1944 жылғы Канада әскерге шақыру дауы

Кіріспе

Канадалық саяси дау

1944 жылғы қатарына алу дағдарысы – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Канададағы ерлер үшін міндетті әскери қызметтің енгізілуінен кейін туған саяси және әскери дағдарыс. Ол 1917 жылғы қатарына алу дағдарысына ұқсас болды, бірақ одан кем саяси зиян келтірді.

Өмірбаян

Канада премьер-министрі Уильям Лайон Маккензи Кинг 1917 жылғы міндетті әскери қызмет дағдарысы Либералдық партияны ағылшын канадалық және француз канадалық мүшелері арасында бөліп тастағанына алаңдады. Кингтің өзі бұл жағдайды басынан өткергендіктен, мұндай жағдайдың қайта орын алуына жол бермеуді қатысты шешім қабылдады. 1922 жылы Чанак дағдарысы кезінде, Ұлыбритания Түркиямен соғысқа жақындағанда, Кинг Канада Ұлыбритания соғысқа шықса, Ұлыбритания империясының бір бөлігі ретінде автоматты түрде соғысқа шықпайтынын, алдымен Канада Парламентімен кеңесетінін және Егер Өкілдер палатасы Түркиямен соғысқа баруға келмесе, бейтараптығын жариялайтынын мәлімдеді. Кингтің Түркиямен соғысқа баруға қарсы болуының бірнеше себебі болды, бірақ бірі – Бірінші дүниежүзілік соғыстың Канаданың ішкі бірлігіне қаншалықты зиян келтіргенінің естелігі болды. 1930 жылдары Маккензи Кинг канадалық тарихшы полковник Джон А. Инглиштің «міндетті әскери қызметке қарсы тұру» және «жарасымдылықтың тиімділігіне деген сенімділігі» деп сипаттаған, ол келесі әлемдік соғысты «соңғы апат» деп қарастырды, одан аулақ болу үшін ешқандай құн тым жоғары болмас еді. 1935 жылы Кинг Италияның Эфиопияға шабуыл жасағаны үшін санкцияларға қарсы болды; 1936 жылы ол егер Ұлыбритания Рейн аймағын Германияның әскерилендіруіне жауап ретінде әскери шаралар қолданса, Канада қатыспайтынын мәлімдеді; ал 1938 жылы ол Мюнхен келісімін бейбітшілік үшін қажетті құн ретінде жылы қарсы алды. 1939 жылдың сәуір айында Кинг қорғаныс шығындарына басымдықтарды белгіледі, онда Канада Корольдік әуе күштері (RCAF) негізгі күш, Канада Корольдік теңіз күштері (RCN) екінші күш және Канада милициясы тізімдегі соңғы күш болады деп жариялады, өйткені ол ауыр шығынға әкелуі мүмкін тағы бір құрлықтағы соғыстан аулақ болуды қалады. Канада 1939 жылдың 10 қыркүйегінде Германияға соғыс жариялады және Франция Германиямен жеңілгенге дейін шайқасқа қатысу мүмкіндігі болмаған бір дивизияны Еуропаға жіберді. Кингтің жүрегі соғыста болған жоқ; ол күнделігіне Гитлер соғыста жеңсе, Сталин әлбетте жеңеді деп жазды. Кинг келесі әлемдік соғыстың бүкіл әлемде революциялық толқуларға әкелетініне сенді және соғыстан аулақ болудың жақсырақ нәтиже болар еді деп ойлады. 1943 жылдың сәуір айында Кингтің соғысқа деген шынайы көзқарасының белгісі ретінде Катын орманында және оның маңында НКВД-ның қырғынға ұшыратқан поляк офицерлерінің жаппай қабірлері табылды. Кинг өзінің күнделігінде поляктардың 1939 жылы Гитлердің Данциг еркін қаласын Германияға қайта қосуына рұқсат бермегендіктен соғысқа себепкер болғанын жазды; осылайша, Кинг Катын қырғыны мен поляктардың соғыстың басынан бергі барлық азаптары олардың кінәсі екенін жазды. Британдық тарихшы Виктор Ротвелл Кингтің поляктардың соғысқа себепкер екені туралы «жағымсыз» пікірлері оның бейтараптыққа бейімділігіне қарамастан, қоғамдық қысымға байланысты Германияға соғыс жариялауға мәжбүр болғанына наразылығын білдірді деп жазды. Соғыс басшысы ретінде Кинг өзінің консервативті алдыңғысы сэр Роберт Борденнің Бірінші дүниежүзілік соғыстағы қателіктерін қайталамауға тырысты, бұл міндетті әскери қызметтен аулақ болуды білдірді, ал Кинг бастапқыда Канаданың соғысқа қатысуын тек Британдық одақтастықтың әуе оқу жоспарына (BCATP) шектеуге тырысты. Кинг BCATP-ті «Канаданың соғыс күш-жігеріне ең тиімді үлесі» деп сипаттады және жеке түрде британдықтардың оған BCATP-мен жақындамас бұрын Еуропаға дивизия сұрамауы керектігіне шағымданады, өйткені ол BCATP-ке қанағаттанса, 1-ші Канадалық дивизияны Ұлыбританияға ешқашан жібермес еді. Кингтің пікірінше, «үлкен КСРО ешқашан міндетті әскери қызметке әкелмейді». Кинг Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде орын алған азаматтық және саяси тәртіпсіздіктерден қорқып, сондай-ақ Квебектің ұлттық премьер-министрі Морис Дюплессиді жеңуге үміттенді. Осылайша, Дюплессис 1939 жылдың қыркүйегінде соғысқа қарсы мандат алу үшін кезектен тыс сайлауды шақырғанда, Кинг сол айда соғыстың ұзақтығы үшін шетелге әскерге шақыруды енгізбеуге уәде берді. Дюплессистің 1939 жылдың 25 қыркүйегінде ассамблеяны тарату туралы шешімі соғысқа қарсы мандат алу үшін Оттавада үрей тудырды, Кинг Дюплессисті «шайтан» және күнделігінде «кішкентай Гитлер» деп атады, Дюплессистің мақсаты француз Канадасы мен ағылшын Канадасы арасындағы дағдарысты туғызу болып табылады деп сендірді, нәтижесінде Квебек Конфедерациядан шығады. 1939 жылғы Квебек сайлау кампаниясы кезінде Доминион үкіметі провинциялық сайлауда жеңіске жетіп, Union Nationale үкіметін жеңу үшін және соғысқа жауапкершілікті мойындаған Аделард Годбудың басшылығындағы Квебек либералдарының жеңісін қамтамасыз ету үшін провинциялық сайлауға беспрецедентті араластырды; Доминион үкіметінің барлық ресурстары провинциялық либералдардың артынан жиналды. Квебек округін өкілдік ететін Доминион кабинетінің барлық министрлері Дюплессис қайта сайланса, отставкаға кететінін мәлімдеді, егер міндетті әскери қызмет қайта туындаса, Квебекке қорғаушы болмайтынын айтты. Дюплессис Квебектің ең қабілетті саясаткерлерінің бірі болды, харизматикалық, жарқын демагог, ол католик консерватизмі мен Квебек ұлтшылдығының қоспасын уағыздады. Кинг одан қатты қорқып, 1939 жылғы сайлауда Дюплессистің радиода сөйлеуіне жол бермеу үшін Соғыс шаралары заңы бойынша цензураның күштерін пайдаланды. Дюплессистің алкоголизмнің бақылаудан шығып кеткені көп ұзамай анық болды. Ол нашар науқан жүргізді, көптеген науқан митингілерінде мас күйде көрінді, соғысты айыптаған ұзақ сөздерін айтты, олардың ең көрнекті ерекшелігі – дұрыс айтылмаған сөздері мен түсініксіздігі болды. 1939 жылдың 25 қазанында Годбуды премьер-министр етіп сайлау арқылы Квебекте Дюплессистің орнына дауыс бергендерге шетелге әскерге шақыру болмайды деген түсінік болды. Кингтің уәдесіне көптеген канадалықтар қолдау көрсетті, тіпті соғыс тез аяқталмайтыны анық болған кезде де. Бірінші дүниежүзілік соғыстағыдай, жас француз канадалықтары канада армиясының бірнеше дәстүрлі француз тілді полктеріне, мысалы, Regular Army Royal 22e Régiment және бірнеше милиция полктеріне қосылды. Жайлауда, казармадағы өмір мен көптеген оқулар француз тілінде болды және тек командалық және радио тілі ғана ағылшын тілінде болды. Дегенмен, әскери қызметтің қалған бөлігінде ұқсас француз тілді бөлімдер құрылмады. Бұл саясаттың негіздемелерінің бірі радионың басымдығы және техникалық оқудың тек ағылшын тілінде қолжетімді болғаны болды. Франкофондық Three Rivers Regiment (Tank) милиция бөлімімен бастапқыда шақырылған 12-ші бронеттандық полк қайта ұйымдастырылды және ағылшын тілінде сөйлейтін бөлім ретінде күресті. Көптеген француз тілді әскерлер осы процесте басқа жолға бұрылды. Ең танымалдарының бірі Жан Виктор Аллар болды, ол Three Rivers Regiment-тен жаяу әскерге ауысуды талап етті; ол Солтүстік-Батыс Еуропада және содан кейін Кореяда бригада командирі болды, НАТО-да британдық дивизияға басшылық етті және кейіннен Канада Қарулы Күштерінің Бас штабының бастығы болды, онда ол алғашқы француз тілді бригаданы құруға қуанды. Royal 22e Régiment, Les Fusiliers Mont Royal, Régiment de la Chaudière және Régiment de Maisonneuve сияқты бөлімдердің барлығы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ерекше нәтижелер көрсетті, бірақ кейбіреулері егер олар бір бригадада топтастырылғанда (француз канадалықтары сұрағандай, және қазіргі уақытта Канада Қарулы Күштерінде бар болғандай), бұл француз Канадасы үшін мақтан тұту ошағына айналуы мүмкін еді, бұл соғыс күш-жігері мен Квебектегі саяси қолдауды ынталандыруы мүмкін еді. Дегенмен, бұл бөлімдер Канада армиясының теңіз артындағы әртүрлі ағылшын тілді дивизиялары арасында таратылды. Тарихшы Дж. Л. Гранатстейн өзінің «Генералдар» кітабында француз тілді штаттық офицерлердің жетіспеушілігі француз тілді бригада құруға тырысу сәтсіз аяқталуы мүмкін екенін көрсетті. Басынан бастап, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Канадада француз тілді бөлімдерге қабылдау Бірінші дүниежүзілік соғысқа қарағанда жоғары болды. 1914 жылы 22-ші жаяу әскер батальонын (француз канадалық) құруға үлкен француз тілді митингілер қажет болды...

Canadian Prime Minister William Lyon Mackenzie King had been haunted by the way the Conscription Crisis of 1917 had fractured the Liberal Party between its English Canadian and French Canadian members. King, who experienced the split first hand, was determined to avoid another such split. In 1922, during the Chanak Crisis, when the United Kingdom almost went to war with Turkey, King had first asserted that Canada would not automatically go to war as part of the British Empire if the United Kingdom did, saying he would consult the Canadian Parliament first and presumably declare neutrality if the House of Commons were unwilling to go to war with Turkey. Though there were several reasons for King's reluctance to go to war with Turkey, at least one was the memory of how badly the First World War had strained Canadian domestic unity. During the 1930s, Mackenzie King had displayed what the Canadian historian Colonel John A. English called "an abiding aversion to conscription" and "an apparently unshakable conviction in the efficacy of appeasement", regarding another world war as "the ultimate catastrophe" for which no price was too high to avoid. In 1935, King had been opposed to sanctions on Italy for invading Ethiopia; in 1936, he stated that Canada would not take part if Britain decided to take military action in response to the German remilitarization of the Rhineland; and in 1938, he had warmly supported the Munich Agreement as the necessary price for peace. King had laid down defence spending priorities in April 1939 that declared the Royal Canadian Air Force (RCAF) was to be the main service, the Royal Canadian Navy (RCN) the secondary service and the Canadian Militia the last on the list, as he wanted to avoid fighting another land war, which was likely to cause heavy losses. Canada declared war on Germany on September 10, 1939, and sent one division to Europe, which did not have an opportunity to engage in combat before France was defeated by Germany. King's heart was not in the war; he wrote in his diary that if Hitler did not win the war, Stalin certainly would. King believed that another world war would lead to worldwide revolutionary upheaval, and that avoiding war would have been a much better outcome. A sign of King's true feelings about the war came in April 1943, when the mass graves of Polish officers massacred by the NKVD in and around Katyn Forest were discovered. King wrote in his diary that the Poles had caused the war in 1939 by refusing to allow Hitler to reincorporate the Free City of Danzig back into Germany; as such, King wrote that the Katyn massacre, and all of the Poles' suffering since the beginning of the war, was their own fault. British historian Victor Rothwell wrote that King's "spiteful" remarks about the Poles causing the war reflected his own resentment at having to declare war on Germany because of public pressure, despite his own inclinations towards neutrality. As a war leader, King sought to avoid repeating what he regarded as the mistakes of his Conservative predecessor Sir Robert Borden in the First World War, which meant avoiding conscription, and King initially attempted to limit Canada's participation in the war solely to the British Commonwealth Air Training Plan (BCATP). King had described the BCATP in a statement as "Canada's most effective contribution to the war effort", and privately complained that the British should not have asked for a division for Europe before approaching him with the BCATP, as he would never have sent the 1st Canadian Division to Britain if he could have settled only for the BCATP. As King saw it, "a big RCAF could never lead to conscription". King feared the civil and political unrest that had occurred during World War I, and also hoped to defeat nationalist Quebec Premier Maurice Duplessis. Thus when Duplessis called a snap election in September 1939 to seek a mandate to oppose the war, King pledged that same month not to introduce overseas conscription for the duration of the war. Duplessis's decision to dissolve the assembly on 25 September 1939 to seek a mandate to oppose the war created panic in Ottawa, with King calling Duplessis "diabolic" and a "little Hitler" in his diary, believing Duplessis's aim was to provoke such a crisis between French Canada and English Canada that Quebec would leave the Confederation. During the 1939 Quebec election campaign, the Dominion government made an unprecedented intervention in a provincial election to defeat the Union Nationale government and ensure the victory of the pro war Quebec Liberals under Adélard Godbout; all the resources of the Dominion government were thrown behind the provincial Liberals. All of the Dominion cabinet ministers representing ridings in Quebec threatened to resign if Duplessis was re elected, claiming that no one would be left to stand up for Quebec in the cabinet if conscription become an issue again. Duplessis was one of Quebec's ablest politicians, a charismatic, colourful demagogue who preached a mixture of Catholic conservatism and Quebec nationalism. King feared him so much that in the 1939 election he used the powers of censorship under the War Measures Act to keep Duplessis from speaking on the radio. It soon became evident that Duplessis's alcoholism was out of control. He ran an inept campaign, appearing visibly drunk at numerous campaign rallies as he delivered rambling speeches denouncing the war, which were most notable for his slurred words and lack of lucidity. By electing Godbout as Premier on 25 October 1939, there was an understanding in Quebec that the reward for voting Duplessis out would be no overseas conscription. Many Canadians supported Mackenzie King's pledge, even as it became obvious the war would not end quickly. As in the First World War, young French Canadians joined the few traditional French speaking regiments of the Canadian army, such as the Regular Army Royal 22e Régiment, and several Militia regiments that were mobilized. In the infantry, barracks life and most training was in French and only the command and radio language was in English. In the rest of the military, however, similar French speaking units were not created. Among the justifications for this policy were the predominance of the radio, and the fact that technical instruction was only available in English. The 12th Armoured Regiment, originally mobilized by the Francophone Three Rivers Regiment (Tank) militia unit, was reorganized and fought as an English speaking unit. Many French speaking soldiers were sidetracked in the process. One of the most famous was Jean Victor Allard, who demanded a transfer from the Three Rivers Regiment to the infantry; he went on to become a brigade commander in Northwest Europe and then in Korea, command a British division in NATO and subsequently become Chief of the Defence Staff of the Canadian Armed Forces, where he was pleased to create the first French speaking brigade. While units such as the Royal 22e Régiment, Les Fusiliers Mont Royal, the Régiment de la Chaudière and the Régiment de Maisonneuve all had outstanding records during World War II, some feel that if they had been grouped in the same brigade (as French Canadians had requested, and as currently exists in the Canadian Armed Forces), it could have become a focus of pride for French Canada, encouraging the war effort and political support in Quebec. These units were, however, distributed among the various English speaking divisions of the Canadian Army overseas. Historian J. L. Granatstein, in his book The Generals, suggests that a shortage of French speaking staff trained officers meant that any attempt to create an entire Francophone brigade would have likely ended in failure. From the beginning, acceptance of French speaking units was greater in Canada during World War Two than World War One. In 1914, the drive to create the 22nd Infantry Battalion (French Canadian) had necessitated large rallies of French Canadians and political pressure to overcome Minister Sam Hughes' abhorrence of the idea. But during World War II, greater acceptance of French Canadian units, as well as informal use of their language, lessened the ferocity of Quebec's resistance to the war effort. Opposition to conscription was not limited to Quebec. In British Columbia, where alarm over the "Yellow Peril" was a major issue, many were opposed to conscription, fearful that conscription of Chinese Canadians and Japanese Canadians would lead to Asian Canadian demands for the right to vote, to which the white population of British Columbia were adamantly opposed. Meanwhile, many on the political left had profound misgivings about the injustice of the war, and the attitude of the Co operative Commonwealth Federation (CCF) towards the war has been described as "ambivalent".

Зомбилер

1940 жылдың маусым айында үкімет Ұлттық ресурстарды жұмылдыру туралы заңда (NRMA) ішкі қызметке әскери шақыруды қабылдады, бұл үкіметке ерлер мен әйелдерді тіркеуге және оларды соғыс уақытында өндіріс үшін қажетті деп саналатын жұмыстарға бағыттуға мүмкіндік берді. Заң сондай-ақ Канаданы қорғау мақсатында шақыруға рұқсат берді, бірақ шақырылғандарды шетелге жіберуге жол бермеді. Монреальдің француз-канадтық ұлтшыл мэрі Камиллен Худе барлық француз-канадтық еркектерді NRMA бойынша тіркелмеуге шақырып үндеді. Доминион үкіметі, Соғыс шаралары заңына сәйкес, хабеас корпусты тоқтата тұрып, Худені тұтқындау үшін RCMP-ны пайдаланды, ол 1944 жылға дейін айып танылмай ұсталды. 1940 жылдан бастап Қорғаныс министрі Джеймс Ралстон және Әскери-теңіз министрі Ангус Макдональд кабинетте қарулы күштердің жақтаушылары ретінде көрінді, олар соғысты жеңуді, тіпті ішкі келіспеушілікке бағасы болса да, қолдады, бұл Кингтің жеңіс ішкі бірлік есебінен келмейтіні деген пікіріне қарсы болды. NRMA қабылданғаннан кейін "әрекетке түсуден" бас тартқан еркектерді Канадада да, шетелде де "Зомбилер" деп қысыммен атады. Бұл термин соғыста соғыса алмайтын сарбаздарды кейбіреулер Гаити мифологиясынан шыққан, тірі де, өлі де емес, екеуінің арасындағы қайта тірілген денелер ретінде қарады. "Зомбилер" шетелде соғысқа ерікті түрде келгендермен кеңінен аяқталды және оларды әлсіздер деп атады. Канадалық әскерилер екі классқа бөлінді: шетелге ерікті түрде баруға ниет білдірген "А" классының әскери қызметшілері және "зомби" ретінде белгілі "R" классының әскери қызметшілері. Оқу лагерьлерінде офицерлер мен сержанттар "зомбилерді" әрекетке түсуге мәжбүрлеу үшін оларды тұрақты түрде кемсітіп, қорлап, сөгіс айтты, бұл жағдайды шиеленісті етті. Кингтің әскерді мүмкіндігінше ұзақ уақыт әрекеттен алды қашуға жасаған әрекеттері, Канаданың көбірек қатысуын көруге құштар болған, көбірек соғыс жақтастарының арасында наразылық тудырды. Корольдік Канада легионы "Тотал соғысқа шақыру" манифестін жариялады, оны бүкіл ағылшын Канадасындағы 500-ге жуық азаматтық ұйым қолдады. Онтарио провинциясының премьер-министрі Митчелл Хепберн және Нью-Брансуик провинциясының премьер-министрі Джон Б. Макнейр Кингке шабуыл жасаған сөздерінде шетелде әскери шақыруды талап етті. 1941 жылдың қараша айында Gallup сауалнамасы канадалықтардың 61%-ы соғыс күш-жігеріне қанағаттанғанын көрсетті, бірақ 60%-ы шетелде әскери шақыруды да қалады. 1941 жылдың 13 қарашасында Кингтің 1920 жылдардағы ескі қарсыласы, бұрынғы премьер-министр Артур Мейген Консервативтік партияның басшысы болды. Оның ізашары "Жауынгер Боб" Манион Кингтің әскери шақыру саясатын қолдаған, бірақ Мейгеннің "тотал соғысқа" шақыруы, соның ішінде "зомбилерді" шетелге жіберу, оның Кингке қарсы сын-пікірінің орталық бөлігі болды. Мейген мен Кингтің бәсекелестігі Канада саяси тарихындағы ең танымал бәсекелестіктердің бірі болды; екеуі де бір-бірін қатты жек көріп, Мейген Кингті соғыста жеңіске жету үшін бар күшін салмайды деп айыптап, бүкіл елді аралап жүрді. 1941 жылдың желтоқсан айында Гонконг шайқасында екі канадтық батальонның жоғалуынан кейін Канадада саяси дауыл болды. Онтарио консервативтік партиясының жетекшісі Джордж А. Дрю канадалықтарды "жаман даярланған екі батальонның Гонконгқа жіберілгені Кингтің саясатының сәтсіздігінің және шетелде әскери шақыру қажеттілігінің белгісі" деген "ащы шындыққа қарауға" шақырды. 1941 жылдың соңына қарай Ұлыбритания, АҚШ, Кеңес Одағы және басқа одақтастардың әскерлері әртүрлі майдандарда соғысып жатты, ал Канада армиясы Ұлыбританияны неміс басқыншылығының күмәнді қатерінен қорғай отырып, әрекетсіз отырды. 1941 жылдың желтоқсанының соңына қарай 1940 жылдың жазында Ұлыбритания шайқасында соғысқа қатысқан Корольдік Канада әуе күштері 1199 адамын, ал Корольдік Канада теңіз күштері 439 адамын жоғалтты. Гонконгта Канада армиясы 290 адамын жоғалтты, 487 адам жараланды, ал қалғандары жапондықтар тарапынан қорқынышты жағдайда тұтқынға алынды, көпшілігі тұтқындықтан қайтыс болды.

In June 1940, the government adopted conscription for home service in The National Resources Mobilization Act (NRMA), which allowed the government to register men and women and move them into jobs considered necessary for wartime production. The act also allowed for conscription for the defence of Canada, but did not allow conscripts to be deployed for overseas service. French Canadian nationalist mayor of Montreal Camillien Houde gave a speech urging all French Canadian men not to register under the NRMA. The Dominion government used the suspension of habeas corpus under the War Measures Act to have the RCMP arrest Houde, who was held without charge until 1944. From 1940 onward, Defence Minister James Ralston and Navy minister Angus MacDonald were seen as the advocates of the armed forces in the cabinet, favouring winning the war even at the price of domestic disunity, in opposition to King, who argued victory could not come at the cost of domestic unity. After adoption of the NRMA, men who refused to "go active" were derisively called "Zombies", both in Canada and overseas. The term was used because soldiers who could not fight in the war were regarded by some as the reanimated corpses from Haitian mythology who were neither alive nor dead but somewhere in between. The Zombies were widely reviled by those who had volunteered for overseas service, and referred to as cowards. The Canadian military was divided into two classes: "A" class servicemembers who volunteered to go overseas, and the "R" class servicemembers known as Zombies. At training camps, officers and NCOs constantly belittled, insulted and humiliated the Zombies to pressure them to "go active", making for tense relationships at the best of times. King's efforts to keep the military out of action for as long as possible caused much dismay among more hawkish Canadians anxious to see Canada become more involved. The Royal Canadian Legion issued its manifesto, "A Call for Total War", endorsed by some 500 civic groups across English Canada. Ontario Premier Mitchell Hepburn and Premier of New Brunswick John B. McNair both demanded overseas conscription in speeches attacking King. A Gallup poll in November 1941 showed 61% of Canadians satisfied with the war effort, but 60% who also wanted conscription for overseas service. On 13 November 1941, King's old nemesis from the 1920s, former Prime Minister Arthur Meighen, became leader of the Conservative Party. His predecessor, "Fighting Bob" Manion, had supported King's conscription policies, but Meighen's call for "total war", including sending the Zombies overseas, was the centerpiece of his criticism of King. Meighen and King's rivalry was one of the most famous in Canadian political history; both men passionately hated one another, and Meighen travelled across the country accusing King of not doing everything within his power to win the war. After the disaster of the Battle of Hong Kong in December 1941 in which two Canadian battalions were lost, a political firestorm erupted in Canada. George A. Drew, leader of the Ontario Conservative Party, urged the Canadian people to "face the shameful truth", that the two battalions of badly trained men sent to Hong Kong were a sign of the failure of King's policies and of the need for conscription for overseas service. By the end of 1941, the armies of the United Kingdom, United States, Soviet Union and other allies were all fighting in various theatres of war, while the Canadian Army sat idle, guarding the UK against the unlikely threat of German invasion. By the end of December 1941, the Royal Canadian Air Force, which had started fighting in the Battle of Britain in the summer of 1940, had lost 1,199 men, and the Royal Canadian Navy had lost 439. In Hong Kong, the Canadian Army had lost 290 men, with 487 wounded and the rest held prisoner by the Japanese under horrific conditions, a majority dying in captivity.

1942 жылғы плебисцит

1941 жылға қарай, бес теңіз арты дивизиясын құруға жеткілікті канадалық еріктілер болды. Консерваторлар Кингті теңіз артындағы әскери міндеттілік туралы кеңес беруге қысым жасады. Гонконгтағы екі батальонның жоғалуы канадалық жұртшылықты дүрліктерді, олар соғысты жеңу үшін Канаданың көбірек істеуін талап етті. Артур Мигеннің Кингке жасаған шабуылдары резонанс таба бастады, ал 1942 жылдың қаңтарында Миген Сенаттан кешіп, Онтарионың Йорк-Саут округінде өткен қосымша сайлау арқылы Қауымдар палатасына өтті, оған Онтарионың либерал премьер-министрі Митчелл Хепберн және Торонтоның ең беделді 200 азаматынан құралған «200 комитеті» қолдау көрсетті. Либералдар оппозиция жетекшісіне палатаға кіруге рұқсат беру туралы конвенцияға сәйкес кандидатты тікелей ұсынбады, бірақ CCF үміткері Джозеф В. Нозуортиге жасырын қолдау көрсетілді. Әдетте либералдармен жұмыс істейтін тарихшы Фрэнк Андерхилл Нозуортидің сөздерін жазды. Ашулы, өткір тілді Миген дебаттарда Кингтен жақсырақ шығарғандықтан, премьер-министр өзінің басты қарсыласының Қауымдар палатасына оралуынан қорқып, Мигеннің ерекше мәселесін жоюға тырысып, 1939 жылғы қыркүйектегі теңіз артындағы әскери міндеттілік болмайды деген уәдесінен босату үшін референдум жариялады. Артур Миген 1942 жылдың 9 ақпанында өткен қосымша сайлауда Нозуортиден жеңілді. 1942 жылдың ақпанында «Виннипег Free Press» газетінің екі журналисімен «жасырын» сұхбаттасқанда Кинг Канадалық экспедициялық күштің Ұлыбританиядағы жаттығу мақсаты тек Германия шабуыл жасаған жағдайда Ұлыбританияны қорғау екенін және британдықтар сұрағандай, ол бес экспедициялық күш дивизиясын Таяу Шығысқа жібермейтінін айтты. Кинг 28 ақпан 1942 жылы «The Winnipeg Free Press» газетіне Грант Декстерге Канада армиясының Ұлыбританиядағы мақсаты «Империяның жүрегін қорғау» екенін айтты және Ральстонды «Ұлыбританияны континентке жасалатын шабуыл үшін трамплин ретінде пайдалануға күшті күш құруды қалайды» деп сынады. Кинг Декстерге «Проблема Ральстон мен бас штабта» деді. Ральстон генералдар үшін тұрды, олардың атынан кабинетпен күресті». Кинг Ральстонның генералдарға оңай ықпал ететініне және «Генералдар көбінесе қателеседі» деген пікірін білдірді. Сол сұхбатта Кинг жапондықтардың Британдық Колумбияға «жапондықтар жеткілікті адамдар мен материал жинағаннан кейін» басып кіретініне сенетінін айтты. 1942 жылдың басында Азия-Тынық мұхиты аймағындағы жапондықтардың табыстары олардың Британдық Колумбияға басып кіруінен кеңінен қорқыныш тудырды. Бірақ жапондықтар соғыста жеңіске жеткеннен кейін провинцияны аннексиялауды жоспарлағанмен, 1942 жылдың көктемінде олар негізінен Австралия мен Гавайиге шабуыл жасау жоспарларымен және Қытаймен соғыс жалғасуымен айналысты. Жапондық канадалықтардың Жапонияға адал бесінші бағана екендігі және ақтарға қарсы террористік науқандар жүргізетіні туралы нәсілшіл истерияға жауап ретінде Кинг үкіметі барлық жапондық канадалықтарды тұтқындады. Бұл RCMP үкіметке интернациялауға қажеті жоқ екенін және жапондық канадалықтардың көпшілігі Канадаға адал екенін мәлімдегеніне қарамастан болды. Жапондықтардың басып кіруінен қорқып, Кинг Тынық мұхит жағалауын күзету үшін 6-шы және 8-ші дивизияларды құрды. Тағы бір «зомби» дивизиясы, 7-ші, Атлант жағалауын неміс шабуылына қарсы күзету үшін құрылды, бұл үкімет теңіз провинцияларына бей-жай қарамайтынын көрсету үшін жасақ арқылы үкіметке жапон шабуылынан қауіп аз екенін және одан да аз неміс шабуылынан қауіп бар екенін айтты. 1942 жылдың 27 сәуірінде «Сіз үкіметті әскери қызметке ер адамдарды даярлау әдістерін шектеу туралы бұрынғы міндеттемелерден туындайтын кез келген міндеттемелерден босатуды қолдайсыз ба?» деген сұраққа плебисцит өткізілді. Квебекте «Жоқ» жағын жақтау үшін «Жоқ, ешқашан, М. Лапонте айтқандай» ұранымен «Канаданы қорғау лигасы» құрылды, бұл 1941 жылғы қарашада қатерлі ісіктен қайтыс болған және «зомбилерді» теңізден тыс жерге жіберуге қатты қарсы болған Кингтің квебектік лейтенанты Эрнест Лапонтеге сілтеме болды. «Канаданы қорғау лигасы» Квебектегі саяси пікірдің барлық спектрін біріктірді; оның ең тиімді спикерлері Андре Лаурендо, Анри Бурасса, Жан Дропео және жас Пьер Трюдо болды. Лига әскерге шақыруға қарсы тұрып, бүкіл Канаданың атынан сөйлейміз деп мәлімдеді, бірақ оның француз канадалық ұлттық парақшасы француз Канадасынан тыс жерлерде аз қызығушылық тудырды. Квебектің ұлтшыл интеллигенциясының квазифашистік көңіл-күйін бейнелейтін Лиганың спикерлері көбінесе Виши Франциясын мақұлдап, оның Révolution nationale-ын Квебек үшін үлгі ретінде келтірді және «алаңдатарлық антисемиттік бейілімді» білдірді. Лиганың Монреальдегі митингінің бірінде спикерлер Канаданың еврей қауымдастығын француз канадалықтарға қатысы жоқ нацистік Германиямен соғысқа кіргені үшін кінәлады. Оқиға еврейлерді Монреаль көшелерінде ұрып-соғуға және еврей дүкендерінің терезелерін қиратуға дейін дегенерацияға жақындады, тек Монреаль полициясының жедел араласуы зорлық-зомбылықты тоқтатты. Плебисцитке көбінесе ағылшын канадалықтары және тыйым салынған Канада Коммунистік партиясы, ол «иә» дауыс беру үшін Тим Бак «Иә» комитеттерін құрды, қолдау көрсетті. Бүкіл Канада бойынша әскери міндеттілікке жақтас 64,5% дауыс берді, оның ішінде ағылшын канадалықтарының 83%. Ұсыныс француз канадалықтарынан, әсіресе Квебекте, онда әскери міндеттілікке қарсы топтар (1917 жылы әскери міндеттілікке ең қарсы болған Анри Бурасса басқаратын бір тобы) дауыс берушілердің 72,9% дауысын қарсылық білдірді. Квебекке қоса, Нью-Брансуик және Онтариодағы алты француз канадалық округі де «жоқ» деп дауыс берді, сондай-ақ Вегревилл, Альберта және Ростерн, Саскачеван сияқты неміс және украин тілінде сөйлейтін округтер де. Кинг, барлық тоғыз провинцияның «иә» деп дауыс беретінін күткен, Квебектің «жоқ» дауысына таң қалды және оның болашақ саясаты «Әскери міндеттілік қажет болса, бірақ қажет болса» болады деп түсіндірді. Үкімет содан кейін NRMA бөлімдерін жойған 80-ші заңды қабылдады, ол теңіз артындағы әскери міндеттілікке рұқсат бермейді. 80-ші заң Қауымдар палатасынан 158 дауысқа 58 дауыспен қабылданды. Бірақ көптеген канадалықтар әлі де дереу әскери міндеттілікті қолдамады, Монреальде бірнеше тәртіпсіздіктер болды, бірақ олар 1917 және 1918 жылғы тәртіпсіздіктерге ұқсас болған жоқ. Плебисциттен кейін Қоғамдық жұмыстар министрі Пьер Жозеф Артур Карден «зомбилер» теңізден тыс жерге жіберілуі мүмкін екеніне наразылық білдіріп, Кинг кабинетінен кетті. Көптеген басқа квебектік либерал депутаттар да 1942 жылы әскери міндеттілік мәселесі бойынша партиядан кетіп, көптегендары осы күзде құрылған Bloc populaire canadien партиясына қосылды. Қорғаныс министрі полковник Джеймс Ральстон «зомбилерді» теңізден тыс жерге жіберуге Кингтің наразылығына қарсылық білдіріп, отставкаға кетті, бірақ Кинг оның отставкасын қабылдаудан бас тартты.

By 1941, there were enough Canadian volunteers to form five overseas divisions. The Conservatives were pressuring King to advise the Governor General to introduce overseas conscription. The loss of the two battalions in Hong Kong had shocked the Canadian public, which demanded that Canada do more to win the war. Arthur Meighen's attacks on King started to resonate, and in January 1942, Meighen resigned his Senate seat to enter the House of Commons via a by election in the York South riding of Ontario, backed by anti King Liberal Premier of Ontario Mitchell Hepburn and a "Committee of 200" representing 200 of Toronto's most influential citizens. The Liberals did not run a candidate due to a convention that the Leader of the Opposition be permitted entry to the House, however, tacit support was given to CCF candidate Joseph W. Noseworthy. Historian Frank Underhill, who normally worked for the Liberals, wrote Noseworthy's speeches. As the acerbic, sharp tongued Meighen tended to get the better of King in debates, the Prime Minister feared his archenemy's return to the Commons, and attempted to rob Meighen of his signature issue by announcing a referendum to release him from his September 1939 promise that there would be no overseas conscription. Arthur Meighen was ultimately defeated by Noseworthy in the February 9, 1942 by election. In an "off the record" interview with two journalists from the Winnipeg Free Press in February 1942, King said that the purpose of the Canadian expeditionary force then training in the United Kingdom was only to defend Britain in the event of a German invasion, and that he would not be sending the five expeditionary force divisions to the Middle East, as the British were requesting. King told Grant Dexter of The Winnipeg Free Press on 28 February 1942 that the purpose of the Canadian Army in Britain was "to defend the heart of the Empire", and criticized Ralston for saying in the House of Commons that he wanted "to build up a strong striking force in Britain because we would ultimately use Britain as the springboard for our thrust on the continent". King told Dexter that "the trouble was with Ralston and the general staff. Ralston stood up for the generals, fought the cabinet on their behalf". King expressed the view that Ralston was too easily influenced by the generals and that "Generals are almost invariably wrong". In the same interview, King stated his belief that Japanese would invade British Columbia "just as soon as the Japs could muster the men and material". In early 1942, Japanese successes in the Asia Pacific theatre had led to widespread fears of their invading British Columbia. But while the Japanese did plan to annex the province once the war was won, in the spring of 1942 they were largely preoccupied with plans for the invasion of Australia and Hawaii, and the continuing war with China. Responding to racist hysteria that Japanese Canadians were a fifth column loyal to Japan who would soon wage terrorist campaigns against whites, the King government interned all Japanese Canadians. This was despite RCMP reports to the government that there was no need for internment, and that most Japanese Canadians were loyal to Canada. The same fears of a Japanese invasion led King to create two divisions, the 6th and the 8th, largely composed of Zombies, to guard the Pacific coast. Another Zombie division, the 7th, was created to guard the Atlantic coast against a German invasion, just to show that the government was not indifferent to the Maritime provinces, through the military had advised the government there was little danger of a Japanese invasion and even less of a German one. On 27 April 1942, a plebiscite was held on the question, "Are you in favour of releasing the Government from any obligations arising out of any past commitments restricting the methods of raising men for military service?" In Quebec, the Ligue pour la Défense du Canada was founded to campaign for the "No" side under the slogan Jamais, Jamais a dit M. Lapointe, a reference to King's Quebec lieutenant, Ernest Lapointe, who had died of cancer in November 1941 and was fiercely opposed to sending the Zombies overseas. The Ligue pour la Défense du Canada united the entire spectrum of political opinion in Quebec; some of its most effective speakers were André Laurendeau, Henri Bourassa, Jean Drapeau and a young Pierre Trudeau. La Ligue pour la Défense du Canada professed to speak for all of Canada in opposing conscription, but its French Canadian nationalist message had little appeal outside of French Canada. Reflecting the quasi fascist mood of the nationalist intelligentsia of Quebec, speakers for the League often expressed approval of Vichy France, citing its Révolution nationale as a model for Quebec, and expressed a "disturbing anti Semitic tendency". One rally for the League in Montreal ended with speakers blaming Canada's Jewish community for dragging the country into a war with Nazi Germany that did not concern French Canadians. The event almost degenerated into a pogrom, with attendees beating up Jews on the streets of Montreal and smashing windows of Jewish shops; only the prompt intervention of the Montreal police put an end to the violence. The plebiscite was supported by most English Canadians as well as the banned Communist Party of Canada, which established Tim Buck "Yes" Committees to campaign for a yes vote. Across Canada, 64.5% voted in favour of conscription, including 83% of English Canadians. The proposal hardly received any support from French Canadians, especially in Quebec, where anti conscription groups (including one led by Henri Bourassa, the most vocal opponent of conscription in 1917) convinced 72.9% of voters to oppose the plebiscite. In addition to Quebec, six largely French Canadian ridings in New Brunswick and Ontario also voted "No", as did several German speaking and Ukrainian speaking ridings, including Vegreville, Alberta, and Rosthern, Saskatchewan. King, who had expected all nine provinces to vote yes, was shocked by Quebec's "No" vote, and explained that henceforward his policy would be "Not necessarily conscription, but conscription if necessary". The government then passed Bill 80, repealing the sections of the NRMA that did not allow for overseas conscription. Bill 80 passed the House of Commons by 158 votes to 58. However, many Canadians still did not support immediate conscription; there were a few riots in Montreal, though these were not on the same scale as the 1917 and 1918 riots. Following the plebiscite, Public Works Minister Pierre Joseph Arthur Cardin quit the King cabinet to protest the possibility that the "Zombies" might be sent overseas. A number of other Quebec Liberal MPs also left the party in 1942 over the conscription issue, many of whom joined the Bloc populaire canadien when it was formed that fall to campaign against the government. The Defence Minister, Colonel James Ralston, resigned in protest over King's unwillingness to send the Zombies overseas, but King refused to accept his resignation.

Алеут аралдары мен Италия жорықтары

1942 жылы Рождестволық сөз сөйлеген бұрынғы консервативті премьер-министр Р.Б. Беннетт сарказммен Канада армиясының Британияда ештеңе істемейтін төртінші Рождествоны қарсы алып отырғанын, ал Канаданың осы уақытқа дейін құрлықтағы жалғыз шайқастары Гонконг пен Дипп болғанын, екеуі де жеңіліспен аяқталғанын атап өтті. 1943 жылдың наурыз айында «Спартан» операциясы барысында Бірінші Канада армиясына қолбасшылық еткен генерал Эндрю Макнотон ауыр жеңіліске ұшырап, майданда армия басқаруға жарамсыз деп танылды. Оқу-жаттығулардың төрешілері Макнотонды бас штабын тастап, көпір салуды қадағалауға кеткені үшін сынады, осыдан оның жабдықтау жолдары үлкен кептеліске тап болды. «Спартан» операциясынан кейін британдықтар канадалықтарға Макнотонды Бірінші Канада армиясы нақты шайқасқа түспей тұрып, қызметтен алып тастауды талап етті. Кинг канадалық әскерилерді әрекеттен тыс ұстауға тырысты, себебі шетелдегі әскери міндеттілік туралы қиын шешім қабылдау қажет болуы мүмкін еді. Бірақ 1943 жылдың көктемінде одақтастар соғысты жеңіске жеткізіп жатқан кезде, ол Канаданың құрлықтағы шайқастарда жеңіске жетпеуі мүмкін екенінен қорқып, бұл соғыстан кейінгі сайлауда либералдардың беделіне нұқсан келтіруі мүмкін еді. Сондықтан Кинг 1939 жылы Британияға жіберілген Бірінші Канадалық жаяу әскер дивизиясын Сицилияға жасалған одақтастардың «Хаски» операциясына қатыстыруға бұйрық берді. Генерал Макнотон дивизияны өзінің басқаруынан алуға ынтақтанбады, бірақ Сицилия алынғаннан кейін дивизия Британияға қайта оралатынына уәде берілді. Канададағы үш «қорғаныс» дивизиясының бірінен шыққан 13-ші бригада 1943 жылы Алеут аралдарына жіберілді (аралдар техникалық тұрғыдан Солтүстік Американың жері болғандықтан, ондағы орналасу «шетелде» қызмет ету деп есептелмеді). Осы кезде Британдық Колумбияның жағалауын жапондықтардың шабуылынан қорғау үшін, көбінесе «зомбилер» деп аталған 34 000 сарбаз күзетіп тұрды. Кинг осындай үлкен күштің Еуропаға тиімдірек жұмсалуы мүмкін екені туралы сынды жою үшін «зомбилердің» әрекетке түсуін қалады. Британдық Колумбиядағы бұл дивизиялардың көп бөлігі офицерлер мен сержанттардан басқа, әскерге шақырылғандардан құралған және кемеге отырғанға дейін дезертирлік жағдайлары тіркелді. Алеут аралдарындағы шайқасқа қатысқан канадалық сарбаздарға американдық шлемдер берілді. 1943 жылдың 15 тамызында Кискаға қонған 13-ші бригада канадалықтардың жапондықтардың бұрын кеткенін және аралдың бос екенін анықтады. 13-ші бригаданың Кискада алты ай бойы болған кезеңдегі жалғыз күресі салық инспекторларымен олардың шетелде мекендегені немесе жоқ екендігі туралы дауға қатысу болды, себебі бірінші жағдайда салық төлеуден босатылған. Әскерилер Халықаралық дата сызығының батысында екендерін дәлелдеп, олардың Азияда екенін және осылайша шетелде қызмет ететінін айтты. Салық департаменті жеңіске жетті. Уинстон Черчилльдің Италияның «Еуропаның жұмсақ бөлігі» екендігі және Италия кампаниясы оңай болады деген қайта-қайта айтқан сөздеріне сенген Кинг 1943 жылдың күзінде Бірінші дивизияны, қазір британдық Сегізінші армияның құрамында, Италия кампаниясында қалдыруға және оны Италияның құрлықтарына жіберуге шешім қабылдады. Сондай-ақ, Кинг Бесінші Канадалық бронедивизиясы мен Бірінші Канадалық бронедивизия бригадасын сол жерге жіберді, олар Сегізінші армияның Бірінші Канада корпусын құрды. Черчилльдің уәделеріне және Кингтің үміттеріне қарамастан, Италияның «жұмсақ» екені дәлелденбеді. Италиядағы таулар қорғаныс операцияларына қолайлы болды және неміс әскері оларды одақтастарға ауыр зиян келтіретін қызылқыр қорғаныс кампаниясын жүргізу үшін тиімді пайдаланды. Макнотон, өз кезегінде, Бірінші Канада корпусын Сегізінші армияға беруге қарсы күшті наразылық білдірді, Бірінші және Екінші Канада корпустарын Бірінші Канада армиясында бірге ұстауды қалап, бұл мәселе бойынша ашулы пікірлер айтты. Қорғаныс министрі Ралстон 1943 жылдың желтоқсанында Макнотонды денсаулығының нашарлауына байланысты қызметтен алып тастады; тарихшы Десмонд Мортон сол айдың соңында Канадаға оралғанда Макнотонның өте сау көрінгенін атап өтті.

In his Christmas broadcast in 1942, former Conservative Prime Minister R. B. Bennett sarcastically noted that this was the fourth Christmas in a row that the Canadian Army was sitting in Britain doing nothing, and that the only land battles that Canada had fought to date were Hong Kong and Dieppe, both of which were defeats. During the Operation Spartan wargame in March 1943, General Andrew McNaughton, commanding the First Canadian Army, had been badly defeated and was judged unfit to command an army in the field. The wargame umpires criticized McNaughton for leaving his headquarters to supervise the building of a bridge while his supply lines were caught up in a huge traffic jam. After Operation Spartan, the British strongly pressured the Canadians to remove McNaughton before he could lead the First Canadian Army into a real defeat in a battle. King had tried to keep the Canadian military out of action to avoid casualties that might require a difficult decision on overseas conscription, but in the spring of 1943, with the Allies clearly winning the war, he was seized with the fear that the war might end with Canada winning no battles on land, something certain to hurt the Liberals in post war elections. Accordingly, King ordered that the 1st Canadian Infantry Division, which had been sent to Britain in 1939, be included in Operation Husky, the Allied invasion of Sicily. General McNaughton was not keen on having a division being taken from his command, but was promised that 1st Division would return to Britain after Sicily was taken. The 13th brigade, from one of the three "home defence" divisions in Canada, was sent to the Aleutian Islands Campaign in 1943 (the islands were technically North American soil and thus deployment there was not considered "overseas"). By this time, there were 34,000 soldiers, mostly Zombies, guarding the coast of British Columbia against possible Japanese invasion, and to dispel criticism that such a huge force could be more profitably deployed to Europe, King wanted the Zombies to see action. Other than officers and NCOs, these divisions in British Columbia were made up largely of conscripts, and desertions were noted before embarkation. Canadian conscripts deployed in the Aleutian Islands Campaign were pointedly issued American helmets. When the 13th Brigade landed on Kiska on 15 August 1943, the Canadians discovered that the Japanese had already left, and the island was empty. The only struggle the 13th Brigade had to face during its six month stay on Kiska was a fight with taxmen over the question of whether they were overseas or not, as the former meant exemption from paying taxes. Servicemembers used the fact that they were west of the International Date Line to argue that they were in fact in Asia, making them deployed overseas. The Revenue department won. Believing in Winston Churchill's repeated statements that Italy was the "soft underbelly of Europe" and that the Italian campaign would be easy, King decided in the fall of 1943 to keep the 1st Division, now operating as part of the British Eighth Army, in the Italian campaign and send it to mainland Italy. King also decided to send the 5th Canadian Armoured Division and 1st Canadian Armoured Brigade there, where they formed the I Canadian Corps of the Eighth Army. Despite Churchill's promises and King's hopes, Italy proved to be anything but a "soft underbelly". The mountains in Italy favoured defensive operations, and the German military made expert use of them to mount a bitter defensive campaign that took a heavy toll on the Allies. McNaughton, for his part, had strongly protested against losing the I Canadian Corps to the Eighth Army, greatly preferring to keep the I and II Canadian corps together in the First Canadian Army, and made increasingly furious remarks on the issue. Defence Minister Ralston had McNaughton removed on the spurious grounds of ill health in December 1943; historian Desmond Morton noted that McNaughton appeared very healthy when he returned to Canada later that month.

Дағдарыстың соңы

1945 жылғы 11 маусымдағы федералды сайлауда прогрессивті консерваторлар партиясының басшысы Джон Браккен Жапонияға жоспарланған шабуыл операциясы үшін әскери жиынға алуды ұсынды, бұл оның мүмкіндіктеріне ауыр соққы болды. Керісінше, Маккензи Кинг Жапониядағы соғысты жалғастыруға ниетті әскери қызметшілерден 6-шы дивизияны құруға уәде берді. Канада халқының пікірі ауыр шығынға әкелетін науқан үшін әскери жиынға қолдау көрсетуге дайын болмағандықтан Кинг сайлауда жеңіске жетті. 1945 жылдың соңы мен 1946 жылдың басында күтілгендей, Жапонияға екі кезеңде басып кіру қанды шайқасқа айналуы мүмкін еді; Иво-Джима және Окинава шайқастары басып кіруге жасалған "дайындық" ретінде қарастырылды. Бұған қоса, басып кіруге кем дегенде бір жыл, тіпті одан да көп уақыт қажет болады деп есептелді. Маккензи Кинг, Канаданың Жапонияға қарсы жоспарланған шабуылға толыққанды қатысатыны және тек еріктілер ғана соғысатыны туралы АҚШ-қа берген уәдесінің арасында қысымда болды. Жапония жағалауындағы операция жүргізіп жатқан Канада Корольдік Әскери-теңіз күштерінің крейсері HMCS Uganda экипажының Германияға қарсы "әрекетке" ерікті түрде қатысқанын, бірақ Жапонияға қарсы "әрекетке" қатысуға ниеті жоқ екенін жариялаған күтпеген теңіз оқиғасы алдағы дағдарыстың көрінісі болды. Бұл жағдай Канада Корольдік Әскери-теңіз күштерін 1945 жылдың жазында Uganda кемесін елге қайтаруға мәжбүр етті. Бірнеше күннен кейін, 1945 жылдың 6 тамызында Хиросимаға атом бомбасы тасталды, үш күннен кейін екіншісі Нагасакиге тасталды. 14 тамызда император Хирохито радио арқылы халқына "көтере алмайтынды көтеруді" (яғни, капитуляциялауды) сұрады. Жапондықтардың күткендей, соңғы деміне дейін күресудің орнына капитуляциялау шешімі Маккензи Кингті жаңа әскери жиынға алу дағдарысынан сақтап қалды.