Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Антиохия Патриархы Домнус II 442 және 449 жылдар аралығында Антиохия Патриархы болды және ықпалды Кирр епискобы, Әулие Феодориттің досы болған.
Patriarch of Antioch
Domnus II was the Patriarch of Antioch between 442 and 449 and a friend of the influential Bishop of Cyrrhus, Saint Theodoret.
Өмірбаян
Домнус 429 жылы Иерусалим патриархы Ювеналь тарапынан диякон қызметіне бекітілді және екі жыл бойы Палестинадағы Әйгілі Евфимий монастырында тұрды. 431 жылы ол несториандық даудың бір бөлігі ретінде Антиохия патриархы Иоанн I-ге, өз інісіне көмектесу үшін монастырдан кетті. Домнус Антиохияға барып, Антиохия мектебінің жақтастарын қолдады, Несториандыққа қарсы Александриялық Папа Кирилл мен оның ізбасары Диоскурдың жақтастарына қарсы тұрды. 442 жылы інісі қайтыс болғаннан кейін, Домнус Антиохияда алған қолдауымен оның орнына сайланды. 445 жылы ол Сирия епископтарының синодын шақырып, Перралық Афанасийдің қызметтен алынуын бекітті. 447 жылы ол Иренейді Тир епископы қызметіне тағайындады (Теодорет, 110-шы хат); бірақ император Феодосий II, Иренейдің дигамус екені және Несториандық көзқарасты қолдайтынына байланысты, тағайындауды күштен шығаруды бұйырды. Ол Эдесса епискобы Ибасты Несториандық ілімдерді таратуда айыпталғанынан қорғады және Антиохияда кеңес шақырып (448 ж.), ол Ибастың пайдасына шешім қабылдады және оны айыптағандарды қызметтен шеттетуге келісті. Константинополь патриархы Флавиан Домнусқа қатысты сот шешімін жойғанмен, оны және император Феодосий II тапсырған үш епископ комиссиясы растады. Осының салдарынан, ол 449 жылдың 8 тамызында Ефестегі екінші кеңесте қызметтен алынды. Диоскурдың билігіне бағынып, Барсума мен оның монахтарының қатыгездігінен сескеніп, Домнус Евтихке қатысты бұрынғы айыптауын қайтарып алды және Флавианды айыптауға дауыс берді, бірақ бұл бекер болды. Ол сол кезде қызметтен алынып, кейін Халкидондық кеңестен кейін қайта қызметке орналастырылмаған жалғыз епископ болды, бірақ бұл оның сүйікті монастырына зейнетке шығу үшін жасаған өтінішімен байланысты болуы мүмкін. Сол кеңесте оның Антиохиядағы ізбасары Максим II, Домнусқа шіркеу кірісінен зейнетақы тағайындауға рұқсат алды, ал жер аударылудан кейін Домнус жастық шағындағы монастырына оралды, және Әйгілі Евфимий монастырында өмірін аяқтады, онда 452 жылы, Теофанның сөзіне сүйенсек, ол Иерусалимнің Ювеналына баспана берді, оның діни қызметінен айырылған кезде.
Domnus was ordained deacon by the Patriarch Juvenal of Jerusalem in 429 AD and remained at the Monastery of St. Euthymius in Palestine for two years. In 431 AD he left the monastery to aid his uncle, Patriarch John I of Antioch, as part of the Nestorian Controversy. Domnus went to Antioch to support proponents of the School of Antioch in favour of Nestorianism against supporters of Pope Cyril of Alexandria and his successor Dioscurus. In 442 AD, upon the death of his uncle, Domnus was elected successor with support he had acquired in Antioch. In 445 AD he summoned a synod of Syrian bishops and confirmed the deposition of Athanasius of Perrha. In 447 AD he consecrated Irenaeus to the see of Tyre (Theodoret, Epistle 110); but emperor Theodosius II, commanded that the appointment should be annulled on the grounds that Irenaeus was both a digamus and a supporter of Nestorianism. He defended Ibas, bishop of Edessa, against charges of promulgating Nestorian doctrines, and summoned a council at Antioch (448) which decided in favor of Ibas and deposed his accusers. Domnus's sentence, though revoked by Flavian, Patriarch of Constantinople, was confirmed by three episcopal commissioners to whom he and the emperor Theodosius II had committed the matter. As a result, he was deposed at the Second Council of Ephesus on August 8, 449. Cowed by the authoritarian spirit of Dioscorus, and unnerved by the violence of Barsumas and his monks, Domnus revoked his former condemnation of Eutyches, and voted for the condemnation of Flavian, but in vain. He was the only bishop then deposed and banished who was not reinstated after the Council of Chalcedon—though this may have been by request so he could retire to his beloved monastery. At that council Maximus II, his successor in the see of Antioch, obtained permission to assign Domnus a pension from the revenues of the church, and on his recall from exile Domnus returned to the monastic home of his youth, ending his days in the Monastery of St. Euthymius, where in 452 AD, according to Theophanes, he afforded a refuge to Juvenal of Jerusalem when he was driven from his see (Theophanes, p. 92).