dylan taking the lead in July 1965, releasing "Like a Rolling Stone," with a revolutionary rock sound for its time, steeped in tawdry New York imagery, followed by an electric performance in late July at the Newport Folk Festival. Dylan plugged an entire generation into the milieu of the singer songwriter, often writing from an urban, New York point of view. By the mid to late 1960s, bands and singer/songwriters began to proliferate the underground New York art and music scene. The release of The Velvet Underground & Nico in 1967, featuring singer songwriter Lou Reed and collaborator Nico, was described as the "most prophetic rock album ever made" by Rolling Stone in 2003. New York in the mid to late 1960s gave birth to the contemporary singer/songwriter, with the urban landscape as a canvass for lyrics in the confessional style of poets like Anne Sexton and Sylvia Plath. In July 1969, Newsweek magazine's feature story, "The Girls Letting Go," described the groundbreaking music of Joni Mitchell, Laura Nyro, Lotti Golden, and Melanie as a new breed of female troubadour: "What is common to them are the personalized songs they write, like voyages of self discovery, startling in the impact of their poetry." The work of these early New York based singer/songwriters, from Laura Nyro's insightful New York Tendaberry, released in 1969, to Lotti Golden's adventurous East Village, Manhattan, diaries on Motor Cycle, her 1969 debut on Atlantic Records, has served as inspiration to generations of female singer/songwriters in the rock, folk, and jazz traditions. The Guardian in January 2017 paid homage to the female singer/songwriters featured in Newsweek's July 1969 article, in a piece by Laura Barton: "Newsweek published an article under the headline 'The Girls – Letting Go,' charting the burgeoning careers of a group of young musicians it termed 'a new school of talented female troubadours.' They sang about politics, love affairs, the urban landscape, drugs, disappointment, and the life and loneliness of the itinerant performers, subjects that, hitherto, had largely been the preserve of male musicians." New York would see a revived interest in folk and singer/songwriters in the 1980s and 1990s led by artists like Suzanne Vega.

Электрондық би музыкасы

Диско – 1970 жылдардың басында пайда болған, қарқынды би музыкасының стилі, оның орталығы АҚШ-тың Нью-Йорк қаласында орналасқан. Дискотекалар онжылдықтың соңында үлкен танымаллыққа ие болған соң, үлкен ареналарға көшуді бастады, ал бұл дыбысты Ньюарк қаласындағы Глория Гейнор сияқты әртістер танымал етті. Олардың көптегені Нью-Йоркте болды, соның ішінде «Paradise Garage» және «Studio 54». Диско трендінің сөнуімен бірге, би клубтары 1980 жылдарға дейін Нью-Йоркте «Danceteria» сияқты сәнді клубтарда өз орнын сақтап келді, бұл клуб, әлдебір би музыкасының дивасы Мадоннаның мансабын бастаған жер ретінде есте қалады. Клуб музыкасына электронды түрде жасалған дыбыстар мен джаз, блюз, еуропалық және жапондық электронды музыка сияқты музыка үлгілері қосылды. 1980 жылдардың басында дисконың тікелей мұрагері – хаус музыкасы Чикаго, Детройт және Нью-Йорктің астыртын клубтарында қалыптасты. Фристайл да 1980 жылдары Нью-Йоркте пайда болды. Латын музыкасының ритмдері мен мелодияларының, хип-хоп пен электро элементтерімен үйлесім тапқан бұл дыбысты Нью-Йорк тумалары Лиза Лиза & Cult Jam және Бренда К. Старр танымал етті.

Латын музыкасы

Сальса – Латын Америкасы музыкасының бірнеше стильдер мен нұсқаларын қамтитын стиль. Ол 1960-шы жылдардың ортасында Нью-Йорк қаласындағы Куба және Пуэрто-Рикодан келген иммигранттар, мысалы Мачито және Тито Пуэнте, сондай-ақ кейінірек пайда болған сальса-дура сияқты түрлерімен дамыды. Сальса, Латын Америкасының басқа жанрларымен бірге, Нью-Йоркте өте танымал болды. Латын билері де кең таралған. Сальса – кубалық монтунодан негізінен шыққан музыка, ол соңғы 40 жылда Латын Америкасына әкелініп, танымал болды. Әлемнің түкпір-түкпіріндегі сальса жанкүйерлері осы музыканың Нью-Йоркпен тығыз байланысты екенін жақсы біледі. Соңғы кезде тағы бір латын ырғағы – бачата да осындай үрдіске ұшырады. Бачатада доминикандықтар басым, әсіресе Нью-Йорктің Вашингтон Хайтс ауданындағы доминикандықтар. Бронкстан бачатаның ең танымал тобы Aventura пайда болды, ал оның жетекші әншісі Ромео Сантос 2011 жылы жеке мансабын бастады. Панама мен Пуэрто-Рикодан шыққан танымал латын қалалық жанры – реггетон Нью-Йоркте, әсіресе жас латын американдықтары арасында кең таралған. Нью-Йорктің реггетон орындаушыларының қатарында Арканджел, Де Ла Гетто, Н.О.Р.Е. және Вико С. бар.

Хип-хоп

Нью-Йорк 1970-ші жылдардың соңы мен 1980-ші жылдардың басында хип-хоп музыкасы мен электроның тууына себепкер болды. "Rapper's Delight" кеңінен танылған хип-хоптың алғашқы жазбасы болып саналады. Жанр көршілес аудандардағы кештерде, Куль Херк сияқты диджейлер фанк және R&B әндеріндегі перкуссиялық бөлімдерді бөліп алып, аудитория билеген кезде рэп оқығанда бастау алды. 1970-ші жылдардың соңынан 1984 жылға дейін Нью-Йорк ірі хип-хоп сахнасына ие болған жалғыз қала еді. Жазбаларға деген сұраныс Profile Records, Sugarhill Records, Enjoy Records және Tommy Boy Records сияқты бәсекелес тәуелсіз жазба компанияларын құруға әкелді. Олар жанрдың танымалдылығының артуына, алғашқы хип-хоп продюсерлері мен артистерінің шығармашылығына және жаңа нарықтың пайдалы болуына байланысты 12 дюймдік пластинкаларды қарқынды түрде шығарды. Жаңа технологияның, әсіресе Roland TR 808 барабан машинасының қолжетімділігі лейблдерге сапалы жазбалар шығаруға мүмкіндік берді. Хип-хоптың алғашқы толқыны (old school hip hop) Артур Бейкер, Африка Бамбаата, Грандмастер Флэш, Melle Mel, DJ Kool Herc, Бобби Робинсон, Лотти Голден және Spoonie Gee сияқты продюсерлер, артистер және авторлар арқылы дамыды. Олар электронды музыканы жасады, кейбіреулері рэппен, ал кейбіреулері рэпсіз болды. 1982 жыл өнімді болды, "The Message", "Planet Rock" және "Nunk" сияқты әлеуметтік мәселелерді зерттейтін, сонымен қатар саналы рэп ретінде танылатын және электромен хип-хопты біріктіретін, ғылыми фантастика мен афрофутуристік көзқарастарды ұсынатын жазбалар шықты. 1984 жылға қарай хип-хоп өзгерді. Жаңа, сирек биттер мен рок үлгілері жанрға қаталдық сыйлады, Run DMC және Beastie Boys сияқты топтар мен Рассел Симмонс және Рик Рубин сияқты продюсерлер жанрдың жаңа буынының алдыңғы қатарында болды. Хип-хоптың алғашқы жылдары Нью-Йорк аудандары арасындағы бәсекелестікке толы болды, әрқайсысы мәдениетке қосқан үлесі үшін мақтауға таласты. Бастапқы "соғыс" Бронкстің Boogie Down Productions тобы мен Куинстің Marley Marl жетекшілігіндегі Juice Crew тобы арасында болды. 1990-шы жылдардың басында Лос-Анджелестің Батыс жағалау рэпі ұлттық даңққа ие болды. 1992 жылы Dr. Dre-дің "The Chronic" альбомы ұлттық хитке айналып, Батыс жағалауды хип-хоптың ең танымал орталығына айналдырды. Алайда, 1993 жылы Black Moon's "Enta Da Stage" және Wu Tang Clan's "36 Chambers" альбомдарының шығуымен Шығыс жағалау хип-хопы қайта оянды. 1994 жылы Nas-тың "Illmatic" және The Notorious B.I.G.-дің "Ready to Die" альбомдарының жарық көргені Нью-Йоркті екі жылдың ішінде хип-хоптың ең танымал орталығына қайтаруға мүмкіндік берді. Батыс жағалауы 1992 және 1993 жылдардағы табысына ешқашан жете алмады. Алайда, Шығыс жағалауы онжылдықтың қалған бөлігінде бірінен кейін бірі классикалық альбомдарды шығарды. Ең танымал шығарылымдардың қатарында Mobb Deep-тің "The Infamous" және "Hell On Earth", Jay Z-дің "Reasonable Doubt" және DMX-тің "It's Dark and Hell Is Hot" альбомдары бар. Ma$e-тің "Harlem World" альбомы оны 1990-шы жылдардың соңында Нью-Йорктегі ең танымал MC ретінде бекітті. Алайда ол өзге салаға көшті. Шығыс жағалауы қазіргі сахнада хип-хоптың маңызды орталығы болып қала береді, бірақ оның кең танымалдылығы АҚШ-тың оңтүстік штаттарынан шыққан рэперлерге беріліп кетті. Нью-Йорк қаласының әрбір ауданында коммерциялық және андеграунд сәттілікке жеткен хип-хоп артистерінің жеткілікті саны бар. KRS One, Fat Joe, Big Pun және Slick Rick Бронкста өсті, бірақ соңғысы Лондондан келген. Wu Tang Clan Стейтен аралын хип-хоп картасына енгізіп, ауданды "Шаолин" деп атады. LL Cool J, Run–D.M.C., Salt N Pepa, Eric B. & Rakim, Black Sheep, A Tribe Called Quest, Akinyele, Ja Rule, 21 Quest, Pharoahe Monch, Nicki Minaj және 50 Cent – барлығы Куинстен. Сонымен қатар, Куинстегі Куинсбридж жобалары хип-хоптың эпицентрі болды, Juice Crew (Marley Marl, MC Shan, Kool G Rap, Roxanne Shante), Mobb Deep, Capone N Noreaga және Nas сияқты артистерді тәрбиеледі. Бруклин Whodini, Newcleus, Audio Two, Full Force, MC Lyte, Gang Starr, Jeru the Damaja, Masta Ace, Boot Camp Clik, AZ, Busta Rhymes, Foxy Brown, Talib Kweli, Afu Ra, M.O.P., Shyne және Siah және Yeshua DapoED сияқты артистерді шығарды. Бедфорд Стьювесант маңы Junior M.A.F.I.A. (The Notorious B.I.G., Lil' Kim, Lil' Cease, Mase және басқалардан тұрады), Big Daddy Kane, Jay Z, Killah Priest, Mos Def және Joey Bada$$ сияқты сәтті хип-хоп артистерінің отаны болды. Соңында, Манхэттен аралы, әсіресе Харлем, Kurtis Blow, Doug E. Fresh (Барбадостан келген), Biz Markie, 2 Black 2 Strong MMG, Big L, Immortal Technique, Vast Aire, Azealia Banks, Cam'ron, Mase, Black Rob, MIMS, Street P, Dipset, Eyston, Warp 9 және A$AP Rocky сияқты артистерге үй иесі болды. Қазіргі уақытта Нью-Йорк қаласының drill музыканттары жергілікті және жаһандық танымалдылыққа ие болды. Бруклин drill артистері Pop Smoke, Fivio Foreign, Sheff G, Sleepy Hallow, Bizzy Banks, J.I. Prince of N.Y., Jay Critch және тағы басқаларды қамтиды. Бронкста пайда болған үлгілік drill стилінің көрнекті артистері Big Yaya, Kay Flock, B Lovee және тағы басқалар.

New York gave rise to the creation of hip hop music and electro in the late 1970s and early 1980s. "Rapper's Delight" is widely regarded as the first hip hop record to gain widespread popularity in the mainstream. The genre got its start at neighborhood block parties when DJs such as Kool Herc began isolating percussion breaks in funk and R&B songs, eventually rapping while the audience danced. From the late 1970s to about 1984, New York was the only city with a major hip hop scene, and the demand for records created competing independent record labels, including Profile Records, Sugarhill Records, Enjoy Records and Tommy Boy Records, pumping out 12" records at a furuious pace due to the popularity of the new genre, the incredible creativity of the early hip hop producers and artists, as well as the profitability of the new market. Labels were able to issue quality recordings due to the affordability of new technology, primarily the Roland TR 808 drum machine. The first wave of hip hop records (old school hip hop), pomolgated by producers, artists, and writers including Arthur Baker, Afrika Bambaataa, Grandmaster Flash, Melle Mel, DJ Kool Herc, Bobby Robinson, Lotti Golden and Spoonie Gee, were electronic, some with rap vocals and some without. The year 1982 was prolific, with seminal recordings like "The Message," "Planet Rock," and "Nunk" exploring social issues, also known as conscious rap, and fusing electro with hip hop introducing a sci fi, Afrofuturist perspective. By 1984, hip hop began to change; new sparse beats and rock samples gave the genre a harder edge, with groups like Run DMC and the Beastie Boys and producers Russel Simmons and Rick Rubin at the forefront of a new iteration of the genre. Hip hop's early years saw an ongoing rivalry between the boroughs of New York, with each seeking credit for its rightful contributions to the culture. The original "beef" pitted The Bronx, led by Boogie Down Productions, against Marley Marl's Queens based Juice Crew. By the early 1990s, however, West Coast rap from Los Angeles was gaining national fame. In 1992, Dr. Dre's The Chronic became a national hit and made the West Coast the most popular center of hip hop. However, in 1993, with the release of Black Moon's Enta Da Stage and later on Wu Tang Clan's 36 Chambers in the same year, East Coast hip hop made a major comeback. The release of Nas's Illmatic and The Notorious B. I. G.'s Ready to Die in 1994 made New York the most popular center of hip hop once again in a timeframe of just two years. The West Coast never again enjoyed such levels of success as they did in 1992 and 1993. However, the East Coast delivered one classic album after another for the rest of the decade. Most prominent of the releases include Mobb Deep's The Infamous and Hell On Earth, Jay Z's Reasonable Doubt, and DMX's It's Dark and Hell Is Hot. Ma$e's Harlem World cemented him as the most popular MC in New York in the late 1990s. However, he left the industry to pursue other callings. The East Coast still remains a prominent center of hip hop in the current scene, but their mainstream appeal has been somewhat taken over by the rappers from the Southern states of the U. S.

Each borough or area of New York City has its fair share of associated hip hop acts, both commercially successful and underground. KRS One, Fat Joe, Big Pun, and Slick Rick all grew up in The Bronx, although the latter is an implant from London, England. Wu Tang Clan put Staten Island on the hip hop map, renaming the borough "Shaolin." LL Cool J, Run–D. M. C., Salt N Pepa, Eric B. & Rakim, Black Sheep, A Tribe Called Quest, Akinyele, Ja Rule, 21 Quest, Pharoahe Monch, Nicki Minaj, and 50 Cent are all from Queens. Additionally, the Queensbridge Projects in Queens have been an epicenter of hip hop, producing the Juice Crew (Marley Marl, MC Shan, Kool G Rap, Roxanne Shante), Mobb Deep, Capone N Noreaga, and Nas. In order of appearance, Brooklyn has produced Whodini, Newcleus, Audio Two, Full Force, MC Lyte, Gang Starr, Jeru the Damaja, Masta Ace, Boot Camp Clik, AZ, Busta Rhymes, Foxy Brown, Talib Kweli, Afu Ra, M. O. P., Shyne, and Siah and Yeshua DapoED. The Bedford Stuyvesant neighborhood has been a hotbed successful hip hop artists, including Junior M. A. F. I. A. (consisting of The Notorious B. I. G., Lil' Kim, Lil' Cease, Mase, and others), Big Daddy Kane, Jay Z, Killah Priest, Mos Def, and Joey Bada$$. Lastly, the island of Manhattan, particularly Harlem, is home to artists such as Kurtis Blow, Doug E. Fresh (an implant form Barbados), Biz Markie, 2 Black 2 Strong MMG, Big L, Immortal Technique, Vast Aire, Azealia Banks, Cam'ron, Mase, Black Rob, MIMS, Street P, Dipset, Eyston, Warp 9, and A$AP Rocky. In modern day, New York City's drill musicians have achieved local and global popularity. Brooklyn drill artists include Pop Smoke, Fivio Foreign, Sheff G, Sleepy Hallow, Bizzy Banks, J. I. Prince of N. Y., Jay Critch and more. Prominent artists of the sample drill style, originating in the Bronx, include Big Yaya, Kay Flock, B Lovee, and more.

Қатты

Жанрдың бастауынан бері Нью-Йорк рок-н-роллдың қалыптасуындағы маңызды күш болды. Рок-н-роллды танымал етудегі ең ықпалды тұлға болған DJ Алан Фрид, өте ықпалды шоуын WINS радиостанциясынан жүргізді, ол алғашқы таза рок-н-ролл станцияларының біріне айналды. Ду-уоп және қыз тобы сияқты алғашқы рок-н-ролл үнділері Нью-Йоркте өркендеді.

Протопанк, панк, жаңа толқын және толқын жоқ

Нью-Йорк панк-рок сахнасының ең ерте жазбаларына ие. The Velvet Underground, Ричард Хелл және New York Dolls сияқты жергілікті ықпалдарға сүйене отырып, панк музыкасы CBGB және Max's Kansas City сияқты клубтарда қалыптасты. Патти Смит, Talking Heads, Blondie, Suicide, Television, The Fleshtones және басқа да көркем жаңа толқын өкілдері 1970-ші жылдардың ортасы мен соңында танымал болды, ал Ramones сияқты топтар панк-рок дыбысын орнықтырды. CBGB және Max's Kansas City есіктерін ашып, ықпалды ареналарға айналды. No Wave – Нью-Йорктегі қысқа ғұмырлы рок қозғалысы болды, ол Джеймс Ченс, DNA, Гленн Бранка, Лидия Ланч, Contortions, Teenage Jesus and the Jerks, Mars сияқты музыканттарды қалыптастырды, олар рок емес стильдермен қатар шу, диссонанс және атоналдылықпен тәжірибе жасады. Брайан Ино No New York жинағын жариялады, ол көбінесе осы сахнаның ең көрнекті куәлігі деп есептеледі. Swans, кейін Sonic Youth Нью-Йорк панк сахнасында белгілі болды.

Хардкорлық панк және ска

1980 жылдардың басында хардкор панк негізінен Оңтүстік Калифорнияда және Вашингтон қаласында дамыды. Нью-Йорк хардкор сахнасы 1981 жылы құрылды, ал Reagan Youth және Kraut сияқты топтар бастапқы лебізін берді. 1985 жылға қарай Нью-Йорк хардкор сахнасын straight edgers және skinheads мекендеді, олардың ішінде Agnostic Front, Cro Mags, Heart Attack, Youth of Today, The Plasmatics, Warzone және Murphy's Law сияқты топтар болды. CBGB хардкорлық түскі концерттерінің үнемі болатын зорлық-зомбылықтан құлдырауымен, ABC No Rio және Төменгі Ист-Сайдтағы қираған үйлер маңында белсенді DIY сахнасы қалыптаса бастады. Нью-Йорк – Америка Құрама Штаттарының үшінші толқын ska сахнасының орталығы болды. Британдық Two Tone ska-дан ықпалданып, үшінші толқын ska-ның негізін қалаушылар Нью-Йорк тобы Toasters және Urban Blight болды. 1980 жылдардың басында Toasters әншісі, гитаристі және ән жазушысы Роберт 'Бэкет' Хингли Moon Ska Records-ты құрды; бұл лейбл 1990 жылдардың соңына дейін жұмыс істеді, Нью-Йорк пен басқа жерлерден шыққан көптеген ska топтарына халықаралық деңгейде танымалдық әкелді. Нью-Йорк сахнасынан шыққан басқа ska топтары: Skinnerbox, The Slackers және Mephiskapheles. Нью-Йорктің тағы да бірнеше ірі хардкор панк топтары – Sick of It All, H2O және Madball. Сондай-ақ, New York Ska Jazz Ensemble сияқты ska-джаз топтары да бар.

Ауыр металдар

Нью-Йорк сонымен қатар ауыр метал жанрына үлес қосты, мысалы, Sir Lord Baltimore және Blue Öyster Cult сияқты топтар 1970-ші жылдардың басында көзге түсті. 1980 және 1990 жылдары ол Шығыс жағалауының трэш-металл сахнасының маңызды орталығы болды, нәтижесінде Anthrax, Overkill (алғашқыда Нью-Джерсиден), Nuclear Assault, Toxik және Carnivore топтары құрылды. Living Colour және 24 7 Spyz сияқты фанк-металл топтары, сондай-ақ Prong және Helmet сияқты альтернативті металл топтары Нью-Йорктің дамитын металл сахнасынан пайда болды. Нью-Йорктің тағы үш ірі металл тобы – Type O Negative, Emmure және Life of Agony, барлығы Бруклиннен шыққан. 1990 жылдары және одан кейін Нью-Йорк және оның төңірегінде шағын, бірақ әсерлі дед-металл сахнасы қалыптасты. Сахнадан шыққан ең танымал топтардың бірі – Suffocation, олар қатыгез, күрделі және ұстамсыз стилімен танымал болды. Тағы бір ұзақ жылдар бойы сахнада болған Нью-Йорк дед-метал тобы – Immolation, олардың диссонансты жаңаша пайдалануы оларды андеграундта сүйікті топтардың біріне айналдырды. Mortician және Incantation – Нью-Йорк дед-металлымен байланысты басқа топтар, соңғысы Пенсильваниядан шыққан.